Gaaf rijtje! Kende deze drie nummers niet, maar ik vond ze allemaal goed.

Drainland is lekker hatelijke sludge à la Eyehategod, ik heb de EP even via Bandcamp als gratis download binnen gehaald.

Paradox was afwisselend, thrash metal met sterk technisch spel. Ik moest vooral denken aan Anthrax en Testament.

Zozobra bevat leden van bands die ik allemaal fantastisch vind, maar ik heb er nooit wat van gehoord. Ik moet dit maar eens verder gaan luisteren, want dit is helemaal mijn ding.

Vette track van Drainland, die spreekt me wel aan! Ik zie dat er op MuMe enkel twee EP's staan; ze hebben wel een aantal splits met andere bands, zie ik op Metal-Archives.

Heresy klinkt lekker episch en gevarieerd; de betere thrash, lijkt het wel. Dit album gaat op m'n luisterlijst!

Zozobra ken ik wel, ooit 'ns wat van beluisterd, maar vreemd genoeg niet aan een volledig album geraakt. Dit soort brute sludge past echter wel in m'n straatje.

Alweer een mooie update, trebremmit; keep 'em comin'!

Paradox is mijn keuze van deze 3.

Zozobra klinkt heeeel lekker vuil

Sludge en doom zijn niet per se mijn eerste keuze, maar uit dit rijtje springen Drainland en Zozobra er toch wel erg lekker uit! Paradox ook niet verkeerd, maar sprak me minder aan. Lekker sfeervol, die andere twee

Leuk dat de kop eraf is.

Wat gedachten over de nummers tot nu toe:

The Smiler: Helaas niet aan mij besteed. Na twee minuten was ik er al zat van. Sunn O))) ben ik ook geen liefhebber van, dus dat is op zich niet zo gek.
Ryker's: Lekker energiek.
Raise Hell van Outworld: Je waarschuwing was niet onterecht: ik word er inderdaad zenuwachtig van.
Jellyfish van Drainland: Niet verkeerd; dit heeft wel wat. In de YouTube-reacties haalt iemand de band Swans aan en daar heeft dit nummer inderdaad wel wat van weg (Swans uit hun beginperiode dan).
Heresy van Paradox: Zit vooral instrumentaal prima in elkaar! Dit smaakt naar meer.

Je kunt toch gewoon meerdere Fear Factory-nummers in je top 100 zetten?

Tuurlijk.

Maar misschien heeft Don voor zichzelf besloten om maar 1 nummer per artiest te doen.

81. Seance - Reincarnage (1992)

Een wat onbekende Zweedse death metal band op musicmeter, maar het album Fornever Laid to Rest zou toch iedere liefhebber eens moeten checken.
Reincarnage is een lekker agressief en bruut nummer met aardig wat tempowisselingen, wat vooral opvalt is de zanger die onwijs goed kan grunten en de drummer die heerlijk te keer gaat. Het doet wel denken aan een Deicide of Obituary.

Seance - Fornever Laid to Rest (1992)

80. Dark Tranquility - Nothing To No One (2007)

Van deze Zweedse band ken ik alleen het album Fiction, en daarvan is Nothing To One wel mijn favoriet.
Het is melodische death metal, met een melancholische sfeer door de piano, het valt verder op door de behoorlijk hoge snelheid, maar gelukkig heeft het ook rustpunten, waardoor het een lekker afwisselend nummer is. Niks wereldschokkends maar gewoon erg fijn.

Dark Tranquillity - Fiction (2007)

79. Flotsam And Jetsam - Doomsday For The Deceiver (1986)

Doomsday For The Deceiver is het titel nummer van hun album uit 1986, toen Jason Newsted nog in de band zat. Nou vind ik niet het hele album even sterk, maar dit nummer is echt geweldig. De zanger klinkt lekker panisch, de solo's zijn erg sterk, het ritme is een lekkere draf en de riffs doen wel een beetje aan Metallica denken, vooral in het begin. Ja, hier kun je lekker op los gaan.

Flotsam and Jetsam - Doomsday for the Deceiver (1986)

78. Sigh - The Summer Funeral (2010)

Sigh is een Japanse black metal band die al sinds begin jaren negentig bestaan. Ze zijn niet typisch black metal, maar meer avant-garde, een beetje Japanse gekte zit er wel in.
The Summer Funeral is een soort fanfare black metal met blazers en al, ik vind het erg tof klinken, maar veel mensen vinden het vreselijk. Het nummer heeft een soort droevigheid over zich, maar ook een vrolijkheid door de blazers, heel bijzonder. Soms houd ik wel van dit soort gekte, maar niet te vaak.

Sigh - Scenes From Hell (2010)

Klopt.

Seance klinkt ontzettend Amerikaans voor een Zweedse band. Ik had je stuk nog niet gelezen (gelijk de tracks in een playlist gegooid) en ik moest meteen denken aan Deicide, maar dan wat meer tegendraads. Lekker!

Dark Tranquillity is voor mij te veel middenwegmateriaal. Ze gaan niet volledig melodieus, maar ze komen ook niet wat feller uit de hoek. Een soort van tandeloze At the Gates ten tijde van Slaughter of the Soul. Blijft in het grijze gebied hangen. Ik heb dat probleem vaker bij deze band.

Lange opbouw bij Flotsam and Jetsam. Dit is het soort metal dat ik af en toe in een playlist zeker niet verkeerd vind, maar nooit zelf zou opzetten. Vooral de vocalen liggen me niet zo.

Sigh vind ik een gave band, wel ''hit or miss'', maar dat komt ook door het experiment dat deze band iedere keer aangaat. Deze track is een positief experiment. Dit voelt inderdaad als een droevige begrafenismars, erg mooi. Lekker doorleefde vocalen ook, en de gitaarsolo heeft ook een goede bluesy toon in zich. Er gebeurt veel, maar de track heeft een verloop dat lekker geleidelijk aan is. Een van de beste tracks van de lijst tot nu toe (wat mij betreft dan).

Wat een heerlijke gekkigheid bij Sigh en als klap op de vuurpijl nog een traditionele gitaarsolo. Geweldig.
F&J is ook bij mij een graag gehoorde gast. Die van Dark Tranquility vind ik ok en Sceance niet bijzonder ( voor mij)

Lekker afwisselend lijstje weer, nice

Inderdaad, lekker afwisselend weer. Seance en Dark Tranquility deden me niet zo veel, Flotsam and Jetsam kende ik al en blijft een tof nummer, maar Sigh steekt hier met kop en schouders bovenuit wat mij betreft. Heerlijke Tim Burton-sfeer.

Het komt nu wel heel erg in de buurt van dingen die ik ook heb opgeschreven...

Nice. Ik hoop dat ik het ook interessant kan houden straks

En hoe kun je At The Gates ten tijde van Slaughter Of The Soul nu tandenloos noemen, Don Cappuccino? Totaal niet te vergelijken met deze vriendelijkere Dark Tranquility.

Die is verkeerd overgekomen, want ik bedoel dat Slaughter of the Soul (fantastische plaat) fel en energiek is, terwijl Dark Tranquility die sound ook heeft (daarom een "tandeloze vorm van At the Gates"), maar heel soft overkomt.

Ach zo.

Dat begrijp ik wel. Ik kom trouwens nog wel terug op Dark Tranquility. #tipje #sluier

77. Indian - The Impetus Bleeds (2014)

Indian is een sludge/doom metal band uit Chicago en The Impetus Bleeds is afkomstig van hun laatste album. Dit is niet voor tere zieltjes , want ook in dit nummer klinkt de zanger als een demon die zijn gal spuit over de aarde, dit is hard, smerig, meedogenloos en alles vernietigend, maar dan zo langzaam als een stoomwals. Inmiddels is het al een tijd stil rond deze band, ik heb wel eens gelezen dat ze gestopt zijn, maar zeker weet ik dat niet.

Indian - From All Purity (2014)

76. Evoken - Atra Mors (2012)

Deze band gaat al een poosje mee, zo rond eind jaren negentig kwam hun eerste album uit.
Atro Mors is het titelnummer van hun album uit 2012, en het valt onder funeral doom. Meestal is dat genre niet zo afwisselend, maar in dit nummer gebeurt toch best veel, zelfs tempoversnellingen. Verder is het een melancholisch, depressief, en droevig nummer, maar ook rete spannend. Fantastische muziek wat mij betreft!

Evoken - Atra Mors (2012)

75. The Wounded Kings - The Swirling Mist (2010)

Switchen we over naar meer traditionele doom gemaakt door The Wounded Kings, een onbekende band op musicmeter helaas. The Swirling Mist komt van het album The Shadow over Atlantis uit 2010.
Voor de liefhebbers van de wat occultere, melodieuze doom met hele trage riffs is dit wel een aanrader.

The Wounded Kings - The Shadow over Atlantis (2010)

74. Omega Massif - Unter Null (2007)

Post-metal was ik een jaar of dertien geleden wel fan van, helaas begon het op een gegeven moment wel allemaal erg op elkaar te lijken en toen ben ik een beetje afgehaakt. Maar deze van de Duitse band Omega Massif vind ik nog steeds wel tof, het is instrumentale muziek, en is erg sterk opgebouwd. Ik vind het wel een spannend nummer, en dat album is ook wel een aanrader.

Omega Massif - Geisterstadt (2007)

Een inhaalslag (met die van gisteren erbij dus):

Seance klinkt lekker bruut, met een kwaaie (positief bedoeld!) gitaarsolo in 't midden.

Fiction van Dark Tranquillity wordt hier op MuMe erg goed beoordeeld, met 4,09 sterren uit 40 stemmen! Ik ken van de band enkel de opvolger van dit album, We Are the Void, die een drietje scoort. En waarom dat is, hoor ik hier ook meteen weer terug. Het is een nummer dat me niet echt weet te begeesteren, maar ik moet toegeven dat ie goed ineen steekt.

Doomsday for the Deceiver is wel een cultklassieker, denk ik. Het enige album van de band waarop Newstedt meespeelt? Dit is in ieder geval een heerlijke song die maar blijft doorjassen, doorheen het betere riffwerk, de spetterende gitaarsolo's en een zanger die klinkt alsof hij recht tegenover het schepsel op de hoes staat.

Verbaast het u dat ik die track van Sigh erg kan velen? Ik hou van black metal, ik hou van gekkigheid; zet die twee samen en je krijgt misschien wel dit nummer op je bord. Verder maak ik er niet al te veel woorden aan vuil; hierboven reeds treffend omschreven door trebremmit en Don Cappuccino!

Die zanger van Indian klinkt echt ziek. Daar zouden heel wat mensen op kunnen afknappen, maar mij trekt het net wel aan in dit soort muziek. De intensiteit gutst uit de speakers op die manier. 't Is een trage song, maar er zit voldoende opbouw in, en zo ontiegelijk lang duurt hij niet. Een goeie dus!

Funeral doom vind ik een interessant genre. Je zou denken dat dat het traag, log en uiterst naargeestig klinkt.. En dat is ook zo! Sommige bands weten hun composities echter verrassend dynamisch te houden. Het Franse Ataraxie heb ik heel erg hoog zitten, en dit nummer bevalt me ook op die manier.

De opvolger van The Shadow over Atlantis ken ik, best aardig. Deze track bevalt me nog wat beter dan dat album; de trage doom komt hier beter over en weet me mee te nemen in zijn moddervette kielzog.

Ook van Omega Massif ken ik de opvolger, geinig. Die was me niet geheel bevallen, maar volgens onze presentator is Geisterstadt een pak beter. Als ik me op deze track zou moeten baseren, ben ik geneigd daarin mee te gaan; goeie post-metal wordt gekenmerkt door een sterke opbouw en voldoende sfeer; op beide vlakken scoort deze track hoog.

Indian is fantastisch! Ronduit walgelijke sludge/doom met een zanger die alles geeft. De band is blijkbaar weer bij elkaar, maar nog geen nieuw materiaal. Komende vrijdag komt de nieuwe Primitive Man-plaat uit genaamd Immersion. Als Indian je bevalt, moet je die plaat absoluut gaan checken.

Evoken is inderdaad een hele dynamische funeraldoomband. Toch is niet iets waar ik de neiging bij heb om er meer van op te zoeken, de sound spreekt me niet aan. The Wounded Kings is gewoon hele coole traditionele doom met een lekkere onheilspellende sfeerzetting. Omega Massif is degelijke sludgy post-metal. Goed, maar niet om verder in te duiken voor mij.

Ja, uh, nee. Zoiets. Wel interessant maar ander kopje thee.

Even wat anders, en hoe. Indian is fantastisch vies en smerig en blijft de intensiteit maar opvoeren, erg fijn! Evoken en vooral The Wounded Kings doen mij beseffen dat ik doom als genre helemaal niet vervelend vind, zolang ik de juiste nummers krijg voorgeschoteld. Erg sterk, allebei. Vooral de climax bij laatstgenoemde. Omega Massif vond ik in dit gezelschap de minste, maar nog steeds een mooie, hypnotiserende track. Lekker dit, en lekker buiten mijn comfortzone.

Deze vier bijbehorende albums ga ik een keertje voor zitten.

Weer een interessante verzameling aan tracks. De een beviel beter dan de ander:

Seance - Reincarnage: Beukt lekker door. Die laatste paar seconden zijn interessant. Er komt opeen een kort synth-outro. Dat zag ik niet aankomen.
Dark Tranquility: Ik sluit me aan bij AOVV en Don Cappuccino. Je hoort goede techniek en een nummer dat slim in elkaar steekt, maar het weet me niet te raken. Ik kan me wel goed voorstellen dat je het een mooi nummer vind.
Flotsam & Jetsam - Doomsday for the Deceiver: Gaaf nummer is dit! Door de variatie blijft het nummer de volle negen minuten boeien. Vooral de sterke riffs vallen op.
Sigh - The Summer Funeral: Zeer interessant en origineel. Een beetje alsof je een maffiafilm zit te kijken en ondertussen een blackmetalplaat hebt opgezet. Is het ook mooi? Daar ben ik nog niet over uit.
Indian - The Impetus Bleeds: Muziek die de strop vast klaarhangt over een stevige tak.
Evoken - Atro Mors: Het stemmige hoesje past goed bij de muziek. Mooi opgebouwd, langzaam maar zonder saai te worden, wat bij dit genre vaak een gevaar is.
The Wounded Kings - Swirling Mist: Dit vind ik dan juist wel saai worden.
Omega Masssif - Unter Null: Eén nummertje in deze stijl is prima te doen.

Hoi allemaal, tijdje geleden sinds ik op het forum te vinden was (hoewel ik ben blijven 'lurken'). Maar goed, mag ik er nog bij? Ga ik ook proberen zoveel mogelijk te luisteren.

- trebremmit
- Don Cappuccino
- The_CrY
- gigage
- Edwynn
- Cryotank
- Barney Rubble
- jasper1991

73. Breach - Almighty Generation (1995)

In de jaren negentig had ik een een paar verzamelaars met punk/hardcore zoals Cheap Shots en Punk o Rama. Op die Cheap Shots stonden veel bands uit Zweden, en daardoor heb ik ook dit nummer leren kennen, later heb ik wel eens het hele album van Breach geluisterd, maar dat viel me wat tegen.
Almighty Generation doet wel een beetje denken aan Refused, maar dan meer richting metalcore, met een rauwe schreeuwende zanger. Lekker bruut dit met een goeie groove.
Helaas staan er niet echt goede versies qua geluidskwaliteit op youtube.

Breach - Friction (1995)

72. Anvil- Free As The Wind (1982)

Deze band is bij de meesten denk ik bekend door de docu over hun, zo niet is het een enorme aanrader!
Door die docu heb ik ze ook leren kennen, en ben ik zo'n jaar of tien geleden hun albums uit de jaren tachtig gaan opzoeken, en daarbij beviel vooral Forged in Fire me erg goed. Van dat album komt Free As the Wind, een heerlijk energiek heavy/speed metal nummer, met toffe solo's en heerlijk drumwerk. Dit is typische hands in the air en mee zingen muziek.

Anvil - Forged in Fire (1983)

71. Khoma- If All Else Fails (2006)

Dan weer een post-metal/rock plaatje, misschien net niet metal genoeg voor sommigen, maar wat mij betreft past het hier wel. Het is van de Zweedse band Khoma, die met The Second Wave een erg sterk album hebben gemaakt in 2006, helaas is het daarna nooit weer zo goed geworden.
Ik quote hierbij even Don Cappuccino die het volgende bij het album zegt: En dat dekt de lading wel goed wat mij betreft.

Khoma - The Second Wave (2006)

70. The Sword - Winter Wolves (2006)

Nog een nummer uit 2006, van de band The Sword, die vast vaak naar Black Sabbath hebben geluisterd.
Deze komt van hun debuutalbum Age of Winters, die wat mij betreft direct hun beste album is, daarna is het alleen maar minder geworden.
Winter Wolves is een heerlijk ruige uptempo doom/stoner rocker, met dikke riffs, dit nummer kickt gewoon ass!

The Sword - Age of Winters (2006)

Breach - Almight Generation: Niks mis mee. Ik kan mij voorstellen dat dit opviel op een verzamelaar.
Anvil - Free as the Wind: Ook ik ken ze van die documentaire. Dit nummer klinkt verrassend goed, een stuk beter dan wat ik van Anvil ken. Blijkbaar ligt hun oudere werk me beter dan het nieuwe.
Khoma - If All Else Fails: Pas het eerste nummer in je lijst dat ik al kende. Dit vond ik destijds een mooi album, vooral The Guillotine, alleen kon ik de nummers nooit uit elkaar houden. Ondertussen heb ik het album te vaak gehoord om nog onder de indruk te raken. Bijzondere zanger in ieder geval.
The Sword - Winter's Wolves: no-nonsense stoner, klinkt prima!

Breach doet me inderdaad denken aan Refused voordat ze The Shape of Punk of Come hadden gemaakt. Lekker gitaargeluid. Sowieso een band die ik verder wil gaan checken.'

Anvil is niet mijn ding, maar deze track is zeker niet slecht. Best afwisselend.

Khoma vind ik erg goed. Ik verbaas me nog steeds erover dat deze band niet populairder is geworden. Ik beschouw de band meer als altrock en heb ze dan ook niet in mijn top 100 gezet, kwalitatief hadden ze er zeker in gekund.

The Sword is redelijk standaard stoner. Ik vind juist dat ze op latere platen als Warp Riders interessanter zijn geworden.

Breach deed me niet zo veel. Anvil is best geinig; ze zijn nog steeds bezig, eerder dit jaar heb ik hun meest recente worp nog beluisterd.

Khoma is van de vier in dit rijtje de band die het meeste indruk maakt. Ik lees dat er enkele leden van Cult of Luna deel van uitmaakten, en in de sound is dat wel terug te horen, wat een prestatie is. De vocalen zijn wel anders, en maken het geheel lichter verteerbaar. Best ontvankelijk voor een groot publiek, denk ik, en bovenal steengoed.

The Sword speelt toffe stoner. Niets meer, niets minder.

Leuk lijstje. Ik vind ze allemaal wel goed. In Khoma ga ik me eens in verdiepen.

69. Generation Of Vipers - Ritual (2011)

Opgericht in Knoxville, Tennessee, deze sludge metal band met BJ Graves die ook nog tijdelijk in A Storm of Light en U.S. Christmas heeft gezeten.
Het doet vooral denken aan Neurosis, ook dit nummer, maar ik hoor dit liever dan die band. Helaas is deze band totaal onbekend gebleven. Ik vind het lekker hard, met een goede drummer en een heerlijke muur van gitaargeweld.

Generation of Vipers - Howl and Filth (2011)

68. Communic - The Abandoned One (2008)

Deze band was ik helemaal vergeten, maar bij mijn zoektocht naar nummers voor mijn top 90 kwam ik weer bij hun terecht. Zo rond 2008 draaide ik dit heel veel. Communic is een Noorse prog-metal band maar ligt ook wel lekker in het gehoor bij heavy metal liefhebbers denk ik. Wat opvalt is de erg goede zanger Oddleif Stensland, hij geeft de band wat extra's, verder is de muziek erg spannend, afwissselend met hier en daar toffe solo's, tempowisselingen en dikke riffs.

Communic - Payment of Existence (2008)

67. Liege Lord - Master Control (1988)

Liege Lord is een wat obscuur US heavy/speed metal bandje uit de jaren tachtig, met een zanger die aan Bruce Dickinson doet denken. Master Control is het titelnummer van het album en is een heerlijk klassiek heavy metal nummer, vol melodie, solo's en riffs. Na dit album hield de band er mee op, wat wel bijzonder is want het was wel hun hoogtepunt. Op de vorige albums hadden ze trouwens een andere zanger, dus als je die ook gaat luisteren dan kan het wat tegen vallen als je Joe Comeau verwacht.

Liege Lord - Master Control (1988)

66. Dagoba - The Things Within (2006)

Dagoba is een Franse band, en The Things Within komt van What Hell is About, hun best gewaardeerde album.
Wat je kunt verwachten is een combinatie van Fear Factory en Machine Head, een beetje industrial met groove metal en veel melodie. Ik vind het een erg tof nummer door de snelheid, de goeie zanger en het prima drumwerk.

Dagoba - What Hell Is About (2006)

Generation of Vipers brengt goeie sludge, maar ik heb meer dan een boon voor Neurosis, wat mij betreft toch nog een niveau of twee hoger. Die song van Communic is best vet, voor dit soort boeiende prog-metal ben ik wel te vinden!

Dat album van Liege Lord heb ik een heel aantal jaren geleden al ontdekt, toen nog dankzij het Metal Album Van de Week-topic. Leuke speed metal, met vocalen die inderdaad wat aan Dickinson denken. Dit is een erg fraaie titelsong.

Dagoba is wat mij betreft de beste van de vier. Van die band kende ik al het geweldige nummer The Man You're Not, eveneens van dit album. Dat ik dit een pak beter vind dan Fear Factory, zullen we maar op persoonlijke smaak steken.

Generation of Vipers is heel erg gaaf! Lekkere sludge, goede strot, erg opzwepend, maar ook mooie subtiele stukken. Meer gericht op de groove dan de stoomwals van Neurosis. De drummer speelt fantastisch en ook het geluid van de drums is zeer goed, heel duidelijk. Ga ik absoluut meer van luisteren.

De Communic-track zit goed in elkaar. Instrumentaal best gaaf met goede grooves en riffs, maar de zang is me te theatraal.

Die zanger van Liege Lord klinkt inderdaad enorm als Bruce Dickinson. Lekker energieke track zonder al te veel poespas. Gave switch in het midden en smaakvolle knallende gitaarsolo's!

Dagoba heeft duidelijk Fear Factory en Machine Head als invloeden, ja. Ik vond het vrij middelmatig, vooral de vocalen zijn vrij zwak in het refrein.