Mijn persoonlijke favorieten Iron MaidenThe phantom of the opera Live at Hammersmith odeon,
twin lead gitaar partijen waar ik kippenvel van krijg en de volledige versie Little riverband it's a long way there, Helloween met Halloween, Gamma ray met Armagaddon Guns n roses met Paradise city en meer kan ik er nu even niet bedenken.

Humor Me van Pere Ubu. Erg kort, erg krachtig. Vooral machtig mooi, elke keer weer word ik erdoor geraakt. Maar dat word ik sowieso door dat nummer



(Vanaf 1:35)

Ik ben eigenlijk wel benieuwd wat jullie ervan vinden. Hij wint het wat mij betreft moeiteloos van al die lange krachtpatsersolo's, maar dat zullen jullie wel niet met me eens zijn

Wel mee eens en een prachtig nummer, nu kan deze ook wel in dienst van het liedje.

Die stond bij mij 5 minuten geleden nog op (en nu speelt Sister Ray, zit ook een soort solo in ). Vreselijk gaaf natuurlijk, die overstuurde gitaarsolo Sowieso weten ze van wanten op White Light / White Heat. Het lijkt af en toe wel of ze het concept 'gitaarsolo' op de hak willen nemen, maar het resultaat is veel vetter dan de gemiddelde gitaarsolo

Dat soort gitaarsolo´s zijn de laatste tijd steeds meer mijn ding. Maar de ultieme gitaarsolo´s vind je toch echt bij Rory Gallagher, daar hoor je het gevoel echt supergoed in:




Rond de 3 minuten begint Gallagher met zijn gitaar te huilen, echt prachtig!

A Million Miles Away! Geniale opbouw!

Iemand met smaak!

Al enige tijd mijn favoriete gitaarsolo: David Bowie - Moonage Daydream (Mick Ronson)




Al enige tijd mijn favoriete gitaarriff: Black Sabbath - Heaven and Hell (Tony Iommi)

Niet de bekendste. Überhaupt een verassing dat zo'n nummer eindigt met zo'n solo.




Ook niet verkeerd;

The 'battle' van Mike McCready's en Boom Gaspar's Hammond in "Crazy Mary" - Pearl Jam live in Santiago......mjammmm, zeeeeeer smakelijk.

[embed]http://m.youtube.com/#/watch?v=E0JwW623n1A&desktop_uri=%2Fwatch%3Fv%3DE0JwW623n1A&gl=NL[/embed]

Heren heren ...en dames ook natuurlijk..(zijn er trouwens dames op dees forum en zo ja; waarderen zij lange gitaarsolo's?)....Voor lange gitaarsolo's moet u toch echt Molly Hatchet hebben.....bijna elk liedje een solo even lang als de zangpasrtijen en nog geweldige solo's ook;



En check ook eens hun Fall of the peacemaker......behoort tot de beste liedjes ooit en één en al gitaarsolo!




En ook het door mij persoonlijk zo gewaardeerde Fervid heeft op hun laatste cd een lange solo van jewelste staan....Pink Floyd,dire straits,queen...alles zit er in..



Heb hier helaas geen videootje van beschikbaar, slechts een soundcloud linkje:

09 Furry little animals by Fervid-how? on SoundCloud - Create, record and share your sounds for free

Na het lezen van chevy93's topic over gitaarsolos maar zelf even een aantal van mijn favoriete solos opnoemen.


Nummer: Over The Wall
Album: Testament - The Legacy (1987)
Gitarist: Alex Skolnick


Vanaf 2:12 tot 3:14
Typisch thrashbandje uit de jaren 80 met een keigoede gitarist die dikwijls de nummers naar een hoger niveau tilt.



Nummer: Frayed Ends of Sanity
Album: Metallica - ...And Justice for All (1988)
Gitarist: Kirk Hamett


Mijn favoriete solo van Metallica. Eigenlijk zijn alle solos op het album AJFA heerlijk, maar deze schiet er net iets uit: Lange aanloop naar solo vanaf 3:25. De eigenlijke solo begint een minuut later en duurt tot 5:08.



Nummer: Satan’s Fall
Album: Mercyful Fate - Melissa (1983)
Gitarist: Hank Shermann


De nummers van Mercyful Fate, en ook de nummers van King Diamond's solocariere staan soms bol van de korte solos. Op Satan's Fall staan er echter 2 langer uitgesponnen solos die ik tot mijn favorieten reken. De eerste situeert zich van 4:25 tot 4:59, en de tweede loopt van 8:15 tot 8:50



Nummer: Dazed and Confused
Album: Led Zeppelin - Led Zeppelin (1969)
Gitarist: Jimmy Page


Led Zeppelin. O Cliché cliché!
Ik ben geen Led Zep fan, maar ze hebben een aantal nummers met heerlijke solos. Dit is mijn favoriete van hen. Begin vanaf 3:28 tot 5:00.



Nummer: Seasons in the Abyss
Album: Slayer - Seasons in the Abyss (1990)
Gitarist: Kerry King & Jeff Hanneman (†2013)


Een mooie afsluiter van hun carrière. Want voor mij is Seasons in the Abyss eigenlijk het laatste album van Slayer dat de moeite waard is.
Slayer is vooral gekend van de korte, snelle en chaotische solos hun eerdere platen. (Wie Slayer niet kent. Voorbeeld uit een van hun bekendste nummers: 3:33 tot 4:24)
Maar toen kwam men men Seasons in the Abyss met naar Slayer-normen een zeer melodieus album en 'cleane' solos. Solo begint op 4:03 tot 4:55



Nummer: Between the Hammer & the Anvil
Album: Judas Priest - Painkiller (1990)
Gitarist: Glenn Tipton & K.K. Downing


Een album vol sterke solos. Het titelnummer scoort vaak hoog in lijstjes als deze ... maar ik vind de solo van 'Between the Hammer & the Anvil' en 'One Shot at Glory' net iets beter!
Solo van dit nummer begint op 2:22 en duurt tot 3:10.



Nummer: Hold on to My Heart
Album: W.A.S.P. - The Crimson Idol (1992)
Gitarist: Bob Kulick


Korte solo van 2:46 tot 3:16 die de emotie in het nummer een stuk versterkt.



Nummer: Revelation (Mother Earth)
Album: Ozzy Osbourne - Blizzard of Ozz (1980)
Gitarist: Randy Rhoads


Ook hier vind ik de solo van een outsider beter dan van de gekende nummers (Crazy Train, Mr. Crowley).
Omdat Ozzy zo'n zeldzame artiest is die live stukken beter is dan in de studio is de bovenstaande link live. (En ook omdat er geen studio-versie op youtube staat ) Vanaf 4:52 tot einde volgt de solo.
Wat heeft Ozzy toch altijd een geluk gehad met z'n gitaristen.



Nummer: Halo
Album: Machine Head - The Blackening (2007)
Gitarist: Phil Demmel


Ook in de 21ste eeuw worden nog goede solo's geschreven. Van 5:06 tot 6:20 hoor je zo'n solo die evengoed op een album uit de jaren '80 kon gestaan hebben.

Over The Wall doet Skolnick samen met Eric Peterson. Ook een van mijn favorieten

Satan's Fall doet Shermann samen met Michael Denner. Gaaf nummer maar de solo's vind ik niet heel bijzonder.

Nog eentje van mijn favorietenlijstje die ik vergeten was. De soloreeks van onderstaand nummer:

Nummer: Seventh Son of a Seventh son
Album: Iron Maiden - Seventh Son of a Seventh Son (1988)



Van 6:50 tot het einde (9:55) worden we getrakteerd op een aantal solo's. Het mooiste stuk is de laatste minuut.

De solo van Ritchie Blackmore in Tarot Woman.

De (korte) bluesy solo in Venom's Buried Alive.

Ik heb vrij weinig met ellenlange solo's, die mijn inziens vaak verzanden in een soort van snaren-masturbatie.

Er zijn maar een aantal gitaristen die hiermee wegkomen bij mij en dat zijn o.a. Frank Zappa en Neil Young.
Beide geen virtuozen, maar zijn voor mij zo ongeveer de enige 2 die solo's kunnen spelen die soms 10 minuten of langer duren en waar ik geen genoeg van kan krijgen.
Gaat hierbij dus meer om het gevoel dan om de hoeveelheid noten...

Nog 2 namen zijn Robert Fripp en Rory Gallagher

Je noemt hier vier geweldige artiesten en gitaristen , stuk voor stuk behorend tot mijn persoonlijke favorieten. Bad Penny behoort tot mijn top vijf tracks van Gallagher. De grootmeester uit de Ierse blues schittert in zijn lang uitgesponnen nummers, waar hij de luisteraar meesleept met zijn krachtige gitaarsolo's. Live is Rory ook een niet te stoppen klassebak.

Stephen Stills niet vergeten hoop ik?

Ik zou zeggen... sweet smoke.... just a poke.

Steve Lukather (Toto) :

De eindsolo's van Angel don't cry ( Isolation)
en These Chains ( the Seventh One)

en van Judas Priest de lange K. K. Downing/ Glenn Tipton middensolo's van:

Rock hard, Ride free ( Defenders of the Faith)
en One Shot at Glory ( Painkiller)

De solo van Michael Schenker (UFO) op "Born to Lose" van het album Obsession (1978).
Een minuut of 2 duurt het, echt alles zit erin !

Ik ken heel veel solo's en het nadeel is dan dat ik die niet zo gauw voor me krijg. De eerste en die de meeste impact had is nog steeds die agressieve solo van Child In Time.

Mijn favoriete solo moet "The Willing Well IV: The Final Cut" van Coheed and Cambria zijn

Coheed And Cambria - The Final Cut [Live] - YouTube

Voila, start vanaf 2:40 tot eh heel lang

David Gilmour op Dogs. (Pink Floyd, Animals).

Robert Fripp op Fashion (David Bowie, Scary Monsters)

Gilmour ondersteunt met zijn stotterende, kreunende, en uiteindelijk huilende solo perfect het grimmige mensbeeld van Roger Waters.

Robert Fripp doet precies het tegenovergestelde op Bowie's Fashion: Het ontregelen van de op het eerste gehoor vrolijke vibe van het nummer. Hoekig, tegendraads, en met volle overtuiging!

Dan nog een categorie die het vooral moet hebben van de meeneurie-factor:

Roland Orzabal (Tears For Fears) op Shout
Ian Bairnson (Alan Parsons Project) op vrijwel alle nummers tussen 1978 en 1987. Melodieuze solo's met een kop en een staart...

Neil Young Like A Hurricane vind ik wel goed

Deze al eens gehoord?

Ik hou zo ontzettend veel van de opbouw hierin (vanaf 2:20 ongeveer)

Eddie Van Halen mag natuurlijk niet ontbreken op dit forum.

Eddie Van Halen - from Les Paul & Friends concert - YouTube

gitaarwerk in chid of time maar dan de uitvoering van ronnie james dio en yngwie malmsteen