Hier is geen sprake van versus maar van én, en én en én

precies!

Herman was inderdaad iets te snel met het verzinnen van deze topicnaam... maar goed, we hebben ons plekje om lekker over deze bandjes te ouwehoeren.

etc ken ik niet; staan ook nog geen albums van op de site.
Kan iemand mij meer vertellen over etc, ben er wel benieuwd naar.

Ik hoorde dat het een aardige Cure rip off is, en dat die zanger minder mooi haar heeft...

zal eens op zoek gaan naar hun myspace

/edit: valt me mee met die ripoff, toch wel ander geluid...

Klinkt niet eens zo verkeerd.

Wat die poppy nummers en video clips betreft! Tot mijn spijt! Desalniettemin blijft The Cure voor mij een monument uit mijn jeugd en ik zal dat concert van 1984 nooit vergeten! Robert stond stokstijf op het podium als een spook van genezijde!

Veel van die video's zijn behoorlijk goed trouwens, ook daarin hebben ze nooit de cheesy sellout betracht. The Cure, een band die altijd aan de goede kant van de commerciele scheidslijn heeft gestaan

Behoorlijk onzinnige discussie hier zeg!

JD, Cure en Sound zijn niet met elkaar te vergelijken, behalve dan dat ze wat betreft sfeer en thematiek in dezelfde vijver rondzwemmen. Hetzelfde geldt voor bands als Echo & The Bunnymen, Comsat Angels en Chameleons. Stuk voor stuk bands die een eigen geluid hebben weten te ontwikkelen. Wel kun je zeggen dat ze allemaal door dezelfde tijdsgeest en door elkaar beïnvloed zijn. Het was eind jaren 70, begin jaren 80 gewoon hip om duistere, sfeervolle muziek te maken. Voor mij springen JD en The Sound er wel uit vanwege de zeer persoonlijke (en vaak ook aangrijpende) teksten. Curtis en Borland komen op mij geloofwaardiger over dan Smith en McCulloch die naar mijn gevoel toch meer bezig waren met hip zijn. Dat neemt natuurlijk niet weg dat laatstgenoemde heren mooie muziek konden maken, laat daar geen misverstand over bestaan.

Dan kom je inderdaad op die eeuwigdurende strijd tussen de aanhangers van 'echtheid' en 'puurheid' en de mensen die gewoon gaan voor het beste geluid. Ik geef niet zoveel om echtheid, tenzij het wat toevoegt aan het geluid. Geef mij anders maar de brengers van het beste geluid. Op dat punt scoort The Cure een stuk beter.

Het is natuurlijk volkomen nutteloos om daar strijd over te hebben. Ieder zijn smaak.

Voor mij zorgt "oprechtheid" in de muziek er echter voor dat ik eerder door de muziek word geraakt. Een band kan wel een mooi atmosferisch geluid neerzetten, maar als ik dan luisterend naar de teksten en kijkend naar het imago van de band het gevoel krijg dat het allemaal maar een pose is, dan raakt de muziek mij niet of minder. Zeker vanwege de toch vrij zware thematiek van de muziek (erg vrolijk is het allemaal niet natuurlijk) wordt het soms zelfs lachwekkend. Dat heb ik dus bij veel gothic-bands (bv. Siouxie & The Banshees, Sisters of Mercy e.d.). Doet me echt helemaal niets.

Die drie zaken zijn toch best te verenigen? In the Sound bijvoorbeeld.

@ Chameleon Day : Ik respecteer jouw mening maar Siouxsie en Robert Smith zijn zo'n beetje de uitvinders van het "gothic" idioom. Zij waren er echt als eerste bij Beide al actief sinds 1976! Maar oke als jij er niets mee hebt, prima hoor

@ hanzie28 : Dat ben ik nog met je eens ook. Ik houd daarom zielsveel van het meesterwerk van The Sound, want daarin komen beide dingen samen (kwestie van tijd dat die in mijn top10 komt). Desalniettemin, luister naar het natuurverschijnsel Pornography en je snapt waar The Cure zijn vaste schare trouwe fans vandaan heeft.. Ik weet echt bij god niet of Smith werkelijk zo f&*$ked up was tijdens die sessies, maar er heeft bloed gevloeid, letterlijk en figuurlijk. Dan doet het feit of hij eigenlijk oprechter was of niet er voor mij niet meer zo toe. Het eindproduct spreekt voor zichzelf!

Mmm... volgens mij kan Robert Smith alleen maar oprecht zijn! Wat is er niet oprecht aan het feit dat hij als muzikant telkens weer zijn ziel blootlegt? Oke je kunt het waarderen of niet, feit blijft dat ik hem nooit heb kunnen betrappen op fake emotions!

Als je ze ooit live hebt gezien is dat inderdaad waar ja. Smith is oprecht ernstig als het op de 'dodelijke nummers' van The Cure aankomt. En die voeren ze ook verdomd heftig uit ook! Daarin zie ik veel gelijkenis met Adrian Borland en de zijnen..

Sterker, ik heb hem gewoon in mijn top10 gezet. Fuck it!

Te gek dat je The Sound in je top 10 hebt gezet orbit! Mmm..gisteravond en vannacht! naar een New Wave Party geweest en ja ik heb me wederom in het zweet gedanst op Winning en A Forest! Heerlijk!

Dat zijn twee nummers waarbij het dansen mij niet echt wil lukken

Ja, Winning is nou niet bepaald dansbaar. Wel een geweldig nummer natuurlijk.

Dat vraag ik mij dus af. Als ik naar faith of pornography luister krijg ik toch het gevoel dat het allemaal maar een pose is. Veel te zwaar en veel te overdreven allemaal. Op mij komt het allemaal nogal onecht over. Bij Siouxie & The Banshees en talloze andere typische gothic-bands (bv. Sisters of Mercy) heb ik dat ook. Alsof elke band de andere wil overtreffen in duisternis en droefheid. Bij Curtis en Borland krijg ik dat gevoel niet. Zeker The Sound is toch meer ingetogen. Dat spreekt mij meer aan.

Overigens begrijp me niet verkeerd, ik erken dat Smith een begenadigd songwriter was (en is) en Seventeen Seconds is een absoluut meesterwerk (ook meer ingetogen dan Faith en Pornography). Zie ook mijn top 15 bij het topic "new wave".

En ach, het is allemaal een kwestie van smaak. Ieder zijn ding.


??????????? Moet er bloed vloeien dan???? Maakt dat Pornography een goed album? Dus toch muziek voor dracula en zijn vleermuizen!

Ach ik kan op alles dansen. Geef me een toon die mij bevalt en dan ga ik! Ik ben de dans!

Knap hoor!

Als ik het ritme niet kan vinden dans ik gewoon in slow motion! Ziet ook cool uit!

Ik vind dat als je een epistel uit de grochten van de hel maakt (en dan geen neppe metalpose met veel gedreun en geschreeuw) je er oprecht in bent geslaagd iets toe te voegen aan muziekland wat er nog niet was. En lettende op de intensiteit van de plaat denk ik dat er absoluut bloed heeft gevloeid, er straalt een hoge mate van bezetenheid en waanzin van die plaat af! Meer dan van welke andere plaat dan ook. Ik vind dat ongeëvenaard en erg bijzonder ja. Dat heb ik Curtis en consorten niet horen doen. En de nummers zijn ook veel magerder van Joy Division, zowel compositorisch als qua uitvoering. Dat heeft misschien veel met de producer of studio te maken, maar dan nog..

Ik denk dat het toch neerkomt op mensen die iets met 'oprechtheid' of 'puurheid' hebben en mensen die gewoon voor wat ze het best vinden klinken gaan, zoals ik al eerder zei. Van mijn part heeft Smith alles in zijn leven bijeen geposed, als ie met zulke resultaten komt, kan me dat eerlijk gezegd geen biet schelen. Ik hoef toch niet met het levensverhaal van iemand mee te gaan? Mij boeit wat voor muziek hij/zij heeft gemaakt! Een regisseur hoeft toch ook niet te zijn gestorven om toch een prachtige film over de dood te maken?

Dan ben je een van de weinigen, op A Forest heb ik toch al op menig feestje mensen heerlijk los zien gaan..

Die paar druppeltjes bloed van Smith bij het maken van Pornography zijn toch niets vergeleken bij het leven van Curtis dat je op Closer hoort wegvloeien. Closer doet verslag van iemand in hoge geestelijke nood die geen oplossingen meer zag (behalve de meest drastische dan). Closer is dan ook oneindig meer intens dan Pornography. Naar mijn mening is dit thema nooit eerder op zo'n aangrijpende en beklemmende wijze muzikaal verbeeld. In ieder geval niet door The Cure.

Dan ligt het vast aan mij! Ik zal maar eens dansles gaan nemen

@ Chameleon Day: Tsja, je mag het van mij bagatalliseren hoor.. In Pornography zit gewoon een verschrikkelijke oerkracht, iets onaards. Iets inktzwarts, compromisloos. Closer vind ik gewoon het wegkwijnen van een sombere ziel uiteindelijk.. waarbij dan de eerste helft nog met wat verkeerd uitgevallen synths wordt gevuld. Geen power, geen duisternis, meer doffe ellende. Dat is op de laatste 4 nummers prima gelukt, dat geef ik toe. Maar die zwarte maalkolk waarin je wordt gezogen als je Pornography opzet is bij Closer niet meer dan een mottig briesje. Geen vergelijk.

Laten we het erop houden dat onze smaken verschillen. Je bent niet de eerste JD purist die afgeeft op Smith en de zijnen, en je zal ook wel niet de laatste zijn.. je luistert muziek gewoon anders. Dan kan ik je niet overtuigen verder.