Ach ja die puristen he!

Ook voor mij heeft Pornography veel meer impact dan Closer. Ook vind ik Pornography muzikaal gezien veel interessanter en gebeurt er gewoon meer dan op Closer. Maar zoals bij elke band met een echte eigen sound (zoals The Cure) roept dat telkens weer verwondering en weerstand op.

Dit ben ik helemaal met je eens. Kwestie van smaak, waarover (binnen zekere grenzen) niet te twisten valt.


Maar toch raakt een prachtige film die op een waar gebeurd verhaal is gebaseerd mij meer dan een prachtige film die uit de duim is gezogen! En dit is nou precies het verschil tussen Closer en Pornography, waarbij ik bovendien vind dat Pornography (en ook Faith, zij het iets minder) te overdreven, "over the top" is, bijna lachwekkend zelfs.

Zeg eens, Joey Piscopo, waarom mag hij het wel en ikke niet?

Ik geef niet af op Smith of The Cure hoor. En ik ben ook geen JD-purist. Smith is een uitstekend muzikant en The Cure is zonder meer een icoon van de new wave. Het debut was uitstekend en Seventeen Seconds geniaal. Daarna werd het voor mij wat minder.

Maar leg mij eens uit wat is die "oerkracht", dat "onaardse", het "inktzwarte" en "compromisloze" van Pornography dan? Waar leidt die "zwarte maalkolk" toe? Is het enige doel van Pornography een bepaald duister gevoel op te roepen? Kortom: waar gaat het allemaal over?

Maar OK dan, ik ga voor het slapen gaan Pornography nog even opsnorren. Ik heb hem nog ergens op tape, onder een dikke laag stof. Ik zal hem nog een keer van A tot Z beluisteren en bezien waarheen de "zwarte maalkolk" mij voert.

Gevoel kun je niet uitleggen. Je moet het ondergaan. De reden waarom ik Pornography beter vind dan Closer is dat je naar dit album moet leren luisteren. Het is geen makkelijke muziek. Ook ontmoet ik bij The Cure een meer "gerijpte" sound! Het klinkt allemaal wat volwassener dan JD vind ik. De kracht van Pornography is dat het mij destijds zo deed schrikken dat ik er een jaar voor nodig heb gehad om het album echt te gaan waarderen. Nu durf ik rustig te stellen dat Pornography voor mij het beste album van begin jaren tachtig is zeker muzikaal gezien een echte hoogvlieger!

Blijft echter moeilijk om twee prachtige albums met elkaar te vergelijken. Beide bands zijn mij even lief. Wel is het nu erg hip om JD zo'n beetje heilig te verklaren. Daar doe ik niet aan! The Cure heeft veel meer gepresteerd dan JD wat natuurlijk te maken heeft met de vroege tragische dood van Curtis. Niettemin blijven dit twee prachtige bands waar ik beide graag naar luister.

Volgens mij doe je niet anders, Joey Buttafukko

@ Chameleon Day: Die leidt naar een gevoel van exstase! Gewoon kippenvel, energie, spreekwoordelijke damp die van mijn hoofd afkomt. Zoals perfume al zegt, bijna niet te beschrijven. Het is gewoon een kolosaal en machtig geluid wat drie kwartier over je heen dendert en de liefhebber (mij dus o.a.) als verdoofd achterlaat. Ken geen enkele plaat die dat op die specifieke manier teweegbrengt. En ik ken toch behoorlijk veel op dat gebied.

Seventeen Seconds is wel leuk, maar nog veel te onevenwichtig en heeft lang niet zo'n kracht en zo'n bijna dwingende rode draad in de muziek. De Cure liefhebbers slaan Pornography om die reden dan ook een stuk hoger aan.

@ perfume: Natuurlijk is muziek hoofdzakelijk een gevoelskwestie. Maar bij Pornography gaat het naar mijn smaak alleen maar om "het gevoel", zoals dat bij veel gothic-groepen overigens het geval is. Pornography is voor mij de moeder aller goth-platen: vooral veel bombarie. Bij JD, in het bijzonder op Closer, was het toch meer functioneel, er werd een pijnlijk verhaal verteld. Dat is toch van een andere (en voor mij: hogere) orde. Niet te vergelijken met elkaar.

Daarin verschillen we dan flink van mening. Mijn favoriete films zijn ook bijna allemaal op originele scripten of fictieve boeken die niet echt zijn gebeurd gebaseerd. Maar wel gemaakt door zulke knappe regisseurs en met zulke overtuigende acteurs dat dat dus helemaal geen klap uitmaakt.

Bands als Pink Floyd, Beatles, Bowie, Doors en vele vele anderen zitten ook vol met valse pose, fantasieverhaaltjes, opgeklopte bombast en zo al niet meer.. zijn die dan allemaal slecht? Omdat ze zich niet verhangen hebben of zich niet zo voelden zoals de personages uit hun songs? Vreemde redenatie.
Ik kan me best voorstellen dat je Porn over the top vindt trouwens, want dat vind ik ook Maar je hebt over the top die werkt en die niet werkt. Omdat Porn zo oncompromisloos acommercieel en snoeihard is werkt het. En het is nog niet beter zo gelukt door de vele navolgers van The Cure. Je zou het een cultplaat kunnen noemen (niet van die band natuurlijk ). Closer is meer het geaccepteerde wereldleed, zoals de gevestigde popjournalistiek het graag heeft. Minimaal en ontdaan van iedere franje. Daarom voor mij dus ook een stuk minder avontuurlijk.

Ik noem dat ingetogenheid. Gelukkig geen valse bombarie. Zeer zeker niet onevenwichtig. Welhaast, of zeg maar gerust, een perfecte plaat, met soms zelfs een bija serene schoonheid (bv. In your house). In mijn new wave top 15 staat die dan ook ferm op 5, na Closer - JD (1), From the lions .. - The Sound (2), Heaven up here - Echo .. (3) en October - U2 (4).

Maar zoals gezegd zal ik Pornography nog eens aan een luisterbeurt onderwerpen. Misschien dat de extase mij alsnog ten deel valt (al heb ik daar een hard hoofd in).

Neeeee, nou niet mijn stelling verdraaien. Het maakt de muziek niet per definitie slecht. Oprechtheid in muziek zorgt er bij mij wel voor dat die muziek mij meer kan raken. Dreamtime, Love en Electric van The Cult zijn m.i. uitstekende platen waaraan ik veel luisterplezier beleef. Maar emotioneel raakt deze muziek mij niet.

Ik heb Robert Smith bij mijn weten nog nooit kunnen betrappen op een pose of valse bombarie! Volgens mij is hij gewoon zichzelf. Maar ja wat dan nog? Ik heb mij altijd thuis gevoeld bij gothic dus.....Als gothic per definitie een pose is of valse bombarie prima toch?

Daarom zeg ik ook nogmaals: je hebt liefhebbers van 'puurheid'/'echtheid' en mensen die daar niet zoveel om geven, zolang het resultaat ze maar bevalt

Porn is een plaat die bestaat uit een dwingend gevoel wat dmv de muziek en de tekst op je overkomt of niet. Dat is niet vals.. Smith probeert je heus niks wijs te maken ofzo, het is een muziekexperiment. Artistieke vrijheid enzo. Dat jij het valse bombast vindt is je goed recht, maar ik denk niet dat het zo is bedoelt. Je moet een zekere mate van fantasie en vrijheid betrachten om in die onderwereld mee te willen worden gezogen.

Ieder zijn geneugten, perfume!

Zoals gezegd, ben ik dat met je eens. Voor de een geeft puurheid/echtheid een extra dimensie aan de muziek, voor de ander is het irrelevant.


Ja, misschien ben ik daar te nuchter voor. Maar ik blijf mij afvragen wat de diepere bedoelingen van Pornography zijn. Waarom zo overdreven zwartgallig? Misshien moet ik de teksten van Smith wat meer gaan analyseren. Wellicht dat dat tot meer "connection" leidt.

Smith heeft daar wel het een en ander over gezegd, "the obscenity of violence and power". Aan de andere kant is de plaat opgenomen in een periode dat hijzelf en de band behoorlijk aan de dope waren en in een soort van destructieve roes zaten. Terwijl de keyboardspeler Laurence de knoppen nog wilde temperen, schoof Smith ze allemaal wijd open! En probeerde zoveel mogelijk met feedback en distortion een grimmige en vervreemdende klank te bereiken. Zijn teksten zijn verder merendeels flarden van nachtmerries, wanhoop, gekte en beschrijvingen van gruwelen. Zoals ik al aangaf, een intuitieve manier van tekstschrijven die de fantasie aan het werk zet. Hij is daarin naar eigen zeggen erg beinvloed door Bowie, die in veel nummers ook zo te werk ging. Het is een manier van werken die natuurlijk allemaal onder de noemer vrijheid van expressie valt.
En die zwartgalligheid zat natuurlijk altijd al in de band, dit was gewoon een soort van komplete collision course. Waarschijnlijk om te kijken hoever je dit kunt sturen binnen de kaders van rockmuziek. Danwel om alles van zich af te reageren van enkele (naar eigen zeggen) kutjaren. Of het waren de drugs..alcohol.. wie zal het zeggen? En combinatie waarschijnlijk. Je houdt ervan of je verafschuwd het. Een bekend verhaal bij deze plaat overigens

Mooi commentaar Orbit! Met deze achtergrondinformatie duik ik de "zwarte maalkolk" in. Misschien dat je me toch weet te overtuigen.

Groet

Die zwartgalligheid vind ik juist zo mooi bij The Cure en zeker bij dit album!

ps Chameleon Day Neem een zaklantaarn mee wil je? Het is er erg donker!

Ik heb het liever functioneel en zorgvuldig gedoseerd. Anders werkt het op mijn lachspieren.

PS: Ik ben niet bang in het donker hoor, perfume!

Ach, je moet ook wel eens totaal overboord kunnen gaan vind ik.. al dat zorgvuldige doseren wordt zo saai na verloop van tijd

"Van een overdosis word je ziek" zei mijn mammie.

Dan kende ze The Cure nog niet..

Fijne nacht nog verder, deze vledermuis kakt weer even zijn grafkist in voor nu

Ik zoek mijn bed ook op. Boven de grond wel te verstaan!

Interessante discussie over oprechtheid. Closer is volgens mij geschreven door een licht autistische, contactgestoorde Curtis die in toenemende mate te maken kreeg met epilepsie-aanvallen en vreselijk opzag tegen de aanstaande amerikaanse toernee van JD.
In feite weet hij dat deze songs zijn afscheid zijn.
Pornography is gemaakt door Smith die opzettelijk de grenzen opzoekt om de meest donkere, gewelddadige en destructieve plaat te maken, die The Cure op dat moment in zich heeft. Smith heeft eens gezegd dat fictie en werkelijkheid gaandeweg door elkaar liepen. Op een gegeven moment geloofden ze echt dat ze deze plaat niet meer zouden overleven. Het keerpunt kwam pas toen Smith en Gallup met elkaar op de vuist gingen op het einde van de toer.
De laatste vier nummers van Closer zijn voor mij intense songs in dat licht, hoewel ik ze misschien twee keer per jaar hoor.
De songs op Pornography zijn voor mij gemakkelijker te beluisteren, omdat ze verhalen over de gekte van het bestaan, zonder dat je denkt dat het echt hopeloos is gesteld. Ik voel dat de grenzen van het bestaan worden opgezocht door Smith cs, maar zonder het echte besef dat het hiermee afgelopen is. Dat is voor mij het grote verschil tussen Pornography ("I must fight this sickness, find a cure") en Closer ("Just watching the trees and the leaves as they fall"), of te wel vechten en berusting.

Pornography Vs. Closer

1-0

1-1

"wel leuk"


Het orakel heeft gesproken....

Dat maakt mij een hater!

Mooie beschouwing Premonition! (weergaloos Minds-nummer trouwens, van een onderschatte plaat, maar dat ter zijde)

Curtis beleeft op Closer zijn "point of no return". Smith was daarnaar wellicht op zoek, zonder die grens over te willen.

Op de A-kant van Closer hoor je de frustratie, woede en teleurstellingen in Curtis zijn leven.

Mother I try please believe me, I'm doing the best that I can
I'm ashamed of the things I've been put through,
I'm ashamed of the person I am.
(Isolation)

De B-kant van Closer is er inderdaad een van berusting, met nog enkele uitbarstingen van frustratie en woede in '24-hours'. Daarna vloeit zijn leven weg (of in de woorden van orbit: hij kwijnt weg).

Maar toch wist Curtis het wel. Beluister een van die laatste uitbarstingen in '24-hours':

Now that Ive realised how its all gone wrong,
Gotta find some therapy, this treatment takes too long.
Deep in the heart of where sympathy held sway,
Gotta find my destiny, before it gets too late.

Sheplays, de meeste Cure liefhebbers bedoel ik
Natuurlijk is Seventeen Seconds heerlijk, dat hoef je mij niet te vertellen.. Maar op enorme afstand van Pornography dan toch.