Maar met wave doe je deze luisterervaring eenvoudigweg tekort dus.. ik val in herhaling

Nou orbit, met hetgeen je gezegd hebt in het achterhoofd ga ik hem nog een keer draaien (anders dan Porn is dat immers geen straf). Wie weet zie ik het licht....

Zo ik ga pitten....het was weer leuk hier...

Zie het als een kwestie van melodie versus staccato. Waar veel postpunk van het eerste uur staccato is naar mijn mening (JD voorop zo'n beetje), vind ik Disintegration een omhelsing van melodie en menselijke warmte, ondanks dat de plaat je toch met een kater achterlaat. Maar vooral die melodie en krullerigheid van Disintegration kan ik erg waarderen. Daarin borduren ze misschien wel voort op enkele nummers op Kiss Me of Head On The Door, maar zo verschrikkelijk veel coherenter en ingenieuzer. Het kost mij bij deze plaat ook weer geen enkele moeite te zeggen dat het een meesterwerk is. En dat vind ik heus niet van iedere Cure-release, geloof me.

Uhhh.....Disintergration was het eerste cure album dat ik hoorde maar ik hou misschien nog meer van Three Imagery Boys, Dus dat is een redelijke nutloze opmerking.

cocteau twins verdienen ook credit voor hun invloed,
de reden dat smith bij de opnames van disintegration een fender bass vi in zn handen nam ( een 6 snarige bas, of baritone gitaar, wat je wil), is omdat hij dat van robin guthrie had afgekeken, smith steekt ook zijn liefde voor ct niet onder stoelen of banken.
disintegration was vernieuwend, en het betekende een verandering voor the cure, er zit een duidelijk vershil tussen the cure na disintegration en the cure voor disintegration.
dat dikke zwepende gitaargeluid dat je hoort in nummers van the cure op disintegration en op albums van ze uit de jaren 90 en waar the cure ook vooral mee geasoccieert wordt(luister maar eens naar to wish impossible things), dat is allemaal de bass vi.
ze hadden er ook naar toegewerkt, naar die sound, maar het knappe aan disintegration is ook dat dat dromerige van ct erin zit maar dat ze dat ook nog steeds in die typische cure angst-liedjes verwerkt hebben.
als 1 album van the cure vooral geen herhalingsoefening is (maar geen enkel cure album is dat echt) dan is het wel disintegration.

als we het verder gaan hebben over de oprechtheid van robert smith en of dat de doom en gloom van the cure van begin jaren 80 gespeeld is of niet, dan kan ik alleen zeggen dat het mij niet interreseert,een zanger verafgoden omdat je denkt te weten dat hij alle woorden echt meende is niet echt een big deal,het gaat erom of je wel of niet half in slaap valt als je een plaat luistert, en in het geval van pornography maakt het niet uit of smith wel of niet aan de drugs zat en of wel of niet door een moeilijke periode ging, ze zijn erin geslaagd om een overdonderende plaat te maken, toen ik 18 was viel mn mond bijna letterlijk open van die plaat, en dat komt niet alleen door de teksten.

natuurlijk ben ik een fan, maar ook deze band is niet heilig, en ze slagen er niet altijd in om boeiende muziek te maken , steek wild mood swings maar eens in je speler, 1 ding wat je niet over ze kan zeggen is dat ze zichzelf herhalen.

Kijk, nog een technisch opmerkzaam iemand. Dat doet deugd.
Verder liggen Djeff-iz-ded en ik nog over enkele onderwerpen overhoop maar dat is geen treinramp. Moet kunnen.

Trouwens, en dit valt mij niet licht om toe te geven, maar okee, RS was met die Bass VI (voor eens) zelfs trendsetter want heel Faith (1981) druipt al van deze zessnarige bas. Dit instrument definieert o.a. Primary en ook het titelnummer. En in 1981 plakte Robin Guthrie nog aan zijn lakentjes door toedoen van zijn Birthday Party verering.
Pas vanaf Head over Heels in 1983, toen de meesterlijke Will Heggie de Twins had verlaten en Robin zelf de bas ter hand moest nemen, kwam de Bass VI bij hen om de hoek kijken. En toen Simon Raymonde later dat jaar de Twins kwam versterken begonnen die twee samen hele nummers eromheen te bouwen. Waarvan akte op het magistrale Treasure.

Muzikaal hoor je daar weinig van terug, Guthrie werd vooral verweten een ééndimensionaal eerbetoon in galm aan John McGeogh te brengen.
Vind ik wat te kort door de bocht, zijn gitaarspel was zeker innovatief en effectief, hoewel technisch niet groots. Over zijn pedaaltechniek heb jij het al eens gehad, dus daar laat ik het bij.
Terug naar Robert Smith en Disintegration en de invloed van MBV en CT, een stukje uit een interview in de Humo;

HUMO: A lot of Oasis-songs are based on Beatles songs and Noel Gallagher doesn't make a secret of that fact.
Have you ever purposefully stolen from your heroes?

RS: Almost never, since all that sampling stuff seems really weak to me: I have enough ideas myself.
But sometimes there's a wink towards another song in my songs. Like the intro of Wrong Number having the same chords as Push up on the Easy Rider sound track. And if someone listens to the records of My Bloody Valentine, he'll notice a resemblance in the guitar sounding of them and on Bloodflowers.
There's also a link in our guitar sound to the Cocteau Twins. But it's not plagiarism. Do you know what is strange? That I've had all the commercial succes, while I always was a fan of great groups that remarkably never really broke through.
I think My Bloody Valentine and Cocteau Twins have some really catchy songs, but still they never had a hit and you never hear them
on the radio. I think it's one big conspiracy - or how do you explain that so many bullshit groups have one hit after the other and get one platinum cd after the other? A conspiracy of bad taste, that's what it is.

Ik denk dus echt dat The Birthday Party van grote invloed is geweest op verschillende wave bands. Als Nick Cave zijn heroine verslaving niet had overwonnen, en er aan zou zijn overleden, dan was zou hij waarschijnlijk net zo'n impact op de muziek hebben gehad als een Ian Curtis.

Plagiaat of niet! Dit zegt RS zelf over Disintegratiion. Behalve een herhaling van de vorige The Cure albums ook deels geinspireerd door CT! Conclusie: Geen vernieuwend album maar wel mooi

Hij zegt helemaal niet dat die sound in Disintegration te horen is, hij zegt dat er een link is in hun beider gitaargeluid. Zoals er ook een link is tussen het gitaargeluid van wel meer wavebands. Volgens mij bestond The Cure een aanzienlijke tijd vóór CT overigens, net zoals ze ook vóór MBV bestonden
Begrijp me niet verkeerd, ik vind het allemaal prachtbands! En het verbaasd me niet dat RS er ook een fan van is. Man heeft gewoon goede smaak

Cave's impact is denk ik toch al groter. JD's schaduw blijft toch beperkt tot bands die zich met hele sombere muziek bezighouden, en al is Saint Nick ook beslist een sombermans, hij is veel minder beperkt in genres. Absoluut veelzijdiger.
Ian's zelfmoord zie ik puur en alleen als een persoonlijke tragedie voor hemzelf en zijn nabestaanden, en draagt voor mij niet bij aan zijn legendevorming.
Waren hij en Adrian Borland hun innerlijke worstelingen maar te boven gekomen, dan hadden wij nog veel meer moois gehad om van te genieten.

Ja zeg dat! Het is zo jammer hoe begrijpelijk ook (beiden waren toch erg ziek) dat ze de hand aan zichzelf hebben geslagen. Maar ondanks dit trieste feit hebben ze ons hele mooie muziek nagelaten Daar ben ik ze nog steeds erg dankbaar voor.

Alle muziek en alle bands zijn wel geinspireerd door andere bands. Een album kan best vernieuwend zijn, ook al is het geinspireerd door een andere band of een ander album. In mijn ogen heeft The Cure in Disentegration het geluid van de Cocteau Twins gepakt, dat gemengd met de eigen Cure sound en daar komt Disintegration uit. Hoe is dat niet vernieuwend?

Je moet jezelf ook afvragen wat je precies met vernieuwend bedoeld. Als je het over vernieuwing op de muziek in die tijd in het algemeen hebt, dan was het inderdaad minder vernieuwend als de eerdere "The Cure" albums. Maar voor de band The Cure zélf was het wel degelijk vernieuwend, zoals al eerder in dit topic gezegd hoor je een duidelijk verschil tussen The Cure voor en na Disintegration.

Bij Joy Division - Unknown Pleasures (1979):


Stuk voor stuk fijne muziek die je daar noemt, maar je onderschat Interpol nogal zwaar.

Nietes

Eerlijk gezegd vind ik, als wave liefhebber, Interpol erg aardig en ook beslist spannender dan een aantal jaren 80 icoontjes die hier voorbij komen. Niet alles van vroeger is vandaag de dag nog echt leuk en sommige bandjes zijn geheel terecht erg onbekend gebleven. En ik kan t weten..

Als JD beginner zou ik zelf trouwens alleen Movement nog even mee pakken en de rest voor later bewaren. Vind JD redelijk uniek in zijn sound eigenlijk.

Ja het zal best zo zijn. Ik heb het al eerder op de site benoemd: Ik heb een allergie voor Interpol en ik weet niet goed hoe die is ontstaan. Ik heb er wel pas even over nagedacht (doe ik soms wel eens ) hoe het zou kunnen komen. Wat bij me opkwam is dat de zanger van Interpol zijn eentonige zang wsl heeft overgenomen van Ian Curtis. Alleen onze beste Ian kon daarbij ook nog eens op een hartverscheurende manier uithalen en een soort wanhoop laten doorklinken die niet te immiteren is maar alleen puur en echt kan zijn, terwijl de Interpol zanger alleen maar eentonig blijft. Daarnaast wist Joy Division in veel van hun nummers een bepaalde spanning op te bouwen en Interpol heeft daar gewoonweg geen pap van gegeten, volgens mij. (vergeef me als ik ongelijk heb want ik heb Interpol de afgelopen 86 jaar niet meer gedraaid).
Als gewone rockband is Interpol wel ok (ik blijf de zang oersaai vinden, maar de muziek mag er zijn), maar omdat ze zo vergeleken werden (worden) met Joy Division heb ik ze opzij geworpen om nooit meer naar om te kijken. Hm... ook niet helemaal waar, heb ze laatst nog een keer een kans gegeven en het gedraaid, maar op een paar wel lekkere nummers na vond ik de rest oersaai en allemaal hetzelfde klinken, als ik het me goed herinner....

Ik heb die JD vergelijkingen eigenlijk nooit zo goed begrepen, al zeker niet bij het 2e (zwaar onderschatte) en 3e album. Als je Interpol draait in de hoop JD sound en magie te herbeleven, dan kom je inderdaad van een koude kermis thuis, net zo als overigens bij vrijwel al die bandjes waar de JD vergelijking wordt gemaakt. Als op zichzelf staande act, vind ik het eigenlijk de enige hedendaagse waveband die echt overtuigt, tenzij je Editors, waarbij de JD vergelijking al helemaal nergens op slaat (eerder de vroege U2 zou ik zeggen) wave vindt.

Het is wel zo dat ik bij alledrie de Interpol albums eerst zo iets had van...mwah..maar alledrie steeds beter ben gaan vinden.

Ik wou dat het anders was maar ik blijf die zanger zo saai en emotieloos vinden.

En ik zou als tips voor vergelijkbare dingen als Joy Division niet veel verder gaan dan alleen And Also The Trees en Interpol te noemen.
En vooral juist interpol, omdat het duidelijk een band is die is geinspireerd door Joy Division maar ook een behoorlijk eigen kenmerk hebben (veel meer dan al die andere nieuwe bandjes wiens namen ik liever niet eens uitspreek in verband gebracht met Joy Division)

Paul Banks blijf anders bij hoog en laag beweren dat hij nog nooit iets van JD had gehoord voordat hij er voortdurend mee om zijn oren geslagen werd. Maar fair enough, de geest van JD lijkt wel rond te waren, maar vind het erg op zichzelf staan.

Tja..de zang, vind het wel bij de muziek passen, maar snap t als men daar anders over denkt.

Als je AATT (overigens prima bandje) noemt, kun je al die andere bandjes imho ook weer noemen, maar eens met Sietse, de meeste JD vergelijkingen zijn echt veels te veel eer voor de desbetreffende bandjes,

Dragons heeft ook duidelijk Joy Division invloeden.

Gelukkig ben je een begripvol mens, Rob.

Daar haal je meteen al een belangrijk verschilpunt aan. Dat Banks zijn stem klinkt als die van Curtis lijkt me louter toeval. Banks probeert helemaal niet te zingen als Curtis, zoals je zelf komt te zeggen heeft hij een andere manier van zingen, en bovendien schrijft hij zijn teksten ook op een heel andere manier.
Banks heeft een heel afstandelijke manier van zingen, draagt zijn teksten voor als een koele minaar die door niets of niemand kan geraakt worden. Bij Curtis is het net helemaal anders. Daarnaast vind ik het muzikaal ook twee andere werelden.

Editors en Tom Smith doen dan wel meer aan Joy Division en Curtis denken, omdat Smith wél zingt als Curtis, en ook zijn teksten veel persoonlijker en dieper gaan dan die van Interpol. Dit gezegd zijnde vind ik Editors muzikaal te slap, wat erg jammer is.

Dragons is in mijn ogen veel beter dan Editors. Deze band doet nog het meest denken aan Joy Division. De ene keer klinken ze als Depeche Mode, dan weer als Joy Division. Je hebt daar bijvoorbeeld een nummer als Are you lonely tonight? Dit leunt zeer dicht aan bij Interpol; echter zou dit nummer nooit een Interpol nummer kunnen zijn, enkel en alleen door de tekst.

Om ff off-topic te gaan : Ik vind Mary Onettes ook totaal niet lijken op Coldplay, dus we verschillen op dit vlak wel vaker van mening.

Het valt me in dit soort discussies steeds op hoe kritisch postpunkers zijn voor hun eigen bands. In andere muziekgenres is het vaak nog veel triester gesteld met de originaliteit, terwijl je daar niets over hoort.

Naam van dit topic veranderd van:

Joys Division versus The Sound, The Cure etc...

naar:

Joys Division vergeleken met andere bands

(aangezien het ook de onvermijdelijke Editors, Interpol en andere bands gaat).

freddze heeft gelijk , Joy Division kun je vergelijken met Editors en vooral Interpol.

Zou het niet andersom zijn.

Hoe meer ik Interpol luister, hoe minder goed ik de link met joy division kan horen.
Het verschilt echt veel van elkaar.

Editors is een heel ander verhaal.

Ik heb die vergelijking nooit zo goed begrepen. Het komt met name door die vergelijking dat Interpol me is gaan tegenstaan. Eigenlijk ook niet eerlijk...

Het is normaal dat sommige bands vergeleken worden met Joy Division. Uiteraard zijn er vele bands door JD beïnvloed. JD heeft een unieke sound neergezet, mede met de hulp van Martin Hannett, die fantastisch werk heeft verricht met de producties van Unknown Pleasures en Closer.
Van alle tegenwoordig door JD beïnvloede bands ken ik er geen één die JD ook maar enigszins benadert qua overbrengen van emotie. Ian Curtis brengt een zo pure en diepe emotie over dat het gewoon pijn doet als je er naar luistert. De muziek begeleidt dat zo goed dat het geheel een ijzingwekkende perfecte eenheid is, die je als luisteraar gevoelsmatig in de afgrond van de donkere geest van Curtis doet afzakken.

Kortom: JD is the real thing en dat is ook de reden waarom ze bij zo velen op een voetstuk staan.

Zo, dit even n.a.v. het draaien van Unknown Pleasures in de auto van de week.