Ik ook. Klassieke composities zijn nooit gedateerd, ze blijven liefhebbers vinden in nieuwe uitvoeringen, onafhankelijk van opnamekwaliteit.

Veel jazzopnamen zijn eveneens als 'tijdloos' te bestempelen omdat de opnamekwaliteit van tegenwoordig aan veel freejazzplaten geen meerwaarde geeft tegenover die van zo rond de jaren vijftig. De muziek blijft op zichzelf staan, je hebt geen verbeelding nodig om de plaat in zijn context te plaatsen om hem te kunnen waarderen. Tijdloos.

Natuurlijk. Dat is dan ook het verschil tussen klassiek (of tijdloos) en gedateerd. Als iemand mij dan nu nog zou kunnen zeggen waarom None Shall Defy gedateerd zou zijn, dan is er eindelijk een echt meningsverschil en eventueel discussiepunt.

Wat ik met gedateerd bedoelde, was dat het geluid van de plaat (de productie) me meteen deed denken aan de jaren '80.

Van een plaat van meer dan 20 jaar oud mag je misschien verwachten dat het geluid niet klinkt zoals het met de huidige technieken en methoden zou klinken, maar aan de andere kant: de meeste platen uit de jaren '70 en jaren '90 en '00 verraden hun afkomst niet onmiddelijk door hun geluid, zoals dat wel bij veel jaren '80 muziek het geval is. Is althans mijn ervaring. Maar als je galmende drum hoort, of complete baggerproductie (check dit of dit voor goede voorbeelden), weet ik meteen dat ik in de jaren '80 moet zijn.

Tijdens het typen realiseer ik me dat bovenstaande wel heel erg zwart-wit is, maar ik hoop dat het punt overkomt.

Ik vind die productie van jaren tachtig thrash er gewoon bij horen, veel van de hedendaagse thrash heeft een overkill aan glad en overgeproduceerd geluid waardoor het rauwe randje eraf is.

Alle muziek is op de een of andere manier een product van zijn tijd, dus de term 'tijdloos' vind ik een beetje halfslachtig. Ik ben het zeker met bennerd en andnino eens dat er albums/muziek is die na 20/30/50/100 jaar nog anno nu nog steeds een potje kunnen breken. Reign in Blood kan dankzij zijn productie, pure rauwheid en geweldige songs zich nog steeds meten met de nieuwste muziek, de nieuwste technieken. Dit komt niet door de evolutie voorafgaande het album of de gevolgen die het album teweeg bracht, nee, juist door het album an sich.
De opvolger 'South in Heaven', maar ook het huidige Album van de Week, is veel meer gedrenkt in alles wat in de jaren '80 'fout' was en daar is blijven hangen. Galmende gitaren, gierende solo's and what not.. Dit doet verder niets af van de kwaliteit van het album, wat mij betreft, maar dit soort muziek is in 1990 wel een vroege dood gestorven. Ook alle recente 'old-school' thrashbands (Evile, Bonded By Blood, Merciless Death) grijpen op veel dingen terug naar die jaren 80, maar blijft door bepaalde dingen toch weer erg 21e eeuws.

Dat iets gedateerd is, wil niet zeggen dat het geen nieuwe liefhebbers kan trekken (in tegenstelling tot wat ik opmaak uit adnino's vorige post). De jaren 60 poprock, jaren 70 hardrock en punk, jaren 80 new wave en metal, jaren 90 dance en indie laten allen een duidelijke tijdsgeest horen, maar toch nog bekeren zich ieder jaar talloze muziekliefhebbers tot een van deze muzieksoorten.
Klassieke muziek is ook weer een product van zijn tijd; Romantische of Barok-componisten zul je niet snel meer tegen komen, terwijl ze in hun tijd eerder regel dan uitzondering maken.
Het ligt dus zeker aan de op zich staande muziek wat nu nog 'kan' of niet, maar tijdloos is niets.

@wizard,

Hoewel de eighties gloriejaren voor de metal waren, was dat relatief. Het bleef een vrij marginaal verschijnsel. Niet te vergelijken met heden ten dage. Het budget om een plaat te maken zal in die tijd voor de meeste bandjes niet vet geweest zijn.

Dat vind ik ook trebremmit.

Wat is er in hemelsnaam 'fout' aan galmende gitaren en gierende solo's?? Voeg er nog een gillende zanger aan toe en rommelende drums en je hebt de soundtrack van mijn jeugd! Yeaaaaaaaaah!

Mee eens. Dexter zegt wat ik had willen/moeten zeggen toen ik het MAvdW 'gedateerd' noemde.

-edit-

Je bent de poedelkapsels, spandex en spijkerjacks nog vergeten.

Dat weet ik ook niet. Wel weet ik dat het na 1990 uit de metal is verdwenen.
'Fout' moet je ook niet te letterlijk opvatten, en zeker niet als mijn mening, vandaar ook de aanhalingstekens.

Voor mij is het altijd een kwestie van geluid geweest en die beruchte zevensnarige gitaren die zo laag mogelijk gestemd worden vandaag de dag. Twintig jaar, wat zeg ik, nu bijna dertig jaar geleden was dat niet zo belangrijk, iedereen speelde ongeveer met hetzelfde materiaal, enkel de vorm van de gitaar en de soort gitaarelementen / pickups verschilden. Ik zou hier graag eens een gitarist hierover zijn mening horen zeggen.
Het blijft moeilijk om te definiëren: tijdloos, gedateerd. Voor mij was het altijd de galm op die platen, het soms willen maar niet kunnen. En toch, ik heb vanavond naar een bootleg van Queensrÿche geluisterd uit 1984, dus de EP en het debuutalbum, en een lach van kaak tot kaak verscheen op mijn bakkes van puur genot. En dan denk ik ook aan Mercyful Fate en aan zoveel andere groepen waar ik nu nog zo veel van kan genieten.

Voila, dat bedoelde ik dus ook.

Maar goed, ik ga die plaat eens binnenhalen, ik kan mij herinneren dat ik het titelnummer vet vond.

Indeed!
Waarom het een spijkerjack moest zijn begrijp ik nu achteraf gezien niet echt meer, je zag er namelijk toch niks van, vanwege overladen met badges, nagels en bandlogo's...

Verder ben ik het eens met Sir hierboven. Ik vermoed dat onze generatie (verplicht ) anders naar muziek heeft leren luisteren. Wel, laat ik op zijn minst voor mijn eigen spreken. Ik luisterde gewoon door die productie heen. Ik moest wel, want het merendeel van de metal verscheen gewoon zo. Waarschijnlijk zoals Kronos al zei, door de no-budgetten. Dit gelde juist vooral voor de meer progressieve, vernieuwende bands. Luister naar al die debuten van ondertussen legendarisch geworden trendsetters als Kill 'm 'All, Show no Mercy, Welcome to Hell... Enkele van mijn favoriete albums van die tijd zijn nu zelfs legendarisch om hun slechte productie (One Nation Underground van Hawaii, Power Games van Jaguar, The Birthday Eve van Loudness, de Mercyful Fate EP...) Erbamelijke productie's, maar wat een muziek! En nu kom ik tot mijn punt, het maakte eigenlijk ook geen reet verschil! Wat had ik om die muziek te ontdekken? Een mono-zakradiootje om naar het hard-rock programma van de lokale zender te luisteren. Voor onderweg hadden we geen high-tech mp3 speler, maar een draagbare, (alweer) mono, Philips Cassette Speler (die alleen bij het eerste cassetje de juiste toeren haalde, daarna waren de batterijen al niet meer krachtig genoeg), met een 5 watt luidsprekertje(!). In de auto waren we alweer aangesproken op die rotte cassettes, die na 1 dag in de zon Motorhead al deden klinken als een voorloper van Hellhammer. Thuis was het al niet veel beter gesteld. Op mijn vader zijn installatie kwam dat lawaai niet op! Mijn eerste eigen pick-upje dan, waarop ik Kiss en AC/DC leerde kennen was zo'n (jaja) mono (alweer) onding met lampen in. De speaker was ook tegelijk ook het deksel... Met mijn totale spaarvarken kocht ik een jaartje later mijn eerste Philips-combi, 2x15 watt ofzo... Klinkt belachelijk nu, maar het was een droom voor mij! We waren trouwens wel creatief! Om het gebrek aan power, en de matte producties te omzeilen, plaatsten we de speakers soms in een lege kast, kropen er zelf ook in, De volumeknop op 10, je handen als een schelp rond je oren, en dan konden we toch ook een beetje kicken op de power die zo bij deze muziek hoort.
Natuurlijk waardeer en geniet ik nu ook van een haarscherpe productie en een perfect uitgebalanceerd geluid, maar wees eerlijk, hoeveel muziek van vandaag blijft nog overeind in de omschreven omstandigheden?

Met mijn excuses voor de ingenomen ruimte hier, maar ik wou toch even duidelijk maken waarom ik soms wat licht gepikeerd raak wanneer het over dit soort onderwerpen gaat.

Mooi verhaal hoor, maar ik herken mezelf er (logisch natuurlijk) geen moment in. Zie hier subjectiviteit. Mijn jeugd komt niet in de buurt van het in het bericht voor mij beschrevene, maar of ik het nou zo erg vind? Het is gewoon een ander tijdperk, met andere liefhebbers. En er zijn ook genoeg mensen die nog wel die old school-thrash kunnen waarderen, ik heb zo ook mijn favorieten. Niks mis mee, maar het is begrijpelijk dat het merendeel van de huidige jonge (metal)generatie geen band heeft met die muziek.

Roots Baby Roots!!!

@andnino
Er zullen ook wel veel generatiegenoten zijn die zich hierin niet herkennen. Niet iedereen in die tijd had zulke conservatieve ouders en ook niet iedereen kreeg zo weinig zakgeld. Trouwens, toen ik 20 jaar oud was zat ik ook al lang niet meer in die kast! Wat wel herkenbaar zal zijn is het gedoe met cassettes, de lamentable kwaliteit van demo's en bootlegs, en dat er op veel minder gestofisticeerde aparatuur beluisterd diende te worden wat er met minder gestofisticeerde aparatuur was opgenomen...
Dus, dat wij anders hebben leren luisteren. (Dat dit beter is of niet, dat laat ik in het midden.)

De discussie hier is begonnen omdat wizzard melde, of bedoelde, dat het geluid van de plaat (de productie) hem meteen deed denken aan de jaren '80, en dat ik (Cabeza) dit vanzelfsprekend vond.
Het enige aangehaalde tegenargument waarom dit niet vanzelfsprekend zou zijn is dat er zoiets als "tijdloze" muziek zou bestaan, en het enige gerelateerde aangehaalde voorbeeld is Reign in Blood van Slayer. Een album dat, zoals Kronos reeds krachtiger verwoord vermelde, een duidelijke '80 sfeer uitademd. Althans voor ons. Ik veronderstel dus dat dit voor een jonger iemand dewelke niet is opgegroeid met deze plaat niet altijd het geval is. Ik merk ook op MuMe, dat jongere fans soms met andere albums als de "betere" van een band op de proppen komen, dan voor iemand die cronologisch is opgegroeid met die albums.
Voor mij is er ondertussen niets veranderd, ik moet het eerste '80 jaren thrash album nog ontdekken dat niet "gedateerd" klinkt. (In dit verband relateer ik "gedateerd" dus niet als "slecht", maar eerder als "typisch".)

Ik heb toch het liefste de feeling en het geluid van de jaren '80. Ookal ben ik daar wat generaties te laat voor op de wereld gezet
Als ik thrash luister, wil ik dat het smerig klinkt en niet dat er een vette, cleane en heldere productie opzit.
Platen als Arise van Sepultura, de eerste van Pagan Altar, To Mega therion van Celtic Frost, die wil je toch ook gewoon met een wat mindere productie horen.

En dat de huidige generatie geen band heeft met de oudere bands, vind ik maar onzin, Ik heb alleen het gevoel dat de huidige generatie minder de tijd neemt om de muziek te beluisteren, waardoor het makkelijker is om een goede productie te beluisteren.

Maar goed ik kan ook wel genieten van een Machine Head of Protest the Hero hoor

Grotendeels mee eens. Thrash moet rauw en venijnig zijn. De enige band die dit in een moderne productie is geslaagd is wat mij betreft Exodus, op The Atrocity Exhibition. Verder wordt thrash gewoon altijd saai met een opgeblazen productie. Er moet een scherp randje aan zitten.

Nee, Tempo of the Damned vond ik wel geslaagd, maar die nieuwe zanger vind ik maar niks

Dat ligt dan aan die zanger. Tempo of the Damned (Shovel Headed Kill Machine tevens trouwens) vond ik wel leuk, maar beduidend minder.

@ Cabeza: Mooi verhaal over hoe jij je muziek leerde kennen. Lijkt me valse bescheidenheid dat je je excuses gaat aanbieden voor het innemen van ruimte .

Gezien de muziekinstallaties waarop ik mijn muziek leerde (mijn vader's stereo, een NAD, verdere namen en wattages kan ik me niet herinneren) en leer (pa's oude spul met een set tweedehandsboxen die goed genoeg geluid maken voor op mijn studentenkamer) kennen, ben ik denk ik redelijk verwend. In ieder geval heb ik geen klagen.
Ik hoef me dus niet erg in te spannen om de muziek te horen zoals de muzikanten dat bedoeld hebben - als ze het goed hebben opgenomen tenminste. Daarom denk ik dat ik inderdaad op een andere manier naar muziek luister. Voor mij is een cd pas ècht goed als niet alleen de muziek goed is, maar ook als het allemaal een beetje goed klinkt. Het is niet zo dat ik briljante muziek snel opzij zou leggen als de productie slecht is, maar het kan wel langer duren voor ik het ga waarderen, of dat als ik het moet waarderen, een ster minder geef.

En dan ben ik meteen bij Lau's punt: ik weet niet of ik met mijn bijna 25 jaar bij de 'huidige generatie' hoor, ik neem aan van wel, maar ik denk inderdaad dat ik minder tijd neem om muziek te leren kennen. Voor mij moet een album bij de eerste 2 luisterbeurten goed vallen, of ik moet in ieder geval het idee hebben dat er iets inzit dat ik wel kan waarderen. Een goede productie kan dan inderdaad een rol spelen.
Voor mijn gevoel komt er nu veel meer uit dan vroeger het geval was, en verder is er natuurlijk ook nog heel veel gave metal uit voorbije jaren te ontdekken.Het laatste halfjaar heb ik bijvoorbeeld best veel metal uit de late jaren '80 ontdekt, maar ik kom zo vaak dingen tegen op MuMe die ik ook nog wel zou willen luisteren...

Terug naar Infernal Majesty: dat album draagt in ieder geval in de productie duidelijk de jaren '80 met zich mee. In dat opzicht is het dus gedateerd, zo zou het nu niet meer gebeuren, maar dat wil nog niet zeggen dat ik het album om die reden zou afschrijven.

(Aan de andere kant heb ik natuurlijk ook geen last van sentimenten die mijn beoordeling beinvloeden )

We gaan toch niet spreken van een generatiekloof, hé! Andere tijden zijn andere tijden. Was vroeger alles beter, neen! Is nu alles beter, neen! Het is gewoon anders. Elk tijdvak heeft zijn helden of zoals Johan Cruyff ooit zei: elk voordeel heb zijn nadeel. Bekijk het positief: de oude zakken - zoals ik - leren van het jong grut en omgekeerd en wat is de bedoeling van deze topic, juist ja. Binnenkort vieren we onze eerste verjaardag in deze topic.
Anyway, anyhow, on topic, Infernal Majesty, de naam was bekend, de muziek wellicht ook maar dat zat in dat deel van mijn hersenpan dat allang buiten dienst is . Boodschap nummer één van dit weekend.

Kloof niet natuurlijk, omdat wij ons goed aangepast hebben Sir!
Wij zitten net als de jonge(ere) vrienden nu achter onze PC of Laptop en versieren al eens een empeedrietje op't net. Wel benieuwd hoeveel van die jongeren zich zouden kunnen aanpassen aan "onzen" tijd, van sparen voor een album, cassettes opnemen en uitwisselen, kilometers fietsen naar 't stad voor de nieuwe huppeldepup omdat ze dieje in 't lokaal platenwinkeltje niet binnekregen EN... uw platenlijst bijhouden op A4 vellen, zelf alfabetisch uitgesorteerd, uitgetypt op zo'n typemachine met inkt-lint, fouten verbeterd met type-ex, en na zo'n 20-25 nieuwe albums vanonder bijgeschreven met balpen, weer helemaal op te nieuw beginnen voor een ge-upda-te versie... zelfs het woord updaten was nog niet in het nederlands ingeburgerd.
Goeie oude tijden? Moet ge wel een beetje masochist zijn.

Het heeft zijn voordelen (lijkt mij) en zijn nadelen (lijkt mij).

Het voordeel is dat je meer gehecht geraakt aan die ene LP van die ene band waarvoor je weken/maanden hebt zitten sparen.

Het nadeel is dat je minder bands kent. Want hell yeah, het blijft leuk om een demo van een beatdownband uit een of andere buurt van Venezuela te ontdekken.

Zeer herkenbaar Cabeza! De peecee is toch een handig hulpmiddel voor ons oudjes geworden...

Infernäl Mäjesty, positieve eerste indruk gisterenavond en een aantal raakpunten met het debuut van Slayer gevonden, geen schande natuurlijk eerder een eerste indruk.

Het was moeilijker, maar er waren ook wegen. Er waren de undergroundblaadjes (zeer kleine oplagen op de copiermachine gedrukt), radioprogramma's op de vrije lokale radio, er was in de betere gespecialiseerde platenzaak ook altijd (peperdure) import te vinden. Zelf een blaadje beginnen was ook een manier. Een postbus openen, een beetje een professioneel uitziende briefhoofd met logo maken en in naam van dit (nog fictieve) magazine platenmaatschappijen, managmentbureau's enzoverder aanschrijven met een interview, vraag voor info enz, en als bij wonder zat de postbus elke week vol met demo's, nieuwe releases, persinfo over nieuwe bands etc... Elke generatie zijn "manier" ...

Ai, we zijn een beetje off-topic geraakt vrees ik. Al zijn het wel de albums van Kronos en Sir die me met dit teletijdmachine-effect hebben opgezadeld... het is hen echter niet kwalijk genomen

Ik begin hier serieus de indruk te krijgen dat ik ook bij 'de oudjes' gerekend wordt.

Ouder en beter ... zoals de wijn .