Doe maar gewoon, dan kan Fake_world als hij bezwaar heeft volgende week.

Na de power metal van Jasper is het tijd om weer naar de compleet andere kant van het metalspectrum te gaan. Deze plaat zit in een genre dat in deze ronde nog niet is geweest. Genoeg cryptische informatie, dit is Het Metal Album Van De Week:

Krallice - Dimensional Bleedthrough




Krallice is een Amerikaanse black metal groep die bestaat uit leden die onder andere in Gorguts, Dysrhythmia en Behold The Arctopus spelen. Deze band maakt black metal maar dan wel op een vrij progressieve manier. Het is niet progressief in de zin van technisch maar meer in de composities. Krallice neemt namelijk flink de tijd om zijn nummers op te bouwen tot prachtige muzikale landschappen met tranceopwekkende riffs. Er zit veel repetitie in dit album maar er vinden iedere keer kleine veranderingen plaats, net als bij een artiest als Steve Reich. Met die lange climaxen en spanningsbogen heeft deze band zeker raakvlakken met de post-rock. Veel luisterplezier!

Hier is al een klein voorproefje, het titelnummer:

Black metal, nice! Ik ben benieuwd!
Maar eerst nog de power metal van Jasper.

Krallice is mij bekend...maar me nooit echt in verdiept!! Hij staat nu op!

Years Past Matter (hun nieuwste uit 2012) luister ik weleens laatste tijd. Een originele aanpak, en met sublieme momenten, maar - net als bij Diotima - blijft het nooit écht geniaal..
Ik ga deze ook eens luisteren iig!

3x beluisterd en heb het zelfde als WZ...goede plaat, maar ken betere!!

Omwille van die minimale veranderingen wordt het ook wel eens minimale muziek genoemd. Philip Glass is wellicht de bekendste naam.

Eigenlijk past die benadering wel goed in black metal maar toch is Krallice mijn ding niet.

Hetzelfde geldt voor de albums van afgelopen weken. Hollenthon en Dark Moor zien er op papier interessanter uit dan ze in mijn oren klinken. Misschien ben ik gewoon wat metaalmoe, behalve als het oldschool betreft.

Jongens jongens, compleet vergeten :O Is het goed als ik het deze komende zondag doe dan?

Dat is perfect!

Gezien ik morgen verhindert ben, post ik dus nu al mijn inzending. Deze gaat over de band While Heaven Wept, een band die progressieve epische doom metal maakt, maar zo goed dat je het niet kan negeren. De zanger schrijft de lyrics en het album is een concept over verloren liefde (hebben we dit niet al vaker gehoord?), maar dit keer wel goed gedaan. Veel wisselingen, heerlijk luisterbaar. Kortom, ideaal voor de decembermaand te verwelkomen.

Have a great trip!

While Heaven Wept - Vast Oceans Lachrymose (2009)

Hierbij een voorsmaakje: YouTube - While Heaven Wept - The Furthest Shore

Prima en ik vind de hoes de moeite waard om erbij te plaatsen.

De beschrijving klinkt goed en de hoes maakt het alleen maar mooier! Ik loop onder tussen wel weer vier albums achter, maar deze komt mooi in de wachtlijst terecht.

While Heaven Wept klinkt muzikaal erg goed maar ik kan helemaal niks met de zang. Ik had liever een bulderende en lage stem gehad, jammer!

Zonet het geplaatste nummer beluisterd. Ik vind de zangpartijen juist wel goed. De rest mag er ook zijn. Het album maar eens opzoeken dus.

Goden!

Deze week mijn achterstand echt wel inhalen, want Krallice en While Heaven Wept spreken me erg aan.

Ik luister net voor de eerste keer naar Krallice. Heerlijk! Die drums op het einde van Aridity alleen al.

And now for something completely different...

Neurotech - Antagonist




Na in alle hoeken van de metal te zijn beland is er één hoek die vrijwel elke ronde onderbelicht blijft: Industrial Metal. Met teleurstellende resultaten in de Alternatieve Metalladder snap ik ook dat het niet iedereen zal bekoren. The Kovenant werd zelfs uitgescholden voor Rammstein-kloon, wat uiteraard nergens op slaat en van kortzichtigheid getuigt. Ik heb dan ook lang moeten wikken en wegen welke plaat ik van dat genre zou aandragen, want ik wil niemand te ver in het diepe gooien.

Ik had er eentje klaarliggen, maar afgelopen vrijdag leerde ik Antagonist kennen en ik wist gewoon dat dit het album was dat nu Metal Album van de Week moest worden. Neurotech is een eenmansband van de Sloveense man Wulf. Het haalt invloeden uit vele metal subgenres: industrial, cyber, symphonic en death. De productie is groots, de grunts diep, de toetsen hoog en dreigend en de elektronica aansporend tot bewegen. Het is een erg sfeervolle vorm van industrial, die zodanig vermengt is dat hetgeen wat er zo industrial aan is hier en daar een beetje verbasterd is. Voor wie nog niet weet wat te verwachten, bekijk het videootje hieronder maar eens.

Industrial... Ik kan ook alleen aan Rammstein denken, maar goed ik wen ook wel aan dat alle powermetal op Helloween lijkt. Een paar van die nummertjes in de alternatieve metal-ladder was ik dacht ik niet helemaal weg van. Ik ga het wel luisteren, ik kan me niet echt herinneren dat ik een volledig album van een Industrial-band heb gehoord. Het wordt dus een volledig nieuwe kennismaking.

Weinig leven in dit topic de laatste tijd. Aan wie is het vandaag om een album voor te stellen?

Aan mij! Dus tijd om weer wat leven erin te stompen met één van de loodzwaarste bands die ik in de afgelopen jaren heb leren kennen: YOB.

Met slechts 3 man in de gelederen komt er een verbazingwekkende hoeveelheid laag en zwaar op je af, en gitarist/zanger Mike Scheidt heeft een zeer herkenbare zangstijl (waar je even aan moet wennen) en gitaarstijl/geluid. Waar ze op eerdere albums voornamelijk hun (en hun luisteraars) uithoudingsvermogen op de proef stelden met ellenlange, vertragende, en niet-aflatende doom-metal stukken (soms wel over de 20 minuten klokkend) markeert hun nieuwste album een grote stap voorwaarts in songwriting tactieken:




Atma, uit 2011, neemt namelijk nog steeds de tijd om zijn ding te doen (geen track onder de 7 minuten), maar het tempo blijft (voor hun doen dan) redelijk hoog en het blijft gedurende de hele lengte boeien; een scheut psychedelica hier en daar, tribal drumritmes, sfeer opbouwend, en - uiteraard - met veel zompige, beukende riffs!

Scott Kelly (zang/gitarist van Neurosis) zingt een stukje mee op een track, en drumt ook nog mee op de (epische) album afsluiter, Adrift in the Ocean:

YouTube - YOB - Adrift in the Ocean

Aha, die ken ik. Het album in zijn geheel nog maar 1 keer beluisterd (nog geen 2 weken geleden), maar Adrift in the Ocean toch al enkele malen. Heerlijk nummer.
Over het hele album kan ik nog geen oordeel vellen, maar zwaar spul is het zeker.
Het staat trouwens te koop in de Music Mania in Gent (op LP). Ik heb het al enkele malen vastgehad, maar vooralsnog niet gekocht.

Ik kan zeker niet zeggen dat er de laatste weken geen interessante albums voorbij zijn gekomen, maar ik heb er (net als voor mijn reviewwerk) jammer genoeg de gelegenheid niet voor gevonden. Hopelijk gaat dat binnenkort weer beter lukken.

YOB is een bazenband, dat is zeker. Atma was een fijne plaat, maar kon er mijn aandacht niet altijd bijhouden.

Een bazenband it is. Maar ik was in de veronderstelling dat de band niet meer bestond. Dat het Middian ging heten. En daarna... weet ik het niet meer.
Blijkbaar is Yob sneller wederopgestaan dan menig collegaband uit de 80's.

Net weer een keer beluisterd en een bazenband is het zeker...de beste plaat (inzending) samen met die van Cough tot nu toe!!

Vandaag was volgens mij Lau1986 aan de beurt. Zal ik hem een PM sturen?

Ik heb tot begin februari geen tijd voor dit topic jammer genoeg. Na de examens, een vreselijke muziekarme periode, haal ik mijn achterstand wel in.
Volgende week is het mijn beurt, daar heb ik wel nog tijd voor.

Ik zal zo even wat posten

Vandaag dan maar?