Omdat er toen nog geen cd's waren. En via cd's kun je muziek bewaren. Dat is handig voor het nageslacht joh.

Bladmuziek?

Dat is anders. Bovendien, gaat bladmuziek niet veel makkelijker verloren dan cd's, zeker gezien de grote getallen waarin laatstgenoemd medium geperst wordt?

Nee, want cd's schijnen maar 25 jaar mee te gaan (dat moet ik nog zien, maar dat ze de 50 niet halen geloof ik al wel). Bladmuziek blijft echt wel bewaard als daar met zorg mee omgesprongen wordt. Zeker als er tijdens revivals van bepaalde componisten weer kopieën van worden gemaakt.

Dat wordt een moeilijke discussie, de houdbaarheid van cd's is nog niet aangetoond, bladmuziek is toch heel wat jaartjes meegegaan, gecopieerd desnoods.

Ik zit met een andere vraag: zouden al die beroemde klassieke componisten alleen werk hebben geschreven ten behoeve van de hogere klasse in hun mooie kastelen of juist ook ten behoeve van 'het volk'? Ik kan mij zo voorstellen dat 'het volk' hele andere muzikale eisen stelde dan het pruiken dragende gedeelte.

Dat dat dan weer leidt tot een hele ander beeld van die tijd, als juist blijkt dat het werk van de Mozarts van die tijd wel werd bewaard, die van het volk niet. De klassieke concerten van die tijd konden niet worden betaald/georganiseerd door de straatarme bevolking.

Dat geeft de componist uit die tijd een hele andere rol.

Want als rockmuziek wel voor één ding heeft gezorgd dan is het wel dat het geen onderscheid maakt tussen arm/rijk of wat dan ook, het heft verschillen juist op. In beginsel tenminste.

Het verschilt per componist. Bij het werken in opdracht voldeed de componist aan de behoeftes van de opdrachtgever. Het is volgens mij niet zeldzaam dat componisten aan zowel 'hoge' als 'lage' cultuur hun talent leenden.

Ik heb de Cambridge Music Guide, dus voor specifieke componisten kan ik het evt. wel even naslaan.

Het belangrijkste verschil is volgens mij dat muziek maken toen veel meer een ambacht was en dat muziek minder persoonlijke gevoelens tot uiting bracht. In die zin is het objectiever vast te stellen wie de allergrootsten waren. En wat doen al die mindere goden er dan nog toe enkele eeuwen later.

Bij pop en rockmuziek is dat anders. Omdat dit veel persoonlijker is en niet noodzakelijk van technisch kunnen afhangt gaat de persoonlijk emotionele impact een veel grotere rol spelen.

En daarom kan een onnozel bandje als de Sex Pistols in sommige gevallen toch de Beatles van het podium spelen en eeuwige roem vergaren met slechts een onnozel plaatje.

Dat er sowieso zo'n Guide bestaat geeft al aan dat er ook in vroegere tijden heel wat componisten hebben geleefd, veel méér dan dat we nu uiteindelijk nog kennen. En dan ga ik er van uit dat de Cambridge Guide het meest uitgebreide naslagwerk is dat er bestaat op dat gebied.

Overigens, dat waren nog eens tijden: componisten die werkten in opdracht........

Wie is dan 'we'? Alvast niet degenen die zo'n Guide samenstellen.

Het is wat dat betreft met klassiek natuurlijk niet anders dan met pop en rockmuziek vandaag.

Niet iedereen kent evenveel hè.

Een ding is zeker. Een site als deze helpt om dingen te ontdekken.

Helemaal waar.

Eerlijk gezegd zul je mij niet snel vinden tussen de klassieke muziek maar ik kan mij wel voorstellen dat anderen het mooi vinden.

Wat ik wel denk is dat over niet al te lange tijd 'onze' klassieke periode zal worden afgesloten. De muzikanten van de jaren '60 zullen rond 2020 nagenoeg verdwijnen van het toneel; aan de andere kant verdwijnt ook de traditonele aanschaf van geluidsdragers zoals we dat altijd hebben gekend. De rol van platenmaatschappijen, en hun functioneren als intermediair tussen bands en muziekkopers en als maker van de geluidsdrager, zal zijn uitgespeeld.

Dat maakt naar mijn idee van de jaren 1960 - 2020 een afgerond geheel. Er zal nog wel (rock-)muziek blijven bestaan, concerten, maar anders: een nieuw tijdperk, nieuwe musici die op een andere manier hun muziek aan de man/vrouw moeten brengen.

Die periode wordt onze 'klassieke' periode. Iets dat in de muziek, net als Mozart, nog honderden jaren zal nadreunen, z'n stempel zal drukken op de geschiedenis. Kijk eens hoe we nu nog steeds bezig zijn met de jaren '60 en '70? Die belangstelling zal niet teruglopen, eerder toenemen bij gebrek aan helden die het stokje overnemen. Dus ik ben benieuwd!

Zo zal het niet gaan. In de tijd van Mozart (net als nu) was er een onderscheid tussen 'klassieke' muziek (dat heette natuurlijk niet zo) en 'volksmuziek'. Popmuziek is volksmuziek. Die heeft de neiging te verdwijnen in de geschiedenis. Stravinsky kennen ze over 200 jaar nog wel. Elvis Presley niet.

Bedoel je nu een onderscheid tussen hoge en lage kunst? Tja, ik denk dat men over tweehonderd jaar Stravinsky, of Schönberg, Satie, Stockhausen, wie dan ook, niet meer kent hoor, en de Bietels nog heus wel, gezien de de de-intellectualisering van de samenleving. Hoge kunst wordt veel sneller als elitair gezien en de elite is een stervend dier in deze tijden. Alles moet maar democratisch en behapbaar zijn voor het volk. Als ik even de cultuurpessimist uit mag hangen: misschien dat men over die tweehonderd jaar geen Stravinksy, Satie, Schönberg, Stockhausen én Bietels meer kent, maar Frans Bauer en André Hazes de canon aanvoeren.

Ik geloof eerder dat het andersom is. Popmuziek loopt als een rode draad door ieders leven. Overal klinkt muziek. Ook mensen die zich niet speciaal interesseren voor muziek hebben een bepaald gevoel bij liedjes, albums of artiesten. Ook in films, op televisie of in reclames wordt popmuziek gebruikt als herkenning voor de mensen, om een bepaald gevoel op te roepen.
Hierdoor zit popmuziek zo in het collectieve geheugen dat zoiets volgens mij nooit verdwijnd.
Iedereen heeft herinneringen bij muziek, en dan maakt het jaartal nog niet eens uit. Iemand die in 1995 geboren is kan net zo goed nostalgische gevoelens hebben aan muziek uit de jaren 60 als iemand die die tijd bewust heeft meegemaakt, doordat die muziek nou eenmaal van generatie op generatie wordt overgebracht, zij het bewust of onbewust.

Dit is volgens mij ook de reden dat zoveel klassieke componisten vergeten zijn. Dat heeft volgens mij niet te maken zoals hierboven werd geopperd dat bladmuziek verloren gaat. Maar omdat muziek een veel kleinere rol in het dagelijks leven speelde.
Je werd niet overal gebombardeerd met muziek waardoor men er veel moeilijker een liefde voor kon ontwikkelen.

Als ik m'n traditionele cynische zelf uit mag hangen denk ik dat de vraag of er überhaupt over 200 jaar nog wel een wereld is waar mensen een (leidende) rol spelen een veel relevantere is.
Gibt's denn noch eine humane Kultur oder haben wir "das Sein ist ein Sein zum Tode" helemaal belangeloos volgens de letter waargemaakt?

En nou ga ik eerst eens kijken wat nu weer tot aandachtvergend album is gebombardeerd. Met al dat intelluele geneuzel hier, ben ik even de weg kwijt.

Alweer een manke vergelijking. Er is voor Elvis nooit eerder 'muziek voor het volk' geweest die zo populair was. Popmuziek is popmuziek. Volksmuziek is wat anders en wordt vandaag ook nog gemaakt.

De grens tussen 'popmuziek' en 'serieuze muziek' is ook niet meer altijd zo duidelijk.

Om voort te gaan op de definitie zoals in wiki staat te lezen:

Volksmuziek is in het algemeen het tegendeel van klassieke muziek (de laatste uitsluitend bedoeld als kunstmuziek, als esthetisch luistergenot), in diverse culturen. Het kenmerkende van volksmuziek, is dat het een rituele of functionele rol in een bepaalde cultuur vervult, bijvoorbeeld in de vorm van dansmuziek, feestmuziek of muziek die gebruikt wordt om bepaalde arbeidshandelingen te synchroniseren.

Hieruit wordt duidelijk dat pop- en rockmuziek vaak eerder onder de beschrijving van klassieke muziek valt dan onder die van volksmuziek.

Zullen we eens gek doen en weer over Kraftwerk gaan praten?

Kraftwerk: geen speld tussen te krijgen - volkomen terecht, na (bijna) 35 jaar nog steeds verbluffend actueel en to-the-point. Hun synths blijven fris klinken. Hoorde dit weekend een fijne hidden treasure van de combi Arthur Brown (Fire) met Craig Leon (producer) alleen door het synth-geluid (Moog-soundalike) haarfijn te plaatsen in begin jaren 80 - was wel een heel fijn album. (Terzijde: 'k kom er net achter dat dat album The Complete Tapes of Atoya heet en echt een collector's item is).

Kraftwerk maakt heel bijzondere geluiden - in het stuk van de cultuurkenner wordt totaal voorbijgegaan aan het feit dat New Order een aantal Kraftwerk samples dankbaar gebruikte, denk aan de befaamde 'choral' sample (Gregoriaans) in Blue Monday - die stamt écht van Kraftwerk.

A propos klassiek: veel klassiek (volgens onze canon) was wel degelijk "commissioned work", ook voor feesten, bedoeld om te dansen - denk aan de Brandenburger Konzerte. En het boeiende verschijnsel doet zich voor dat werken die in onze beleving nu "gecanoniseerd" zijn, vroeger dat niet in dezelfde mate altijd waren. Histotische context is dan mede bepalend - en dan doel ik niet direct op kunst die als "entartet" werd beschouwd.

Of aan de Hongaarse dansen van Brahms en de Slavische dansen van Dvořák. Ook een componist als Bartók heeft veel volksmuziek ter inspiratie gebruikt voor zijn werk.

Altijd leuk om te zien wat Chaplin met zo'n Hongaarse dans van Brahms deed in zijn film The Great Dictator.

Link YouTube

Twee klassiekers in één.

In plaats van je druk te maken over de vergelijking en over vage definities van volksmuziek , zou je eens de moeite kunnen nemen een stelling in te nemen.
Wat denk je: kent men over 200 jaar Elvis of Stravinsky?

Ik denk beiden

Ik geef gewoon mijn mening maar maak me niet druk hoor. Dat laat ik eventueel wel aan jou over.


Net als Misterfool denk ik beiden. Behalve als er om een of andere reden een totale vernietiging van de samenleving en cultuur plaatsvindt zie ik geen enkele reden waarom een van beide vergeten zou zijn over twee eeuwen.

Als de ontwikkeling van de Nederlander zo doorgaat kent men in elk geval hier Frans Bauer.

Meer nog. Jullie zullen dan de Frans Bauers genoemd worden in plaats van de Nederlanders.


Met enige weerstand, alleen al door de naam die me altijd doet denken aan Kraft mayonaise, ben ik eindelijk ook maar eens gaan luisteren naar het album van Kraftwerk. Maar dit is echt helemaal niks voor mij. Het belang van deze band voor de electronische muziek zal er wel zijn, dus ik ga dat hier niet afbreken of zo.

Dat vind ik een heel goede reden om deze Troublefunk Smoking + Drop The Bomb - te activeren; live -opnamen, met Drop The Bomb na ca 5 min.

de oorspronkelijke single

Kronos, u is een Belg? De Will Tura's is anders ook een verdomd leuke naam voor een stam Vlaamsche inboorlingen.

Will Tura is niet mijn grote vriend, maar toch is hij nog niet zo erg, zoals te horen op dit nummer. Vele jaren later ook nog een leuke cover van gemaakt door Noordkaap.

Maar we gingen het over Kraftwerk hebben en daar ben ik over uitgepraat.

TEE is bij mij ex-top 10, eigenlijk vind ik Radio-activity nu beter. Da's zo'n fijne nostalgische trip. Wel een goede keus verder, vind hem een stuk beter dan het populairdere Man Machine. Misschien dat de verwijzing naar Bowie en Iggy Pop ook mee heeft geholpen in deze, dat wijst toch wel een beetje op de dwarsverbanden die er liggen.

Ik wel. Het blijkt dat je nogal je best moet doen om over twee eeuwen bekendheid te genieten.
Noem eens 10 liedjes waarmee Marlene Dietrich bekend was? Ik kan het niet. Onze cultuur is niet totaal vernietigd. Nu ken ik Marlene Dietrich nog wel, maar ik betwijfel of mijn dochter van bijna 3 dat over 80 jaar ook nog zal zeggen. En Dietrich was een beroemdheid. Ik zie geen enkele reden waarom Elvis een ander lot zou zijn toegedaan.
En nu zal je vast weer stellen dat de vergelijking mank gaat. Het probleem daarvan wordt dat je op termijn enkel manke vergelijken en dus unieke gevallen overhoudt. En dan ga ik me afvragen waar waar jij je mening op baseert . . . .
Mozart was overigens ook redelijk in de vergetelheid geraakt. Onder vakbroeders genoot hij vanzelfsprekend aanzien, maar onder het grote publiek is zijn bekendheid pas weer de eerste helft van de 20e eeuw gegroeid. In 1900 waren er weinig Europeanen die spontaan een deuntje van Mozart konden zingen. Wie kan het hier eigenlijk?

Daarentegen is Elvis zo erg met de huidige rock and roll cultuur verweven dat men onze tijd niet kan begrijpen zonder van Elvis te horen. Daarnaast hebben wij nu wel een medium dat makkelijk de oorspronkelijke muziek aan volgende generaties overbrengt.(CD). Ten slotte is er nog wel een verschil tussen wereldwijde bekende muziek en een volkzangeresje.

Nog even los van het feit dat ze wereldberoemd was (en dat weet jij kennelijk niet) doet die bekendheid er niet toe. Er zijn zoveel artiesten op dit moment wereldberoemd. Wie kent Mevr. Gaga niet? En toch betwijfel ik ernstig of ze over 200 jaar nog bekendheid zal genieten. Terwijl ook haar muziek op CD staat (hoewel . . . het meeste niet denk ik).
Ik kan mijn huidige tijd juist prima begrijpen zonder Elvis. Vergeet niet dat de man vooral een uitvoerend musicus was. Waarom zou ik zonder Elvis mijn tijd niet begrijpen?
Wat je over het hoofd ziet is dat er iets bijzonders met je aan de hand moet zijn wil je over 200 jaar nog bekend zijn. Wereldberoemd zijn of op CD staan doet er niet zoveel toe.
Dat is juist mijn punt: Mozart heeft tijdgenoten gehad die ook beroemd waren (zo niet beroemder). Toch kennen we die niet meer. We kennen Mozart (en Haydn).