Ik wel hoor , bezit zo'n 60 mozart CD's (De Cosi al 3 verschillende uitvoeringen).
Maar Mozart gaat het hier ook niet redden.

Idem hier: 30. Een fave bezigheid is Rudi S op zo ochtend bellen en dan om de beurt stukjes Mozart door de telefoon heen te fluiten, waarbij de luisterende partij compositie en aanduiding moet vermelden - liefst ook nog uitvoerende.

Misschien kunnen we er een teleconference van maken met meerdere Mozart-geïnteresseerden onder de MuMe-leden - lijkt mij een mooi tijdverdrijf

Zonder gekheid wie heeft moeite om het andantestuk uit KV 467, de riedeltjes uit KV 239, en de aanzet uit KV 622 te herkennen? Even in boerentaal: het 21e pianoconcert, eine kleine Nachtmusik en het (enige) klarinetconcert van Mozart; het eerste stuk is iig een van de meest aangevraagde stukken - naast dé suite van Bach - op Classic FM. De veelal generieke, betekenisloze (nummering) van de werken van Mozart maakthet moeilijk ze uit elkaar te houden; zijn stijl is en blijft heel herkenbaar,ook al klinkt zijn werk - ooit meegemaakt tot grote ergenis - vanaf een jengelend cassettebandje (cassettedeck draaide niet stabiel - een ander bandje had geen succes; afwijking zat in de motor van het cassettedeck en het repertoir van het restaurant beperkte zich tot piano en viool - eten was uitstekend; dat dan weer wel).

Mooi topic dat “52 essentieel pop rock topic”, ik vind het zelfs het mooiste topic hier op MM.

De topic leider doet ook wel erg zijn best, gereorganiseerd, gedocumenteerd en bijna altijd op een vaste tijd nl. vrijdag rond de klok van elf.
Ja …Cabeza is toch wel het beste jongentje van de klas.

Het succes staat en valt natuurlijk met de inhoud en die is gebaseerd op een tijdlang gepubliceerd krantenartikel in de morgen.

De verantwoordelijke redacteur(s) heeft ook al zijn best gedaan, zeker als je Kronos terechte opmerkingen leest wat betreft de motivatie > keuzes van de genomineerde albums.
Hoewel iedereen wel iets van zijn gading zal missen , vind ik de keuze tot nu goed genomen.
Ik snap dan weer niet dat een compleet (zeker in de jaren 70 populair) genre als prog-symfo wordt over geslagen.
De Yes albums Fragile of Close to the edge of de Genesis albums van Foxtrot tot The Lamb hadden genoemd kunnen worden, om maar te zwijgen van een bronalbum als In the Court van King Crimson.
Blijkbaar heeft deze cultuurkenner niet zoveel op met Chevy-muziek en komen dus Eagles, Dire straits en Toto ook niet voorbij.
Vreemd blijf ik Steely Dan vinden, maar misschien was de redacteur met vakantie en heeft een stagiar met progbril en vader met Quad – B&W installatie het een weekje overgenomen.

We zijn nu in '77 en dat vind ik dan weer een leuke periode omdat ik geboren in 1961 en luisterend naar Yes, Genesis, Rainbow en Pink Floyd kennis maakte met punk en vooral New Wave.
Ik leerde mooie nieuwe bands kennen als The Only ones, Wire, XTC, The Cure (toen ze nog geen leefkuilmuziek maakten , 17 seconds is geweldig en komt hier hoop ik ook nog voorbij).
Talking Heads en Elvis Costello (en Costello achtige zoals Graham Parker en Joe Jackson).

Ik hoop de komende weken nog enkele van de bandjes tegen te komen.

De mooiste blijven toch als Mjulady (een niet onverdienstelijke sopraan) er weer zo'n mooie aria uitperst

Als ik hier nu nog eenmaal als "leider" (of iets in die zin) vermeld word haak ik af!
Noem me dan liever maar de "kabouter" of zoiets. (De eer van wijze- blijft voorbehouden aan Kropotkin natuurlijk)

Leider typt nu eenmaal makkelijker als kabouter Cabeza Borradora

edit: als jij dan afhaakt, vergeet niet de rest van de lijst per PM naar een van jou volgelingen te sturen

En grote smurf zal ook wel niet mogen want dat is een soort van kabouter-leider

En terecht.

Als die voorbij gaan komen is de geloofwaardigheid van de lijst in ieder geval definitief disparu.

Da's dan ook voor de eerste keer



Inderdaad, ere wie ere toekomt!

Trouwens wel een erg leuke discussie over wie eventueel eeuwige roem te wachten staat. Toch denk ik ook dat de vraag niet relevant is, en ga ik in deze mee met die andere, hier genoeg bekende, zwartkijker.

Ik ben ooit eerder toevallig bij dit album van Kraftwerk terechtgekomen. Ik ben altijd wel gefacineerd geweest door elekronische muziek (en de eventuele mogelijkheden), maar ik ben er maar weinig tegengekomen dewelke ik ook daadwerkelijk goed vind. Ik ben er ook wel maar erg sporadisch mee in contact geweest. In mijn jonge jeugdjaren (Ultravox nog gekocht), via een uitgaans-vriend met de EBM met o.a. Front 242. Later de The Neon Judgement eens live zien spelen(? ). Daar was ik ook wel van onder de indruk. Dit in combinatie met het feit dat mijn spijbel-kroeg (bij gebrek aan een metal-hol in de buurt) een New-wave keet was, heeft ervoor gezorgd dat ik niet helemaal onbekend ben met elektonische geluiden. De eerste serieuze aankopen van elektronische muziek kwamen er echter pas half jaren negentig, zoals bij wel meer "rockers", met albums van The Chemical Brothers, The Prodigy, Underworld en een aantal mindere bekende Goden uit deze golf. Omdat de naam van Kraftwerk toendertijd al wel eens viel in interviews, deze TEE eens geleend in een bib, gewoon omdat ik hem zag liggen en er "Kraftwerk" opstond. Al kende ik al wel enkele van de hits van Kraftwerk (die ik trouwens niet zo denderend vond), op dit album kwam ik niets bekend tegen. Ik vond hem ook niet zo denderend. Ik had hem wel overgenomen, en af en toe beluisterde ik hem nog wel eens (vooral omdat de muziek me toch ergens intregeerde, todat ik merkte dat ik hem elke keer beter begon te vinden. Later heb ik er niet meer van opgezocht, omdat hun bekendere songs me nog steeds niet aanspraken, en ik dacht dat ik een wat minder bekend (en voor de fans minder goed) album had getroffen. Groot was mijn verrassing dan ook dat ik het wat later tegenkwam in deze rubriek.
Toch ben ik nu pas de andere (hier meest aangehaalde) albums van Kraftwerk gaan beluisteren, maar tot nu toe vind ik er niet die schitterende combinatie van repetatieve ritmiek met hemels mooie melodieeen, die kille en tergelijkertijd toch warm aanvoelende klank, en vooral niet die eenheid in die dit album zo geweldig maakt. Vergelijk het met een treinrit (wat anders?), waarbij je op het ritme van de railverbindingen naadloos de verschillende (klank)landschappen in elkaar ziet overvloeien. Op het ene stuk wat sneller dan op het ander, maar met een vloeiende stuwkracht zo eigen aan een trein. Endlos
De andere albums vind ik meer fragmentarisch, op Autobahn bv. beleef je het (klank) landschap meer vanuit een auto, maar niet een die op de Autobahn blijft cruisen, maar ook door stadsverkeer sukkelt, opgehouden wordt door verkeerslichtenen en files (saai) en over plattelandswegen hobbelt. Of mis ik hier juist de genialiteit van Kraftwerk? In dat geval prefereer ik toch het comfort van een lange-afstands-trein.

En dan blijf ik nog even op dat paard (van een week terug) zitten, tot vrijdag wellicht.

Vrijdag in je luie zetel, of is dat een weggeef-hint?? (Bollocks!)

Nevermind (niks met Nirvana te maken).

Een erg leuke discussie inderdaad (de leukste die er momenteel gaande is op MuMe), maar de ellende is dat niemand van ons het antwoord ooit zal weten



Jij durft, nu Chevy in Lloret de Mar zit

t/m 15 juni

Als je toch citeert, neem dan de volgende regel er wél ff bij - daar geef ik de gewone titels. Het ging mij niet om de aanduidingen zoals die in Köchel Verzeichnis worden gebruikt - die moet ik ook opzoeken, maar om bekendere werken van Mozart - die je op het eerste gehoor echt wel herkend - zo bekend zijn ze.

Roem heeft niet alleen met kwaliteit te maken, maar ook met pure verkrijgbaarheid/vindbaarheid.

Klopt inderdaad en niet alleen wat betreft Mozart.
Ik vermoed dat meer mensen onbewust best bekend zijn met aardig wat klassieke muziek, maar om uiteenlopende redenen verder nooit dieper in de materie zijn gedoken.

Een hoop klassieke muziekstukken zijn door de vele decennia heen onderdeel geworden van ons collectief bewustzijn.

Zelf keek ik vroeger als kleine schavuit altijd naar Ren & Stimpy en je moet eens weten hoeveel klassieke muziek me dat heeft opgeleverd, enkel en alleen omdat het zo veelvuldig in de afleveringen is gebruikt.

Zoals bijvoorbeeld: Debussy, Tchaikovsky, Beethoven, Borodin, Dvořák en Rossini.

Toen ik me een kleine 20 jaar geleden in klassiek begon te verdiepen viel me ook op met hoeveel melodieën ik reeds bekend was.



Op logisch redeneren.

Dat Elvis enkel uitvoerder was doet er niet toe. Het gaat om wat hij heeft vertolkt en wat dat op gang heeft gebracht. En als zelfs Marlene Dietrich nu nog gekend is, waarom zou Elvis dat dan binnen twee eeuwen niet meer zijn...

Behalve als er om een of andere reden een totale vernietiging van onze samenleving en cultuur plaatsvindt. Maar dat schreef ik al.

Maar waar vind ik die logische redenering dan? Die mis ik even. De logica lijkt bij jou te zij: hij is nu bekend, dan zal dat over 200 jaar ook nog wel zo zijn.

Tenzij de wereld vergaat.

Dan lees je niet goed.


De logische redenering daarachter is toch niet zo moeilijk.

Ook Bach is nu nog bekend om wat hij heeft vertolkt en wat dat op gang heeft gebracht.

We zijn nu nog geen twee eeuwen verder maar toch al een halve eeuw. John Lennon zei niet voor niks dat er voor Elvis niks was.

Het zou dan toch wel vreemd zijn, tenzij de wereld vergaat, dat er nog eens 150 jaar verder geen mens meer van Elvis heeft gehoord. Maar jij kan vast nog wel een vreemde vergelijking bedenken die de indruk van het tegendeel zou moeten wekken.

Veel succes.

Ik ben er van overtuigd dat over 200 jaar Elvis, The Beatles en Pink floyd (om er maar eens een paar te noemen) nog steeds bekend zullen zijn.

De leden dood en begraven maar hun muziek nog steeds van tijdloze klasse. Dat heeft met een aantal zaken te maken, niet in de laatste plaats de componisten zelf.

Laten we eerlijk zijn: The Dark side of the Moon of het witte album van The Beatles, inmiddels wordt er al 38 respectievelijk 43 jaar lang over die albums gesproken. Dagelijks (zie musicmeter) en ze worden ook nog steeds dagelijks verkocht (of gedownload). De impact is in al die jaren nog nauwelijks afgenomen. EMI zag de verliezen in 2010 nog enigszins verzacht door de boxen die er van Beatles albums waren uitgegeven.

Zo zijn er trouwens nog wel wat albums.

Er is geen andere tijdsperiode te achterhalen waarin over zo'n lange tijd muziek wordt 'achternagelopen', anders dan ten tijde van Mozart e.a. Ik geef direct toe, de commercie speelt bij The Beatles en Pink floyd ook een rol maar wat geeft dat?
Is het trouwens niet opvallend dat deze bands zo toegewijd worden bejegend en dat die eer maar weinig groepen uit de jaren '80 en verder ten deel valt?

Of ligt dat dan misschien toch aan de kwaliteiten van die bands? Anyway, ik vind het aanmatigend te veronderstellen dat alleen Mozart e.a. de tijden zullen overleven en dat er niet een periode zou kunnen ontstaan waardoor andere muziek bewaard zou kunnen blijven, dat andere muziek "klassiek" zou kunnen worden.

En ik denk dat dat met Pink floyd e.a. (wat je er verder ook van mag vinden) ook zal gaan gebeuren. Waarom ook niet?

Tja, maar ook Elvis had zonder bepaalde invloeden waarschijnlijk de rest van zijn leven in anonimiteit op een vrachtwagen gereden, dus daar doe je een hoop anderen weer tekort mee.

Met andere woorden, een gebed zonder eind deze discussie

Natuurlijk doet de geschiedenis tekort aan mensen. Bach heeft de muziek ook niet op z'n eentje uitgevonden. Maar namen van componisten voor hem zijn eigenlijk al niet meer algemeen bekend. Voor ik me een beetje in oude muziek verdiepte had ik nog nooit gehoord van Palestrina en Monterverdi.

Vind je? Wat doe je dan met al die artiesten die dingen op gang brachten en die mooie dingen hebben vertolkt (wat dat ook moge zijn) en voor wie geen eeuwige roem is weggelegd? Stel dat over 200 jaar Elvis en The Beatles nog bekend zijn. Waarom dan geen Hendrix? Of The Stones, Stevie Wonder james brown en weet ik wie nog meer? Weet je wat? Die kennen ze over 200 jaar ook allemaal nog. Maar waarom dan niet The Beach Boys, van Halen of Eddy Christiani, Bo Didley? Ze hebben allemaal prachtige dingen vertolkt en hebben dingen in gang gebracht.
In jouw 'logica' kennen we over 200 jaar zo'n beetje alle artiesten die iets betekend hebben.
Maar dat zal niet zo zijn.

Toch niet. Logica is niet zo zwart-wit.

Volgens mij is logica dat nu juist wel. Jij verwarde 'ach ik doe eens een gooi' en persoonlijke voorkeur met logica. Komt wel vaker voor. Geeft niets . . . .
Dat jij verwacht dat Elvis over 200 jaar nog bekend zal zijn is een veronderstelling gebaseerd op persoonlijke voorkeur, smaak, wellicht een onbestemd gevoel aan je linkertestikel, maar met logica heeft het nu juist niets van doen.

Volgens mij zit de verwarring bij jou als je meent dat ik stel dat volgens de logica vaststaat dat Elvis over twee eeuwen nog bekend zal zijn.

Wel heb ik geschreven dat ik van mening ben dat behoudens heel ingrijpende gebeurtenissen de naam Elvis over 200 jaar nog niet vergeten zal zijn en dat ik door logisch te redeneren tot die mening ben gekomen. Dat heeft niks met persoonlijke voorkeur te maken.

Ik heb nergens gezegd 'de logica'. 'Jouw logica'. En die ontbreekt volkomen.
"Elvis is over 200 nog bekend want hij heeft mooie liedjes gezongen en dingen in gang gebracht".
Oh ja, als de wereld niet vergaat natuurlijk.

Ja, hierin ontbreekt logica. Zowel dé logica als de mijne voor zover daar verschil in zou zitten. Maar het zijn dan ook mijn woorden niet. Laat staan dat ze voor mijn mening zouden staan.

Je laatste reactie en je gelul over mijn linkertestikel zijn nogal zielig vind ik. Ik ga het hier maar bij laten voor je ook met mijn rechter wil gaan spelen.