Inderdaad.

De enige, echte, goede en cultureel verantwoorde muziek is in de visie van mensen als Orbit/Sietse uiteraard alleen die muziek waar uiteindelijk slechts 20 liefhebbers van zijn te vinden. Bij meer wordt het al gauw een kleffe boel en bij nog meer liefhebbers en kopers wordt het snel mainstream genoemd om de duidelijke walging te kunnen laten blijken. Tevens kan daarmee een algemeen cultureel ongenoegen worden uitgesproken, een banvloek over elke artiest die er in slaagt zijn/haar muziek aan de man te brengen.

Aan enig snobisme ontbreekt het de gemiddeld 20 liefhebbers ook niet, er wordt in kleine kring graag over de goede keuzes gesnoefd en aan de andere kant wordt uiteraard met enige dedain neergekeken op de rest, de onwetenden.

Deze aanpak werkt al jaren, wie interessant zit te doen trekt op de één of andere manier altijd bewonderaars. Het is jammer dat het zo werkt. Gelukkig bestaat er af en toe zo'n lijstje zoals van de Cultuurkenner.

Zijn smaak, okee, maar niet zonder enthousiasme wordt er een groepje van 52 albums opgediend waarvan het doel van de samensteller op Musicmeter is om uiteindelijk discussie, interesse/belangstelling te willen wekken en misschien de mogelijkheid dat er mensen naar gaan luisteren. Meer is het niet maar het heeft toch een aardige functie om die redenen.

Dus over je heen laten komen maar, de ene keer bevalt het beter dan de andere. En het blijft natuurlijk geinig als er hier mensen zijn die er nog wat meer over kunnen vertellen.

He gefrustreerde kazige hippie, wil je mij erbuiten laten?
Uit mijn posts valt helemaal niets van dat alles op te maken, als je zou kunnen lezen kun je zien dat juist ik val over het feit dat het die albums zijn die "slechts" 20 luisteraars kent die ze hier zo nu en dan door de lijst strooien als politiek correct en snobistisch gebaar!

Wat is het hier weer gezellig.

Ach Kronos..

Ik heb dit topic een tijdje aandachtig gevolgd, zonder zelf al te veel te posten. Dat doe ik nu niet echt meer, ik kijk nog wel af en toe, maar het lijkt me allemaal niet zo leuk, deze discussies. Van de meeste vraag ik me trouwens af hoe en waarom ze überhaupt ontstaan, maar achteraf besef ik altijd wel dat dat een redelijk zinloze vraag is..

Ook met deze geef je weer duidelijk aan dat je niet snapt wat ik bedoel en je de tekst op de link die ik heb gegeven niet hebt gelezen.

Zo lang niemand ff de moeite neemt om zich te verdiepen in wat ik zeg heeft het voor mij geen zin om te reageren.

zucht

Nog diepere zucht

Even voor de duidelijkheid: ik ben niet degene die in de titel van het topic de woorden ESSENTIEEL en KLASSIEKERS heeft gezet.

En dan toch meteen nog drie keer reageren...

Nee Sietse, het heeft geen zin om te reageren als je alleen maar azijn wil komen pissen maar niet even de moeite neemt echt in te gaan op de kritiek die werd geuit op je schrijven.

Daarbij heb ik de indruk dat je de tekst op wiki waar je naar linkt zelf maar amper hebt gelezen, want het verband daarmee met wat jij hier schrijft is nog vager dan de definitie die daar te lezen staat.

@Sietse: Er staat ook "52" en "pop/rock" en "geschiedenis"...

Ach, sommigen zouden hun eigen lijst nog de grond in boren.

En de term is ook nog behoorlijk discutabel.
Sietse zijn opmerking krijgt teveel aandacht voor iemand die snel even 40 (of 70) pagina's gelezen heeft en ze dan maar samenvat.
Inleiding gelezen ; ter ondersteuning van het betere kroeggesprek.

let wel, ik heb op zich helemaal niets tegen de lijst an sich, maar ik heb een probleem met de pretentie die de titel van de lijst (en het originele idee van de schrijver...de Cultuurkenner (de naam alleen al)) heeft.
In mijn optiek, en laat het duidelijk zijn dit is mijn geheel subjectieve mening, is de lijst te algemeen witte rock en als we afwijken zijn het wel afwijkende dingen die rocken...(ja, James Brown kan behoorlijk rocken). Daarbij hoeft pop juist niet altijd te rocken.

Zoals Slowgaze het ergens al zei heb je in de lijst een excuusneger en er zal vast ook nog ergens een troetelmarokkaan zijn. En dit is juist het probleem met rockisme. Het gaat er niet om dat er een Ghédalla Tazarteès of Taj-Mahal Travellers in de lijst staat (daar zijn andere lijsten voor) maar de eerder genoemde Fela Kuti lijkt me, ook al is het geen standaard rock/pop juist een grote gebreke in een lijst van essentiële (ja echt waar) pop/rock albums. Net zoals een Sun Ra eigenlijk ook niet mag ontbreken terwijl dit toch duidelijk jazz is.
Maar wellicht maakt iemand me gelukkig en is het volgende album True Blue van Madonna (ook al is het geen debuut plaat).

En verder veel leesplezier: Het Subjectivisten Rockism-debat (wellicht) - ilxor.com

The proof of the pudding is in the eating.

Graag de rest van dit voorspelbare lijstje Sietse.

Dan zal duidelijk zijn of je echt de voorspeller bent of slechts een naspeller met voorspelling-pretenties.

Slowgaze heeft het nooit over excuusneger gehad, Slowgaze spreekt over excuus-Afro-Amerikaan. Dat is netter. En dan hoef je je niet te excuseren omdat je neger zegt als blanke zijnde. Sorry negers.

Is een neger in Nederland een Afro-Nederlander eigenlijk?

Beetje vreemd dat dit album van Madonna je gelukkig zou maken terwijl je eerder klaagde over popidool Elvis die voorrang kreeg op de obscure authentieke artiest.

Of een beetje opvallend dat je nu zelf de tekst op wiki eens echt bent gaan lezen en het geweer dan maar van schouder verandert, zodat het vage labeltje 'rockism' toch maar van toepassing op deze lijst zou blijven.

Ja. Als ie oorspronkelijk uit Afrika komt wel. Je hebt gelijk, dat is netter.

Je begrijpt het nog steeds niet volgens mij. het gaat er niet om dat ik nu alle opvolgende 10 albums kan noemen.

Wat betreft het noemen van Madonna van mijn zijde is natuurlijk een beetje flauw, maar wellicht kun je tussen de regels doorlezen. Al is wat je hier doet precies wat met Rockisme wordt bedoeld (iets waar ik mij elders op dit forum trouwens vaak genoeg schuldig aan maak...)

En ik had het Wiki artikel niet verder gelezen dan de eerste regel omdat ik die alleen maar als snelle referentie heb gepakt. De term ben ik zelf vaker mee in aanraking gekomen door Subjectivisten maar kon daar zo snel de link niet van terug vinden (waar ik nu dus beter mijn best voor heb gedaan).
Verder doet het helemaal NIETS af aan wat ik eerder, wat minder genuanceerd, zei.

Juist en na de negerzoen is straks de jodenkoek aan de beurt voor een naamsverandering...
alsjeblieft zeg, politiek correct geneuzel.

Tevens is het Afro-Amerikaanse Nederlander natuurlijk.

Afro-Nederlander.. alsof iemand dat maar enigzins uit zijn bek kan krijgen, inclusief de afro-nederlander zelf



Mee eens.



Lijkt me helemaal een wezen van een andere planeet.. de zwarte die wij haalden naar Suriname, om even parttime slaaf te worden in Amerika?? Wie de fuck is dat?

Hm, tot volgende week, jongens.

Ja hoor tot vrijdag, als we weer een nieuwe staaltje rockism krijgen aangeboden.

Ik hoop op iets blanks met gitaren enzo.

(beetje verlate reactie - even de rest lezen
edit: zoals gebruikelijk slechts flauwekul zo blijkt ná het lezen))

SY ???

Geweldige band
... maar matig album - ken geen slechtere van ze
(onbegrijpelijke keuze derhalve)

Voor mij persoonlijk toch wel een goede keuze omdat ik Sonic Youth in hun beginperiode nog niet had gehoord. Het maakt me niet uit dat later werk beter is, dit is in ieder geval anders en de muziek bevalt mij wel.

Interessant om te lezen:
In their early career, Sonic Youth was associated with the No Wave art and music scene in New York City. Part of the first wave of American noise rock groups, the band carried out their interpretation of the hardcore punk ethos throughout the evolving American underground that focused more on the DIY ethic of the genre rather than its specific sound. As a result, some consider Sonic Youth as pivotal in the rise of the alternative rock and indie rock movements.

No Wave was a short-lived but influential underground music, film, performance art, video, and contemporary art scene that had its beginnings during the mid-1970s in New York City.[1] The term No Wave is in part satirical word play rejecting the commercial elements of the then-popular New Wave genre. The term originates from a 1981 show, "New York/New Wave", curated by artist Diego Cortez.

Azijn pissen, maar naast de pot? Gebrek aan gevoel voor humor? Een rockism appel gevonden maar van boompje vergist? Of gewoon met een verkeerd been uit bed gestapt?





Ik heb deze ook opgezocht vanwege het topic (vorige week reeds, omdat ik niet in de mood was Cale te doorgronden) Dit is inderdaad anders dan het latere SY, maar toch ook erg goed. Leuk vind ik het typisch debuut-gevoel dat er van af spat. Dat van een jonge, nog niet volledig ontwikkelde, maar super getalenteerde (in de zin van ideeen) band, waarvan het entousiasme onweerstaanbaar aanstekelijk werkt. Vooral ook zoals opgemerkt in het artikel zijn die drums (en de drummer Richard Edson (wiki)) toch ook wel opvallend, en voer voor het (betere?) cafe gesprek. Dat zo iemand in die periode kiest voor de band Konk (wiki), en SY achter zich laat, zegt toch ook wel iets over de positie van de muziek van SY in die periode. Het doet je ook afvragen of Sonic Youth in dezelfde richting zou zijn geevolueerd als ie de band niet verlaten had. Op muzikaal vlak gezien vind ik het dus toch wel een te verantwoorden keuze voor deze reeks. Het blijft natuurlijk wel wat vreemd om in wat een "album" lijst werd genoemd met een EP op de proppen te komen. Maar soit, ik heb van deze toch weer genoten, en van Konk ga ik ook eens iets opzoeken. Weer van alles opgestoken en nieuwe muziek leren kennen. Daar draait het uiteindelijk toch allemaal om.

Overigens net nog het stukje bij Hunky Dory gelezen en daar werd Bowie vergeleken met John Cale en Elvis Costello , Cale is geweest enne hoe zit het dan met eh.....

Ik denk niet dat Bowie nog een tweede keer komt, Rudi.

Je weet maar nooit Herman, Sonic Youth debuut was niet verwacht.