AZIJNPISSERALERT

suburban middle aged white guys rocklist.

maw> Rockisme

/AZIJNPISSERALERT

Wie of wat bedoel je Sietse?

Van mij geen negatief woord over Sonic Youth, mijn zegen hebben ze altijd gehad (de band is al actief sinds 1981 lees ik) behalve dan dat ik er nog nooit een cd van heb gekocht.

Maar dat doet die Cultuurkenner natuurlijk expres. Voor een belangrijk deel gaat het er natuurlijk om niet alleen nieuwe ontwikkelingen te signaleren, het gebrek aan verkopen van de betreffende albums destijds kan van dergelijke lijstjes uiteraard alsnog een stimulerende werking uitgaan.

Dus het staat bij deze op mijn verlanglijstje. 5 pond 20 bij Amazon, dus dat is te doen, behalve dan dat ik binnenkort op vakantie ga en de bestelling niet in ontvangst kan nemen. Het moet dus even wachten.

Ik ken Sonic Youth pas vanaf Confusion Is Sex en Kill Yr. Idols, maar echt teleurgesteld ben ik nog maar zelden door deze band. Ja, het laatste album viel tegen, maar verder is dit één van de meest consistente bands die rondloopt. Ontzettend tegen de draad van de 80s in ook, geen cleane producties zoals zoveel toen, maar hard, gruizig en rauw. I Dreamed I Dream is trouwens wel een ontzettend vet nummer, ik ga hem ook maar eens luisteren dan.

En Sietse, rockisme? Dat is toch meer de 60s en 70s rock die een bepaalde classic rocker op dit forum zo predikt?

Deze lijst met albums.

Geen kwaad woord over Sonic Youth natuurlijk (en ook veel van de andere albums niet) maar gewoon zo'n lijst...echt een standaard blanke middelbare leeftijd mannen lijst. Zo spannend als een strontvlieg op een drol zien zitten.


Deze lijst kan behoorlijk mee (ik ben na 40 pagina's doorlopen gestopt met zoeken naar iets wat door buiten valt).

Sonic Youth ?

Zag ik inderdaad niet echt aankomen...
Net als Musician respect voor hun lange adem, maar wat mij betreft graag tot volgende week

Nooit echt veel aan gevonden SY, teveel een bandje van laten we ouderwets nog eens even enorm veel herrie gaan maken in de garage van onze ouders, zoals papa vroeger ook deed. Alhoewel ik sommige dingen wel kan waarderen, maar niet genoeg om dit vergeten debuutje te gaan opzoeken.

Gek hè. Een lijst waarin de essentiële klassiekers uit de pop/rock-geschiedenis vooral uit rockalbums bestaat. Maar ik ben wel benieuwd hoe je James Brown - Live at the Apollo (1963), John Cale - Music for a New Society (1982) en Kraftwerk - Trans-Europe Express (1977) als rockalbum ziet. En zo kan ik er nog wel een paar noemen.

Kijk en daar is zowaar Chevy die met wijze woorden dit topic (kultuurkenner) verdedigd.
Sietse ben AUB niet zo'n snob

Na die van Cale ben ik weerom verschrikkelijk verrast

De eerste van Sonic youth, ik ben toch wel een liefhebber van SY met als favorieten Evol, Sister, DDN Dirty en GOO allemaal hoge waarderingen .
Nu heeft zoals ik als een eerder heb opgemerkt die kultuurkenner wel iets met debuutalbums.

Ik vind alle lijstjes zo spannend als een strontvlieg op een drol zien zitten.

Maar ik ben dan ook geen lijstjesfreak, wel een muziekliefhebber.

Dit is zoiets als klagen op een lijst met de beste ambient albums dat het te weinig beat georiënteerd is. Met andere woorden, kul van de bovenste plank.

Typ Sonic Youth in bij de zoekbalk hierboven en het album staat niet eens bij de eerste 10 hits.

Hoewel ik het betreffende SY album niet ken durf ik toch wel te stellen dat dit een heel rare keuze is. Waarom deze wel en niet Daydream Nation, Sister of Evol? Enige dat ik uit het stukje op kan maken is dat ze deze gekozen hebben vanwege het doodeenvoudige feit dat het het debuut is, verder is het een beetje een leeg stukje dat niet echt op de release an sich ingaat maar meer op de band als geheel.

Die van John Cale was ook een grote verrassing maar dat album staat in elk geval nog te boek als een van z'n beste.

Geweldig voorbeeld van rockisme dat je hier pleegt, want er moet uiteraard wel iets instaan dat geen standaard rock plaatje is...Maar laat me raden Fela Kuti komt vast ook nog langs...
Wellicht die link die ik geef over Rockisme eens lezen.

Het gaat er niet om dat het allemaal rock platen zijn, het gaat er om dat het zo'n typische lijst van 52 albums is die op misschien 3 albums na te voorspellen is.
Wat te denken aan een legendarische band zoals Os Mutantes of een super gitarist als Omar Korshid. Misschien niet zo bekend, maar minstens zo essentieel als het gemiddelde mainstream album dat hier in de lijst staat.

Of waarom beginnen met een Elvis Presley album, terwijl hij ook maar gewoon leentjebuur speelt van minder bekende artiesten, maar die zeker zo goed waren (alleen zwart en dus commercieel niet succesvol)

Ben hem aan het draaien, nu. Als ik ooit luister naar Sonic Youth (wat zelden voorkomt), dan is het voor het gitaargeluid, wat ik bij vlagen geweldig vind.

Wel denk ik dat het respect voor Sonic Youth als übercool indie-instituut vaak weinig ruimte laat voor het aanstippen van logische kritiekpunten, met name dat de groep vocaal echt ondermaats presteert, en dat minstens 1/3 van hun liedjes onderontwikkelde prullen zijn.

Ik heb me eigenlijk nog nooit serieus aan Sonic Youth gewaagd, hoewel ik ze geloof ik wel kan waarderen. Eigenlijk moet ik meteen iets downloaden om eens te beluisteren of ik iets moet aanschaffen, maar ik kom al om in de albums die ik nog moet beluisteren.

Ik schuif dit toch nog maar even voor me uit.

Dan nodig ik je vriendelijk uit de komende albums op 3 na juist te voorspellen.


Nu 'bezondig' je jezelf aan 'rockism'. Elvis, een popidool dat zijn liedjes niet zelf schreef ondergeschikt maken aan de zogenaamd authentieke artiesten.

Elitisme: alles wat commercieel succes heeft bij voorbaat afschrijven als "oninteressant en voorspelbaar". Zie ook: treurig.

Sietse z'n mening is overigens voorspelbaarder dan dit lijstje, maar dit terzijde...

Sonic Youth had ik wat later verwacht met Confusion Is Sex, Bad Moon Rising of Sister. Hun eerste vind ik niet essentieel, al staan er een aantal goeie dingen op.

Ik zou het eerder omschrijven als een politiek correct lijstje van de blanke middle aged man. Er is moeite gedaan om af en toe met de "puurste" debuutplaten te komen uit een oeuvre, want natuurlijk nog onbedorven door verdere "mainstream" invloeden. Ik vind het best een leuk lijstje, maar hecht er, zoals de meeste lijstjes, weinig waarde aan. Sommige dingen zijn behoorlijk te voorspellen ook. Iets echt gewaagds heb ik ook nog niet voorbij zien komen.

En alhoewel ik natuurlijk een geheel andere favoriet heb uit 1982, weet ik dat die er never nooit niet inkomt, ik hoop een beetje dat ze misschien voor deze hebben gekozen.

Vond je The Last Poets niet gewaagd dan?

Ik daag iedereen uit die zegt dat deze te voorspelbaar is om de komende albums te voorspellen.

The Last Poets zijn de excuus-Afro-Amerikanen in de lijst. Doen we gelijk wat van zulken er bij die vinden dat de witte man de duivel is, dan staat dat heel progressief. Goed zo, kultuurkenner!
Sietse heeft wat betreft rockism toch wel gelijk, de keuze voor Last Poets neigt toch wat naar: "Kijk ons eens cultureel en historisch bewust zijn" en zeker "Als excuus-hiphopperts doen we er dan toch wat die niet alles jatten, onder het mom van samplen, maar er zit daar echt iemand met bongo's, ja, want dat vinden wij gaaf, echte instrumenten. Laten we Kraftwerk dan maar als excuus-Duitsers opvoeren."

Dus ze hadden beter helemaal geen rockalbums kunnen doen? Elke is er een te veel geloof ik.

Rock is immorele muziek van de witte duivel.

Wat een non-discussie weer. Het is nu eenmaal een pop/rock lijstje, en pretenteert afgaande op de titel ook niets anders te zijn. Logisch dat er dus een hoop ontbreekt. Kraftwerk en bijv. Fela Kuti (zeker die laatste is geen rock) hoeven niet eens per se in die lijst opgenomen te worden.

Verder ben ik het wel een beetje met GrafGantz eens. Wij gaan toch ook niet met z'n allen bij Sietse zeuren over op cd-r geperste albums...

Er ligt gewoon een zweem van "wij hebben het uitgevonden en waren erbij toen ze nog niet bekend waren" over dit lijstje, geeft niks. En ik zal er verder ook weinig woorden meer aan vuilmaken, maar het kiezen van een debuut dat allang vergeeld en vergeten is, boven later werk van SY dat wel regelmatig wordt genoemd in allerlei muziekfora geeft te denken. Het is overigens pop/rock geschiedenis, die die excuusnegers staan er niet voor niks tussen lijkt me.

Kortom, als er geen 'negers' in staan is het niet goed, als er wel 'negers' in staan is het niet goed, want dan zijn het 'excuusnegers'. Jongens toch.

Misschien het volgende eens overwegen: 52 albums levert hoe dan ook een héél beperkt lijstje op dat onvermijdelijk meer mist dan het bevat. De waarde van zo'n lijstje is niet meer noch minder dan de ontdekkingen die iemand er door doet.

That's it.

Terecht punt van kritiek vind ik wel dat men de keuze voor dit debuut van Sonic Youth te weinig specifiek heeft gemotiveerd. Maar als ik even op wiki ga lezen over SY, dan is hun beginperiode wel historisch te noemen.

Het is dus wel goed, want het is rock/ pop.. met name in de pop heeft zwarte muziek een grote rol, excuusneger gebruik ik om het politiek correcte gehalte van de lijst te benadrukken.

Indeed, that's it: Ontdekkingen, rechtstreeks of onrechtstreeks. Want wat ook eigen is aan dit soort lijstjes (en hun aantrekkingskracht), is dat er altijd wel iets te discussieren of bekritiseren valt. Dat is ook de reden waarom ik dacht dat het leuk was mijn luistertocht door deze lijst hier te delen. Wat ik dan wel spijtig vind is dat er altijd individuen zijn die kritiek spuien om kritiek te kunnen spuien, maar niet eens de moeite doen om eerst eens een beetje dieper op de zaak in te gaan.



Zo had Sietse, als ie echt een to-the-point opmerking had willen maken, eerst hier in toelichting nummer drie (waarnaar regelmatig gelinkt is) kunnen lezen dat De Cultuurkenner het er mee eens is dat er een hele jaargang aan invloedrijke wereldmuziek kan besteed worden. Os Mutantes wordt niet vernoemd, maar er word wel gewezen op andere belangrijke Braziliaanse artiesten zoals Tom Zé, Caetano Veloso en Gilberto Gil, waarvan die laatste twee toch iets belangerijkere exponenten van de tropicália beweging waren dan Os Mutantes.
Door het vermelden van de Egyptische zangeres Umm Kulthum had De Cultuurkenner zelfs een onrechtstreekse link gegeven naar de door hem aangehaalde gitarist Omar Korshid....

En wat betreft andere ontbrekende artiesten, of de keuze van Elvis was hier reeds een en ander uiteengezet.

Toch wel een beetje triest, dat kritiek spuien bij de eerste oppervlakkige blik, omdat je zo vol van je zelf bent dat je het toch allemaal wel zoveel beter weet....