Even een kleine quote van weleer......grappig genoeg is hij over een album als London Town al vaak aan het twijfelen geweest. McCartney heeft net iets te vaak zelfgenoegzame albums (Off The Ground) en songs ("C Moon") afgeleverd om deze stelling als ''niet waar'' te bestempelen. Hij presteert beter tegen een achtergrond; hij had iets te bewijzen toen hij Band On The Run maakte, Elvis Costello joeg hem een beetje op en Flowers In The Dirt was het resultaat. Het eerste album na het Anthology-project was zijn beste solo-album; Flaming Pie.
Dit album heeft allerlei interessante ingrediënten en geluiden, maar nergens is er een explosie of een hoogtepunt. Op albums als Chaos and Creation waren er songs die ik nog steeds geregeld draai, maar op "New" mis ik dat. Enige ''vonkje'' is de a capella-'tag' van de titelsong waarin je de McCartney van Ram herkent.
Macca is de beste songschrijver van de tweede helft van de 20ste eeuw, heeft een verbazingwekkende werklust en goed oor voor fantastische deuntjes. Hij is een wispelturig criticus van zijn eigen werk en eigenlijk (vind ik nog steeds) had hij een producer nodig die hem achter de vodden zat die dit album één geluid gaf. Ik hoop nog steeds dat iemand als Elvis Costello of T-Bone Burnett McCartney bij de kladden grijpt, Abbey Road insleept en met een puike band een eenvoudig album laat maken. Geen gimmicks, niks hips. McCartney achter een piano of met een akoestische gitaar is goed genoeg, rare producers-sounds leiden alleen maar af.

Bij Paul McCartney - New (2013):

Zo onwijs kritisch op zijn eigen werk vind ik hem niet. In zijn Beatlestijd ook al niet (bijv. 'Yellow Submarine' en 'Maxwell's Silver Hammer'). Een Frank Zappa is een veel grotere componist dan Paul McCartney, nóg productiever en aanmerkelijk kritischer.

Dus een groot componist herken je aan zijn productiviteit en aan zijn kritische houding?
Vind deze vergelijking met Frank Zappa een beetje misplaatst.
Hij heeft genoeg rotzooi (of noem je het experimenteel?) gemaakt in de loop der jaren,
dus ook Zappa is blijkbaar niet altijd even kritisch.
Vernieuwender is Zappa wel, maar een groter componist kun je over twisten lijkt me.

McCartney en Zappa zijn allebei hele sterke componisten op hun eigen manier. Zappa weet ontzettend complexe melodieën en arrangementen pakkend te laten klinken en McCartney is erg goed in harmonie en herkenbaarheid.

Je zult McCartney zelden op broddelwerk betrappen, hoewel hij uiteraard ook mindere albums heeft.
Maar niet de laatste jaren, even dat jazz album vergeten.

Hij heeft wel degelijk experimentele kanten, zoals bijvoorbeeld bij The Firemen. Gedeeltelijk heeft hij daar ook wat van overgenomen op New. Je kunt op dit album twisten over de productie.

Maar de composities en de uitvoeringen staan als een huis. Gevarieerd op z'n McCartneys. Of je er sowieso van houdt is dan weer een tweede. Maar liefhebbers van zijn solo- (en Wings-) werk vanaf 1970 kunnen echt niet struikelen over New.

De jaren '80 waren minder aan McCartney besteed. Ik heb wel eens het idee gehad dat zijn generatie toen dacht dat ze vanaf hun 40e het kalmer aan moesten doen en daar later weer op terug zijn gekomen. Dat het maken van rockmuziek niet aan leeftijd is gebonden.

Maar een incidenteel nummer daargelaten is McCartney de afgelopen 25 jaar weer ijzersterk op dreef.

Nou toch wel dus maar jij kunt je dat niet voorstellen dus dan is het niet zo.....

Whats wrong with Yellow Submarine or Maxwell's silver Hammer.
Iedere iets geringere componist kan er alleen maar van dromen om een tweetal van dat soort evergreens aan zijn repertoire toe te kunnen voegen.

Zappa een betere componist? Appels met peren, in die hoek hoort die vergelijking. Ravi Shankar was ook een begenadigd componist of Hoagy carmichael. Maar allemaal zo totaal anders, maar allen behoorlijk geniaal op hun geheel eigen wijze.
Waarom kiezen voor de één of de ander? Het is geen wetenschap.

Idioot eigenlijk dat ik me moet verdedigen bij een Paul Mccartney album waarom ik deze niet zo geslaagd vind, terwijl ik hem persoonlijk één van de grootste (zo niet dé grootse) componisten ooit vind. Raar dat er dan mensen zijn die menen dat hun mening de enige juiste is,
over smaak valt niet te twisten zeggen ze weleens.

Dat vergelijken tussen zulke verschillende muziekstijlen kan eigenlijk sowieso niet.
Zappa en Mccartney zijn beide grote componisten, maar op een compleet ander vak.

Dat hoor je mij niet zeggen. Devel-hunt heeft het over productiviteit, musician over songwriterschap en een kritische houding. Ik haak er alleen op in.



Maar heel weinig Zappa-albums zijn ondermaats. De snor nam zichzelf niet altijd even serieus, maar kritisch was hij wel. Een compositie gaat kort door de bocht over de ordening van noten en structuur. Composities van Zappa zijn niet alleen vernieuwender, maar ook rijker, veelzijdiger en veel complexer. Macca heeft composities die je kan meefluiten. Zappa heeft composities die in de klassieke hoek bewondering hebben gekregen. Shankar en Zappa zaten puur muzikaal gezien op een veel hoger niveau (terwijl ze toch nog iets van een brug tussen klassiek en avant-garde & pop wisten te slaan). Prima als Macca jullie voorkeur geniet, maar Zappa en Shankar hadden ontegenzeggelijk meer muzikale know-how.

Net zoals Macca compositorisch gezien beter was dan Lennon. 'Imagine' is het nauwelijks waard om het een compositie te noemen, maar het is wel een kick ass song.

Ik snap de verglijking Zappa-McCartney niet om eerlijk te zijn. Wat hebben die twee nu gemeen?

Nou, eigenlijk was het inzake definitieve uitspraken andersom, qua volgorde:


Wie stelt dat dit een dertien in een dozijn album is van McCartney, bewijst. Ik vind het songmateriaal sterk, en ik kom eigenlijk maar weinig herhaling van zetten tegen. Het is toch wel weer anders dan Memory almost full (hoewel het daar nog redelijk aansluit) of bijvoorbeeld Chaos and creation in the backyard. McCartney voegt deels het experimentele van The Firemen toe.

Verder is het een prima rockalbum, met smaak samengesteld en uitgevoerd. Ik ken dan wel wat mindere albums van Macca en moet eerlijk zeggen dat ik, in dit specifieke geval, maar weinig begrip kan opbrengen voor laatdunkende kritiek. Tenzij de desbetreffende criticaster 80% van het oeuvre al niets vind. Anders is er toch maar weinig aan de hand op New.

Dat je de vergelijking niet snapt, is eigenlijk een goed punt. Omdat Zappa een veel betere componist was dan Macca.

Nou Stijn_Slayer, ik vind je t.o.v. The Beatles (incl. John Lennon en Paul Mccartney) dat je wel
erg neerbuigend en met weinig respect over ze praat.
Imagine neerzetten als 'nauwelijks een compositie te noemen' gaat mij wel erg ver.
Natuurlijk is dat een simpel liedje maar ik krijg er nog steeds kippenvel van en is dat niet
de essentie van muziek, dat het je raakt?

Snap jou ook wel hoor, Zappa is natuurlijk veel inventiever en er zijn weinig betere gitaristen
maar hij speelt muziek op een compleet ander veld. Zijn composities zitten veel ingewikkelder in elkaar maar dat is niet per definitie beter natuurlijk.

Ik kan van beide artiesten enorm genieten, maar aangezien McCartney makkelijker in het gehoor ligt draai ik dat persoonlijk vaker. Maar zowel McCartney bewonder ik om hun composities, dat terwijl het tegenpolen zijn van elkaar.

Ik doel dan echt op het schrijven van muziek. Er is een soort onderscheid. Je hebt componeren en Componeren, zeg maar. Gewoon een paar open akkoorden bij elkaar gooien ('Imagine') vind ik wel iets anders dan bijv. 'Big Swifty' (Zappa) schrijven. Zappa staat dichter bij een Bach dan Paul McCartney.

Uitspraken als 'Paul McCartney is de Mozart van deze tijd' zie je ook wel eens langskomen en dat vind ik eigenlijk een belediging voor het vakmanschap van Mozart. Nummer als 'Let it Be', 'Heart of Gold', 'Knocking on Heavens Door' of 'Teach Your Children' stellen compositorisch echt helemaal niets voor. Als je zelf een gitaar pakt en vijf open akkoorden bij elkaar gooit, componeer je instrumentaal eigenlijk al net zo goed of zelfs beter. Dat neemt niet weg dat het fraaie liedjes kunnen zijn, maar het is toch onvoldoende om voor topcomponist door te kunnen gaan?

Een zanglijn valt natuurlijk ook onder componeren, maar dat heeft toch eerder met creativiteit en ideeën te maken dan echt het schrijven an sich. Als je een beetje kan zingen, komt dat veel natuurlijker naar buiten. Je zit dan niet met een schriftje noten op te schrijven of op een instrument van alles te proberen totdat het klinkt zoals in je hoofd.

Ik denk dat dergelijke discussies vooral komen door het vereenzelvigen van emotie en compositie. Dat kan hand in gaan (Brahms ), maar ze staan niet per definitie in verbinding. Ik ken ook fantastische componisten die zo klinisch klinken dat ik er nooit naar wil luisteren. Ben ook niet zo'n fan van Mozart, maar ik ga zijn genialiteit niet ontkennen. Net zoals ik flutcomponisten ken die me wel raken (Neil Young kan ook niet componeren: 85% van zijn werk bestaat uit simpele kampvuurakkoorden).

Overigens is McCartney natuurlijk wel verder dan het kampvuurstadium. Lennon niet echt.

Haha, met die laatste opmerking wil je expres provoceren volgens mij!
Shit, nu ga ik er toch op in.

Ik kan een heel eind meekomen in je verhaal hoor, echter ik denk dat we een andere
mening hebben over het begrip componist.

Voor mij is een goede componist iemand die liedjes kan schrijven die me raken, niet na een paar luisterbeurten minder worden en vooral emotie kan overbrengen. Ik moet het geloven wat ik hoor, het moet geen geforceerd riedeltje zijn. Voor mij ben je een goede componist als je hieraan voldoe, en bij jou moet een goede componist iemand zijn bij wie de muziek ingewikkelder in elkaar zit.
Wat mij betreft zit daar geen onderscheid in en bij jou wel als ik je goed begrijp.

Niet per se ingewikkeld, het mag ook op een andere manier bijzonder zijn (minimal music bijv., al is dat soms nog steeds ingewikkeld). Leunen op open akkoorden vind ik echt te gewoontjes om componeercredits te krijgen.

Geloofwaardigheid heeft meer te maken met de vertolking dan met de compositie. In principe is één noot al voldoende om emotie over te brengen als het op een bepaalde manier wordt gezongen/gespeeld die je raakt, je hebt dan niet eens een compositie nodig.

Stel: je hebt één nummer en twee artiesten. Ze spelen de noten exact hetzelfde, maar de ene zingt ongeïnteresseerd en de ander gepassioneerd. De compositie kan er niet veel aan doen dat de ene vertolker geen emotie oproept en de ander wel. De compositie moet tot leven worden gebracht, daar ontstaat de emotie.

Wat ik met de laatste opmerking wil zeggen is dat je artiesten hebt bij wie de nadruk echt op de compositie ligt (zoals progrockers of klassieke componisten) en artiesten die vooral een emotie/boodschap willen overbrengen (zoals Lennon). Het kan natuurlijk ook in verschillende mates hand in hand gaan. Emotie kunnen overbrengen is wel meer iets dat je van nature hebt of niet hebt, terwijl componeren wat meer een competentie is. Wat meer een kunde, zeg maar, die je meer kunt ontplooien met oefenen/studie dan emotie overbrengen (dus op zich kost het de muzikant meer moeite dan als je toch al een stem als John Lennon of Neil Young hebt).

Als ik me er even tegenaan mag bemoeien: er is ook nog de mate van originaliteit van een compositie. De akkoordenleer kun je opvatten als een schema waarmee je composities in elkaar zet. Interessant zijn pas de ongebruikelijke akkoorden. Er net tegenaan zitten met een akkoord (close-harmony). Voor ritme geldt hetzelfde. een driekwart of vierkwart kennen we wel. Leuk is als er meerdere ritmes door elkaar lopen, de drums net een tikje voor de maat uitlopen. Zingen: idem.

Precies.

Als je een standaardakkoord vormt op een piano en je beweegt zonder je vingers te veranderen een paar posities opzij dan rolt 'Let it Be' er al uit. Dat is dan het standaardschema C - G - Am - F dat echt miljoenen keren is gebruikt en niet voor niets 'money chords' worden genoemd ('No Woman No Cry', 'New Slang', 'Cowgirl in the Sand'). Originaliteit: 0%, maar het kan nog steeds een vet nummer zijn.

Als ze zo'n filmpje van je nummers kunnen maken, heb je gewoon geen grote compositie geschreven: YouTube - Axis of Awesome - 4 Four Chord Song, 40 Songs, Same Chords En daar zijn er heel veel van.

Het is maar net wat iemand in kunst waardeert. De allerhoogste vorm van creativiteit vind ik minimale middelen aanwenden voor een maximaal effect. Picasso maakte een stierenkop van een fietsstuur en een zadel, Franz Schubert baseerde Der Leiermann op een zeer eenvoudig motiefje, bluesmusici zoals John Lee Hooker hebben aan één riff genoeg om een complete song te maken en McCartney doet ook niet moeilijker dan strikt noodzakelijk.

De vergelijking trekken naar klassieke musici is ongeveer net zo steekhoudend als de vergelijking trekken naar topvoetballers of filmsterren. Dit zijn totaal onvergelijkbare grootheden. Voor mij geldt maar één vuistregel: spreekt de muziek mij aan, ook nog na honderd keer beluisteren? Daarbij merk ik vaak dat naarmate de muziek complexer wordt, ik sneller geneigd ben af te haken. Vaak wordt het dan gekunsteld en emotieloos.

Als je geen geweldig componist hoeft te zijn voor Teach Your Children, Heart Of Gold of Knocking on Heaven’s Door, waarom staat de radio dan niet dagelijks bol van dat soort liedjes? Waarom schrijf je er zelf niet een honderdtal?

Niet helemaal mee eens. Ik merk wel dat ik het extra knap vind als emotie en muzikaliteit hand in hand gaan (Brahms, Debussy, Chopin, enz.).



Omdat die liedjes niet meer verkopen. En omdat ik niet wil zingen, er niet mee doorbreek, me zou schamen voor een tekst als 'Heart of Gold' en niet goed genoeg kan schrijven voor composities/teksten waar ik wel achter zou staan.

En, omdat het niet meer spoort met deze tijd. Het wordt een anachronisme als je nog een een Heart Of Gold gaat schrijven. En dat, om toch nog een beetje on topic te blijven, voel ik ook wel een beetje bij New. Niks new, maar een reeks songs die hun best doen met de tijd mee te gaan, maar juist daardoor verbrokkelen in de tijd.

Maar het echte excuus heb je achterwegen gelaten: "omdat ik het niet kan". Niemand vraagt om een tweede Neil Young, wij willen de originele Stijn horen! Alleen wat gepiel op je zolderkamertje zet geen zoden aan de dijk.

Een echte artiest heeft er schijt aan of het verkoopt, hip is en of hij er mee doorbreekt. En ze doen ook niet mee aan Holland Got Talent (als dit überhaupt bestaat).

Tomato, tomato. Oh wacht, geschreven werkt dat niet. Ben meer muzikant dan artiest (en dat vind ik soms inderdaad wel jammer). Ik maak ook geen kunst, maar ik vind het wel leuk om af en toe te schilderen: 'ik rotzooi maar wat an'.

Artiesten uit de jaren 50 en 60 hebben eigenlijk mazzel gehad. Destijds was het makkelijker om met iets nieuws te komen, omdat er simpelweg nog niet zo veel gedaan was. Ook al bestond de muziek uit simpele composities, het kwam origineler over. In 2013 weer diezelfde progressies gebruiken is meteen een stuk minder origineel, terwijl de artiest niet eens per se minder creatief is. Het is niet zo gek dat 'retro' daarom zo'n hip woord is tegenwoordig. Je moet best wel goed nadenken om nog met iets echt nieuws te komen.

Waarom lukt het Stijn weer om iedereen op de kast te krijgen en hapt iedereen weer lekker toe.
Terwijl de stelling die hij deponeert, het in twijfel trekken van de kwaliteiten van een van de grootste componisten van onze tijd, niet serieus te nemen is.
Het legt een stuk zwart/wit denken bloot bij Stijn waar je U tegen zegt.
Als Stijn iets vind veralgemeniseert hij dat en maakt hij er de absolute waarheid van.
Dus niet al te serieus nemen, het zijn holle fratsen.

Bij Paul McCartney - New (2013):


En dat vind ik dus echte creativiteit. Bob Dylan was in 1964, 1965 een geniaal componist. Dat Mr Tambourine Man maar drie akkoorden heeft, is wellicht juist de kracht. Het was nieuw en gedurfd.
Dat valt me zo tegen van veel populaire muziek vandaag de dag: het gaat nog steeds uit van gewoontes die de afgelopen tientallen jaren zijn gegroeid. In de zestiger jaren was een artiest gebonden aan de pakweg drie minuten van een vinyl singletje en een simpele, pakkende produktie die goed uit de transistor-radio knalde. Heel veel artiesten hebben dat nu nog steeds als uitgangspunt en als je binnen dat beperkte denkraam blijft, tja dan is het inderdaad moeilijk om nog met iets nieuws te komen.
Sommige songs die wel uit dat knellende corset wisten te ontsnappen, staan nu ook heel hoog in de Top 2000. Alle keren dat Paul McCartney uit zijn eigen vertrouwde denkraam stapte, gleed hij gigantisch uit. Daarom is NEW het beste wat hij kan doen. Niet grensverleggend, maar grensverleggende muziek, dat had hij 50 jaar geleden al eens gedaan.

Ik dacht dat MusicMeter een discussie-forum was. Ik vind het juist leuk als iemand af en toe even de knuppel in het hoenderhok gooit.

Nu wil ik toch wel even opnemen voor Stijn. Natuurlijk overdrijft hij graag, dat is het retorische spel, maar terecht durft hij vragen te stellen als: wat is goede muziek, en hoe kun je dat meten of weten?
Waarom zou je de kwaliteiten van een Paul McCartney niet ook kritisch mogen bekijken. Staat hij boven alle kritiek verheven? Dat geldt voor niemand.

Op de website Bobdylaninnederland las ik een pleidooi om van de concerten van Bob Dylan maar geen kritische verslagen meer te publiceren. Dylan kan immers niet kritisch beschreven worden, want hij is per definitie geniaal. Nu ben ik zelf een behoorlijk groot liefhebber van veel van zijn werk, maar dit vind ik het toppunt van onnozelheid. Artiesten die zich niet meer hoeven te verantwoorden omdat ze heilig zijn verklaard. Brrrr. daar ril ik van.

En daar heb jij weer helemaal gelijk in.
Ik vind het juist leuk om te zien hoe iedereen toehapt op Stijn zijn stellingen en hoe de emoties weer lekker oplopen.
Maar ik ben het absoluut niet met hem eens. Laat dat duidelijk zijn.

Ik ben het eigenlijk wel met hem eens.

Ik mag Paul, vind dit een goed album.

Fijne zanger, goede liedjes, leuke teksten soms ook wel.

Maar men moet ook niet overdrijven.

Die verafgoding gaat ook mij wat te ver. Hij mag dan een legendarische status hebben en zijn sporen verdiend in een zeer ruime historie, maar als je puur naar zijn materiaal gaat kijken dan is het wat het is en dan hebben we niet te maken met een of ander virtuoos componist.

Volgens mij.

Heel veel woorden en toch staat hier inhoudelijk niets. Jij staart je altijd blind op de reputatie van McCartney, want je mist ook nu weer volledig waar ik het over heb. Terwijl het niet al te moeilijk moet zijn: Deranged en Fedde snappen ook wat ik bedoel.