18. Mott the Hoople All The Young Dudes - YouTube

Die Bowie tune, maar hij komt toch ook voor een groot deel van Mott, Ronson.

Kunnen wij Ian, ook nog het topic in smokkelen .

Bij het piano deel is er ook nog een mooie van Mott.....

19. Fleetwood Mac - Oh Well

Een OL nominatie, maar als The Knack erin mag, hoort deze er zeker in - one the finest white blues guitar players Peter Green

Eerlijk gezegd was Black Magic Woman (een compositie van Peter Green, bekend van Santana), misschien de meer verrassende optie geweest

Al die riffs, en geen Keith? tsja, dan zal ik het maar doen zeker :

Rolling Stones : Can't you hear me knocking?

20. Can't You Hear Me Knocking - The Rolling Stones - YouTube

Als hij voldoet voor jullie

Riffs worden hier niet gauw afgekeurd hoor. Als jij het catchy en hooky vindt dan is het akkoord.
Voorkeur en smaak is wat anders maar als het maar een terugkerend aantal akkoord/snaaraanslagen is die het nummer kenmerken.

Straks krijgen we de 'riffs' door andere instrumenten. Saxofoon, piano, etc. Zie er wel naar uit.
Hier legt Herman nog eens het belang van hooky stuff uit. (tape is wat vals).

The Beatles ook nog niet gezien (gehoord), dus als iemand buizen het ultieme plezier kan doen door er nog eentje van John, Paul, George en Ringo te plaatsen

Bah Rudi!! Daar heb ik al lang aan gedacht en het had me schitterend geleken om helemaal op het einde van het topic te kunnen zeggen: Zo, hehe, ik begin er nu - bewust - pas over maar geen Beatles gezien/gehoord als het om goede riffs gaat. En nu dit.

Rudi S At your service

Wel heel karakteristiek en als The Knack (zeikband) kan dit zeker!

21. The Beatles - Get Back

22. The Beatles Love Songs Full Album Lyrics - DayTripper - YouTube

Zo, nu zit ik zowel aan mijn quotum van maximaal twee inzendingen per deelnemer als maximaal twee per artiest (The Beatles). Hierna kun je weer rustig slapen, buizen.

Maar al heb je zo'n aan hekel aan The Beatles, je kan toch niet zeggen dat ze geen riffjes konden fabriceren of liedjes konden maken? Ik bedoel, ikzelf heb een schijthekel aan Nothing Else Matters (niet aan Metallica in het algemeen), maar ik ben nog wel in staat om te onderschrijven dat die riff legendarisch is...

Je weet hoe ik over de Fab Four denk, Robertus. Vind beide Beatlesinzendingen de minste en het zijn ook nog maar net 'riffs' te noemen. Maar goed, onder lichte zelfopgelegde dwang 'geaccepteerd'.

Ik zal dan mijn laatste er bij gooien, moeilijke, kiezen tussen T-Rex en Eddie maar dit wint nipt


23. Eddie Cochran - Summertime Blues - Town Hall Party 1958 - YouTube

Is het misschien een jeugdtrauma? Beatle mania meegemaakt? Als daar je aversie ontstaan is, dan kan ik me voorstellen dat die niet snel verdwijnt.

Ikzelf heb veel Beatles geluisterd in mijn kinder- en prépuberteit. Daarna kwam ik ook in een fase dat The Beatles echt niet kon; ik kwam in een metal-fase terecht. Met die zelfopgelegde aversie tegen The Beatles ben ik pas definitief gebroken ergens in 2009, toen die remasters uitkwamen en ik nog maar eens naar Revolver ging luisteren. En ik tot de conclusie kwam dat het toch op zijn minst een fijne band is, waar ik bij tijd en wijlen toch toch nog graag naar teruggrijp.

Maar goed, als je mij de keuze voorlegt Velvet Underground, The Doors en The Beatles (allemaal jaren zestig) dan verliezen The Beatles wel. Met de Stones heb ik trouwens nooit veel gehad...

24. Modest Mouse - Float On (2004)

25. XTC - Making Plans For Nigel (1979) (HQ) - YouTube

Ik wil deze graag toevoegen.. De repeterende riff maakt het toch wel heel herkenbaar.

XTC.

26. Songs Ohia - Farewell Transmission

Een wat nieuwere, echt Amerikaanse riff, maar hij blijft het hele nummer door maar effectief terugkomen...

Wij zitten er denk ik hetzelfde in.
Een echt vette of hooky riff wordt ook heel cool uitgevoerd. Moves. Kleding. Uitstraling. Zelfvertrouwen.
Dit zie je trouwens ook wel terug in veel reeds ingediende riffs. Keith Richards, Joe Perry, alle gitaristen van Michael Monroe, The Edge: dat soort jongens kun je iedere riff met een gerust hart toevertrouwen.

Robertus, je begrijpt dat Beatles voor mij niet onder riffs leverende bands valt. Verder wil ik het niet meer hebben over dat Liverpool's beatcombootje.

Over coole kleding gesproken, moeders beste naaimachine werk
27. Mother's Finest -"Piece of the Rock" (1977) - YouTube

Yeah!!

Terechte notering.
Nr.27 dan toch gigage ?

Dit vond ik persoonlijk (en dacht ook even spelregeltechnisch gezien aan de definitie van 'riff') de minst geslaagde indiening. Vat het niet persoonlijk op svp. Een riff behelst toch wel - voor mij dan - wat enthousiast aangeslagen akkoorden. Gitaarloopjes kunnen soms ook maar toch.

Maar omdat jij zelf schrijft over wat het voor jou betekent:

Kan ook deze niet anders dan worden goedgekeurd.
Zoveel smaken in 'catchy'. Iedereen kan op een andere manier gevangen worden door muziek.

28. The Black Keys - Lonely Boy...

RIFFTOPICNIEUWSBERICHT:

I Het ligt - mogelijk - in de bedoeling om van de ingediende juweeltjes aan riffs, iedere editie, t.z.t. nog een 'verkiezing' te houden van de beste riffs.
Dus eerst een lijst van 40 (hier ingediend) publiceren, gelegenheid tot stemmen en dan de stemmen tellen en de uitslag publiceren. Dit zal dan in een ander topic zijn. Wellicht is dat veel werk dus een zicht op een wanneer is er niet. In december is het immers ook leuk om toplijstjes te publiceren.

II In de topics van 'riffs' door andere instrumenten zal er wat strenger op worden toegezien of iets wel een 'riff' (terugkerend, herkenbaar, hooky) is. Niet elk eenmalig in een song 5notenriedeltje van een saxofoon komt zomaar door de keuring van 'riff'. Onderweg wordt het vanzelf duidelijk.

We moeten komen tot de kern van de ultieme riff, liefst.

29. Lynyrd Skynyrd - Sweet Home Alabama - 7/2/1977 - Oakland Coliseum Stadium (Official) - YouTube
Geweldige live opname van Lynyrd Skynyrd uit '77. Let op het t-shirt dat zanger Ronnie van Zant draagt!

Deze editie rolt aardig voort, met steengoede riffs

Is het niet een idee om de lijsten met gitaarriffs naar een stuk of 100 uit te breiden? Maakt de lijst een stuk leuker en gevarieerder denk ik. Daarnaast zul je nu een heleboel riffs missen.

Mijn twee centen, uit de jaren zeventig
31. Patti Smith Group - Ain't It Strange (1976)
32. Pere Ubu - 30 Seconds Over Tokyo (1975)

We zien wel even. Het verloopt nu met 40 edities per 'soort' waarmee het topic doorlopen wordt. De gitaaredities lijken inderdaad wel een welhaast onuitputtelijke bron aan wonderschone riffs te onthullen. Is 100 wel genoeg?
Eerst het 40-topic afronden.
Er is nadien altijd een mouw te passen aan een gebleken behoefte aan meer riffs, in een of andere vorm.

Okee, ik zal het beatcombootje niet meer noemen. Maar dat een goede riff persé "cool" uitgevoerd moet worden, zo van: "Kijk mij eens!" vind ik ook wel te bediscussiëren. Als de riff gewoon goed is, is hij goed. Sommigen staren daarbij naar hun schoenpunten, anderen springen uit de ban. Weer anderen treden überhaupt niet (meer) op en spelen hun riff alleen in de studio in.

Voor de riff an sich maakt dat wat mij betreft helemaal niets uit. Goed is goed, en daarbij ga ik in eerste instantie toch op mijn oren af. En als het niet goed is en je staat je als een gek uit te sloven en gekke bekken te trekken op het podium, dan is het gewoon niet goed. Daar helpt geen moedertje lief aan.

Wat voor mij vooral telt als ik een band of artiest zie optreden is: Sleept de artiest je mee en is hij/zij authentiek....

Voorbeeld: Bands als Interpol en Alt J zijn op het podium niet bepaald performers. En ook Neil Young ziet er tijdens het spelen van zijn machtige riffs uit als iemand die op een heel andere planeet zit en het liefst gewoon dichtbij zijn maatjes op een kluitje staat. Maar hun muziek leent zich ook helemaal niet voor stoerdoenerij op het podium. Dat zou alleen maar afbreuk doen aan het repertoire.

Over het podium rennen met je gitaar in verticale stand is zeer authentiek voor bands als Iron Maiden, Aerosmith en wellicht ook voor Hanoi Rocks/Marilyn Monroe, maar niet bepaald voor een new-wave, punk- of pop-band, of singer/songwriters.

Neem m'n bespiegeling maar niet te zwart-wit, Robertus. Ik beschreef, indachtig wat Deranges schreef, een ideaalbeeld. Een persoonlijke voorkeur. Menig riffcomponist-/uitvoerder voldoet hier niet aan maar toch is de riff werkelijk legendarisch en wordt er niets minder om gewaardeerd. Gelukkig maar.

Tuurlijk. Dat is ook het mooie, goede riffs komen gewoon overal vandaan. Ook daar waar je het niet verwacht. Ik heb er vroeger (op de leeftijd van 16-17 jaar) ook een paar gemaakt die eigenlijk best goed zijn (al zeg ik het zelf), maar door een hoop omstandigheden het levenslicht nooit hebben mogen zien...Wellicht omdat ik niet "cool" genoeg was om mezelf te verkopen.

Daar zit maar een heeeeel klein beetje frustratie van mijn kant...