Yann Tiersen, da's toch geen klassiek...

Nou ja, ik rekende het onder instrumentaal. My bad!

Dan houd ik het maar op Vivaldi.
Ik ga voor lente.

Ach, Classic FM draait ook Yann Tiersen, dus zo gek is het ook weer niet. Maar het is dus gewoon filmmuziek.

Ik prefereer trouwens de winter.

Ik snap de scheiding die nodig is voor de site, maar dat hoeft je er inderdaad niet van te weerhouden te vinden dat bepaalde muzikanten in het klassieke genre alle kenmerken hebben van pop omdat je eerst aan de uitvoerende denkt en dan pas aan het werk (Katia & Marielle Labeque, Nigel kennedy, Wibi Soerjadi, André Rieu) en andersom dat de muziek van bepaalde popartiesten in veel opzichten klassiek is of gaat worden (Yann Tiersen, Sufjan Stevens, Philip Glass).

En de vier jaargetijden heb ik ook.. oa in de versie van Nigel Kennedy.

Wibi Soerjadi lijkt me trouwens echt een moeilijk geval. Als het eigen composities zijn, of van die variaties op Disney-thema´s, dan wil ik nog wel eens zien of het als klassiek wordt beschouwd hier..

Waarschijnlijk kennen jullie deze site al:

http://www.classical.net/

Maar dit is een database van alle grote Componisten van de verschillende Klassieke periodes. Inclusief biografie, recenties over hun werken

Bij verschillende componisten wordt individueel aangeraden welk werk je beste kunt beginnen. Daarnaast adviseren ze ook naar welk werk je beste kunt beluisteren als je je wilt verdiepen in een bepaalde kassieke periode.

Daarnaast is het een van de weinig site's die reviews geeft over, klassieke stukken (inclusief uitvoeringen), over boeken over klassiek. Een beginners guide.

Een echte tip

Geweldige tip, korenbloem! Ik (hoewel klassiek-liefhebber) kende deze site niet. Ik overwoog een tijdje geleden een stukje te schrijven over 'waar moet ik beginnen om klassieke muziek te ontdekken', maar dat bestaat dus al op die site (hoewel in het Engels).

Ik ben momenteel nogal verslaafd aan de symfonien van Beethoven... Erg verslavend dit !
Ook Rachmaninov, Chopin, W.F.Bach (zoon van...), en Telemann weten de laatste tijd vaak mijn cd-speler te bereiken.....!
Dank voor de tip, korenbloem, geweldige site !

Zit net denk ik voor de zoveelste keer het slot van beethoven's 9e sympfonie te beluisteren. en eigenlijk zou ik soms willen concluderen: dat haast alle muziek ervoor en erna overbodig is. Dat dit misschien het enige muziekstuk is in een mensen leven wat je ooit gehoord hoeft te hebben. Ik kan dit nooit luisteren zonder diep ontroerd te worden door de muziek, de tekst. Ik denk niet dat muziek mij meer heeft en kan raken als dit toch elke keer weer doet. (misschien moet ik het niet te vaak luisteren, straks raak ik er op uitgekeken ).

Een lied wat zo gaat over het normale leven en waar muziek te gelijk zo complex maar vooral prachtige is, Het nummer is een ode aan de vreugde. Het heeft een diepe waardering voor alles wat voor alles wat leeft. Een ode aan feest. Het is een oproep tot broederschap. Dit lijkt zo voor de alle daagse man geschreven te zijn. Te gelijk is dit z'n spirtueel besef. Het verbaasd mij elke keer weer.

Wir betreten feuertrunken,
Himmlische, dein Heiligtum!
Deine Zauber binden wieder
Was die Mode streng geteilt;
Alle Menschen werden Brüder,
Wo dein sanfter Flügel weilt.

Het is wel vreemd, dat dit muziek stuk, nu benaderd wordt als een elitair meesterwerk. Terwijl als ik de tekst lees, de muziek beluister dit niet zo aan voelt. Het kan nooit beethoven zijn bedoelig is geweest. Dit is gemaakt als een ode aan alle mensen, Een "Ode aan Vreugde" .

Des te leuker dat de hoofdmelodie eigenlijk een ontstellend simpel chromatisch (d.w.z. geen sprongen tussen noten, enkel stapjes) motiefje is dat een rondje maakt om zijn as (fis):

fis-fis-g-a-a-g-fis-e-d-d-e-fis-fis-e-e
fis-fis-g-a-a-g-fis-e-d-d-e-fis-e-d-d

Maar Beethoven heeft er inderdaad nog genoeg omheen gebouwd om de term complex te rechtvaardigen.

Door de typering van Freek de Jonge - "de blauwe pianosmurf" - lijkt het me niet meer zo moeilijk. Edelkitsch? En zo zou je ook André Rieux kunnen aanduiden - al vinden sommigen dat wellicht elitair. Ik heb ooit - door omstandigheden: we gingen eten in een restaurant aan het Domplein in Trier, waar Rieux net concerteerde - een half uur Rieux gezien en dat was genoeg: ik kreeg al barstjes in het glazuur van mijn tanden, zo zoet.

Er bestaat ook een hele fraaie uitvoering van De Vier Jaargetijden door het Amsterdams Gitaartrio, afgezien van die hele mooie, authentieke van Janine Janssen.

Er is trouwens een Zweeds kamergezelschap (Nau Ensemble) dat het werk van Joy Division als kamermuziek heeft uitgevoerd. Heeft fraai is trouwens ook het werk van Nigel Kennedy met Kroke (East Meets West).

Maar die staat dan ook gewoon op de site hier.. met 5 sterren van mij

Ik zal eens wat klassieke hoogtepunten noemen:

* Ik vind alle Symfonieën van Beethoven prachtig, maar de 3e en de 7e vind ik het mooist. Dat eerste deel van de 3e is zo tegendraads, en dan tweede deel zo ongelofelijk emotioneel... En de 7e is dan weer vrij vrolijk.

* Beethoven - Pianoconcert no. 4 vind ik geweldig, met als hoogtepunt dat gedeelte in het tweede deel met die triller en die dalende nootjes. Claudio Arrau voert dat heel mooi uit.

* De Ballades van Chopin zijn allemaal super. Check bijvoorbeeld no. 1:




En dat zijn er nog maar een paar, maar ik houd het even hierbij.

Niet helemaal correct....oorspronkelijk zou het een ,,ode aan de vrede"moeten zijn....maar dat werd als wat te recalcitrant en opruierig beschouwd ( andere tijden,net wat u zegt)
Dus uit politiek oogpunt heeft hij er maar ,,ode aan de vreugde "
van gemaakt.

Een goedenavond klassiek liefhebbers. Ik als onwetend indierock luisteraartje kom hier een eerste doorbraak melden. Ik heb mij voor het eerst gewaagd aan wat muziek uit dit genre, namelijk: La Gazza Iadra (The Thieving Magpie/De diefachtige ekster) van Gioacchino Rossini. Ik vind het echt prachtig! Ik las laatst een boek (De Opwindvogelkronieken) waar dit nummer steeds in terugkwam. Uit nieuwsgierigheid heb ik het gedownload et voila. Het was meteen raak. Nu zit ik eens wat te neuzen naar andere werken van Rossini en kom ik o.a. bij het overbekende William Tell. Toch leuk dat ik eigenlijk al zoveel stukken klassieke muziek ken zonder te weten wie het nou gemaakt heeft. In La Gazza Iadra zaten ook een aantal alom bekende stukjes. Misschien komt het omdat ik veel cartoons kijk, en cartoons hebben nog wel eens de neiging om klassieke muziek als soundtrack te kiezen. Ach, het maakt ook niet uit. De ban is gebroken. De zoveelste die ik breek dit jaar. Iemand nog tips voor een beginner die blijkbaar Rossini waardeert?

Gisterenavond was ik in Vredenburg bij het Internationaal Kamermuziekfestival. De aftrap was een of ander stuk van Rachmaninov, niet echt mijn favoriet. Toch was ik aangenaam verrast... Na de pauze kwam een iets te modern stuk van Stravinsky. En toen het absolute hoogtepunt van de avond! Souvenir de Florence van Tchaikovsky! Op de eerste viool niemand minder dan Janine Jansen... Ik krijg er nog tranen van in mijn ogen, zo mooi!

Ik zou je graag helpen, maar Rossini is dan weer zo'n componist van wie ik nauwelijks wat ken.

Het is mij niet helemaal duidelijk of je de ouverture tot La Gazza of ook verdere delen van de opera hebt beluisterd.

In zijn tijd was Rossini de beroemdste ( en rijkste ) componist. Zijn opera's ( komische en serieuze ) werden in heel Europa gespeeld.
Voor zijn 40ste trekt hij zich terug uit het openbare muziekleven.
Hij blijft , maar nu achter de schermen , door componeren. Liederen , pianowerken , cantates etc. vloeien uit zijn pen . Werken die vaak alleen in intieme kring lees ' Huize Rossini ' worden gespeeld.
Zijn gevoel voor melodie is opvallend evenals zijn beroemd geworden crescendo. Een enkele keer neemt hij nog een opdracht aan en wordt een nieuw werk van hem uitgevoerd. Zoals het op latere leeftijd gecomponeerde prachtige , en soms bijna jazz achtige , geestelijke werk de Petite Messe Solenelle voor 2 piano's ,harmonium , koor en solisten ( later ook georchestreerd). Een werkelijk prachtig stuk !
De herwaardering voor Rossini is de laatste decennia sterk toegenomen. Terecht ! Daarvoor hoorde men slechts zo nu en dan nog zijn opwindende ouvertures en natuurlijk zijn beroemdste opera De Barbier. De ouvertures van Rossini zijn overigens een uitstekend vertrekpunt voor een beginnend Rossini ontdekker.

Het heeft op deze site gestaan maar valt gewoon onder klassiek; het schitterende Requiem for My Friend van Zbigniew Preisner.



Absolute aanrader!

Qua opera zit ik momenteel behoorlijk in mijn Puccini-periode. Vroeger wilde ik niet zo veel weten van opera, maar dat is de laatste jaren behoorlijk veranderd.
Deze box-set is momenteel favoriet in huize aERo:

Nog een leuk filmpje voor de liefhebbers van Pachelbel's Canon in D onder ons:




Waarschuwing: na het bekijken van dit filmpje denk je nooit meer hetzelfde over Pachelbel.

Bedankt voor de info en excuses voor de wat late reactie. Ik had hier al een tijdje niet meer gekeken omdat ik in eerste instantie geen reactie kreeg. Ik heb inmiddels ook gedaan wat jij voorstelt. Ik heb een aantal andere ouvertures opgezocht en die bevallen ook erg goed. La Barbiere de Siviglia is zeker erg mooi. Ook The Algerien Girl (o.i.d.) vind ik mooi.
Ik had van La Gazza Lladra inderdaad alleen maar de ouverture gehoord. En van de andere stukken ook. Nu is mijn vraag. Is het erg aan te raden om ook de gehele stukken te luisteren. Ik heb over het algemeen best geduld met muziek. De langste nummers die ik luister (van GY!BE) zijn langer dan 20 minuten. Maar wat zijn precies de verschillen tussen de ouvertures en gehele stukken die het de moeite waard maken om die ook te luisteren?

Nog een vraag meteen dan maar. Ik ben via een vriendin in aanraking gekomen met het fenomeen Chopin. Daarnet even een zoekopdracht uitgevoerd op Soulseek, dat crashte door het aantal hits. Mijn vraag: Waar te beginnen met deze man?!?!

Ikzelf vind de ballades prachtig (alle 4); zie het filmpje eerder in dit topic. Verder kun je eens zijn 2de pianoconcert proberen.

Chopin?

Preludes (door Maurizio Pollini) en Nocturnes (ik luister het liefst naar Claudio Arrau)!
Zijn pianoconcerten vind ik ook mooi.
Eigenlijk vind ik wel heul veul mooi van Chopin

Chopin: Nocturnes dubbel-cd op DGG (Pires)- volgens mij niet zo duur; heel mooi is (ook op DGG) 1e en 2e Pianconcert, op 1 cd, (Krystian Zimmerman op piano): heel mooi; bijzonder is Chopin (sonates) door Yundi Li; ga je voor low budget kijk dan eens naar het Naxos-label, daar zitten oa. uitvoeringen van Biret.

Mijn tip: die cd met Zimmerman, prachtig (Zimmerman doet ook Rachmaninov, indrukwekkend)

Chopin is mij vaak te zoetjes.

De uitvoering van de Preludes door Pollini vormt de positieve uitzondering.

dit
is mijn favoriete pianopingeltje

maar heeft verder niet zoveel met Chopin van doen

Iedereen bedankt voor de tips! Ik ga maar eens op zoek.

elitair meesterwerk

als katholiek ben ik er mee doodgegooid...

** zit weer in de kerk bij de zoveelste kerstviering en mijn moeder zingt vrolijk mee met het koor en ik denk....NEEEHHHHHHH **

PF: nee, maar het klopt wel; we zitten wel vaker op één lijn. Ik ben groot liefhebber van Mitsuku Uchida, ook als vertolkster van Mozart (sonates) en Schubert (idem) - heb haar live gezien in het Concertgebouw en zelden zoveel concentratie en transparantie (klaterende beken klonken - sorry voor de metafoor, ik kan het niet anders verwoorden) in pianomuziek gehoord.

Ken je die 2 Chopin pianoconcerten van Zimmerman? Vergelijkbaar gevoel, niet de exactheid van een Brendel, meer lucht, meer leven (ook hier: zie boven).

Als Zimmerman qua gevoel op Uchida lijkt zal ik het eens gaan beluisteren. Ondanks dat ze een beetje "klatert" klinkt Uchida niet te ...romantisch of dromerig. Wat je zegt, zeer geconcentreerd en diep...zonder dat het als een donderwolk op je neer ploft ( zoiets dan.. )

Wat Beethoven vertolking betreft ben ik erg gecharmeerd van Kempff....sober, eerlijk, menselijk.

Overigens, niets klinkt zo mooi als live in het concertgebouw. Daar kan geen hi-end instalatie tegen op

quote'Dn!S Bedankt voor de info en excuses voor de wat late reactie. Ik had hier al een tijdje niet meer gekeken omdat ik in eerste instantie geen reactie kreeg. Ik heb inmiddels ook gedaan wat jij voorstelt. Ik heb een aantal andere ouvertures opgezocht en die bevallen ook erg goed. La Barbiere de Siviglia is zeker erg mooi. Ook The Algerien Girl (o.i.d.) vind ik mooi.
Ik had van La Gazza Lladra inderdaad alleen maar de ouverture gehoord. En van de andere stukken ook. Nu is mijn vraag. Is het erg aan te raden om ook de gehele stukken te luisteren. Ik heb over het algemeen best geduld met muziek. De langste nummers die ik luister (van GY!BE) zijn langer dan 20 minuten. Maar wat zijn precies de verschillen tussen de ouvertures en gehele stukken die het de moeite waard maken om die ook te luisteren?'[/quote]

De ouvertures die Rossini schreef dienden als 'opwarmertje' (voorspel) voor wat komen ging . Na de ouverture vervult het orkest meestentijds de functie als begeleider van de opera vocalisten op het toneel.

Leuk om te vernemen dat je meer ouvertures van R. bent gaan waarderen.
Of het de moeite waard is om een Rossini opera in zijn geheel te leren kennen is iets wat je natuurlijk zelf moet bepalen.
Het is misschien aan te bevelen om eerst wat hoogtepunten uit zijn opera's te beluisteren om te bepalen of het genre je aanspreekt .
Mocht het je wel (gaan) aanspreken dan kun je op reis om een prachtige muzikale operawereld te ontdekken.
Zoals een Maria Callas die 'Una voce poco fa ' uit de Barbier of zo ontroerend mooi 'Vissi d' arte' van een latere Rossini collega , Puccini , zingt.