Het is er in ieder geval niet veel duidelijker op geworden. Behalve bij het gebruik van de term klassiek voor het tijdvak van het classicisme waar heartofsoul al naar verwees, omvat de noemer klassiek de hele periode en is er niets echter of meer klassiek aan Brahms of Bach dan aan Liszt of Chopin.

In mijn oren zijn Bach, Mozart, Beethoven en Brahms heel verschillende componisten en persoonlijkheden. Dat hun muziek je voorkeur niet draagt kan ik snappen, maar daar een algemeen geldende regel in vinden zonder ook Liszt en Chopin uit te sluiten lijkt me moeilijk.

Maar ik meen dan te begrijpen dat je voorkeur ligt bij muziek vanaf ongeveer 1825, waar de romantiek begint. Beethoven zit daar nog voor en is een groot voorbeeld voor Brahms. Misschien dat je daarom ook niet zoveel met zijn muziek kan.

Je noemt ook nog Mahler, maar dat is al laatromantiek.

Blegh, dat vind ik toch zo'n componist voor het hele gezin. Een beetje de Paul McCartney van de klassieke muziek. Erg sentimenteel ook inderdaad.

Hmm ja, ik kijk nu naar zo'n wikipedia afbeelding met componisten en de periode waarin ze componeerden. Met het hele linkerrijtje (t/m Beethoven) heb ik weinig tot niets. Misschien dat Brahms gewoon een toevallige componist is waar ik niet zo veel mee heb in een tijdsbestek / klassiek genre dat me beter ligt. Daarvoor moet ik me maar eens wat meer gaan verdiepen in muziek uit de romantiek want het gros van de klassieke muziek die ik luister komt uit (het begin van) de 20e eeuw.

Aanraders? Van hetgeen wikipedia als romantiek classificeert vind ik Chopin, Liszt, Dvorak, Fauré, Mahler, Debussy en Satie prachtig. Grieg vreselijk en de rest ken ik niet tot nauwelijks.

Fauré, Debussy en Satie, dat zou ik Impressionisme noemen.

Met klassieke muziek bedoel ik inderdaad alles van Gregoriaans tot modern klassiek, en niet het classicisme.
Wat instap betreft, vind ik wel degelijk een verschil tussen de grote kaskrakers (Mozart 40e, Beethovens 5e, Handel's Water Music...) en een symfonie van Bruckner en Mahler.

Maar ook bij deze is er een verschil: Mahler's eerste symfonie is bv. zeer toegankelijk terwijl ik aan zijn 7e kop noch staart krijg.
Het is heel persoonlijk, en op internetfora is Mahler ongelofelijk populair, net zoals Wagner.

Zelf hou ik enorm van opera, maar dan toch liever Puccini, Verdi, Rossini, Handel, Tsjaikovski, Mussorgsky, Mozart dan Wagner of Strauss (Richard).
Qua symfoniën ook weer Mozart, Tsjaikovski, Beethoven (natuurlijk), Brahms, Haydn, Sibelius, Dvorak ...
Dan zijn er nog de pianoconcerten van Mozart, Brahms, Schumann, Grieg, de vioolconcerten van Beethoven, Brahms en Tsjaikovski, celloconcerten van Dvorak en Elgar en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan

Ik heb periodes dat ik enkel zin heb om klassieke muziek te horen, en dan ineens trekt de pop/rock me weer aan. Klassieke muziek is vaak subtieler en grootser dan popmuziek, maar die laatste geeft me dan weer meer voeling met de huidige tijdsgeest.

Natuurlijk is er verschil. Maar dat verschil betekent niet dat een bekende symfonie van Mozart een goede instap is en de zevende van Mahler niet, omdat dat te hoog gegrepen zou zijn. Het hangt er maar van af wat je aanspreekt.

Wel is het boeiend om bij de Oude muziek te beginnen en zo de geschiedenis te doorlopen. Dan vallen bepaalde ontwikkelingen ook beter op hun plaats.

Die chronologische aanpak heeft bij mij nooit gewerkt. Wat me aanspreekt, begint bij Monteverdi, meerbepaald bij de (eerste) opera L'Orfeo. Alles voor de barok trek ik niet. Zo'n concert van meerstemmige gezangen uit de 16e eeuw, daar ga ik van lopen...

Perfecte muziek voor de 4daagse van Nijmegen dus .

Mee eens. Bij barok beginnen en met enige voorzichtigheid aan het classicisme beginnen. Houd veel meer van sturm und drang, romantiek, impressionisme en modern-klassiek.

Monteverdi is een overgangsfiguur van de renaissance - naar de barokmuziek en ook barok wordt onder oude muziek geschaard.
Een grote fan van nog oudere muziek ben ik ook niet, maar af en toe wat muziek van Palestrina of Schütz gaat er wel in.

Muziek luisteren is natuurlijk geen verplichting, studie of corvee, maar té selectief luisteren leidt m.i. op den duur tot een tekort schietend begrip (van "de klassieke muziek", hoewel het voor jazz en pop in zekere zin ook geldt). Historisch besef is onontbeerlijk voor het in context kunnen plaatsen van sommige latere muziek.

Nog een opmerking over Tsaikovsky (al ging mijn bericht daar in feite niet over): Strawinsky bewonderde de componist Tsaikovsky, zoals ook Brahms zijn bewondering voor Johannes Strauss uitsprak. Dat verplicht ons op dit forum uiteraard geenszins om deze componisten ook maar omhoog te steken, maar bij mij heeft het wel geleid tot een herwaardering van Strauss, bij Tsjaikovski was dat niet zo nodig, omdat ik vooral zijn symfonieën (mooi georkestreerd) graag mag horen.

Dat zijn muziek (te) sentimenteel zou zijn vind ik alvast niet. De balletmuziek is wel erg toegankelijk, maar uit zijn hoogstaande vioolconcert en eerste pianoconcert spreken toch veel drama en passie. Beide behoren tot de grootste meesterwerken van de Romantiek.

Misschien is er (ook bij mij wellicht) enige verwarring over de definitie van het woord sentimenteel met betrekking tot uitgevoerde muziek? Als de betekenis zou luiden:
overdreven of belachelijk gevoelig, week van gevoel (volgens mijn Koenen-Endepols), dan voldoet Tchaikovsky uiteraard niet aan die typering, trouwens Mahler ook niet.
Wel vind ik Mahler en Tchaikovsky enigszins voldoen aan de alternatieve betekenis volgens mijn woordenboek: veelheid van gevoel. Tchaikovsky had een overgevoelige aard, en dat je hoor je natuurlijk in zijn muziek terug. Voor Mahler geldt iets dergelijks.

Kronos en Stijn, hoe zien jullie dit?

Bij Mozart hoor ik trouwens geen sentiment, dat kwam later toen de romantiek opkwam.

Dat pianoconcert vind ik ook zo vreselijk. Die G van Tchaikovsky die steeds een octaaf hoger gaat: http://members.rennlist.com/sharkskin/Smiley_Sarcastic-BitchSlap.gif

Die definitie klopt wel ongeveer. Clement Greenberg koppelt overdreven sentiment aan kitsch. In zijn definitie zit iets van onecht en gefabriceerd. Beethoven, maar ook iemand als Philip Glass, heeft i.m.o. soms iets sentimenteels, iets pathetisch. Een tikje gekunsteld, net zoals in de popmuziek vaak Am - G - D - C wordt gebruikt, omdat het menselijk gehoor daar extra gevoelig voor zou zijn. Net even iets te bewust de gevoelige snaar willen raken werkt bij mij averechts.

Tchaikovsky vind ik ook weer geen kitsch, maar ik hoor toch niet de allerindividueelste expressie of 'the powerfull overflow of spontanious emotions' (zoals romantici vaak omschreven worden). Ik vind zijn muziek te lichtvoetig, sleutelstukken uit zijn composities hebben soms iets infantiels (zoals die G) of sentimenteels.

Van Mahler heb ik alleen symfo 5 en 8. Geen echte favoriet van mij, maar ik bewonder zijn kunnen en gelaagdheid. Mahler is heel uitbundig, exhibitionistisch zou ik haast zeggen. Hij draagt echt grandeur en trots. Dat is natuurlijk ook een gevoel, maar ik houd zelf meer van intimiteit of dissonantie.

Tchaikovsky wist precies hoe te schmieren en op sentimenten te werken, zie ook zijn ook wel weer mooie Viool concert in D, op.31. en de langzame delen van bv de 5e symfonie
Ook wel iets typisch Russisch.
Zelfs de stugge Rachmaninov (Rachmaninoff, Rachmaninow etc) deed dat ook wel (o.a. 2e Piano concert).
Het adagietto uit de vijfde symfonie van Mahler is ook wel een show toppertje.

Rachmaninov is er ook zo eentje waar ik om dezelfde redenen niet veel mee heb.

Ik houd wel enorm van Mussorgsky, Stravinsky, Rimsky-Korsakov en Borodin. Shostakovich in iets mindere mate.

Shostakovich en Prokofiev zijn toch wel mij favoriete Russen.

Dat is het belangrijkste punt hier volgens mij. De Russische ziel is vrij sentimenteel. Maar ik heb op zich geen probleem met wat sentiment, zolang het maar niet vals en/of plat is.


Ik vat sentimentaliteit heel breed op. Echter 'veelheid van gevoel' zegt niet mij niet genoeg. Het gaat hier eerder over emotie dan gevoel trouwens. Maar behalve over de veelheid ervan gaat het vooral over de aard van die emotie. En naar mijn mening is alle emotie die op het ego betrokken is enigszins sentimenteel. Alleen in de mystieke emotie wordt dit overstegen. Dat gebeurt vaker in klassieke muziek dan in popmuziek, die bijna altijd sentimenteel is.

De Russische sentimentaliteit is zeker ook aan mij besteed. Het grootste genie was misschien wel Mussorgsky, zijn Schilderijententoonstelling en Boris Godunov zijn absolute meesterwerken. Door zijn alcoholisme is zijn oeuvre echter beperkt en rommelig.

Daarom zet ik bij de Russen Tsjaikovski bovenaan. Zijn gevoel voor orkestratie en melodie is onovertroffen. De absolute wanhoop in de 6e symfonie vind je maar zelden terug in welke muziek dan ook, en de opera Jevgeni Onegin staat voor mij als prestatie op dezelfde hoogte als het beste van Tolstoj en Dostojewski.

Ja, Mussorgsky zit vaak vol met fouten en slordigheden. Daar kreeg hij tijdens zijn leven al veel kritiek op. Ik ken ook alleen de twee die je noemt, twee favorieten van mij. Het valt me op dat er lastig aan ander werk van hem is te komen.

Zijn liederen en pianomuziek zijn dacht ik goed verkrijgbaar. En natuurlijk ook een paar opera's.
Boris Godunov vind ik erg mooi. Maar zijn oeuvre is dacht ik niet zo groot.

Edit: Een Nacht op de Kale Berg is trouwens ook erg mooi.

Brilliant Classics heeft een box bestaande uit 14 cd's uitgebracht onder de titel Mussorgsky: Edition. Ik ken deze box overigens niet, dus ik kan er verder niets zinnigs over zeggen.

Mijn favoriete Russen zijn Prokofiev en Shostakovich.

Voor de liefhebbers:

Interessant theoretisch stuk over dissonantie

Breed onderwerp zeg, dit. Ik heb uiteraard niet alle (bijna 1,000) berichten gelezen, maar ik merk toch dat vooral de 'onbekende componisten' hier geprezen worden. Vooral de volgende 'grote drie' zie ik toch betrekkelijk weinig voorbijkomen; J.S. Bach, Beethoven en Wolfie Mozz.
Dat we Bach nu wel of niet leuk of interessant vinden zal mij om het even zijn; hij is mij ietwat te oubollig. Gebrek aan Beethoven is betreurenswaardig, maar vooral laatstgenoemde, Mozart zou toch veel meer aan bod moeten komen hier...

Het is niet zo dat we Überhaupt niet over de drie gesproken hebben, maar ik had toch zeker wel verwacht dat voor elk 'pro-Fauré' bericht (om maar eentje te noemen) er tien Mozart/Beethoven/Bach berichtjes achteraan kwamen. Alsof de grote namen hier vermeden worden, of misschien zelfs underrated zijn. Maar goed... genoeg gezeik

Wat vind Cooper:

Saint Säens: Geweldige Franse componist die heus wel eens wat vaker op de radio gespeeld mag worden
Beethoven: De symfonieën en latere 'romantiek-sonates'. Maar zeker niet alles.
Mozart: Spreekt voor zich. Perfecte all-rounder
Tsjaikovski: Soort mix van Rusland en Wenen, en dat klinkt prima. aan zijn 1e pianoconcert ontkom je niet. Laat staan al het leut van de Notenkraker (of was dat nou Walt Disney?)
Prokofiev: Zeker niet alles, maar heeft een typische 'rustieke Rusheid' (?) dat hem doet lijken op de softe broer van Rachmaninov
Bach: Vreselijk, maar het zou wel ietwat hypocriet zijn om hem dus niet op mijn eigen lijstje te zetten

Bach is een favoriet, geen wonder natuurlijk, als metalfan.
Regelmatig luister ik naar radio4, kan veel klassieke muziek heel goed apprecieren. Onder klassieke muziek is er eigenlijk geen 'slechte muziek'.

Ja, dat heb ik inmiddels vaker gehoord, de Bach-metal combinatie. In welk opzicht is dat nu eigenlijk?

En hoezo niet? Omdat het klassiek is mogen we het niet slecht vinden? Er zijn genoeg vocale werken van Bach waar ik geen drol aan vind, de walsen van Strauss zijn niet aan mij besteed en Wagner is me veel te bombastisch.. dat is dan toch gewoon 'slechte muziek'?

Klassieke muziek vind je ook niet gewoon keigoed of zo. Je waardeert of apprecieert het. Bij voorkeur met de neus in de lucht en opgeheven pink.

Ik werd raar aangekeken toen ik de Matthäus Passion wel 'lekker' zei te vinden. Klassieke muziek kan verder wat mij betreft op dezelfde manier goed of slecht zijn als andere muziek.

Wat betreft Bach en metal moet ik vooral denken aan powermetal, waar een tijdje altijd zo een klavecimbelgeluid uit de keyboards moest komen. Malmsteen deed ook barokachtige gitaarsolo's. Verder interpreteerde Mike Boddé het tweede gedeelte van Bachs vijfe Brandenburgconcert als een hardrockgitaarsolo.

En je bent het Toccata in D mineur door Cirith Ungol (uit het topic Metal Album vd Week) toch niet vergeten Jasper.

Maar een serieus verband tussen Bach en metal zie ik eigenlijk niet.