Metal ligt compositorisch soms wel dicht bij klassiek, maar niet zozeer bij barok.

En toch is Mozart de beste.

Ik heb meer voorkeur voor Monteverdi, Bach, Beethoven, Haydn

Monteverdi,.. Dat associeer ik meteen met middeleeuwse kerkmuziek. Haydn is 9 v.d. 10 keer gewoon Mozart, maar dan wat minder bekend.

Monteverdi is later dan de middeleeuwen, maar in de Renaissance werd er ook nog veel sacraal koorwerk gedaan.

Wagner's Ring in 2,5 minuut

Erg leuk filmpje!

Voor de liefhebbers van Edgard Varèse, hierbij een mooie opname.



Luisteren maar...

Zijn er meer klassiek liefhebbers hier, wie deze week heerlijk genieten van de Hart en Ziel lijst op radio 4?

de hele lijst:

Hart & ziel lijst 2014

Dit weekend op Klara, de Klara Top 100: klik.

Grappig dat in de huidige tijd waar niemand meer in God schijnt te geloven drie door en door religieuze werken op de eerste drie plaatsen staan. Wel meer dan terecht overigens.

Iedereen heeft zich gewoon tijdens de kerst vol zitten te vreten en doet nu gewoon boete door naar trieste muziek te luisteren. Requiem van Mozart is vele malen triester dan Blue Train van Coltrane, dus dan moet je écht wel een hekel aan jezelf hebben dat je alles er echt uit wilt janken

En Nina zong het al: "Gott ist tot, der Lord ist vort" (Hagen voor de niet-ingewijden).

Dat liedje is pas echt eng

In de tijden dat de grote klassieken componisten leefde waren de grote opdrachtgevers/weldoeners vaak Vorsten/kerkvorsten die wilde dat dan ook terug horen in de muziek.
Met name de "grote werken" zoals missen, opera's symfonieen profiteerde van deze finaciele steun.
Voor iemand als Bach was muziek zowiezo iets religieus.
Tja en die grote muziek wordt dus nog steeds mooi gevonden.

De Brandenburger concerten waren bijv geschreven voor een dance party damals, op het slot dat dan weer wel

De kerken zijn een beetje leeggelopen maar ik zou daar niet zomaar uit afleiden dat niemand meer in God gelooft. Pas nog op Canvas was een gesprek te zien tussen 'de ketter en de kerkvorst', respectievelijk filosoof Etienne Vermeersch en kardinaal Léonard. Die laatste merkte terecht op dat geloven nu eerder onconformisch is maar daardoor meestal ook beter doordacht.
Beide heren kozen wat klassiek betreft overigens religieuze werken. En het was de filosoof die voor het zwaardere spul (Bach) koos en de kardinaal voor het lichtere (Mozart).
Je moet natuurlijk niet gelovig zijn om van religieuze muziek te genieten. Je moet zelfs niet in God geloven om religieus te zijn.

Juist en ik neem aan dat niet alle liefhebbers van Marvin Gaye - What's Going On (1971) de bijbel altijd bij zich hebben.

Interessante opmerking. Geloof in God is inderdaad heel wat anders dan religie en andersom. Het één leidt niet tot het ander. Dat ik in God geloof is ondanks mijn religie, om het maar even scherp te stellen.

Ik dacht eigenlijk aan religieus atheïsme toen ik het schreef, Fedde. Maar goed, over filosofie, religie, geloof, daar kan eindeloos over door geboomd worden, maar daar zijn andere fora voor.

Ja religieus atheïsme valt ook onder die noemer, volgens mij. Maar het ging hier inderdaad over klassieke muziek waaruit je moeilijk de religie weg kunt filteren.

Muziek is voor mij in de eerste plaats een zaak van het gevoel. Raakt het mij dan is het voor mij gewoon goed, ongeacht wat een ander daar van vindt. Geestelijke werken zoals Ein Deutsches Requiem van Brahms en de symfonie uitvoering van Mathis der Maler van Hindemith behoren al jaren tot mijn favorieten. Voor mij is het goddelijke muziek, omdat ik bij het horen daarvan zeer geëmotioneerd kan worden. Dat laatste kan niet gezegd worden van de muziek van het nieuwjaarsconcert dat nu uitgezonden wordt. Vreselijk eentonige muziek van de enorm overschatte Johann Strauss en de rest van zijn muzikale familie die mij niet in het minst weet te raken. Ik zie het zo'n beetje als het Sky Radio van de 19e eeuw.

Hear hear.

Dat zal niet iedereen met je eens zijn. Brahms bijvoorbeeld schreef eens op zijn kaartje toen hij aanwezig was bij een concert met muziek van Strauss: "Leider nicht von Johannes Brahms".
En niet alle muziek hoeft je toch zo te emotioneren als bijvoorbeeld Hindemith of Brahms?
Ik word trouwens ook geraakt door Mozart (het Requiem), Bach (de Matthaeus), Mahler (vooral zijn liederen of Debussy (Pelléas et Melisande), dus ik begrijp wat je bedoelt. Maar dat wil niet zeggen
dat er geen plaats zou zijn voor Johann Strauss. Zijn walsen vind ik bijvoorbeeld verrukkelijk.

En dingen als Mozart, Beethoven, Brahms zijn dan een beetje de Arrow Classic Rock?

Ho ho timmerman ga 'ns gauw terug naar de ambachtsschool - was die van Wibro al niet fijn, dit is helemaal van het dikste hout zaagt men planken.

Perzoonlijk hoor ik vele malen liever de pianosonates van Mozart dan een symfonie van Mahler. De pianoconcerten van Brahms zijn erg fraai. Eerlijk gezegd ben ik minder een liefhebber van het zware vocale (Gregoriaans), religieus getinte werk.

Het grappige is dat een Jazz-suite nr 2 (Sjostakovitch) zich door Rieux bijv prima laat ver'Straussen'. Ik vind die elitaire insteek tav klassiek - "Rieux is voor het volk" - eigenlijk not done; leven en laten leven. Maar wellicht was dat ook de portée van jouw post. If so, was een heldere frasering te preferen geweest

Het is nooit mijn bedoeling geweest de kwaliteit van deze componisten in twijfel te trekken, ze hebben allemaal fantastische dingen geschreven... Maar a la Arrow zijn het 24/7 dezelfde namen die je in het gezicht gedrukt worden, waarvan door de "experts" wordt verteld dat je ze goed moet vinden en dat je verder niks anders hoeft te luisteren... Een beetje het top2000-idee

Je lult leuk, maar het gaat nergens over - een mensch volghet zijn eigene ohren en smaeck! Iedere keer het obscure hoekje in moeten duiken om telkens weer een obscuur macrobiologische natuurzuivere tokkelaar tevoorschijn te toveren gaat irriteren.

Het grappige (jazeker) van klassiek is bijv dat je met opnames uit verschillende tijdvakken van één en hetzelfde werk, met verschillende ensembles dirigenten een totaal verschillende muziekbeleving kunt ervaren; dat begint al de Brandenburger Concerten en de Vier Jaargetijden.

Een mooi ijkpunt van je 'eigen' klassieke smaak is om die naast de 'top100' van Classic FM te leggen. Het primaat van de eigen voortreffelijke smaak, net als Wibro trouwens dat jij hier poneert is gewoon B2 (basically bollocks).

Waar heb je het over?... kun je ook proberen om wat je bedoelt eens in heldere woorden uit te drukken? Ik heb namelijk werkelijk geen idee waar het je om te doen is.

Wibro begint met een waardeoordeel over Strauss - en jij haakt daarop in, en trekt de metafoor verder door ipv de betrekkelijkheid van dat waardeoordeel aan te tonen; voor dat laatste bestaan voldoende feitelijke argumenten.

Receptie en weergave van het werk van een componist is altijd tijds- en contextgebonden: de ca 40 jaar oude opnames van de Academy of Saint Martin in the Field van de Brandenburger Concerten en de Vier Jaargetijden afgezet tegen 'moderne' opnamen (van de laatste 10 jaar) van dezelfde jaar zullen dat duidelijk aantonen. Er bestaat simpelweg niet één beeld van klassieke muziek en één maatstaf.

Strauss en zijn familie wegzetten als "Sky-radiomuziek" is gewoon blijk geven van gebrek aan historische kennis dan wel muzikale bekrompenheid. Moet ik nog beargumenteren wat de implicatie is van een dergelijke attitude *niet* sanctioneren?

Ja graag. Ik ben heel benieuwd wat de implicatie is van een dergelijke attitude *niet* sanctioneren.

Dat effect doet zich voor in alle takken van kunst. Het is inderdaad jammer voor de liefhebber dat er meer verloren gaat dan dat er bewaard blijft. Het is ook onvermijdelijk. We hebben uiteindelijk de neging te koesteren wat goed is en weg te doen wat we minder vinden. Het probleem is echter wie dat laatste bepaald? De kans is levensgroot dat er in de tijd van Vivaldo andere grootmeesters waren die wij wellicht mooier en beter vinden dan Vivaldi, maar waarvan er geen noot is overgeleverd. Wat spelen we over 50 jaar nog van de 20 ste eeuw? Zeg het maar. Ik vermoed dat Strauss (Duits of Oostenrijks) nog wel eens langskomt.