Nee Bohm






ik weet niet of ik deze klaar krijg voor het weekend, want ik ga naar lowlands en heb vakantie

Of deze komt heel vroeg (lees voor donderdag) of deze blijft 2 weken staan.

Ha, ik kom op het goede moment weer terug. West Side Story is de revue al gepasseerd en Mozart's Requiem is nu aan de beurt Helaas wel Debussy gemist.

Ik heb deze:



Wat Mozart betreft is natuurlijk de film Amadeus een aanrader. Het requiem speelt er een niet onbelangrijke rol in.

Inderdaad een aanrader, ook al is het plot totaal verzonnen. Inderdaad een zeer sterke scène dat Mozart op z'n sterfbed het Requiem dicteert.

Mozart - Requiem (Bohm, DG)

Deze opname van Bohm uit 1971 is prachtige uitvoering. De opname is rijk van details en elk instrument is goed is te volgen. Het tempo is soms aan de langzame en lage kant, maar hierdoor bouwt Bohm juist veel spanning op. Een theatrale uitvoering van het Requiem, zeker als je het vergelijkt met de opname die Kronos hierboven plaats. Bohm voert het Requiem haast uit alsof het een Opera van Mozart betreft. Bohm geeft het gevoel alsof er een levensgenieter en groot man is overleden.

Voor de gelegenheid heb ik ook een paar andere versies er bij gepakt: Gardiner zijn versie viel mij erg tegen. Ik heb van deze man veel Koorwerken en hij is zonder enige twijfel mijn favoriete bach-vertolker. Ik vind de man perfect bij Monteverdi. Bij mozart bij ik erg verslaafd aan zijn piano-concertos-box met Bilson op de Piano. Maar hier in het requiem weet zijn introverte (PKN)- interpretatie mij niet erg te overtuigen.

Qua uitvoering zou ik persoonlijk kiezen voor Walter (sony) de opname is wat minder gedetailleerd als Bohm, vooral het koor is een tikkeltje beter als Bohm en superieur vergeleken met de andere opnames die ik heb gehoord. Deze opname luistert alsof je naar een zeer plechtige dienst luistert. De interpretatie is vroom, respectvol en is wat somberder dan Bohm
zijn interpretatie.

Mozarts requiem is een prachtig werk, wat zeker tot mijn favorieten hoor en waar nu nog maar 1 fysiek album van de kast staat, weet ik haast zeker dat er hier in de toekomst er wel meer van bij zullen komen.

Ben sinds gister weer in een klassiekbui, misschien komt het door het slechte weer. Toch komt het vooral door Hail Mary van Jean-Luc Godard. Voor de liefhebbers van vage films waarin het plot in de schaduw staan van de audio-visuele ervaring is dat nogal een aanrader. Veel klassieke muziek. Dvorak en Bach vooral. Tip dus! (verder ook Vale Abraao en 2046 gezien, ook genoeg klassieke muziek)

Verder over dit topic. Dit topic ga ik na mijn vakantie weer eens strenger volgen. Morgen bespreek ik Mozart's Requiem, die ik ook wat beter ken.

Het album voor deze week:





Stravinsky: Petrouchka / Le Sacre de printemps (The Rite of Spring) ~ Boulez

Iedereen heeft vast wel eens een versie gehoord van deze 2 werken, en het zal vast leuke discussies kunnen oproepen.

Ah leuk, op 3 werken na mijn meest beluisterde klassiek werk(en).

Voordat we allemaal in discussie uitbarsten over Stravinsky, bespreek ik (eindelijk) weer een klassiek werk, en wel één van mijn favoriete werken van Mozart te verstaan: zijn laatste werk, het Requiem. Uitgevoerd door Karl Bohm nog wel, vaak genoemt als één van de sterkste Mozartvertolkers uit de 20e eeuw. Opgenomen in december 1971, in Wenen, Oostenrijk.

De voornaamste bezetting:
- Gundula Janowitx, soprano
- Christa Ludwig, mezzo soprano
- Peter Schreier, tenor
- Walter Berry, bass
- Chorus of the Vienna Staatsoper
- Vienna Symphony Orchestra/Karl Böhm

Dit werk van Mozart is eigenlijk (tot nu toe) het enige werk van hem wat ik echt zeer aandachtig heb beluisterd en bestudeert heb. De uitvoering is van zeer degelijke kwaliteit, doch ben ik er zeker van dat er betere uitvoeringen bestaan (ken er al een aantal, maar heb helaas nooit de namen genoteert). Deze uitvoering is namelijk verre van perfect, al is het wel redelijk vermakelijk. De geluidskwaliteit is zeer sterk, maar aan de punctuele uitvoering scheelt er soms wel een hoop. Het koor zingt uiterst luid en lijkt deze manier van zingen ook als enige te kunnen hanteren. Iets meer ''kleine'' dramatiek en een stuk minder luidheid was fijn geweest. Het werk is naar mijn idee ook veel te bombastisch. Wat meer gevoel en wat minder wanhopigheid had ik op prijs gesteld.

Contrapuntische passages worden helaas totaal niet goed gezongen. Het mondt vaak maar uit in geschreeuw naar elkaar, in plaats van een harmonieus geheel. Dit levert een nauw contrast op met de muziek, dat door het dissonante(schreeuw)gezang totaal overstemt wordt. Ook zijn de tempi niet overal naar mijn zin, soms te snel, maar vaak behoorlijk traag. Niets mis mee, maar zorg dan dat er een sterke balans is.

Het lijkt bij vlagen ook alsof Bohm helemaal vergeet hoe Mozart's muziek eigenlijk zou moeten klinken. Elegant en stijlvol, met brokken emotie. Niet als een zwaarmoedige begravenis die een week duurt. Ben verder ook niet echt gek op deze opera-vertolking. Nee, als iemand verder nog sublieme uitvoeringen heeft van Mozart's Requiem heeft (en ik weet dat ze er zijn), noemt u maar!

2/5
4/10

Requiem, Klemperer en als je een alochtone versie wil zou ik zeker voor John Eliot Gardiner op archive gaan of de mooie degelijke van Hogwood.
Eventueel Bohm nog een keertje luisteren

Mja, dit werk (in dito uitvoering van Bohm) heb ik ondertussen vaak genoeg gehoord. Misschien over 20 jaar weer eens, heb 't nu wel genoeg gehoord. Ik heb wel meerdere versies gehoord, maar na een crash van de externe hd een jaar oid. terug ben ik al mijn versies verloren. Sindsdien houd ik ook maar een klassieke muziek logboek bij. Helaas weet ik nu van heel wat werken niet meer precies wat ik nu wel en niet gehoord heb. Gardiner en Klemperer zou ik weleens gehoord moeten hebben, maar komen nog wel in de herbeluistering.

Eerst snel maar eens de - voor mij - onbekende uitvoering van Walter proberen.

Gelukkig kan ik met Pétrouchka en Le Sacre du Printemps deze smaak weer wegspoelen. Twee zeer sterke uitvoeringen door (Zappaïaan) Boulez

En mensen, nog meningen over Stravinsky? Je zou toch denken dat een moderner werk als dit wel wat bekender zou zijn hier. Mensen nog observeringen, meningen? En hoe staan de jongere users tegenover deze ''modernere klassieker''? Toch echt een prima kennismaking met klassiek van hoge kwaliteit. En wat te denken van de users met weinig ervaring binnen klassiek? En wat vinden de zogeheten veteranen ervan?

Kom op, discussies willen we!

Voor mij is het wat te modern geloof ik. Ik heb Pétrouchka en Le Sacre Du Printemps eenmaal beluisterd, en heb toen maar weer Vivaldi opgezet.

Oké, Le Sacre du Printemps van Stravinsky door Boulez.

Dit klinkt nog altijd modern, al is het bijna 100 jaar oud. Bij de balletpremière (want het is balletmuziek) brak een schandaal los met veel boegeroep en zo, een totaal fiasco naar het schijnt.

Een beetje achtergrond helpt je deze muziek beter te begrijpen. Allereerst staat het ritme hier centraal, niet de melodie. Weten dat het over een primitief ritueel gaat, helpt ook. Voor mij klinkt dit echt als oertijdmuziek, een beetje zoals de sfeer in de film La Guerre du Feu.

Het eerste deel (L'Adoration de la Terre) vind ik niet zo moeilijk en heeft heerlijke climaxen en zelfs aanstekelijke melodieën. Het tweede deel (le Sacrifice) is veel taaier, en daar moet je echt zoeken naar de melodie en de klik maken om je vooral op het ritme te richten en je daardoor laten meeslepen.

De cultuurraad bij ons op school organiseert vaak concerten voor leerlingen, en we hebben enkele jaren geleden dit werk live gehoord in Bozar, uitgevoerd door Boulez.
In het eerste deel van het concert gaf hij uitleg bij dit alles (daar haal ik dus de mosterd), en daarna kregen we de uitvoering.
De leerlingen vonden dit geweldig, zelfs al is het 'moeilijke muziek'.

Modern klassiek komt dan ook het best tot zijn recht in de concertzaal.

Heb zelf ooit een soort (prachtige) tribuut aan Mozart bijgewoont met mijn school een heel aantal jaar geleden. Was volgens mij nog in de brugklas. Weet nog wel dat er allemaal vertwijfelde en duffe gezichten vielen toen Mozart werd genoemt als CKV-uitje. Maar uiteindelijk werd iedereen duidelijk overbluft door de muziek, had duidelijk indruk op bijna iedereen. Geloof dan ook stellig dat bijna alle klassieke muziek het best tot zijn recht komt in de concertzaal.

Stravinsky: Petrouchka / Le Sacre de printemps (The Rite of Spring) ~ Boulez

De liefhebber van - en de geïnteresseerde in klassieke muziek, zal tijdens zijn historische reis op een gegeven moment in aanraking komen met Stravinsky. Hij bracht een nieuwe stijl binnen de muzikale wereld in het begin van de vorige eeuw. Waar componisten als Mahler nog vast hielden aan tradities uit de romantiek, was Stravinsky juist anti-romantisch. Hij vermengde Russische neo-nationalistische componenten in zijn muziek.

Petrouchka is een ballet wat als de succesvolle opvolger diende van The Firebird. Het Is een Pinoccio-achtig verhaal over een pop die menselijke gevoelens krijgt. Het Ballet zelf heb ik nooit gezien, maar daar komt ooit nog wel verandering in. De muziek is een lyrische tragedie. De muziek is dan ook een constante anticlimax, de eerste acte is de muzikale expressie vooral beklemmend. Het midden is open en vrij en het slot werkt naar een tragische climax. Petrouchka is een maximalistisch stuk, verschillende elementen worden tot maximale proporties uitgediept.

The Rite of Spring ( Le Sacre Du Pretemps)
Over The Rite (Le Sacre…) doen zich verschillende verhalen de ronde. Het publiek wat verbolgen en haast beledigd was tijdens de première van Rite. Sommige musicologen verweten dit door de maximale avant-garde van de muziek en andere hebben een genuanceerde mening en verweten juist de uitvoering van het ballet voor de controversiële reacties van de toehoorders.
Dit ballet is het verhaal over een maagd wie haarzelf dood danst als offer voor de zonnegod.
The Rite is een dominant stuk binnen de gehele muziek geschiedenis en de katalysator van de toenmalige moderne klassieke muziek. Het stuk is anti-romantisch. En behoort zonder enige twijfel in de top 10 van meest invloedrijke muzikale stukken ooit. Toch blijf ik het vreemd vinden, dat ‘modern klassiek’ nog steeds voor vele te modern is. Terwijl het stuk nu al bijna 100 jaar oud is! The Rite of spring is samen te vatten als een: dissonante provocatie van primitieve en inhumane prehistorische thema’s. Precies als de wereld waar het verhaal zich in bevind. Stravinsky opende nieuwe stijlfiguren binnen de muzikale wereld en vervlocht dit met Russische folk melodieën.

D.G. levert hier een prachtige uitvoering van een van de bekendste muzikale stukken uit de vorige eeuw. Boulez voerde dit uit samen met het Cleveland Orchestra in 1991, zelf ook niet meer in de bloei van zijn leven. Boulez die altijd bekend staat als een waardige vertolker van moderne muziek en zelf ook een zeer begaafd componist is. Weet precies het gevoel en atmosfeer van beide stukken te vangen. The Rite komt wat beter tot zijn recht dan Petrouchka, maar dit kan ook komen dat the rite een persoonlijk favoriet is hier. Wanneer ik deze cd vergelijk met de uitvoering van Stravinsky zelf (Sony), dan heeft Boulez wat minder dynamische uitschieters, maar vangt juist een prachtige precisie en virtuositeit.

Zonder twijfel een prachtige cd en heel erg terecht in een collectie om 111 jarige geschiedenis van het platen label.

Het album van deze week:




Vivaldi: Violin Concertos (Carmignola, Marcon, Venice Baroque Orchestra)

Voor de mensen die zich afvragen waar ik blijf, mijn stuk komt vanavond of morgen. (maar in verband met de laatste Breaking Bad van dit jaar, waarschijnlijk morgen)

De 5 viool concerten heb ik zaterdag ook nog geluisterd, in dezelfde uitvoering. Zoals zo vaak bij Vivaldi, erg mooi, origineel en grensverleggend (voor die tijd), maar het echt fantastisch vinden? Nee, dat doet ik (nog) niet.

ben het wel met dave eens in grote lijnen wat betreft dit album. Ik kan wel genieten van de vier jaargetijden en wat andere werken van Vivaldi. Eens zien hoe ik aan het het einde van deze week over de 5 viool concerten denk.

Dave, waar blijft de bespreking over Stravinksy

De Tijd

(en ik doel niet op Andriessen )

Phuh, veel werk, school, reistijden buiten proporties en ontzettend weinig tijd op het moment. Ik hoop Stravinsky en Vivaldi beiden dit weekend te kunnen bespreken.

Dit topic komt voor mij als een geschenk uit de hemel! Ben dit jaar in deze collectie gedoken (en deel 2 dus in totaal 111 albums) en als leek ben ik dankbaar voor elke letter aan achtergrondinformatie. Dus dank daarvoor en ik blijf het op de voet volgen.

Vivaldi: Violin Concertos (Carmignola; Marcon; Venice Baroque Orchestra, DG/Archiv/Sony)


Vivaldi schreef in zijn leven meer dan 500 concerten, maar deze vioolconcerten behoren tot zijn meest geprezen werk, uiteraard samen met Le quattro stagioni. Men mag Vivaldi ook indelen in een zeer select en elitair groepje bestaande uit de grootste componisten ooit, vooral dankzij de inspiratie en invloed die hij uitoefende. En invloed had hij zeker. Vivaldi was één van de grootste componisten uit de 17e en 18e eeuw. Zijn tijd was in de tijd van de barok. De tijd waarin Handel, J.S. Bach en ook Monteverdi grensverleggend waren, fenomenaal waren. De Renaissancemuziek gleed langzaam weg van de voorgrond en de barok zou later uitmonden in de klassieke periode. Vivaldi zit duidelijk met zijn muziek tussenin deze drie muziekbewegingen.

Het is duidelijk dat Vivaldi veel heeft geluistert naar de Stile moderno van bijvoorbeeld Monteverdi, maar ook de Stile antico (later geperfectioneerd in Bach's Mass in B-minor) is goed hoorbaar in deze concerten. De Stile antico zou later één van de meest befaamde stijlen binnen de klassieke muziek worden. Vivaldi maakte zijn muziek dissonant, doch vaak harmonieus. Hij houdt het klein, maar dynamisch en hij overdoet het hiermee niet. En dit hebben deze uitvoerders goed begrepen. De opstelling is simpel:

Carmignola - violin
Venice Baroque Orchestra
Marcon - conductor

Marcon is een zeer viriel orkestleider. Hij laat iedereen zeer hard spelen, met een degelijke schoonheid. De stemmen worden luid ingezet en zonder enige moeite lopen alle stemmen volledig synchroon, echter soms wel in perfecte polyfonie. Soms, in tegenstelling tot het Stile antico principe, consonant, om dan in contrapuntische melodiën verder te gaan. Voor vioolconcerten zeer veelzijdig, want dit geld niet alleen voor de stemmen, ook voor de cello's en de violen. De violen worden zo ijzingwekkend sterk gespeeld, dat de scherpte gewoon verrast. Dit komt door Marcon, die soms net ietsje te veel eist, dan het soms een beetje decadent wordt.

Dit maakt gelukkig niks uit dankzij de scherpte, elegantie en diepgang van Carmignola die toch wel een zeer fijne uitvoerder van vioolconcerten blijkt te zijn. Marcon en Carmignola vullen elkaar gewoon erg goed aan. Het is ook niet verbazingwekkend dat Sony beiden heren niet lang na dit concert heeft gecontracteerd. Deze uitvoering is zeer goed aan te bevelen en de geluidskwaliteit is gewoon, zoals altijd in deze box, geweldig.

Niet wonderbaarlijk dat Vivaldi zo'n inspiratie was voor degenen die na hem kwamen en ook niet zo vreemd dat hij ook van grote invloed was op zijn generatiegenoten. J.S. Bach stak dit dan ook niet onder stoelen of banken. Hij ging in zijn fascinatie en bewondering zelfs zo ver dat hij Vivaldi's aria's en concerten gebruikte als transscript en inspiratie voor onder andere zijn Matthäus-Passion.

Bij een aantal herbeluisteringen een aanrader gebleken dus!

7,7/10

Haha, dit is onverwachts.

Ben het in grote lijnen wel met je eens ook. De kracht en passie van deze opname ligt geheel bij Carmignola.MArcon laat het orkest ook duidelijk spelen in dienst van de solo´s van Carmignola. De composities zijn prima.

MAar toch wil het totaal hier niet echt bekleven en waar dat nu precies aanligt kan ik niet beschrijven of verworden. Misschien kom ik er nog een keer achter.

Mahler

De 5de is de eerste symfonie van Mahler die ik leerde kennen. Zulke muziek had ik nog nooit gehoord. De muziek van Mahler moet je ondergaan had ik ergens gelezen en dat klopt wel.

Twee uitvoeringen heb ik nu, olv. Bernard Haitink en Leonard Bernstein. Die laatste was een koopje maar heb ik eerlijk gezegd nog niet gedraaid, dus vergelijken kan ik niet.

Het langzame deel is vooral bekend uit de Death in Venice naar het schijnt. Een film die ik nog niet gezien heb.

Maar de 5de ken ik dus wel. Een prachtige symfonie.

Lekker heur, ben altijd fan van de symfoniën van Mahler

Ook hier een Mahlerfan
De vijfde symfonie is een van mijn favorieten, samen met de 1e en de 6e.

Ik heb nogal wat uitvoeringen: Solti, Bernstein DG, Bernstein Sony, Abbado, Tennstedt, Barbirolli en Chailly. Ik ken ze natuurlijk niet allemaal even goed maar kies uit deze Chailly, gevolgd door Solti.

Dudamel is de nieuwe hype bij DG, ik ben benieuwd...

Ik zal morgen overigens eens een mooi, overzichtelijk lijstje maken van wat er allemaal al besproken is, met linkjes uiteraard. Zal dit lijstje ook elke week blijven updaten. Is wel fijn om terug te lezen en ook leuk voor naslagwerk of de late inhakers/geïnteresseerden