Afgunst.

l'art pour l'art...

Dat wil ik je wel eens horen uitspreken.

Estethisch gezien vind ik het weer niets dus hè.

Dat zou ik niet durven zeggen, moet toch best indrukwekkend zijn als je mee in de ruimte staat.
Kan fotografisch ook wel interessante beelden opleveren.
Bij de eerste is het duidelijk, maar zijn die andere ook zo reusachtig groot?

knap gemaakt, maar wel erg lelijk

Feit blijft wel dat wij er hier met z'n allen weer over vallen, en niet weten wat we er mee aan moeten. Kunst met een ontregelende functie?

Wat wil je er nou eigenlijk mee beginnen, Ravenous?

Moet kunst functioneel zijn dan?

Volgens mij is het ook moeilijk om symboliek of betekenis bij hyperrealisme te voegen. Dan wordt het al gauw hypothetisch realisme, en wat is dat waard?

Dat hoeft niet hoor, maar vaak zit er toch een bepaald idee of gevoel achter. Hier wordt naar mijn mening heel erg gespeeld met de receptie van het werk bij de toeschouwer. Ik kan er naar kijken wat ik wil, maar ik snap het gewoon echt niet. Ik voel niets concreets, ik zie geen boodschap, esthetisch vind ik het behoorlijk lelijk, maar toch heb ik het gevoel dat er iets in moet zitten. Je komt als kunstenaar toch niet zomaar bij dit soort bepaald niet alledaagse taferelen terecht?

In die zin (de ontregeling) valt het in een lijn te plaatsen met bijvoorbeeld happenings.

Dat is kunst

Inderdaad. Dit is een schoolvoorbeeld dat bewijst dat kunst meer is dan een esthetisch oordeel/genot. Een onwijs lelijk werk (naar mijn mening), op het eerste gezicht ook nog inhoudsloos, maar dat toch op de één of andere manier iets met je doet, waardoor het kunst is.

Hoe langer ik over dit werk nadenk, hoe meer ik 't begin te waarderen, terwijl ik nog net zo ver ben als toen ik het de eerste keer zag.

Er zijn voor dat geld ook mensen die de Mona Lisa een diepe filosofie toeschrijven.
Heb haar één keer gezien en vond het toen al genoeg.

Zoals ik het in een verslag schreef: 'De mythe van Parijs in één oogopslag ver-pul-verd'.

Ik postte het hier eigenlijk gewoon omdat ik het redelijk indrukwekkende werken vond, verder niks hoor. Vind ze zelf ook niet mooi. Wel geinig om te zien hoe iedereen er hier overheen valt..

Dat is reden genoeg om te plaatsen, ja.

Vooruit.

Een nummer van Snoop Dogg toen hij nog door het leven ging als Snoop Doggy Dogg: G'z Up Hoe's Down

"café genaamd 'G's zijn op, Ho's depressief' "

Ron Mueck is interessant en vooral knap, maar ik ben helaas al bezet. Althans, volgens MSN.

Mueck is denk ik ook kunst dat je in het museum moet gaan bekijken. Onderstaande foto geeft de schaal aan van het werk dat Ravenous eerder postte. (Lees erover hier)

Recentelijk heb ik een expositie over Otto Dix en andere kunstenaars van de Neue Sachligkeit gezien, wat ik een mooie tentoonstelling was. Tja, die eeuwige fascinatie voor Interbellum-Duitsland van mij toch ook!

Tegenwoordig kijk ik erg graag naar het werk van David Hockney, met name zijn fotocollages. Je ziet er zijn fascinatie voor het kubisme in. Hij onderzocht in zijn weergave de menselijke waarneming, meer specifiek perspectief en beweging.

Slowgaze: Mooi, maar je moet het mooi vinden.
En met Kubisme heb ik weinig, ook is het zo 'uitgebreid' als daar.

Hierbij reprise ik even de post die dit topic startte, om een beetje de users van nu hun mening te peilen.

Pleasure



The Pleasure Principle



De Vrijbrief



The Empire Of Light

@ Maarten:

Onlangs heb ik in het Museum voor Moderne Kunst in Arnhem de voorstelling ''Te waar om mooi te zijn. Kritisch realisme van Dix & Co'' gezien.

Is dat degene die jij ook hebt gezien?

you rung ?

rang?

Jazeker, die heb ik ook gezien. Deze werken werden daar niet geëxposeerd, maar de namen van zijn tijdsgenoten kan ik me zo snel niet herinneren en de werken van hem daar kon ik niet vinden. Ik dacht toch: Laat ik maar eens wat van zijn werk plaatsen.

Ik kon er toch niet zo veel mee. Lelijke schilderstijl, al bracht dat wel goed allerlei kille, ongelukkige en nare associaties me naar voren.

Ik vond de tentoonstelling van L.A. Raeven (Ideal Individuals), die ik toen ook in MMKA zag, wel heel erg indrukwekkend. Vooral Wild Zone, waarbij je twee personen met anorexia op een muur geprojecteerd zag, waarvan de horizon gelijk liep met de vloer. Op de daadwerkelijke grond van het museum lag een fles wijn, wat chips en een bekertje. Toch behoorlijk schockerend, omdat je te maken hebt met een hele directe confrontatie. Alsof ikzelf ook in dezelfde ruimte als de twee personen was.

Van de derde tentoonstelling is me de naam ontschoten. Ook iets met feminisme, vrijheid, maatschappelijke verhoudingen.

Ik geloof er niets van, mensen met anorexia in combinatie met wat chips en een fles wijn. Weet je niet hoeveel caloriëen daar in zitten?

Weinig chips hoor. In andere werken stond aangegeven wat ballerina's per dag aten: veel sigaretten en twee plakjes tomaat..

Ik heb eigenlijk niets met deze thema's, maar dit heeft wel indruk gemaakt.

De werken van Ron Mueck van de vorige pagina deden me denken aan het werk van Lucien Freud(kleinzoon van). Bijvoorbeeld deze:


Hij schildert vaak mensen die niet aan ons esthetisch ideaal voldoen. Dit specifieke werk heeft een zekere ambivalentie: het is dik en ondoordringbaar en tegelijk fragiel en intiem.

Ik heb niet zoveel met de esthetiek van het surrealisme in de schilderkunst. Sommige idee boeit me wel, bijvoorbeeld 'ceci n'est pas une pipe', maar ik zou het niet snel in mijn huis hangen bijvoorbeeld(zou die mogelijk zich voordoen).

Nee, niet Frank Zappa! Dit is John Byrne, ook bekend als Patrick, een door mij bewonderde hoezenmaker van oa platen van de recent overleden Gerry Rafferty. Kunstenaars die hoezen ontwerpen voor (pop)musici zoals Peter Blake of Andy Warhol verdienen mijn speciale bewondering. Wie heeft er ook zo'n favoriet?