Tijdje terug de Byzantijnse Trilogie van Gunnar Ekelöf uitgelezen: drie lijvige, verhalende gedichtenbundels. Even ruw geschetst is Ekelöf hier een soort liefdesbaby van Södergran en Rimbaud, met een Byzantijns sausje er over heen gegoten. Dat levert bij vlagen heel pijnlijke en intense gedichten op.

tijdens pinsterweekend gelezen, gaat over fictieve band bestaande uit :

80 -jarige gitariste
8 - jarige bassiste
20 jarige drumster in een rolstoel
Een irakees als toetsenist
en afro amerikaan als zanger.

Dit las echt snel weg, leuk boek.

Als ik in een band ga wil ik totsen bespelen.

Jij bespeelt alleen de Tutsi's.

Heb vanavond na mijn werk op het Boekenfestijn - Eén grote ontdekking (wat in hetzelfde complex plaats vindt momenteel) even een fijne en bovenal niet al te dure slag geslagen:










En dat voor maar € 17,80

De eeuwige oorlog- Joe Haldeman

Net 1984 even uitgelezen. Het zet je toch wel aan het denken. Natuurlijk wordt er soms overdreven, maar eigenlijk alles wat in het boek staat bevat een kern van waarheid.

Ik vond de verwijzing naar het panopticum (meteen aan het begin van het boek) erg sterk. Ook is het knap dat Orwell de sympathie zo extreem bij Winston weet te leggen, terwijl het eigenlijk wel een gigantische eikel is (ook al botst hij tegen nog grotere eikels op).

Het einde van deel twee vond ik wel vrij zwak. Het voorlezen uit dat boek gaat tot in den treure door, en álles is een herhaling van wat al meerdere malen gezegd is. Misschien dat Orwell bewust een naturalistisch trekje wilde invoegen, maar dit kon mij echt helemaal niet boeien.

Qua sfeer vond ik 't ook niet altijd even sterk. Het begin was (logischerwijs) nogal kil en afstandelijk, en daarom vond ik het wat lastig om er lekker in te komen. Daarna, ten tijde van de relatie met Julia, werd het me af en toe juist wat te 'gezellig'.

Al met al behoorlijk fascinerend, al vond ik hem gezien de torenhoge status licht tegenvallend.

Ha, 1984. één van mijn favoriete boeken aller tijden. Ik kan me wel vinden in het meeste van wat je zegt, maar licht teleurstellend? Heb je de climax van het boek niet goed gelezen? Dat is het briljantste staaltje schrijfwerk dat ik ooit gelezen heb!

Ik vond het einde ook geniaal. Het zat eigenlijk precies op het randje zodat je gaat twijfelen of je het zag aankomen of juist niet.

''In 1998, the Modern Library ranked Nineteen Eighty-Four 13th on its list of the 100 best English-language novels of the 20th century.'' Dat vind ik dan weer niet, en er zijn veel lijstjes waarin 1984 zo ontiegelijk hoog scoort. Dan ga je eigenlijk uit van een 5* boek, en ik vond het meer iets van 4,25*.

Mja, het boek heeft inderdaad zijn mindere momenten. Ik denk vooral dat het door het beklijvende einde en de achterliggende gedachte dat zoiets echt zou kunnen gebeuren is dat het boek het zo goed doet in allertijdenlijstjes. Daarom doet hij het in ieder geval zo goed in mijn allertijdenlijstje

Aha: een het zou-maar-zo-waar-kunnen-zijn (=realisme) adept. Fijn - mijn lijstje allertijden haalt ie zeker niet, maar goed ik haal zelf ook niet allertijden. Binnen het Engels taalgebied (US, Canada,UK en Dominions) ken ik zeker 50 boeken die ik hoger aansla. 1984 lees je omdat ie op de lijst staat en omdat je er over mee moet kunnen lullen. Net zoals je Supertramp vroeger draaide om dat te kennen.

Mij te veel de toon van de'morele herbewapening' die je ook aantreft in het oudere werk van Willy Vandersteen. Truman Capote, Norman Mailer - uit hetzelfde jaar, meer gutsy.

Die van Capote, was die niet van een jaar eerder, '48? Mooi boek trouwens, Other Voices, Other Rooms, maar soit, ik heb sowieso een tic wat betreft southern gothic.
Vond het overigens niet zo'n heel gutsy werk, hoewel, misschien de verwijzingen naar travestie, maar meer iets in de traditie Mark Twain (hoewel die vroeger ook erg schokkend was natuurlijk); fantasierijk, bij vlagen erg wonderlijk jeugdboek, dat ook door de volwassen man gewaardeerd zal worden.

Als tripjevoorbereiding.

Nu begonnen in:

Staat al geruime tijd in de kast, maar ga er nu dan toch eindelijk maar eens aan beginnen:

Bezig in

Laatst "Uitzicht met zandkorrel" van Wisława Szymborska uitgelezen. 't was me nogal een bevalling eigenlijk. Mevrouw Szymborska heeft het in zich om goede gedichten te schrijven hoor, en haar simplisme kan vaak goed werken, maar zeker later in de bloemlezing kun je er gelijk al vanuit gaan dat de gedichten wel twee bladzijdes zullen duren. Dan wordt dat simplisme en ook zeker haar erg lelijke strofe- en zinsindeling erg vermoeiend; gedichten blijven doorzeuren na een moment waarop je als lezer denkt: "Ja, dat was mooi." en waarbij je al zoiets hebt van dat het gedicht afgelopen is, maar nee, er moet nog doorgeschreven worden. Doodzonde. Waarom die Nobelprijs, 't zal wel te maken hebben met de politieke situatie en dat een vrouw ook maar eens de Nobelprijs voor Literatuur zou moeten krijgen.

Klinkt erg interessant.

Ga vanavond beginnen aan Der Steppenwolf van Hermann Hesse.

Auf Deutsch?

Uit!

Zoo. Lang over gedaan, Luke?

nah, Drie kwartier of zo.

Niccolò Ammaniti - Zo God Het Wil

Ben ondertussen al een mooi eind onderweg in dit behoorlijk indrukwekkende boek.
Na aanleiding van een hoofdstuk over Joseph Conrad (die toendertijd in Congo leerling-schipper was op een stoomboot) en de daarbij beschreven achtergronden die hij later zou verwerken in zijn bestseller ''Heart Of Darkness'', dan toch ook eindelijk maar eens die klassieker voor 8 euro besteld:

Ben weer eens bezig aan Hugo Claus' De Koele Minaar, maar zie er al tegenop om het einde weer te lezen omdat ik weet dat ik weer boos zal worden. Het is zo'n bitter en wat troosteloos einde dat Claus je voorschotelt, de rotzak.

Net in begonnen:

Stephen King's Christine heb ik zojuist voor de tweede keer gelezen. Goed boek.

Deze week 'De dood van Ivan Iljitsj' nog maar eens aan het lezen, blijft toch een klassieker van Tolstoj.