Mijn favoriete Hermans is Uit Talloos Veel Miljoenen, maar dat zal weer typisch iets voor mij zijn. Aan Damokles ben ik vooralsnog niet toegekomen. Ik Heb Altijd Gelijk is ook redelijk briljant.

Serieus, Maarten? De titel De Tranen der Acacia's vind jij pure kitsch? Komt de titel People Are Like Seasons je misschien bekend voor? Over pure kitsch gesproken..

Fa2man.

People Are Like Seasons zit op het randje, zeker met die herfstbladeren op de hoes. En heb je mij ooit horen zeggen dat ik iets tegen kitsch heb?

Nooit meer slapen is fave hier

En Brusselmans is een veelschrijverd, vreselijk vervelend op den duur, N3 (narcistisch, neurotisch, niet-interesant - hoogstens voor pollen- en andere allergievorsers).

Je kunt van Brusselmans zeggen wat je wil, maar hij maakt lezen toch wel wat geliefder onder jongeren, plus, een boek als De Man die Werk Vond zit knapper in elkaar dan je zou denken.

Brusselmans een narcist? Leg eens uit.
Brusselmans oninteressant? Alleszins interessanter dan thrillers.
En neurotische schrijvers hebben reeds prachtige werkjes afgeleverd, zoals natuurlijk Hesse en Kafka

Gee Slowgaze, je overtreft jezelf echt. Even naar analogie: "Je kunt van Jan Smit zeggen wat je wil, maar hij maakt luisteren naar muziek luisteren toch wel wat geliefder onder jongeren, plus, een album als Leef zit knapper in elkaar dan je zou denken."

What happened to quality on your way to the forum?

Zal ik me mild tonen en zeggen dat je wel eens sterker hebt geopend. Brusselmans (ik heb er geloof ik 4 - dus promotie heeft gewerkt) wordt nog niet eens voor een euro door De Slegte ingekocht. Pulp Fiction is eerder een juist label dan belletrie. Ga zo door en je wordt veroordeeld tot Jan Smit draaien tot je doctoraal.

Ik antwoord een jongeling per keer; voor meerdere reken ik adviestarief.

Lees en overtuig uzelf. En Kafka is niet neurotisch, hoogstens een toefje psychotisch en Hesse is een zoeker, zoals jij.

Emma Donoghue (Room) uit; heel goed geschreven vanuit een - eigenlijk - onmogelijk vertelperspectief, dat van een 5-jarige. Aanbevolen! Nu bezig in:

Ik krijg het bijna niet uit mijn strot ( ), maar ik ben het hier toch eens met dhr Mjuman wat betreft Brusselmans. Na tien pagina's denk ik altijd, nu is het wel weer leuk geweest.

Een schrijver voor de kortebaan, misschien? In zijn bundel columns Heilige Schrik staan toch wel een paar dingen die echt goed zijn.

Vandaag "Ham on Rye" van Bukowski uitgelezen. Het verhaal van zijn jeugd. Schrijnend, af en toe grappig door het cynisme. De man kan me bekoren, vond "Post Office" ook sterk.

Hierboven viel de term 'onmogelijk'. Dat doet mij denken aan The Color Purple. Is er hier iemand die dat boek (uit)gelezen heeft?

Ik probeerde dat, maar 't lukte me gewoon echt niet. Het is geschreven alsof een zesjarig (niet-Engels) kind Engels spreekt. Nadat ik geregeld zinnen steeds vijf keer moest lezen heb ik het boek na een worsteling van een week maar weer weggelegd.

Het is wel treffend gedaan (want arm, ongeschoold zwart meisje), maar voor mij echt onmogelijk om te lezen. Heb toen de film maar gekeken, vond ik niet zo...

Mjuman, beste jongen, ik moet je ongelijk geven. Heb je überhaupt De Man Die Werk Vond gelezen? Naast semi-Bukowskiaanse ongein die nochtans erg vermakelijk is, schetst het toch wel een sterk tijdsbeeld, heeft het een aantal leuke grapjes die aantonen dat deze generatie klaar was met de grote literatuur, zoals iemand neermeppen met de verzamelde gedichten van Paul van Ostaijen. Brusselmans gaf in een interview niet een standaard verheven antwoord op de vraag waarom hij schrijver was geworden, maar zei iets in de trant van: "Dat is het enige beroep waarmee je doordeweeks om tien uur nog in je bed kunt liggen met drie frikadellen in je reet" (ik weet niet of ik het goed citeer zo). Soit, het verzandt snel, zeker in zijn latere werk, in oeverloos gezever over van alles en nog wat, het mist wat scherpte allemaal. Toch heb ik liever dat men op de middelbare Brusselmans leest dan Kluun of Saskia Noort.

Tja - Sandokan heeft 't hiervoor zo mooi verwoord:



Krijg ik eens gelijk, wil ik graag ook iets langer houden. En dat, beste boekenvrind is de mju-tragiek in een notendop: mijn stelligheid (gebaseerd op expertise en inzicht) is omgekeerd evenredig met het gelijk dat ik krijg.

Maar goed: Brusselmans is een meester in de plastiek op de vierkante meter; alleen het dient geen groter doel en het gaat vervelen. Ik heb meerdere interviews met hem gezien en die waren in afnemende mate interessant - hij speelt namelijk constant de rol van "de hoofdpersoon in het interessante leven van Herman Brusselmans".

Ik heb ooit iemand horen schamperen over Joyce als "the Dublin tweedledee, greatly influenced by the Viennese Tweedledum" - ik heb het niet zo met het neerhalen van de 'verheven literatuur'; imo is dat jezelf omhoog prijzen door anderen in de stront te drukken. Saskia Noort: 2 boeken gelezen; Nieuwe Buren - een absoluut dieptepunt in de zgn literaire thrillers: de clou op p1.al weggeven - en dan dat Viva-gedoe over die 'swingers' - om nog maar te zwijgen over de vele U2-referenties in het boek. Kluun - daar wijd ik geeneens woorden aan.

Brusselmans - als het is om je literatuurlijst te vullen, prima; ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat er nog meer schrijvers zo'n rol zouden kunnen vervullen - jij, als Neerlandici, hebt daar vast wel goede ideeën over/voor.

Ham on Rye is echt geniaal. Samen met Voyage au Bout de la Nuit mijn favoriete boek. Ik heb van beide overigens de vertaling gelezen. Ik ben het Frans niet machtig. In ieder geval kan ik je laatstgenoemde aanbevelen.

Ik heb nog wat Hermans op zolder liggen, begin jaren 80 gekocht.
Hermans ligt mij dus gewoon niet, ik heb nooit meer slapen ook en zeker 2 keer gelezen maar ik vind het niet boeiend.
Buiten de openingszin en wat beschreven omgevingen lukt het bij mij niet.
Ach ik ben duidelijk meer van Mulisch, Claus en de klassieken Russen. (top 10 op boekenmeter).

Brusselmans vind ik toch wel leuk en lees ik altijd met een kleine smile.
Narcistich en neurotisch kan ook heel leuk zijn hoor.
Moppernde sombermannen liggen mij wel.

Nog iemand die "Mystiek Lichaam" een goed boek vond?

Heb veel in het gebied boven de poolcirkel gewandeld en heel veel is herkenbaar.



Grumpy old men: je voorland

Russen: Tsjechow, Toergenew, Gogol m.n. maar ik begin zeker niet met een boekentoptien;is onmogelijk; wellicht ooit eens enige boekcentimeters maken. Even vlug een paar persoonlijke faves (momenteel en long time): Per Olov Sundman, Strindberg, Voskuil, Wolkers, Joyce, Yeats, Martinsson, Mitchell, Mercier, Martel, Doyle, Hornby)

Die heb ik nog niet gelezen, maar ben in ieder geval wel redelijk enthousiast over zijn korte verhalen.

Ah, meneer Kellendonk heeft ook veel korte verhalen gedaan? Dat wist ik niet. Waar moet ik die kunnen vinden, behalve de drie korte(re) verhalen in "Bouwval"?

Begonnen in: Jerzy Kosinski - The Painted Bird

Dat is een uitstekend boek, hoewel die hele opsomming van ellende al vrij snel blasé maakt en bijna Carrie Slee-achtige proporties aanneemt. Maar ik ben benieuwd om te horen wat je er van vond.

Gisterenavond begonnen in De Donkere Kamer Van Damokles.

Zie je hoe inspirerend jullie zijn?

Ik heb een soort compilatieboekje met allerlei korte verhalen uit Bouwval, Namen en Gezichten en De Halve Wereld. Reportages.

Ik was mij niet eens bewust van het bestaan van Namen en Gezichten, wel van De Halve Wereld, ofschoon ik die niet gelezen heb, want reisverhalen weten me vaak niet zo te boeien, behalve als het stilitisch erg sterk is en qua stijl is Kellendonk toch wel een grootmeester. Maar toch, reisverhalen, ik weet het niet, naar de reis van iemand anders luisteren (of hier lezen dan) die je helemaal niet kent (kijk, van je vrienden is het interessant om te horen hoe hun reis was, maar van pak 'em beet Rosita Steenbeek kan het me aan mijn spreekwoord'lijke reet roesten) lijkt me net zoiets als de bevallingsvideo van een ander bekijken.

Ake Edwardson - De Hemel Is Een Plek Op Aarde
Zweedse crimi

Oei, voortaan even afremmen, voor je de bocht ingaat Slowgaze, want hier vlieg je er echt fors uit. Reisverhalen zijn voorzover het mij bijstaat eind jaren '70 als een soort subgenre ontstaan. In mijn beleving was Bruce Chatwin - In Patagonia een prachtboek,met een fikse dosis melancholie ( dus dat moet jou wel aanspreken ) een echte milestone.

Ook van dezelfde Chatwin, The Viceroy of Ouidah mag niet onvermeld blijven, net zo min als een aantal titels van Paul Theroux, oa Patagonia Express, Among the Believers (V.S. Naipaul) of Een avond in Ispahan (Cees Nooteboom).

Niet waarderen is geen zonde, kan berusten op onbekendheid, maar gaarne niet maskeren met platitudes. Ben groot liefhebber van bijv het werk van Chatwin en zijn observaties.

En tegen roest schijnt Cola een adequaat middel te zijn - dus vul je bidet maar met een aantal flessen.

Reisverhalen, oh ja zolang ze niet door Tolkien geschreven zijn.
Redmond O'Hanlon echt prachtig en ik koester Barbaar in China van Adriaan van Dis (ook wel omdat ik daar zelf ook vaak (werk / prive) geweest ben.

Nu heb ik voor de zoveelste keer , Het Hof van Barmhartigheid van (ex streekgenoot) van der Heijden uit de kast gehaald.

Gisteren op Canvas nog het programma over Hugo Claus gezien, op zijn best vond ik hem toch wel beter dan bv Hermans en Wolkers (maar ik vind die ook niet zo best).
Het eeuwige gezeur over de Nobelprijs werd vaak wel irritant en ja het was best wel een vreemde man.

Het duurde even, maar dan hapt er ook iemand.
En de reisverhalen pas in de jaren 70 ontstaan? Dat is wel erg kort door de bocht. Of zijn we o.a. Sint Brandaan, Het Scheepsjournaal van de Bontekoe, Gulliver's Travels, On the Road en Philip en de Anderen vergeten? Afijn, de boeken van Robert M. Pirsig heb ik ook hoog zitten. Mijn reactie was meer gericht op boeken die maar eens "leuk" weergeven wat de auteur allemaal op vakantie heeft gedaan, zie ook een broddelwerkje als "Parels van Rome" van Rosita Steenbeek.

Ai, ai,ai (volgens Rowwen Hèzze).

Ik schreef:

Dat subgenre stond er echt, vrind, en wellicht is "ontstaan" enigszins wankeltaal, en ik bedoelde ermee te zeggen dat dat soort (non)fictie eind jaren '70 steeds meer als een aparte entiteit werd gezien, als een subgenre zeg maar -en dat was bijv.ook terug te vinden in de grotere winkels en literatuurbijlagen van VN, HP etc.

Het gaat er mij niet om dat de reisroman als zodanig (Ilias en Odyssee wellicht ook al), maar omhet feit dat het als een apart soort werd gezien.

Overigens kan je "Zen and the Art of Motorcycle Maintenance" (een chautaqua genoemd) ook deels een Bildungsroman noemen.
En ik begrijp dat Rosita Steenbeek écht iets is voor Kluun-lezers