Kendrick Lamar ook gezien dit weekend, maar al op de zaterdagavond op Pukkelpop (want het was vrijwel onmogelijk om nog aan een Lowlands-kaartje te komen, en €250 betalen op zaterdagmiddag ging me iets te ver). Heb me uitstekend vermaakt in het voorvak waar de sfeer er het hele optreden goed in zat.

Het gaat inderdaad iets te ver om te spreken van een legendarische show (daarvoor heeft ie imo nog net te weinig briljante nummers), maar ik kan wel begrijpen waarom ie op dit moment door velen wordt gezien als de #1 rapper. Fantastische attitude, bovengemiddelde raps en een geweldige crowdpleaser. En visueel was het ook genieten.

Ben nu wel heel benieuwd geworden naar de show van Agar Agar, eens kijken of het weer eens gaat lukken om 1 of 2 ADE-dagen in te plannen.

Nice. Potentie voor verschillende MuMe-meets in het najaar: Agar Agar, Eefje, Donny en CHVRCHES + Let's Eat Grandma. En niet te vergeten Kacey Musgraves waar ik ook een grote toeloop verwacht.

Bizar dat Agar Agar in de Top 30 van 3voor12 nergens te bekennen is trouwens

Waarschijnlijk stonden alle recensenten al bij Kendrick en hebben ze hun stagiair naar Agar Agar gestuurd...

Was het sowieso opvallend vaak oneens met 3voor12 dit jaar.

1. Gorillaz
2. Nile Rodgers & Chic
3. Bonobo
4. BROCKHAMPTON
5. Peggy Gou

Weer een topweekend gehad!

Zal proberen om vanavond nog een verslag te schrijven.

Het weekend voorafgaand aan Lowlands was ik op het Duitse festival Wilde Möhre aanwezig. Aldaar de nodige nachten gedanst en te weinig geslapen. Donderdag mocht de slaapzak weer uit de hoes, want mijn eerste bezoek aan Lowlands is een feit. Na Pinkpop, Best Kept Secret, We Are Electric en meerdaagse festivals als Rewire, Le Guess Who en TodaysArt was het wel eens tijd voor het echte werk. Althans, als ik de LL-fanatici moet geloven. Het zou een zware, maar unieke ervaring moeten worden. En dat werd het! Geweldige tijd gehad, goede muziek gehoord, leuke mensen ontmoet. Ik ging met een groep van 9 mensen, waarvan ik er 4 niet kende. De donderdag ons tentenkamp opgetuigd en rennen voor de headphones voor de silent disco. Dat was een gek en massaal feestje, erg gelachen.

DAG 1
Muziek, daar kom ik voor. Voornamelijk dan. Mijn schema kende veel overlappingen en twijfelgevallen, maar weinig must-sees, overall vond ik de line-up redelijk tot ruim voldoende. Op BKS vorig jaar moest en zou ik naar Run The Jewels en Radiohead bijvoorbeeld. Op dag 1 een flard meegepakt van De La Soul, maar dat komt toch beter tot z'n recht in een andere sfeer dan het enorme hoofdpodium, denk ik. Ken ook niet alle hits, dus heeft niet echt indruk gemaakt. Wel helden uiteraard. Het eerste echte concert was Nils Frahm in de Bravo. Tot mijn grote verbazing, maar vooral opluchting was de gehele tent (of wat is het? Het is enorm en paalloos in ieder geval) nog leeg bij relatief laat aankomen. Zag hem al enkele keren live, dus wist wat ik ongeveer kon verwachten. Een ideaal begin van een festival, zeker de afsluiter Says is kippenvel tot in je trommelvliezen. Het is wel vrij degelijk en weinig experimenteel, 4 uitgesponnen nummertjes van een kwartier met wat lagen en emotioneel pianospel eroverheen.
Vervolgens een moeilijke keuze, The War On Drugs of The Blaze + Maribou State? Na het online bekijken van live concerten van The War On Drugs leek dit me enigszins saai, The Blaze leek me juist een spektakel. Als muziekavonturier koos ik voor het onbekende. Mooi plekje in het midden vooraan kunnen vinden. Op het podium 2 witte schermen in een punt naar voren met joekels van beamers ervoor. De eerste track geen artiest te zien, maar bij de eruptie/drop/apotheose van deze eerste track schuiven de beide schermen opzij en zien we de 2 heren losgaan op hun materiaal. Wat volgde was een fijne lichtshow, zorgvuldig opgebouwde emotioneel geladen tracks inclusief heftig ingestelde stemvervormer en een tevreden dansend publiek. Het weer was goed, de sfeer zit erin, laat de avond maar beginnen!
Wegens drukte en bijkletsen Maribou State overgeslagen, doorgegaan richting Bicep. Het nieuwe album kan mij zeer bekoren en zet ik regelmatig op. Zijn eigenzinnige sound gaf bij mij hoge verwachtingen van deze live performance. Deze verwachtingen zijn deels waargemaakt, maar toch miste er iets om mij echt te imponeren. Heerlijk dansbare housy tracks met goede visuals, het publiek werd goed opgewarmd voor het avondprogramma. Dikke voldoende voor Bicep. Wel iets voor het einde weggesprint bij de Bravo om de oversteek te maken naar de Alpha. Daar waren de Gorillaz net begonnen. Leuk om Damon Albarn eens in het echt te zien, al is het vanaf zo'n 1500 meter. Het viel mij nogal tegen, een ietwat chaotische show met veel gastartiesten, weinig echte hits en het geluid was niet al te best op grote afstand. Wel, zoals verwacht, toffe visuals en een enthousiast en opgewonden crowd. Je voelde dat het bijzonder was dat Gorillaz speelde, maar ze hebben bij mij de top 15 niet gehaald. Na een blokje Ben Ufo naar de tent om een trui aan te doen, wat biertjes en andere middelen weg te werken en even de benen te laten rusten. Op naar Fatima Yamaha, de must-see van mijn kameraad. In de Bravo aangekomen valt vooral de drukte op, volgens mij zijn er meer fans van Bas Bron a.k.a. De Neger Des Heils. Zijn hitje What's a Girl To Do is natuurlijk vrij legendarisch en was wel benieuwd naar de rest van zijn oeuvre. Het viel mij maar vies tegen. Het tempo ging er voortdurend uit, weinig tot geen echte hoogtepunten, het volume stond opvallend laag, geen memorabele show. Meteen na de laatste tonen van Yamaha richting de kleine X-ray om daar Avalon Emerson te zien draaien. Lastige keuze tussen Motor City Drum Ensemble en Avalon, maar we waren wel toe aan wat stevigs. En dat kregen we! Man, man, man wat een heerlijk setje. Gelaagde, spannende en unieke sound, de één na de andere schurende klapper in dat gekke hok daar. Dit bleek in combinatie met de stromende dopamine een uitstekende keuze, voetjes van de vloer tot laat!

DAG 2
Brak opstaan met een uitgebreide baksessie voor de tent; worstjes, eieren, burgers, ik hou ervan! Geen sap, maar een halve liter lauw bier en uiteraard een jointje (ik blow anders nagenoeg nooit). Na kennis te hebben gemaakt met allerlei buren rondom in het zonnetje richting het festivalterrein. Ik heb enkele vrienden verleidt om mee te gaan naar Nakhane, al sprak de uitleg van zijn muziek ze niet echt aan. Het beviel ze inderdaad niet, maar mij wel! Terwijl zij vers fruit gingen halen, genoot ik van deze mooie performance. Een goede liveshow met balans in uptempo beats en androgyne zang. Ik ken de meeste tracks inmiddels goed, blij dat ik deze artiest eindelijk live heb gezien. Ik moet wel zeggen dat één keer voor nu genoeg is, dus heb het concert in Bird Rotterdam uit de agenda gehaald. Na afloop rustig richting de Alpha voor Bonobo. Deze band nu zeker 3 of 4 keer gezien, maar ben toch elke keer weer benieuwd. We zaten op de heuvel rechts, zodat de show niet helemaal tot z'n recht kwam, maar wel weer genoten van de bekende hits. Bonobo live, in de zon, op het gras, met je vrienden, wat wil je nog meer? Nou, kapot gaan bijvoorbeeld? Vooraf de line-up wat onderzocht en keek vooral uit naar het voor mij onbekende Ho9909 (spreek je uit als Horror leerde ik). Een soort Death Grips English punk style. Ik ben na Bonobo alleen heengestormd, want de dames moesten plassen, de heren bier halen etc. etc... Goede keuze van mij, want dit was het absolute hoogtepunt van mijn festivalweekend. In de enorme pit vooraan staan meebeuken op de knotsgekke herrie van dit illustere duo. Alle types moshpits kwamen voorbij, inclusief een meeraggende bandmember. Kapot, zwetend en voldaan droop ik na afloop af, wat een feest! Had van mij zo nog een uur langer mogen duren. Nile Rodgers begon toen ongeveer in de Alpha, zijn gele jasje gezien en de eerste 40 seconden van track 1, maar nee, geen zin in. Snel door naar David August, die ik ook al meerdere keren live zag. Staat meestal garant voor dromerige muziek met zoete elektronische invloeden. Na de moshpits bij de vrienden van Ho9909 even wennen, maar kwam er redelijk lekker in. Wel duurde de opbouw per track mij wat te lang en was één track met gitaar amateuristisch te noemen. Krap aan voldoende, maar voor dat tijdstip uitstekend om rustig de avond te beginnen. Na een rondje terrein, wat grappen en grollen besloten om vroeg vooraan te gaan staan bij techno-God Richie Hawtin. Vorig jaar ADE top, ooit op Pitch Festival geweldig, dus een makkelijke keuze: gaan! En gaan dat deed ook hij. Ongelofelijk; snoeihard in het kwadraat keer 2 plus 100. Vol gas, hij ging harder, harder, harder. Uitermate knap hoe hij de gelaagdheid weet aan te brengen en ondanks de ietwat eentonige rampartij weet Richie heel veel variatie in zijn set te leggen. Las ergens: alsof er onder de Bravo een nog veel harder feestje aan de gang was. Superstrakke set met toffe vervormde live beelden op de schermen. Richie Hawtin, je bent een baas. Vreemd dat hij voor 10 uur in de avond is ingepland, want geen dj daarna kon tippen aan dit niveau. Dit had, zeker omdat het Close heet, de afsluiter mogen zijn wat mij betreft. Maar goed, de avond had nog Daniel Avery, Charlotte de Witte, Surgeon, Tom Trago en een stukje Dr. Rubinstein in petto. Ik gooi deze even op een hoop onder de noemer: het was een leuke avond en er is gedanst. Tot laat. Om 7 uur de tent in, sokken uit en: KNAP. Knie naar de klote. Ik weet niet precies wat er gebeurde, maar het was mis. De EHBO met een rolstoel over alle scheerlijnen, heb ik weer... Ze konden er niets aan doen: "dit is iets voor de fysio, pak maar rust". Ik weer terug het tentenkamp in, om 2 of 3 uurtjes slaap te kunnen pakken. Met gebogen knie, want die zat volledig op slot.

DAG 3
Dan word je wakker, je wil je been strekken en het lukt niet. Ik moest pissen, maar lag naast mijn tent te spartelen. Met pijn. Na het halen van 2 krukken en het drinken van een biertje en enkele hijsjes van een dikke snaak ging het strekken en zelfs huppen wat beter. Mijn voornaamste reden om naar Lowlands te gaan waren onder andere Kendrick Lamar, Marlon Williams en Spinvis en zij spelen allemaal vandaag. Marlon en Spinvis had ik toen al gemist, maar ik moest en zou naar Kendrick. Dus, hop, in de benen. Of wat daar van over was. Een lange tocht naar de Alpha afgelegd, met onderweg veel bezorgde, lieve en irritante mensen. Daar aangekomen op de heuvel gaan zitten met bier en bitterballen en de gehele middag niet meer weggegaan. In die periode zag ik de concerten van: Rag'nBone Man, Dropkick Murphy's en Dua Lipa. Alle drie niet mijn ding, maar wel vermakelijk. Vooral Dropkick was een feestje. Dua Lipa kan zowaar zingen en dansen, dus dat viel me ook mee. Alle drie de acts krap aan een voldoende en na het schrijven dit stuk ook weer snel vergeten. Ik wilde die dag naar o.a. Amenra, Patti Smith, SEVDALIZA, Agar Agar en King Gizzard, dus baalde wel stevig. Maar goed, that's life. Ik zat in ieder geval op een mooi plekje en Kungfu Kenny zou nog aantreden. Als het gehele terrein volgepakt staat met fans, maar ook totaal onwetende bezoekers begint het voor mij welbekende filmpje van zijn DAMN-tour. Ik weet dat DNA er zo in klapt met vuurwerk en al dus ik ga staan. Krukken in de lucht en 3, 2, 1...los! I got, I got, I got... Geweldig om deze gigant live te zien. Al meerappend vloog de set voorbij, het was de pijn en moeite meer dan waard! De laatste avond is hiermee aangebroken en ik heb eigenlijk wel zin in een dansje. Dit gaat natuurlijk niet met mijn knie, dus na het eten van overheerlijke (!) spareribs op het verhoogde invalidenvak van de Bravo plaatsgenomen. Stukje Oceanic meegepakt, maar aanwezig vanaf het begin van ÂME II ÂME. Daar kwam voor mij alles samen. De lichtshow, de snoeiharde tracks die elkaar moeiteloos opvolgen, nagenoeg een perfecte set als je het mij vraagt. Op een stoel dansend en feestend, met een groep vrienden om je heen die je bier en wat je maar wilt aanreiken en met z'n allen volledig uit je plaat: onvergetelijk. Echt heel goed. De absolute afsluiter van het reguliere programma is dit jaar Max Cooper. Na ook zeker 10 keer live te hebben gezien een must-see. Zoals verwacht een heerlijk melodieuze, maar harde set met toptrack na toptrack. Wel iets voor het einde afgehaakt wegens instortingsgevaar, mijn knie, maar ook mijn hoofd waren er klaar mee. Dus op naar de tent voor nog een paar uurtjes slaap.

Met krap aan 10 uur slaap in 4 nachten, de nodige biertjes en verdovende middelen absoluut roofbouw op je lichaam, maar het was het waard. Lowlands was qua muziek zeker niet het beste festival waar ik ooit was, maar qua sfeer en opzet onvergetelijk.

Top 15 acts die ik volledig zag:

1. Ho9909 9
2. ÂME II ÂME 9
3. Kendrick Lamar 8,5
4. Richie Hawtin 8
5. The Blaze 7,5
6. Nils Frahm 7,5
7. Nakhane 7,5
8. Avalon Emerson 7,5
9. Bicep 7,5
10. David August 7
11. Bonobo 7
12. Fatima Yamaha 6,5
13. Dua Lipa 6
14. Dr.kick Murphy's 6
15. Rag'n'Bone Man 6

Ook ik was dit jaar voor het eerst op Lowlands, een het was het vetste festival waar ik ooit ben geweest. Wat een heerlijke sfeer en wat een feest.

Vrijdag:
Protomartyr (7.5): speelden oké maar niet overdonderend, het was een beetje afstandelijk.
De Jeugd van Tegenwoordig (7): maakten er een mooi feestje van maar ik had liever een wat diepgaandere show gehad met complete nummers als Benden en Dromen van Karton.
The War on Drugs (8.5): erg staan genieten, wat een heerlijke muur van geluid werd er bij elk nummer opgebouwd en in combinatie met de ondergaande zon in onze rug was het nóg fijner.
Gorillaz (7.5): leuk om ze live te zien, maar niet geweldig.

Zaterdag:
Bonobo (tweede helft) (7.5): prima genoten, maar helaas niet de nummers die ik wilde horen.
Grizzly Bear (8): mooi optreden. Ik kende nog geen enkel nummer van ze maar het concert nodigde zeker uit eens wat van ze te checken.
de Staat (6): ze speelden wel strak maar de muziek is gewoon niet mijn ding. Ik kon er niet echt inkomen.
Richie Hawtin Close (8.5): wat een heerlijke set, non-stop staan dansen.
N.E.R.D. (5.5): dit viel me zwaar tegen. Veel random hitjes waarbij de jongens alleen maar stonden te springen, er werd weinig zelf gerapt.

Zondag:
Amenra (8.5): ik had ze nog nooit gezien maar een concert van Amenra stond wel op mijn lijstje. Goed intens concert, alleen jammer dat je tijdens de rustige passages de omliggende tenten te hard kon horen.
DMA's (8): lekker energieke rock, fijn concert.
Dropkick Murphys (6): speelden strak maar de muziek is echt niet mijn ding. Daardoor kon ik ook moeilijk meekomen in het grote feest dat er gaande was.
Dua Lipa (7.5): verrassend goed! Ze was erg goed bij stem en heeft een voor mij zeker vermakelijke show neergezet.
Kendrick Lamar (8.5): niet zo goed als het concert in de Ziggo eerder dit jaar, maar Kendrick blijft een baas.

Ik kan nu al niet wachten op de volgende editie! Wel hoop ik dan wat meer van de nachtconcerten mee te kunnen pakken, er was nu niets mee om ons de nacht door te krijgen waardoor de beentjes het rond enen toch wel op begonnen te geven

Een beetje laat, maar hier dan toch een verslag van mijn tweede lowlands (eerste keer in 2013). Natuurlijk wilde we al op donderdag op de camping staan, en het plan was om al een beetje vroeg in de ochtend rond tien uur daar te zijn. Dat werd echter ergens tussen drie en vier uur.... Het stond compleet vast in de polder, en ondanks dat de rit maar zo'n 30 minuten hoort te duren, duurde het zo'n vier uur.

Een plekje op camping 1 t/m 4 zat er helaas niet meer in, dus werd het weer een tocht terug over de brug naar camping 6 en daar een mooi plekje gevonden. Die donderdag hebben we verder niet heel veel gedaan dan behalve beetje het terrein verkennen en hangen bij de tenten met een pilsje. Het gedeelte dat donderdag open was zag er erg goed uit, het terrein is met die Armadillo en andere plekjes mooier opgevuld dan vijf jaar geleden. Ook de 'nieuwe' Bravo ziet er apart maar ook wel tof uit van de buitenkant, alleen zou de komende dagen blijken nog altijd te klein (vooral s'nachts).

Vrijdag:
Vrijdag kon het festival dan eindelijk echt beginnen, en nadat vrijdagochtend nog een kameraad aansloot waren we compleet. Eerste stop was Rolling Blackouts Coastal Fever in de India. Lekker fijn energiek begin en het klonk allemaal lekker, maarrr toch bekroop me een beetje het gevoel van eentonigheid. Dat kwam vooral door bijna steeds dezelfde basis van drums, bas en akoestische gitaar. Een dik half uur op het album heb ik daar veel minder last van, maar een uur wordt bijna net te lang.

Vervolgens scheidde de wegen even van mij en mij vrienden, die naar The Wombats gingen. Ik heb toen even een stukje van Death From Above meegepakt, maar wat stond het geluid daar slecht afgesteld. Vervolgens doorgegaan naar Protomartyr, wat bij vlagen een erg lekker optreden was. Het tijdstip was natuurlijk niet ideaal, maar zelfs toen kwam Up The Tower hard binnen.

Daarna wat eten en drinken om vervolgens mee te gaan naar Lauv waar een van de vrienden graag heen wilden. Zoals verwacht was dat niks voor mij, maar zal me niks verbazen als we daar meer over gaan horen in de popcharts binnenkort.
Daarna stond het blok te wachten waar ik op vrijdag het meeste naar uitkeek, The War On Drugs en Gorillaz. Om te beginnen met The War On Drugs, ik kwam er maar niet in en dat terwijl ik de band een zeer warm hart toedraag. We stonden wat verder weg (net onder de overkapping) en ik voelde zo enorme afstand dat het tot aan Under The Pressure en Red Eyes duurde voordat ik opveerde. Zonde, want ik lees dat veel mensen ervan genoten hebben.

Dan maar hopen dat de Gorillaz wel zouden aanslaan bij mij. En nou en of dat ze dat deden! Een geweldige setlist waarin eigenlijk wel alle hits en bekende nummers zaten waardoor het een lekker feest was. Feel Good Inc was het absolute hoogtepunt, mede door de inbreng van De La Soul. Overigens snapte ik de kritiek op de nieuwe nummers niet zo, daar zitten gewoon lekkere nummers tussen die prima pastten tussen de bekende nummers.

Die nacht hebben we het niet super laat gemaakt en afgesloten met Badum, Oneliners Live in de Juliet. Enorm flauwe humor waarbij je de ene keer hard moest lachen, maar vaker de handen voor de ogen houd en zucht. De sfeer in de Juliet was overigens fantastisch, dat maakte het gelijk veel leuker.

Zaterdag:
Op zaterdag had ik in het begin van de middag niet echt een act die ik wilde zien, Bonobo was pas de eerste. Toch waren we al wat eerder op het terrein en toen maar besloten DeWolff gezien wat volgens mij echt een band is die live tien keer beter werken dan op plaat. Het was verder een prima show die ze gaven met een paar lekkere climaxen.

Vervolgens besloten om bij Bonobo maar op de heuvels naast de Alpha te gaan zitten, dat was wel relaxed. Al ging het optreden daardoor ook een beetje langs me heen, maar ergens treurde ik daar niet zo om.

Volgende stop voor mij zelf was Grizzly Bear, waar ik erg van genoten heb ondanks de wisselende reacties die ik hier en daar lees. De meerstemmige stukken waren prachtig en de setlist was ook goed.
Daarna een stukje van De Staat meegepakt en mee gehost in de menselijke tornado bij Witch Doctor, kan ik dat ook eindelijk van mijn lijstje afvinken. De rest van het optreden klonk meer dan prima, en het nieuwe nummer Kitty Kitty vind ik erg sterk.

Daarna James Bay gezien die een van de vrienden graag wilde zien, maar daar heb ik niet zoveel over te melden. Als het je ding is dan was het een goed optreden denk ik.
Vervolgens was de meest logische keuze voor mij om naar Miles Kane te gaan, maar in de loop van de dag kreeg ik steeds meer het gevoel en zin om naar Stefano Keizers te gaan in de Juliet. De afgelopen tijd had ik al wat stukjes van hem gezien en mijn interesse was gewekt. Dus toch besloten om naar Stefano Keizers te gaan en mijn vrienden overgehaald. Wat volgde was een geweldig, chaotisch en absurdistisch uurtje, bij momenten heb ik me kapot gelachen. Ik lees wel eens anti-cabaret bij hem, en daarin kan ik me wel vinden. Het is bijna fascinerend om te zien hoe hij bewust mensen de zaal uit jaagt als hij een stukje mondharmonica speelt dat zooo vals is.

Daarna gelijk doorgelopen naar N.E.R.D. Ik was toch wel een beetje benieuwd of het wat zou zijn. Achteraf kan ik stellen dat ik niks maar dan ook niks met Pharrell heb. Wat een goedkope en simpele show was het. Een beetje rondlopen over het podium, hier en daar wat zingen of rappen en een blik dansers beetje de aandacht laten afleiden. Dan nog het goedkope blokje met nummers waaraan Pharrell meegewerkt heeft of geproduceerd heeft. Ik kreeg het gevoel dat mensen zo veel zin hadden in een feestje dat ze het toch niet uitmaakte hoe of wat. Een teleurstelling kan je het wel noemen voor mij.
Vervolgens nog in de nacht nog over het terrein gelopen en gekeken of we ergens naar binnen konden in een van de tenten, maar mijn god wat was het overal druk en vol. Dat is wat mij betreft toch een klein smetje. Je kan niet even gemakkelijk een tent in en uit lopen wanneer je dat wilt. De sfeer zelf was natuurlijk wel top.

Zondag:
Ik had het plan om Spinvis te gaan zien, maar dat was uiteindelijk toch net wat te vroeg haha. Tot aan Patti Smith eigenlijk niet echt iets gezien en een beetje rondgelopen. Voor Patti Smith volgde weer een scheiding tussen mij en mijn vrienden. Ik was heel erg benieuwd hoe ze live nog zou zijn en vooral haar stem. En wow, wat een stem heeft ze nog voor iemand van 71! Verder was het een mooie setlist waar ik alleen Land mistte, maar Gloria was een glorieus hoogtepunt. Echter wat ik hier en elders al las, was het toespraak en voorlees stukje uit haar eigen werk een beetje een twijfelpunt waarvan ik niet zo goed wist wat ik ervan moest vinden. Het onderwerp waar ze het over had is een heikel punt, en of je dat nou op een festival in zo'n set wilt horen betwijfel ik. Echter is het ergens ook wel te prijzen dat ze nog steeds voor haar punt wilt staan en blijft uitdragen, de punk zit nog zeker in haar.

Nick Murphy (voorheen Chet Faker) was de volgende act op het menu. Van zijn nieuwe werk had ik toch niet heel veel gehoord, maar zijn werk onder Chet Faker vind ik erg goed. Onverwachts stond hij daar met een band van vier achter zich, en dat bleek een erg sterke zet. De muziek onder Chet Faker heeft hij nog niet helemaal aan de kant geschoven, want er kwamen toch nog drie nummers voorbij (gelukkig) maar die werden toch nog in een soort van nieuw jasje gestoken. Het nieuwere werk is wat meer dansbaar en minder soul invloeden. Een lekker uurtje was het zeker.

Dan stond voor mij - misschien wel - het hoogtepunt van het weekend te wachten, King Gizzard & The Lizard Wizard! Na een geweldig 2017 te hebben gehad, hadden ze een mooie spot gekregen als afsluiter in de Bravo. En tegelijkertijd een beetje ongustig vanwege de overlapping met Kendrick. Daardoor was de Bravo ook niet helemaal gevuld, maar die er waren maakten er een geweldig feest van. Dit kwam mede natuurlijk weer door een meesterlijke band die van geen ophouden weet. Ik ken bijna geen band die zo weinig pauze tussen hun nummers neemt en vol gas blijft doorgaan. Verder lekker de pit ingedoken en uiteindelijk bezweet de Bravo uitgelopen.

Bezweet snel richting de Alpha gelopen, want Kendrick wilden we eigenlijk ook niet missen. Uiteindelijk een kwartiertje ofzo gemist. Het hele weekend merkte je ergens dat dit hét optreden van het festival was. Toch was de sfeer iets minder uitgelaten dan ik had verwacht na alle berichten na de show in de Ziggo Dome. Een goed optreden was het zeker wel, want de raps van Kendrick zijn zelfs live geweldig. Toch merkte ik ook een beetje dat Kendrick niet vol gas gaf en iets meer laidback was.
Voor de zondag nacht gold een beetje hetzelfde verhaal als die van zaterdag, overal was het kneitertje druk en vol. Dus maar besloten om ergens rustig een paar speciaalbiertjes te drinken en nog even relaxen bij de tenten.

Tja, wat is mijn eindoordeel van deze Lowlands. Het blijft in Nederland een geweldig festival waar een geweldige mix tussen lekker optredens kijken en s'nachts lekker feesten. Toch merk ik een beetje dat het op dat eerste punt een stukje minder is geworden, en ik daarvoor liever naar een Best Kept Secret bijvoorbeeld trek. Maar ik wil absoluut niet negatief of iets zijn, want ik heb me meer dan vermaakt en een geweldig weekend gehad. Het staat echter niet vast of ik volgend jaar weer ga. Dat zal afhangen van andere factoren.

Mooi om alle verslagen te lezen. Ondanks dat het imo niet de beste editie is waar ik ben geweest (das ook lastig, met 8 tegenstrevers), heb ik me weer geweldig vermaakt. Volgend jaar op naar het jubileumlintje

Overigens kwam ik een uurtje na VladTheImpaler aan op Lowlands; geen minuut in de file gestaan en een prima plekje op camping 1 gevonden. Soms moet je ook mazzel hebben...

En N*E*R*D vond ik ook een slap optreden. Een beetje obligaat hitjes afspelen en maar roepen om een steeds grotere cirkelpit.

Wát een cookies.

THE NATIONAL, TAME IMPALA én BILLIE EILISH op het affiche ???

Raap.
Me.
Op.

Beste ooit jongens en meisjes

Tame Impala, A$ap Rocky, Paak, The National, New Order, Jon Hopkins, Denzel Curry, Code Orange ?

Dit kan nu al niet meer stuk

Mwah. Vooral Denzel Curry is een hele vette naam, hopelijk kan ik hem nog ergens anders zien. IDLES en Anderson .Paak zijn ook namen om jaloers op te zijn. New Order en Giorgio Moroder had ik toch liever dertig tot veertig jaar geleden gezien. Verder ook nog wel wat leuke namen in de dance-hoek (Agoria, Mall Grab, Antal), maar dat zag er vorig jaar stukken beter uit. Sowieso heb ik na vorig jaar besloten dat Lowlands voor één keer leuk was.

Wat is hiervoor de reden?

Vooral vanwege het publiek. Ik heb geprobeerd me er niet aan te ergeren, maar dat lukte toch vaak niet. Verder heb ik eigenlijk ook weinig trek meer om in een tentje te zitten, zeker niet op zo'n overbevolkte camping als Lowlands. Tot slot is het me te duur, zeker als je het vergelijkt met bijv. Rewire. Is ook wel logisch, want het grootste deel van het prijskaartje kan me gestolen worden (headliners en randprogrammering).

Ik ben ook niet erg onder de indruk van de line-up tot nog toe. Eigenlijk kan ik het bericht van Teun haast kopiëren. Ik ben al jaren van plan om eens naar Lowlands te gaan, maar dat wordt in ieder geval niet dit jaar.

Verder: The Prodigy? Serieus? Het is 2019 jongens. A$AP Rocky is tof maar scheen vorig jaar heel slecht te zijn op Woo Hah. Maar ik ga sowieso meer naar festivals voor de kleinere namen en niet voor de massale headliner-optredens. En van de kleinere namen word ik ook nog niet erg enthousiast.

Als ik het bericht van Teun hierboven lees, moet ik het misschien ook gewoon bij de kleinere (minder popiejopie) festivals houden. Of hopen dat het me lukt om een baas als muziekjournalist te krijgen en er in die hoedanigheid heen te gaan. ?

Ik was in 2011 voor het laatst op Lowlands (7 jaar op rij geweest), van deze worp namen word ik niet heel enthousiast. Dit jaar hou ik het bij 3 festivals: Haldern Pop, Best Kept Secret (ovb) en Down the Rabbit Hole.

Ik word wel heel blij van de campingsfeer op Lowlands en van New Order(!!!), Tame Impala, Franz Ferdinand, Jon Hopkins, Denzel Curry, Thomas Azier, Jorja Smith, Agoria, Jungle by Night etc.

The Prodigy hoeft van mij niet meer zo, vond ze vorig jaar op We Are Electric wat tegenvallen.....

Mocht ik kunnen gaan ''hopelijk hoef ik in die periode van augustus net geen reizen te draaien'' dan ga ik er zeker weer bij zijn!

Mwah, hier loop ik nog niet warm voor. Prodigy, serieus?

Met namen als Tame Impala, Anderson .Paak, Royal Blood, Jorja Smith, IDLES en POND op de affiche maak je mij wel blij, hoor. Daarbij is dit nog maar de eerste worp, ik ben ervan overtuigd dat er nog veel moois bij komt. Grote kans dus dat ik er weer bij ben, als ik goed heb geteld voor de twintigste keer.

Ben nog nooit naar LL geweest, maar ben wel nieuwsgierig wat je ergernissen zijn.

Problemen met tentjes begrijp ik nooit. Ben daar zelden meer dan een paar uur en dan slaap ik.

Goeie line-up, maar ben altijd op vakantie. Dit jaar Costa Rica.

Ik ben ook wel tevreden met de eerste worp, beter dan verwacht; met persoonlijke favorieten als The National, Anderson .Paak, Jon Hopkins, Jungle en Weval, met New Order en Giorgio Moroder 2 legacy-artiesten waarvoor ik geen zin heb om 60e ticketprijs te betalen, maar wel graag live zie en ook IDLES, Royal Blood, Parcels en Jorja Smith zie ik graag eens live.

De headliners zijn inderdaad wat minder, alleen Tame Impala boeit me, maar dat had ik al verwacht. Sterker nog, dit is het eerste jaar dat ik alledrie de headliners goed heb voorspeld ik verwacht nog wel wat leuke verrassingen aan de onderkant van de affiche... Iig is de kans groot dat ik in augustus voor de 10e keer in Biddinghuizen sta.

Ik word ook erg blij van de sfeer op Lowlands, daarom vind ik een perfecte line-up wat minder belangrijk dan bij andere festivals.

De namen die tot nu toe bekend zijn passen meer bij de smaak van mijn vriendengroep dan bij mijn persoonlijke smaak, maar daardoor ben ik er al wel zeker van dat het weer een feestje gaat worden

Deze week zijn James Blake, The Vaccines, Lil Uzi Vert en BODEGA nog toegevoegd aan de line-up. In mijn ogen heeft Lowlands samen met Down The Rabbit Hole tot dusver het sterkste programma van alle festivals in ons kikkerlandje. Deze editie ga ik voor de zesde keer, en ik denk dat ik de rits namen die er staan nog nooit zo goed heb gevonden.

Leuk dat Ross From Friends komt, gaat zeker op de lijst!

En Mall Grab ook, leuke housenamen wel

De Staat (weer) als headliner, vervanging voor The Prodigy, ze maken zich er steeds makkelijker vanaf lijkt het. Toch al uitverkocht, gooi er nog maar 23 onbekende namen tegenaan. De sfeer maakt veel goed, maar LL heeft dit jaar 1 van de mindere lineups als je het mij vraagt.