De volgende keer niet blut zijn Mads...

Dat was in Ahoy?. Een woord: schitterend en een diepe buiging Te bedenken dat dit is opgenomen met een mobieltje!!!!!! Hij heeft nog altijd die geweldige stem. Toch klote dat ik er niet bij was

Nee

Ik hoorde toch 'another' volgens mij. 'Arab' spreek je meer met een -è uit en 'another' meer met een -u. Heb er expres nog opgelet.

Hebben jullie een van de grootste nummers aller tijden gehad :O
Hebben jullie hét Faith gehad!!!!!!
AAAAHHH, ik wilde het ook hebben in Antwerpen

Ik vertrouw maar op jouw oren!

NRC - Handelsblad

...bierdrinkers met een weldadige nostalgie naar de jaren tachtig..

Wat wil je, ze krijgen dat antichambreren maar niet onder de knie in Ahoy...

Tjonge, jonge

Sjonge, weer zo'n zure hippie die niks met de band heeft.. ik vraag me af waarom ze steeds curehaters de platen en concerten laten recenseren?


Jaaaa, en het was nog een bijzonder mooie uitvoering ook!

die worden ervoor betaald om negatief te zijn, trek ik me al jaren geel drol meer van aan...heb zelf ontzettend genoten en daar gaat het om

Wrijf het er nog meer in!
Ik wilde ook eerst naar Rotterdam gaan maar de kaartjes waren uitverkocht, desalniettemin heb ik uitstekend genoten van de welgemeende klanken die duizenden zielen met genot hebben aangehoord in Antwerpen

Jullie hadden dan weer meer 17 seconds


Nog los van het enorme verlangen alles aan de band negatief te moeten neerzetten en Smith toch vooral patethisch te laten zijn.. maar drums en bas?? Ik hoorde toch overduidelijk heel erg veel gitaar boventonen, zelfs zo erg dat ik arme Gallup soms moest ontcijferen van de rest. Verder was de reactie van het publiek bij de Disintegration nummers denk ik minstens zo enthousiast als bij die 'poppy' encores (ik meen daar zelfs wat lui te hebben zien weglopen).
Dus er klopt gewoon geen klote van, wat ie schrijft
De man leeft in zijn eigen bevooroordeelde wereldje kennelijk

Dat weglopen van mensen wordt volgens mij verkeerd geïntepreteerd zoals in deze recensie in het AD.

Volgens mij liepen de mensen met zure gezichten weg omdat ze de laatste trein of bus moesten halen terwijl ze wisten dat het beste nog komen zou.

Och, weer een zeurrecensie.

Na het concert van '92 in Ahoy las ik in het AD een recensie, ik meen van David Kleijwegt, dat ging over iets als dat The Cure zichzelf overleefd had en maar moest stoppen, en dat hij (de recensist) het gevoel had een begrafenisceremonie te hebben bijgewoond. Niet kwa donkerte van de muziek, maar kwa afscheid van wat eens een grote band was...

Blijkbaar is zoiets het tegenwicht dat een band krijgt alstie een schare zeer enthousiaste fans heeft.

Er is al veel gezegd maar toch nog maar een impressie van het gebeuren gisteravond.
Aangezien ik sinds 1980 van alle toers van de Cure in Nederland minimaal één optreden heb gezien zie ik mezelf nu niet direct als expert maar toch zeker wel als ervaringsdeskunige. Kan in ieder geval goed vergelijken.

Het vorige optreden in Ahoy van 8 jaar geleden was extreem goed, dus mijn verwachtingen waren wel hoog maar toch niet zo hoog (beter dan toen kon haast niet). Dit bleek aardig uit te komen.

Het geluid bij de eerste 4 nummers was slecht tot zeer slecht (in ieder geval waar wij zaten). De bas van Gallup voerde de boventoon, letterlijk en figuurlijk. Dat ligt natuurlijk aan Ahoy, maar dat het beter kon bleek vanaf The Walk want daarna klonk het allemaal een stuk aangenamer en vooral helderder.
Robert Smith was goed bij stem, en maakte voor zijn doen een vriendelijke indruk waarbij het haast wel leek alsof hij er zin in had.
Gelukkig heeft zijn leven als God in Frankrijk niet nog meer kilo's opgeleverd en is hij nog steeds maar een paar kilo te zwaar.( Na zijn geweldige toename in gewicht eind jaren 80 / begin jaren 90 was ik toch even bang dat hij als Michelin-mannetje zou eindigen maar het valt voorlopig nog mee)
Simon Gallup, een goed bassist, maar voert nu al bijna 30 jaar dezelfde macho act op waardoor hij toch echt zo langzamerhand bijna een parodie op zichzelf begint te worden. Hij beukte er in ieder geval weer oudewets op los, zullen we maar zeggen.
Porl Thompson deed weer gewoon zijn ding, een beetje vanaf de zijkant en weet in tegenstelling tot Gallup wel zijn spel aan te passen aan het nummer en te varieren in intensiteit en energie.

De setlist was wat mij betreft dik in orde met als enige minpuntje het feit dat de seventeen seconds encore niet werd gespeeld. Maar daar kregen we veel goeds voor terug. Zoals maar liefst 7 nummers van Boys Don't Cry achterelkaar. En één van mijn favourite nummers, en niet verwacht dat ze het zouden spelen,: Maybe Someday. En dan ook nog een fraaie uitvoering van Faith. Hiermee kon de avond in ieder geval niet meer stuk.
Het feit dat er zonder synths werd gespeeld kon ik op voorhand wel waarderen, want hoe dan ook, de Cure is begonnen als een gitaarbandje en het idee van Back to the Roots vond ik wel o.k.
In de praktijk pakte het nogal wisselend uit. Een nummer als The Lovecats klonk wel heel matig, en soms had je het gevoeldat er iets miste, maar zeker de Disintergrationnummers klonken een stuk beter dan op het album (vooral Lullaby). Ook de uitvoering van Why Can't I Be You vond ik erg fraai en het meest positieve van de avond. Zo zonder alle toeters en bellen en kaal en stevig uitgevoerd is het eigenlijk gewoon een top nummer en begrijp het nu ook dat ze die in Antwerpen (en tal van andere plaatsen) als slotnummer spelen. maar in de meeste nummers miste je eigenlijk de toetsen niet.
Afgezien van wat samples met geluidseffecten draaide er ook geen tape mee (gelukkig maar), en kwamen de meeste sfeervolle en donkere geluiden uit de gitaar van Porl Thompson.
Hoe dan ook, ik heb genoten. De tijd (3:15 !) vloog voorbij en het voelde nog het meest aan als een feestje.

Daar kan ik niet anders dan je 2 maal dik gelijk geven.


1984... Miljaar!


...waaronder vooral een prachtige versie van "M". "Faith" is natuurlijk "Faith", maar "M" moet er naar mijn bescheiden mening toch niet veel voor onderdoen... Ik ben vooral jaloers op de Oberhausenaren (*ahum*), die "The Figurhead" te horen hebben gekregen, en de aanwezigen in Vienna die "The Same Deep Water As You", met stip m'n favoriete Cure nummer, voorgeschoteld kregen!

Dit gezegd zijnde, mij hoor je niet klagen! Vrijdag was hoedanook subliem, punt...

Precies! Eerst heeft hij het over popliedjes van het laatste uur die werden ontvangen als de verlossing zelve, maar vervolgens lopen juist bij dat stuk mensen voortijdig weg!!?? Is dit iemand die zichzelf tegenspreekt or what?
Overigens vind ik dit tenminste een eerlijker en stuk minder bevooroordeelde recensie dan die van de NRC, daar druipt bijna voelbare haat vanaf..

Ik ben nog steeds aan het nagenieten. Ik ben erg blij dat ik met de auto ben gegaan. Als ik niet op MUME had gezeten was ik met de trein gegaan want dan had ik niet geweten dat ze zo lang zouden spelen. Hier wil ik MUME voor bedanken met een welverdiende

Wat ik erg goed vind aan een band of artiest is dat ze een nummer live spelen wat ik nog nooit heb gehoord en dat dit meteen aanslaat. Dit had ik met A Boy I Never Knew. Ook voor The Cure een welverdiende

Voor de betreffende recensenten een welverdiende

..en hierna kunnen we met alle andere recensies gewoon het toilet verblijden

In de Belgische kranten waren ze anders best wel positief, zoniet lovend, over het Antwerpse optreden...

Viva Belgica!

Achja, het neerlandse muziekjournaille is sowieso

Valt best mee hoor orbit, maar dat is een andere discussie.

Wat een achterlijk en kleinburgerlijk verslag weer in NRC en AD!

Heb er ook op gelet. De eerste keer meende ik toch echt Arab te horen maar alle andere keren daarna antother. Blijft lastig met dat gemompel van die Smith

Nouja, dit artikel bewijst in ieder geval dat er misschien nog hoop is

En deze valt zo te zien ook wel mee

Van OOR nota bene, een blad wat The Cure al sinds hun bestaan de oorlog heeft verklaard

Want alleen als je een positieve recensie over The Cure schrijft ben je een goede journalist.

Nee, onzin natuurlijk maar het is inderdaad wel opmerkelijk.

Wat een rare recensies, zeg
Dit is het beste concert wat ik ooit heb mogen zien en dan wordt het afgekraakt door haast elk blad.
Ik heb juist die eerste 2 uur genoten en de 2e +3e encore.
prayers for RAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAIN! Geweldige uithaal.
Ik had het gevoel dat Faith oneindig door ging, helemaal geweldig.
Dan die bas op het eind van A Forest, ongelofelijk gaaf.


Ja!

Dit concert was gewoon erg goed, technisch en qua voordracht. Je hoeft de band niet te adoreren, maar je kunt toch wel gewoon proberen objectief te zien dat daar een band goed staat te spelen? Waarom weer komen met doorgelopen make-up, uitgebluste goth, bierdrinkende dertigers? Heeft dat iets met het optreden of de muziek te maken?