Weet hem niet precies, maar bijna hetzelfde als die azra opnoemt.

Jorn was niet onder invloed?
Of is het morgen; gelukkig hebben we de foto's nog!

Dat moet dan hetzelfde concert geweest zijn! Maar om uit die woordenbrij van azra een setlist te destilleren is niet mijn favoriete dinsdagnachtinvulling.

Alcohol maakt me nuchter

azra kan zich niet aan een setlist wagen, want hij heeft ergens rond 21:00 voor het laatst gepost en toen begon The Cure pas. Ik weet dat er een aantal afwijkingen waren tov. Antwerpen, zoals "Faith"

De setlist van azra is ook die van Antwerpen, er waren inderdaad wat afwijkingen maar ze komen grotendeels overeen.

Encore 4 kwam ipv 3 maar verder klopt het wel ongeveer... behalve een zeer intense "Faith" waar het publiek zoals verwacht eigenlijk niet van terug had

Maar wat ik nu toch echt wil weten is: Hoe klonk The Cure zonder synths?

Anders.. en toch herkenbaar. Kan je je daar iets bij voorstellen perfume?

Ik mag dan misschien erg kritisch zijn, maar moet het toch ff kwijt:
The Cure speelde prima, op wat foutjes na. Zo begon bijv. One Hundred Years niet zo lekker, maar later werd de draad aardig opgepakt. De wat langzamere versie van Primary vond ik trouwens juist best lekker klinken.
Ik miste de synths meer dan ik had gehoopt. Ben er nu helemaal achter dat het bij sommige nummers juiste de synths zijn die bij mij de gevoelige snaar raken (wat een prachtige tegenstelling ) Welliswaar lukte het redelijk om de gitaar de synth over te laten nemen, maar het zijn de synths die mij altijd het gevoel geven me op grotere hoogte te begeven. Ook bij een nummer als Just Like Heaven, wat me altijd weer diep raakt, miste ik het pianogeluidje dat dat mooie kwetsbare melodietje speelt. Het is wat mij betreft gewoon niet gepast dat op gitaar te doen. Ja het kan allemaal prima, maar het zijn voor mij de details die het afmaken die daardoor wegvielen.
Wat ik niet had verwacht was dat ze Kyoto Song zouden spelen. Dat nummer pakte erg goed uit. Ook van The Head on the Door speelden ze Push, dat geweldig goed uit de verf kwam. Het werd me geheel duidelijk dat de meer gitaargeoriënteerde nummers er ook gewoon stukken beter uitkwamen. Zo ook de riedel nummers van Boys Don't Cry /Three Imaginary Boys achter elkaar. Die waren vet stevig, maar daarmee pakten ze de zaal volledig in.
Al met al wel een goed concert hoor, maar het heeft me niet meer zo geraakt als voorheen. Niet dat ik dat had verwacht, maar toch wel net ietsje meer, en dat ietsje wat ik miste is voor een deel die synth geweest en voor een ander deel de magie die er voor mij toch wel wat af is. Als je als jochie van 17 met de trein naar Heerenveen gaat om samen met een vriend voor het eerst The Cure te zien, van wie je zojuist Disintegration hebt aangeschaft, een album dat je volledig bij de keel heeft gegrepen, is dat toch anders dan naar een soort reuniefeestje te gaan.

Bizarre gedachte die ik tijdens het concert had: Toen ik in 1989 naar The Cure ging was ik 17, nu is dat 19 jaar geleden, langer geleden dus dan ik toen oud was. Raar tijdsbesef was dat ineens. Als kind gaat de tijd veel langzamer. Gevoelsmatig duurt het dus waarschijnlijk niet lang meer voor ik het bejaardenhuis in kan. Ben dus toch blij dat ik The Cure nog een keer heb kunnen zien voor die tijd, maar ik kan perfume heel goed begrijpen: het is soms mooi om het bij de goede herinnering te laten die je al hebt.

Fucking hell... Wat een concert... Wat een hemeltergende uitvoering van Faith...

Setlist:

Plainsong, Prayers For Rain, A Strange Day, alt.end, The Walk, The End of the World, Lovesong, Pictures of You, Lullaby, From the Edge of the Deep Green Sea, Kyoto Song, Hot Hot Hot, The Only One (Please Project), Push, Inbetween Days, Just Like Heaven, Primary, A Boy I Never Knew, Maybe Someday, Never Enough, Wrong Number, One Hundred Years, Disintegration

1st encore: The Lovecats, Let's Go To Bed, Friday I'm In Love, Freak Show, Close To Me, Why Can't I Be You
2nd encore: Three Imaginary Boys, Fire In Cairo, Boys Don't Cry, Jumping Someone Else's Train, Grinding Halt, 10:15 Saturday Night, Killing An Arab
3rd encore: Faith, A Forest.

Ja best wel. De stem van Robert blijft gewoon uniek. Maar mag ik zeggen dat ik het wel merkwaardig vind. The Cure zonder synths.

Dat mag je, en dat was ik ook. Maar ik moet toch kwijt dat ik na enige kritische noten toch wat parels heb gehoord. Maar ik miste ook de synths, net zoals vorige keer. Mij is het ook een raadsel waarom die zijn weggecijferd. Die gaven vaak net dat cachet aan een nummer wat we nu soms misten. Daarentegen heb ik toch van heel veel nummers een erg strakke versie horen spelen, zoals alleen een heel goede band dat kan. Period.

Sowieso respect voor übermeiser Gallup Wat een held!

De mannen zitten 30 jaar in het vak dus ervaren genoeg om strak te spelen. Heb sowieso alom respect voor The Cure, met name ook nu weer omdat ze ons gewoon een dikke vette drie uur waar voor ons geld geven met tussendoor breaks niet langer dan een pispauze.

Ik was ook 17 toen ik The Cure voor het eerst zag. In 1984. Je mag ook niet meer verwachten dat Robert CS nog diezelfde drive hebben als destijds. Ben blij dat je me begrijpt. Vergis je niet ik heb HELE goede herinneringen aan The Cure. Het blijft bewonderenswaardig dat Robert Smith nog steeds doorgaat en GELOOFT in zijn muziek. Ik denk dat hij gisteravond met dezelfde oprechtheid als destijds zijn publiek heeft willen vermaken. Voor diegenen die deze geweldige artiest voor het eerst live hebben gezien zal hij misschien net zoveel indruk hebben gemaakt als op mij destijds. Maar toen was The Cure gewoon erg populair en vanuit dat gezichtspunt is het ook wel makkelijk om nu te oordelen denk ik. Neemt niet weg dat deze band ZOVEEL betekend heeft en invloed heeft gehad op de latere new wave en zeker ook gothic!


Tja. Zo was het destijds!(1986) Zo stoned als een garnaal en The Cure live zien! Ik was toen ook in de wolken en zweefde

Toch een beetje anders dan in Antwerpen dus:
http://www.musicmeter.nl/forum/15/3681/210

Verdorie: jullie kregen wél FAITH ..... Jaloers !!!

Hoogtepunten wat mij betreft:

- 2e encore
- Disintegration
- Plainsong
- Pictures of You
- One Hundred Years (ondanks de op momenten ietwat minder krachtige zang van Smith werd ik toch weer gegrepen)
- Primary

Maar dit was het één groot hoogtepuntenfestijn op A Boy I Never Knew na, nieuw nummer als het goed is. Vond het heel erg leuk dat ze ook Kyoto Song speelde trouwens, en Faith was betoverend. M'n eerste concert was in ieder geval een geslaagde

Als ik zo even goed heb geteld hebben ze in Rotterdam 3 nummers meer gespeeld dan in België. De 'Boys Dont Cry encore' bevatte 2 nummers meer waaronder het schitterende Three Imaginary Boys. De laatste encore vond ik in NL wat gepaster dan af te sluiten met een paar poppy nummers. Maar... Ik ben jaloers op jullie tweede encore! In Rotterdam hebben we namelijk behalve A Forest niets van 17 Seconds gehad.

Erh.. Waarom zou die laatste encore in NL wel en in B niet kunnen?
Ik hoor wel veel liever een klassieker zoals FAITH dan een ondingetjes zoals WHY CANT I BE YOU of HOT HOT HOT.. hoe goed ook gebracht.

Maar goed: ik wil niet klagen hoor, met "maar" 35 songs in Antwerpen, en op een beetje detailkritiek na (zo zat ik niet te wachten op "Freak Show" of "Hot Hot Hot" alhoewel super gebracht)....

Ben wel bijzonder blij dat we "M", "AT NIGHT", "GRINDING HALT", "ONE HUNDRED YEARS", "PUSH", "JUMPING SOMEONE ELSES TRAIN" "10:15 SATURDAY NIGHT" en vooral ook "PLAY FOR TODAY" en natuurlijk die heerlijke Disintegration-songs kregen
En.. En...
Goh, eigenlijk was het allemaal wel geweldig )

Zo, ik ben weer helemaal uitgeslapen en kan nu even rustig de hoogtepunten op een rijtje zetten:

Faith
De tweede toegift
Disintegration
One Hundred Years
Push
A strange Day
A Forest
De eerste toegift

Het was een leuke avond gisteren in Ahoy. Het was vol en er was veel goede sfeer onder het publiek. Het geluid was hard en zuiver (staanplaats recht voor het podium). Qua muziek lag voor mij het zwaartepunt aan het eind van de avond. Ik ben dan ook geen fan of kenner; van de reguliere set kende ik alleen Lullaby, Primary en Inbetween Days. Van de nummers die ik niet kende sprong One Hundred Days eruit en ook From the Edge Of The Deep Green Sea kon mij bekoren. De poppy nummers van de eerste encore waren leuk en vooral dansbaar, maar de punky inslag van de nummers uit de tweede encore spraken mij veel meer aan. Hier gingen we flink los. Faith was mooi, maar had ik liever eerder in de set gehad, nu werd het tempo eruit gehaald. A Forest was de onvermijdelijke afsluiter en liet ons voldaan achter.

Voor een concert, waar ik min of meer door toevallige omstandigheden heen gegaan ben, heb ik me best vermaakt. Ik ga binnenkort eens rondkijken om mijn aantal Cure CD's te vermenigvuldigen. Het is er nu nog maar één: Staring At The Sea. En ook ook maar eens kijken naar live DVD's. Het valt me op dat de band live wat steviger uitpakt dan op de CD en dat bevalt me wel.

dam wat een cocnert! (Y) was de derde keer maar Cure evrveelt nooit. de toegiften waren fantastich en wat enintense uitvoering van faith...ikdachtd at ik erin bleef

Het typen lukt nog niet zo denderend . Nog in de wolken van het brilliante ( als ik de reactie lees) concert van The cure broX?

Ze mogen snel nog eens spelen. 'k Mis ze al.

@notsub: Voor het steviger werk verwijs ik je naar de plaat Pornography

Prima concert. Gelukkig vandaag een vrije dag om weer een beetje bij te komen.

Ik hoorde toch an Arab, of niet.....?

De Gelderlander
(a Forrest... )

Uiteraard was dat niet wat ik bedoelde. Ik vond de laatste encore over het algemeen gepaster. Of dat nou in Nederland was of in Tokyo boeit me verder niet. Ik vind het zelfs bijna een kwalijke zaak te noemen dat The Cure in België heeft afgesloten met Why Can't I Be You en Faith niet heeft gespeeld.

Dit staat op de website van Ahoy:

"samen met androgyne Morrissex van The Smiths vormde excentriekeling Robert Smith de voorhoede van new wave."

kijk maar

Morrissex... *chuckle*

Ik moet zeggen dat ik de volgorde van de toegiften ook wel beter vind dan in Antwerpen, maar er wordt hier wel erg denigrerend over gedaan. Pas bij de eerste encore ging het publiek helemaal los en ik verbaasde me erover hoe goed die lichtvoetige deuntjes live overeind bleven. Een waardige afsluiter wat mij betreft.

Faith is deze toer nog maar 2 keer gespeeld als ik me niet vergis, in Parijs en Rotterdam. Ik ben blij dat ik tot de gelukkigen behoor.

lol en smiths new wave xD en moz en smith zullen allebei wel heel gelukkig zijn dat ze in hetzelfde hokje gestopt worden

tof te lezen hoe tof het wel niet was, maar ben wel een beetje jaloers hoor.