Vanavond Clock Opera in de kleine zaal van Paradiso. Het jammere van een optreden van zo'n beginnend bandje om 20.00 uur is dat je om 21.00 uur al weer buiten staat en dat de avond dan eigenlijk nog moet beginnen. Bovendien stroomde de zaal pas een kwartier na aanvang een beetje vol, wat een valse start oplevert.

Gelukkig deerden dat de mannen van CO niet en zetten zij een geweldige muur van geluid op met veel electro. Ze hebben nog maar 1 album aan repetoire, gevuld met nummers met veel spanningsopbouw richting een climax die live lekker uit de verf kwam. In een grotere gevulde zaal (of bv. een Lima-tent op Lowlands) zou dit tot enorme explosies kunnen leiden. Dit bleef vanavond helaas uit vanwege de kleine setting. Toch kregen zij de zaal aardig mee en belooft dit veel goeds voor de toekomst. Volgende keer ben ik er weer bij, en dan hopelijk met een goed gevulde grote zaal van Paradiso of een Melkweg.

Refused in 013. Vermakelijk, maar óf ik had er meer van verwacht óf het kwam niet zo over. De band speelde strak, de zanger was goed bij stem en movede like (jagger+prince)^2 maar er miste iets. Wel gewoon degelijk, heb me prima vermaakt.

Refused in de 013 was inderdaad heel erg vermakelijk. Ik stond echt met een glimlach op mijn gezicht toen ik al die geweldige capriolen zag die Dennis Lyxzén deed. Wat een showman is dat! Mijn moeder moest een beetje aan Mick Jagger denken en dat snap ik wel.

Ik miste helemaal niks, de band gaf zich echt helemaal. De setlist was helemaal goed en vooral erg afwisselend. De nummers werden niet gespeeld zoals op de plaat maar er werd vaak omheen gespeeld, erg positief is dat. De band speelde retestrak en alle instrumenten stonden perfect in de mix. De 70 minuten vlogen voorbij alsof het er 30 waren. Het laatste optreden van de Europese tour.

The Bots was een geinig voorprogramma maar meer eigenlijk ook niet. Er werd vrij rommelig gespeeld en de zang was ook niet echt zuiver. Toch leuk dat Refused de twee broertjes meeneemt op tour. Maar Refused liet gisteren avond horen hoe je een godvergeten goede pot Punk moet spelen. Onvergetelijk concert.

Begrijp ik het goed dat jij met je moeder naar Refused bent geweest?! Coole moeder.

Gisteren Mark Gardener gezien. Paar mooie RIDE nummers voorbij gekomen. Verder een gezellige kerel.

Jazeker! Ze vond het geweldig.

Gisteren naar Angus Stone in Tivoli geweest. Het was stijf uitverkocht, vreemd dat Agnus niet in de grote zaal van Oudegracht speelde. Hij speelde veel van zijn nieuwe cd, waarvan de muziek erg geinspireerd is door Neil Young.

Radiohead in Ziggodome
Wat een klasseband blijft het ook.

Radiohead Hier even vlug neergepend wat ik er van vond.

Ook naar Radiohead geweest, wat een geweldige band is dat toch

Op de artiestenpagina, waar Niels ook naar toe linkt, heb ik een stukje geschreven.

Gisteren naar het concert/de concerten van Nils Frahm, Ólafur Arnalds en A Winged Victory for the Sullen geweest, te Paradiso. Met onze grote vriend Gloeilamp. En het was me een partijtje aanheid. Tjongejonge. Geweldige muziek. Sterke geluidseffecten en qua draden en apparatuur een heerlijke bende op het podium. Duidelijk voor herhaling vatbaar, toch een van de mooiere concerten waar ik in mijn jonge leven heen ben geweest.

En Gloeilamp is ook een toffe peer (peertje). Hij glimt ook zo fijn. En we hebben lol gehad. Nou, nou. Wat hebben we gelachen.

Ik heb het gisteren ook erg leuk gehad met Rob. Ólafur Arnalds was duidelijk het hoogtepunt van de avond, maar Nils Frahm en A Winged Victory for the Sullen zorgden beide ook voor prachtige concerten. De zaal was ook erg mooi, er hingen veel gloeilampen enzo, dus de avond was bij voorbaat al geslaagd

Voorprogramma:




Gloeilamp:




Show:




Afterparty:

Ik zie er weer fresh uit. Zie me shinen

Ik zie purple. Doe je goed zoon.

Gisteren naar HMH geweest naar Keane. hier een Tom Chaplin die bijzonder goed bij stem was.
De nummers van Strangeland en Hope & Fears sprongen er duidelijk boven uit. blijven inderdaad ook de sterkste songs ook live.

Persoonlijk vand ik Sovereign Light Cafe en Bedshaped het allerbeste eruit knallen, want zeker ook gezien de reacties in de zaal was dit een erg goed concert.
Chaplin en kompanen hadden ook erg veel plezier, maar dit was mijn derde keer Keane, en ze hebben me al 3 keer overtuigt van hun live-prestatie.
bijzonder leuke avond gehad dus.

Geen last gehad van het geluid dus? Ik hoorde dat dat erg slecht was.

Geen last gehad van de muziek? Ik hoorde dat dat erg slecht was. Of is deze grap te gemakkelijk? Nee, ik vind het fijn dat je het naar je zin hebt gehad.

Geluid vergalt concert Keane - OOR.nl

Ja, d'oh

stiekem had het me best leuk geleken, maar dan in een kleinere zaal

Zelf weinig problemen met het geluid gehad, eerlijk gezegd. Maar ik heb eerlijk gezegd ook weinig vergelijkingsmateriaal. Ik vond het geluid een stuk beter dan bij Marillion in Paradiso. Hoewel de 5th Anniversary Tour van Erased Tapes (zie Rob een paar berichten terug) wel echt fenomenaal klonk.

En om nog even hier op in te haken:Volgens mij is het redelijk normaal dat een groot aantal mensen weg loopt voor de encores, dat gebeurt bijna altijd. Bovendien vraag ik me af waar meneer de recensent gezeten heeft, want ik stond achteraan (helaas) en ik heb heel veel mensen ook terug zien komen.

Wat mij betreft een geweldig concert. Je kan de tracklist van tevoren nummer voor nummer voorspellen, maar dat vind niemand erg, geloof ik. Openend met You Are Young begon de avond veelbelovend. Om en om werden nummer van Strangeland afgewisseld met 'oudjes' (zowel van Hopes and Fears als Under the Iron Sea, op een uitstapje naar het opvallend swingende Spiralling na).

Uiteraard trekken de nummers van Hopes and Fears de meeste aandacht. Everybody's Changing en This is the Last Time ging de zaal op los. Tot op het einde Somewhere Only We Know. Dat inderdaad qua geluid wat minder was, maar maakt de beleving niet minder leuk, een zaal die als één man de woorden zingt/schreeuwt. En gelijk daar achteraan het hoogtepunt, Bedshaped. Zowel qua zang als qua entourage (licht en geluid) veruit het beste. Met als encores nog Sovereign Light Cafe, Crystal Ball en Sea Fog.




Om op het einde nog eenmaal terug te komen voor Under Pressure. Een nummer dat ik al kende in hun studioversie, maar live blijkt het dus wel een weergaloos nummer te zijn. Tom die samen met Tim zingt en Tom die zowel de zangpartijen van Bowie als van Freddie behoorlijk goed kan doen.

En om nog één ding te noemen: The Starting Line. Wat een schitterend onderschat nummer is dat toch.

Ik vond het eerste (piano)spel van Nils Frahm echt hemeltergend mooi. Ik heb m'n ogen dicht gedaan en werd bijna letterlijk tot in tranen geroerd. Dat stuk zou ik zo graag nog een keer willen horen.

Edit:



Toen hij met dat kastje begon te kloten, kreeg ik echt een GYBE-gevoel:

Was érg mooi inderdaad, wat ik ook wel verwacht had gezien meerdere berichten over recente optredens met Nils Frahm en staande ovaties.
Olafur Arnalds vond ik het minste, een toegankelijke, rustige, erg sympathieke maar voor mij weinig inspirerende act. A Winged Victory vond ik wel een super fijne binnenkomer. Melancholie, romantiek, vredigheid en een hoopvol geluid bij elkaar.

@Chevy: Een vriend van me zegt goede audio opnames te hebben gemaakt van het optreden van Frahm, ik zal voor je kijken of dat stuk is opgenomen, denk het wel. Erg mooi stuk vind ik ook.

Led Zeppelin Pathe Buitenhof Den Haag.

Een concert kijken in een bioscoop.
Toen een tijd geleden bekend werd gemaakt dat het O2 Londen reunie concert uit 2007 van Led Zeppelin in diverse bioscopen eenmalig uitgezonden zou worden dacht ik dat het niet storm zou lopen maar Den Haag, Delft en Rotterdam waren in ieder geval snel uitverkocht.

Dus in een volle zaal met veel oude(re) fans er eens voor gaan zitten en het was de moeite waard.
Met zoon Jason Bonham op drums (die de harde klappen duidelijk heeft geerfd van zijn vader) maar verder de bekende namen Page, Plant en Jones.
Setlist was boeiend en het is allemaal goed in beeld gebracht, tot de zweetdruppels van Page op zijn Gibson toe.
Geluid is duidelijk wat opgemixed maar de zuivere stem van Plant is puur en komt goed tot zijn recht.
Hoogtepunt was het bombastische Kashmir.
De solo in Stairway to Heaven kon ook nu niet tippen aan de uitvoering zoals op de live cd "The Song Remains The Same" maar verder was alles van hoog niveau.

Blijft een aparte beleving om in een bioscoop een concert te kijken, zeker als men ook gaat klappen in de zaal.
Maar om zo alsnog deel te worden van het concert waar destijds 20 (!) miljoen aanvragen voor binnenkwamen en maar 20.000 man naar toe konden is zeker geen straf.

Volgende maand komt het concert op dvd uit.

Ufomammut/Incoming Cerebral Overdrive, 013, Tilburg

Ik heb hier heel lang op gewacht en het was gisterenavond eindelijk zover. Ik wilde dat ze Oro compleet gingen spelen en dat kregen we ook! Voor de show nog Oro: Opus Alter gekocht voor een tientje en daarna de kleine zaal maar eens in.

Die was zeker niet uitverkocht. Je had genoeg ruimte. Het voorprogramma was het Italiaanse Incoming Cerebral Overdrive. Een beetje een vreemde eend in de bijt. Een mengsel van post-metal, black metal en wat stoner. De zanger deed behoorlijk zijn best om evil te zijn maar dat werd op een gegeven moment een beetje lachwekkend. Hij krijste zich door de set heen terwijl de band retestrak speelde. De visuals van Malleus (kunstcollectief) voegen zeker wat toe aan de performance van de band. Al met al een goed voorprogramma. Af en toe vond ik het te veel van de hak op de tak gaan.

Ufomammut doet precies het omgedraaide, ze nemen er de tijd voor. Vanaf de eerste dreun was het heel duidelijk dat oordoppen geen overbodige luxe waren want anders had ik dit stuk zitten te typen met een flinke piep in mijn oren. Ufomammut speelde namelijk HARD! Vanaf de eerste noten werd ik helemaal meegenomen door de slepende groove van drummer Vita. Dat je met 3 man zo'n geluid kan produceren! De bas gromde door de zaal heen en je voelde het in je buik. Empireum werd heel anders gespeeld en vooral iets korter. Ik kon niet meer stoppen met headbangen, dit ging automatisch! Ik heb ook veel met mijn ogen dicht gestaan om de muziek echt tot me te nemen. Aan de andere kant werd ik ook helemaal in de visuals gezogen. Ik was even ergens anders.

Na 90 minuten was het afgelopen, het monumentale ORO was tot zijn eind gekomen! Tijdsbesef heb je eigenlijk niet tijdens zo'n meesterlijk concert. Als eindmuziekje kregen we een ouderwets en heel vrolijk liedje te horen. Dat is toch wel grappig. 90 minuten lang muziek spelen die klinkt alsof er aardplaten verschuiven onder je en dan zo iets. Wow!

Hier zijn trouwens de visuals van het nummer Luxon:

Geen last van het geluid helemaal niet zelfs, wel bij voorprogramma Zulu winter en tussendoor.
Ik stond ook achteraan by the way (misschien wel bij Chevy in de buurt).

ook de opkomst muziek was nog vrij verrassend (War on Drugs - Baby Missiles).

Gisteren Bettie Serveert gezien in de Ekko in Utrecht. Ze speelde een aantal nieuwe nummers en met name veel van de laatste cd. Met name het stevige werk, ze hadden er zin in.