Zaterdag Take Root festival in de Oosterpoort Groningen.

Fijn festival met een sterke headliner (Calexico) en verder een boel moois te ontdekken. Toen we binnen kwamen stond in de Foyer Dan Stuart & Sacri Cuori te spelen. Aardig binnenkomertje, maar hun mannen-met-baarden-folkrock bekleef niet echt.

Meschiya Lake & The Little Big Horns. Eerste hoogtepunt van de dag; heerlijke energieke traditionele New Orleans Jazz. Veel klassiekers en wat eigen nummers. The Little Big Horns bleken vanavond buitengewoon goed op dreef: een strakke percussionist, twee goede gitaristen, een sousafoon die een mooie basis legde maar vooral de saxofonist/klarinetist stal de show met z'n retestrakke solo's. En dan was er Meschiya Lake zelf nog, absoluut een bijzondere verschijning: ziet eruit als een rock chick van het beste soort maar dan die stem! Enorm buigzaam, groot bereik en wat een volume - perfect voor dit soort muziek.

Angel Olsen. Het contrast met Meschiya Lake had nauwelijks groter kunnen zijn, maar ook dit optreden was een groot succes. Gezien het aantal mensen dat tijdens het optreden wegliep, was niet iedereen dat met me eens, geloof ik... Angel Olsen is ook wel een love-or-hate gevalletje: vrij eentonige, zeer kale folky songs gezongen met een flinke snik in de stem. Ik vond het prachtig!

Jamie N Commons. Vervanger voor Endless Boogie dat afzegde, en wat mij betreft mag Endless Boogie altijd wel wegblijven als er zo'n band voor in de plaats komt. De piepjonge Commons (hij is 22) blies de grote zaal van de Oosterpoort met gemak omver met zijn southern rock. Denk aan een combinatie tussen de Black Keys en Tom Waits met wat extra gospel, dan heb je een beetje een idee hoe dit klinkt. Mooie persoonlijke noot van Commons: Groningen kreeg een welgemeend bedankje omdat ze aan hun show op Eurosonic dit jaar nogal wat boekingen hadden overgehouden.

Maggie Björklund. Alweer een folky dame, een Deense in dit geval, die mooie liedjes zong en spooky speelde op haar pedal steel. Geen enorm spannend optreden, wel hele fijne muziek om het diner bij te laten zakken.

Calexico. De absolute headliner van deze avond maar ik heb er gemengde gevoelens aan overgehouden. Aan de ene kant speelden Burns, Convertino & co een enthousiaste show, met veel nummers van de nieuwe plaat en wat sterke oudjes. Maar helaas was het geluid tijdens dit optreden zo slecht dat de songs eigenlijk niet goed aankwamen. Het is altijd tricky om, zoals Calexico, op een festival met een grote band en zeker vijftien verschillende instrumenten (accordeon, trompetten, lap steel, ukelele) te spelen, want zie dat maar eens goed te laten klinken. Helaas lukte dat dus niet echt, waardoor veel nummers verzandden in een brij aan geluiden. Jammer!

Ik ben niet geweest bij Lady Ga Ga, maar van de familieleden die ik heb opgehaald begrijp ik dat het een vrij geweldige show is het geweest.
Ze namen mee terug broodtrommels, sokken, een rode telefoon met tas, een Lady Ga Ga keykoord, een soort ketting met een foto om te laten zien dat je bij het concert was geweest. Verder was er al eerder een uitrij-kaart voor de Arena aan ons toegezonden, mochten ze door een klein deurtje in het Ziggo Dome naar binnen, buiten de rij wachtenden om, en hadden ze op nog geen drie meter van Lady Ga Ga gestaan.

Het voorprogramma met The Darkness werd gemeenschappelijk afgekraakt.
"Je weet dat ik de muziek niets vind", sprak mevrouw musician die zich had opgeofferd om mee te gaan met het groepje pubers. "maar het viel heel erg mee. De show was echt goed met een kasteelachtig podium. Alleen de garderobe was wat minder. Veel bruid en weinig vleesjurk".

Ik zal toegeven dat Lady Ga Ga oude taboes weer eens doorbreekt en een belangrijke tolerantie predikt ten aanzien van diverse groepen minderheden. Het publiek was behoorlijk uitgedost. "Je kon haar achterwerk zien" zei mijn zoon.

Ik moest er wat van rillen. Het idee, enig naakt te zien van mijn favoriete rocksterren, man of vrouw. Stevie Nicks kleedt zich al jaren alsof ze rechtstreeks uit het Victoriaanse tijdperk is gestapt.

"Zet maar eens één van je Lady Ga Ga cd's op" grijnsde mevrouw musican in de auto. "Goh, is dat nou jammer. Net vergeten".

Ik was er ook bij en heb er eveneens van genoten. De kleine zaal van de Effenaar was nog niet voor de helft, wat toch wel spijtig was aangezien Get Well Soon over waanzinnig goede muziek beschikt. Maar goed, Konstantin Gropper en co bezorgden mij dus een topavond. De setlist bestond voornamelijk uit nieuwe nummers van The Scarlet Beast, aangevuld met een 7-tal oudere nummers. Hoogtepunten waren wat mij betreft Just Like Henry Darger en You Cannot Cast Out the Demons.

Melkweg; Graham Coxon (gitarist Blur, maar meerdere solo-CD's, waaronder A+E (2012). De zaal was 3/4 gevuld. Heel goed optreden met een wisselend enthousiast publiek. Komt ook door Coxon zelf: veel interactie/ouwehoeren/grapjes met het publiek maar dan ook net zo makkelijk een pijnlijke stilte van 10 seconden laten vallen na het applaus na een nummer waardoor de vaart er goed uit gaat. Rockend hebben de mannen en vrouwen op het podium het een stuk beter naar de zin, dus veel "rough stuff" van A+E en Love Travels...(2006) en gelukkig maar 2 rustige liedjes van het bijna akoestische Spinning Top.
Hoogtepunten waren You And I, Seven Naked Valleys en What 'll It Take.
Ook nog een nieuw nummer dat nog "needs kicking in shape", Billy Says. Goed nummer wat bij vlagen wel heeeel erg op Steady As She Goes van de Raconteurs lijkt.

Net als Bertus ben ik afgelopen zaterdag ook bij Take Root geweest, en ook ik kan terugkijken op een zeer geslaagd festival... over de gehele linie gezien misschien wel de beste Take Root die ik tot nu toe zag (de 4e keer)...

Ik kwam binnen bij Meschiya Lake & The Little Big Horns, hetgeen me redelijk beviel, maar ook weer neit dusdanig spannend was dat ik alles wiled zien. Een fijn sfeertje wisten ze neer te zetten, maar het werd wel ietwat eentonig. Plus ik wilde op tijd bij Angel Olsen zijn om een goede zitplaats vooraan te hebben. (Hetgeen vrij makkelijk ging, al na het eerste nummer waren redelijk vooraan al een hoop stoelen leeg)... Net als Bertus heb ook ik ervan genoten en er ook nog maar even een plaat van gekocht, die ik toch al wilde hebben. Het was allemaal zo simpel, alleen gitaar, bas en stem, maar haar stem gaat echt overal doorheen (al zal inderdaad niet iedereen dat met me eens zijn)

Hierna ook even Jamie N Commons gezien in de grote zaal. Leuke band, maar de orgel vergalde het voor mij een beetje, het maakte het allemaal een beetje te kazig. Na een akoestisch nummer dat qua gitaarlijn een werkelijk identieke kopie was van Jackson C. Franks Blues Run the Game (was echt geen toeval) ben ik maar richting kleine zaal gelopen om een stukje Sam Baker mee te pikken. Deze Texaan hield wel van een lolletje tussendoor, en weet ook best aardig een sfeer op te bouwen, helaas is songwrite-talent niet uitbundig aanwezig, de teksten waren zwak tot matig en liepen ook niet echt lekker. Ik was dan ook blij toen hij een Woody Guthrie cover speelde .

Vervolgens een klein stukje Howlin' Rain meegepakt, lekkere en stevige psychedelische rock, waar ik prima van kon genieten. Wel stond de zang wat onduidelijk afgesteld, waardoor ze die eigenlijk net zo goed weg hadden kunnen laten.

Ook hier echter neit heel lang gebleven, omdat Woven Hand erna in de grote zaal stond... en goed dat dat was. Het ging keihard, als dat een voorproefje is voor de nieuwe plaat (die ik nog niet heb gehoord) ga ik die erg goed vinden. Maar wat een charismatische man is Edwards toch, ondanks dat er ook vaker niets van te verstaan was dan iets lukte het gewoon allemaal, hypnotiserend optreden en een van de betere optredens die ik dit jaar zag (waarbij aangetekend dat ik dit jaar relatief weinig concerten zag).

Vervolgens nog even lekker wat gegeten (ideaal festival daarvoor) en naar Calexico gegaan, die een show gaven die ik redelijk zwak vond beginnen, maar steeds meer kracht won naarmate het vorderde. Vanaf Minas de Cobre (For Better Metal) zat ik er helemaal in en kon het voor mij niet meer echt stuk. Ook interessant dat dit het eerste instrumentale nummer was, hetgeen maar weer eens benadrukt dat ik de zang het wat zwakke deel van Calexico vind.

Bij elkaar een erg goed bestede zaterdag dus, al zat iets echt op en top magisch in de trant van Iron&Wine 2 jaar terug er niet in.

Gisteren The Flower Kings in De Boerderij

Het was Zweedse week in De Boerderij want nadat ik er afgelopen woensdag al een goed optreden van Moon Safari had gezien volgde gisteren een optreden van The Flower Kings, de band van Roine Stolt en consorten die na een aantal jaren non-activiteit weer terug is van weggeweest.

Voorprogramma was Lalle Larrson, de toetsenist die met onder andere Flower Kings-lid Jonas Reingold deel uitmaakt van Karmakanic. In een korte set (drie nummers, in totaal een half uur) wist hij mij in ieder geval wel te overtuigen van zijn kwaliteiten (daarnaast was het wel aardig om vanaf het balkon zijn handen goed te kunnen volgen). Bij het derde nummer schoof ook nog een gitarist aan, maar die was eigenlijk dusdanig weinig aanwezig in het nummer dat ik me afvraag of hij puur voor deze bijdrage meetourt: lijkt me wat weinig.

Voordeel van slechts een toetsenist als voorprogramma is dat je maar een korte ombouw hebt dus al snel stonden The Flower Kings op het podium om af te trappen met het epic (Numbers) van hun meest recente album Banks of Eden. Nadeel van beginnen met zo'n lang nummer is dat je wat minder mogelijkheden hebt om het geluid bij te stellen en het geluid van de snaredrum stond dan ook veel te hard. Het tweede nummer For the love of gold klonk dan ook al een stuk beter.
Wel stond gedurende het hele optreden het geluid erg hard en ik hoorde meerdere mensen klagen over een kennelijk slechte afstelling maar heb dat zelf door mijn oordoppen (gelukkig) niet kunnen constateren. Wel merkte ik toen ik tegen het einde van het optreden ook eens in de zaal ging staan dat ik bij Rising the Imperial compleet werd weggetrild door de baspedalen van Reingold.

In zijn algemeenheid kan ik zeggen dat het leuk was om de Flower Kings weer eens aan het werk te zien. Wel had ik bij dit optreden precies hetzelfde gevoel dat ik een vorige keer ook had (en dat ook heb bij het bekijken van een dvd): na een tijdje wordt het me allemaal wat te veel. Sommige composities zijn dusdanig lang dat ik op een gegeven moment zowel de draad als mijn aandacht kwijt ben. Met name aan het einde van de tweede helft had ik hier flink last van en bijna 2,5 uur was dan ook best een lange zit. Wat mij betreft hadden ze dan ook wel wat meer korte, meer songmatige nummers mogen toevoegen aan de set in plaats van 'nothing but fuckin' epics'.


Setlist (bij benadering):

Numbers
For the Love of Gold
Stardust We Are
? [edit: What if God is alone]

Last Minute on Earth
In the Eyes of the World
The Truth Will Set You Free
Rising the Imperial

Toegiften:
Paradox Hotel
I Am the Sun

Woendag jl een dubbelconcert gezien in de Boerderij van Believe uit Polen en daarna het Zweedse Moon Safari.

Believe (neo-prog) trapte af en het eerste wat me opviel dat Satomi er niet bij was. Deze violiste is zo kenmerkend voor de muziek van Believe dat ik dat echt een gemis vond. Desondanks speelde de band van Mirek Gill een goed concert. Prima zanger. Helaas is de podiumuitstaling erg saai.
Hier kan men nog wel wat aan verbeteren. Zanger Karol Wroblewski bespeelde ook de de dwarsfluit.
Men speelde een mix van hun albums.
Setlist:
- No Time Inside
- World is Round
- This Bread is Mine
- And All the Roads
- What They Want
- Lay Down Forever
- AA
- Poor King of Sun
- Hope to See

Hierna werd er omgebouwd wat wel langer duurde dan nodig.
Moon Safari (symphonic prog) starte hun tour in Zoetermeer en niet alle instrumenten waren er.
De drummer speelde op het drumstel van Believe.
Uiteindelijk even over 22.00 begon men. Karakteristiek aan Moon Safari is de meerstemmige zang.
Alle bandleden zingen in een of meerdere nummers mee. Live prima gedaan.
De songs kwamen van alle albums. Met name van het debuutalbum werden veel nummers gespeeld. Na 2 toegiften voor een enthousiast publiek (ik schat zo'n 200 tot 250 bezoekers, inclusief Brunniepoo) kwam er een eind aan een prima concert. Na afloop nog even met leden van beide bands gesproken bij de merchandise. Aardige jongens die Zweden. Helaas spraken bij Believe slechts enkele bandleden Engels. En mijn Pools is niet van dien aard dat ik in het Pools kon spreken. Tot slot de EP Lovers End part 3 gekocht. Is niet meer uit mijn Cd speler in de auto geweest sindsdien. Wat een prachtig episch nummer. En ook nog live gehoord.
Ik was niet echt bekend met Moon Safari maar ik ben nu fan.
Men speelde de volgende setlist:
- A Kid Called Panic
- Yasgur's Farm
- Dance Across The Ocean
- Lover's End part 3
- Moonwalk
- A Sun of Your Own
- New York City Summer Girl
- Heartland
- Doorway (toegift 1)
- ??? ( toegift 2, een a capella nummer)

Misschien kan iemand aangeven welk nummer dit was?

En Donderdag weer een concert gezien van Pat Travers en zijn band in P60.
Was het eersteboptreden van tour. Men had een prima dag doorgebracht in Amsterdam.
Na het voorprogramma van Mississippi Mud Pie begon Pat het optreden.
Prima band.overigens. Vooral de meerstemmige gitaarstukken van Pat en 2e gitarist Kirk McKim.
Ook bijzonder vond ik de overname van de solo in een nummer door de een en weer terug naar de ander. Veel gouwe ouwe zoals Meet Me in the Street, Red House Blues en natuurlijk Steviie, wat blijft dat toch een mooi nummer. Natuurlijk ook wat recent werk, Pat heeft pas weer een album uit.
Ook speelde de band een fantastische uitvoering van Black Betty (RamJam).
Dit is heel wat anders dan woensdag (Moon Safari).
Niks subtiel, lekker raggen en rocken.
Na afloop van het concert was de band nog in de zaal voor een meet en greet en voor de merchandise.

Na 3 concerten binnen een week even een kleinde rustperiode.
6 Oktober IO pages prog rock dag in de Boerderij met Anima Mundi, Sylvan, K2, Knight Area en DeeExpus.

Ha, toch nog een recensie!

Het optreden van Believe vond ik zelf wel aardig. Er zaten een paar nummers bij die me erg goed bevielen maar sommige nummers vond ik erg matig. Podiumpresentatie vond ik niet echt slecht, maar het verwachtingspatroon binnen de prog ligt dan ook vrij laag

Moon Safari was top. Fantastisch dat ze de harmonieën live ook echt waar kunnen maken!

Doordat de nummers toch vrij lastig te spelen zijn wordt er nauwelijks gevarieerd op de studioversies. Wel is het algehele geluid een stuk harder, bij tijd en wijle werden de vocalen wat overstemd door de instrumenten, wat je zeker bij deze band niet kunt gebruiken.

Het eerste nummer stonden Papartis en ik helemaal vooraan. Slecht idee, de vocalen waren daar erg slecht te horen waardoor ik uiteindelijk mijn favoriete nummer (A Kid called panic) het slechtst van allemaal gehoord heb. Op een wat grotere afstand werd het gelukkkig een stuk beter.

De jonge bandleden waren erg ontspannen en maakten de nodige grappen (die alleen niet echt aansloegen) en het hele optreden had een relaxte sfeer, wat ook wel goed aansluit bij de vrij blije muziek van de band.

Tegenvallertje was dat ze relatief weinig van Lover's End gespeeld hebben (3 nummers), terwijl die cd mijn inziens toch wel een paar klassen beter is dan hun debuut (waarvan ze er ook drie speelden), maar al met al een band waar ik de volgende keer ook zeker weer heen ga als ze in de buurt zijn. Nieuwe nummer kwam overigens live uitstekend uit de verf!

@ Papartis: dat nummer is Constant Bloom, de opener van Blomljud

Even een update:

Vrijdag ben ik naar de releaseparty van De Hiphopleeft Mixtape Vol. 1 geweest, met onder meer optredens van Free Quincy, Engel ( ) en Skinto. Zaterdag ben ik naar El-P en Despot in Melkweg geweest en dit was een van de beste shows die ik ooit heb gezien. Wat kunnen deze twee heren geweldig rappen zeg, bovendien was de sfeer ook nog eens top. En vervolgens ben ik gisteren met Valerio en de overige makers van Je Zal Het Maar Hebben naar Boomdox geweest en heb ik Safi & Spreej gezien plus een gedeelte van Oddisee. De sfeer was hier nogal dood, maar ik heb een geweldige dag gehad met de mannen van BNN.

Weekendje om niet te vergeten.

Di 25 sept: Wovenhand / Paradiso

Helaas: het was te hard dus niet goed.
Ik had oordoppen in maar zelfs dan was het moeilijk om enige nuance in de nummers te ontdekken.
Het rustiger tussenstuk met oudere nummers (Sinking Hands, Kingdom of Ice (leuke nieuwe bewerking) en The Speaking Hands) gaf enigzins wat lucht en klonk goed.
Waar de nummers van The Laughing Stalk op cd nog wel "songs" zijn waren ze live een bak herrie.
Van de ca 15 keer dat ik David Eugene live heb gezien, zowel met 16HP, solo en met Wovenhand, was dit toch wel een van de minste concerten, jammer.
Deze harde kant is niet mijn favoriete van Wovenhand.

Gelukkig had de jongen helemaal vooraan wel de avond van zijn leven.....

Eens met het bovenstaande stuk. Het concert mistte enige subtiliteit door middel enige 'opbouw', bijvoorbeeld. Er werd nergens naar een climax opgebouwd, maar al meteen ingezet met de climax, waardoor er eigenlijk nooit sprake is geweest van een climax ( ), wat dan de knoeperdharde instrumenten wat teniet deed. Hadden ze dit wel gedaan, en wat subtieler hard geknald was 't véél beter geweest.

Wel weer een totaal ander concert dan ik in Antwerpen mocht aanschouwen, werkelijk waar twee totaal verschillende optredens. Da's ook wel leuk, alhoewel die in Antwerpen wel stukken beter was.

Di 25 september - voor velen de dag waarop het concert van het jaar plaatsvond, nl Dead Can Dance in de grote rode doos langs de A2 alhier.

Was snel uitverkocht en kaarten bereikten snel een prijshoogte die het vocale berfeik van Lisa Gerrard oversteeg. Edoch, mijn lief had - stiekem - kaarten aangeschaft voor het optreden van Jens Lekman in Tivoli De Helling. Iets wat ik totaal over het hoofd had gezien vanwege de teleurstelling over DCD.

Jens Lekman: met band: bassiste, violiste/zang, keyboards, drums, een buitengewoon goed en intiem concert. Viool blijkt echt een stemmingzetter in zijn melacholieke liedjes en ook zijn aankondigingen (Nina, I Know What Love Isn't) mogen er zijn; bijzonder gevoel voor droge humor. Jens musiceerde met zichtbaar veel plezier en het viel op dat itt anders er veel vrouwen waren. Hij memoreerde nog zijn vorige optreden in Utrecht, in Ekko en zei dat hij de volgende keer niet meer zo lang (5 jaar) op een album zou laten wachten. Hij speelde 1,5 uur en het leeuwendeel waren nummers van laatste ep (uit 2011) en recente album van eerder dit jaar; de rest bestond uit 'oudere' nummers, zoals Nina, The Opposite of Hallelujah).

Het was een goed optreden en ik had dit niet willen missen. Het blijft toch iets hebben om acts in kleine zalen als Ekko en Tivoli De Helling te zien, voordat ze echt 'doorbreken'. Patrick Watson, over een maand in Tivoli Oude Gracht, is al hoog en breed uitverkocht - en dat terwijl ik nog mooie herinneringen heb aan hem als voorprogramma van Loney Dear in Ekko.

Overigens laatste album aangeschaft en uiteraard op lp, met opdracht van Jens

Vrijdag 28/09 live in Antwerpen (Trix) : Cave + The White Hills

Het voorprogramma (Cave) van Chicago was me een beetje loom, er zat geen vonk in.Ook vrij statisch op het podium ..dan maar vlug naar the White Hills (NY)...3 muzikanten allen nog naar de jonge kant en in tegenstelling tot (Cave) vrij energiek en met veel zin op het podium. Dat er ook nog een mooie vrouw meespeelde in een uitdagende outfit was mooi meegenomen voor de mannelijke fans. Het optreden zelf verveelde geen moment veel tempowisselingen en stevig gitaarwerk met wat space geluidjes. De zang was ok..deed me wat denken aan Spacemen 3 beetje met een echo klank op de achtergrond.

Een geslaagde avond wel met suisoren maar dat neem je erbij..op naar het volgende concert

Gisteren Therion gezien in de Oosterpoort, Groningen.

En wat speel je dan als symfonische metalband als eerste nummer op je 25th Anniversary Tour? Juist... Poupée de cire, poupée de son. Een metalversie, uiteraard.

Geslaagd concert overigens. Hoewel ze pas vanaf 1996 nummers ten gehore brachten, was het een fraaie dwarsdoorsnede van hun rijke oeuvre. Veel persoonlijke favorieten misten wel, maar dat was enigszins te verwachten. Het geluid was uitstekend, Snowy Shaw en zangeressen waren zeer goed bij stem, en de (licht)show was weinig op aan te merken. Alleen de Franse nummers van het net verschenen album kwamen niet altijd even goed over (gelukkig waren het er maar drie), en toen er zowaar een klein verhaaltje werd afgestoken voorafgaand aan zo'n nummer hoorde je uit het publiek 'shut up en sing'... de enige wanklank van de avond als je het abominabel slechte begin van een Antalgia-nummer even niet meerekent. Maar dat was toch maar een support-act, dus dan mag je even volledig uit de maat spelen.

Ook gisteren Therion gezien, maar dan in Antwerpen. De band besloot ter ere van de 25ste verjaardag iets speciaals te doen, en bracht dan maar een cd uit vol metalversies van Franse chansons. Maar zoals Freitzen al zei, werd er niet al te veel van gespeeld.

Alle reguliere studioalbums vanaf Theli waren vertegenwoordigd in de setlist. 'Hits' zoals Rise of Somdom & Gomorrah en Blood of Kingu werden afgewisseld met nummers die nooit eerder op een Therion-tour werden gespeeld, Gothic Kabbalah en Wondrous World of Punt bijvoorbeeld. En daarnaast speelden ze ook nog eens lange, epische nummers zoals Via Nocturna en Land of Canaan. Een erg gevarieerde setlist dus.

Ik heb eigenlijk geen negatieve kritiek. Vocalisten Lori Lewis, Linnea Vikstrom en Thomas Vikstrom (niet Snowy Shaw) waren alledrie in topvorm, net zoals de rest van de band. Voor de gelegenheid was er ook een keyboardspeler en een buikdanseres bij.

Het was kortom een fantastisch concert van één van mijn favoriete bands. (En op de weg naar huis lekker meegezongen met Poupée De Sire,... op de nieuwe cd!)

Oh, het was inderdaad geen Snowy Shaw. En is Gothic Kabbalah serieus nooit eerder live gespeeld? Heerlijk nummer. Die buikdanseres heb ik overigens gemist.

Nomeansno in Tivoli, GROOTS.... (alweer)....

Eens kijken of Dweezil daar volgende maand nog aan kan tippen

Tori Amos, Bozar, Brussel

Tori Amos horen is geen probleem voor me, maar Tori Amos zien is een ander verhaal. Deze keer stond ze met een compleet orkest op het podium. Mij lijkt als je voor een tour 50 musici kunt betalen, dat dan een kledingadviseur niet al te zwaar op de begroting drukt.

Kijk, sommige zaken hóren nu eenmaal zo. Als je naar de Koningin gaat dan draag je een stropdas. Ga je met de Philharmonische op een podium staan, dan doe je een fatsoenlijke jurk aan. Of pak. Maar geen clownspak. Het veelkleurige tenue waar Tori zich in getooid had, daar snuit Elton John zijn neus niet eens in. Géén gezicht, dit deed echt serieus afbreuk aan de performance. Als publiek focus je toch op de ster van de avond, en ik zat mij dus eerst serieus af te vragen of ze nu een been miste. Maar nee, die ene broekspijp was zwart. Soms wordt muziek mooier als je met je ogen dicht luistert, en gisteren was er geen keuze.

Goed, die muziek dan maar.... die zat vanaf de onverwachte opener Flying Dutchman al goed en die werd met het verstrijken van de avond steeds overtuigender. Normaal heb ik het niet zo op classic-meets-pop maar het moet gezegd dat de composities van Tori Amos zich hier goed voor lenen. Ik heb er geen Night of the Proms gevoel bij gekregen, en dat vreesde ik eerlijk gezegd wel een beetje. Een verwacht hoogtepunt was Gold Dust, maar de uitvoeringen van Winter en Precious Things waren ook overweldigend. Bij een orchestrale uitvoering verwacht je dat nummers er zwaarder van worden, maar dat bleek niet altijd het geval. Hey Jupiter en Girl Dissappearing werden juist verrasend vlot en luchtig gebracht. Aan muzikale variatie geen gebrek, en godzijdank had ze zich in de pauze omgekleed.

Levellers in Doornroosje:
Veel oud werk, en een sterke set; miste alleen Simon Friend, zijn 2e stem is meer bepalend dan ik had verwacht, ook zijn gitaarspel is sterker.
De aanwezigheid van Stephen Boakes op didgeridoo maakte uiteraard veel goed.

Ik was hier ook bij. Haar kledingkeuze was inderdaad opmerkelijk, maar ik vond het zeker niet afschuwelijk.

Het concert zelf was zonder meer goed, maar ik heb ik al veel betere concerten van Tori gezien. Ondanks ze een groot orkest bij zich had, bleef het soms nogal saai. Je hoorde dat het Metropole en Tori goed op elkaar waren ingespeeld en dat ze veel plezier hadden om samen te spelen, maar dat haalde hier en daar toch wel een stuk spanning er uit. Tori met het Metropole in 2010, of Tori met het strijkkwartet in 2011 vond ik beide een stuk krachtiger. Ook de pauze van 20 minuten mocht achterwege zijn gelaten.

Maar begrijp me niet verkeerd, wat gespeeld werd was bloedmooi. En sommige nummers - zoals Hey Jupiter, Yes Anastasia en Precious Things - werden op een prachtige manier nieuw leven in geblazen.

Gisteren The Kyteman Orchestra gezien in Carré, aangezien hun optreden op Lowlands nogal indruk maakte op mijn vriendengroep. Dit was een iets andere setting natuurlijk. Over het algemeen was ik erg onder de indruk van het geluid en het vakmanschap van de muzikanten, al was het nogal bombastisch en chaotisch bij tijd en wijle en soms riekte het enigszins naar effectbejag. Overall een avond met een wijde range aan muzikale impulsen, waar genoeg te genieten viel...

Ik biecht gelijk op, dat ik vanavond in mijn plaatselijke theater naar Woodstock the Story ben geweest.

Jawel, daar lijkt wellicht een drempel overschreden, maar ik wilde weten wat er anno 2012 nog van kon worden gemaakt. Bovendien was er sprake van een nogal redelijk jonge kast met artiesten die sowieso het jaartal 1969 nooit zullen hebben meegemaakt, dus dat was echte interesse van mijn kant, wat is hier de invalshoek?

Wij hebben een mooi theater op zich maar ik krijg altijd plaatsvervangende schaamte voor mensen die met hun handen in de lucht meedeinen, maar goed. Het gaat mij puur om de creatieve uiting. Kan de gitarist (David Aferiat) een goede kopie van Santana of Jimi Hendrix aan? Weet zanger Martin van der Starre een goede Joe Cocker neer te zetten, zangeres Muriel te Loo de juiste Grace Slick? Thomas Meeuwis die de zangpartijen van Roger Daltrey voor zijn rekening nam?

Eerlijk gezegd waren mijn verwachtingen zeer aan de lage kant. Ik ben toch meer van het type die vind dat de oude artiesten vooral hun eigen repertoire maar moeten opdreunen, dat hoort niet bij anderen.

Toch moet gezegd dat het mij, eerlijk is eerlijk, erg is meegevallen en dat de cast zeer zijn best heeft gedaan om er wat van te maken. Er werd zeer vakkundig gespeeld en gezongen.

Laurens ten Den heeft alles bekwaam en met verve aan elkaar gepraat. Komisch op de juiste momenten. Het verhaal was verder flinterdun maar hij had de vrij ondankbare taak de geest van Woodstock over te brengen op het publiek. Daar slaagde hij wonderwel in, net zo goed als dat ook de cast met verve en enthousiasme de oude bekende Woodstock klassiekers de revue deed passeren.

Het Theater in Almere zat lang niet vol, zeker ook niet met jongeren, maar dat was gezien het gebodene een beetje oneerbiedig. Vooral gezien het feit dat de cast zelf alles moet doen, het was bepaald geen productie van Joop van den Ende.

Nu zullen ze dat misschien ook niet willen, maar het geeft wel een bepaald soort van bevrediging als je zelf alles moet doen, verkleden enzovoorts, per slot van rekening mag je het toch zien als een low budget productie. Zei zanger Martin van der Starre na afloop tegen mij en mevrouw musician en twee kennissen, toen wij nog een biertje gingen halen in de club van het theater en de band daar later ook naar toe kwam.

Van der Starre heeft al een redelijke carriere als zanger en oprichter van de Haagse band Jewelste achter de rug en verder musicals als We will rock you en de nederlandse Jesus Christ Superstar, waar hij Judas speelde.

Van der Starre slaagde er in de schreeuw van Cocker na te doen zoals dat hoort in With a little help from my friends en dan ben je naar mijn maatstaven redelijk op de goede weg als zanger.

Ik vind het wel wat hebben, dat nakeuvelen met (een lid van) de band na een concert. Mevrouw musician, die daar veel verstand van heeft, kan dan nog uitvoerig uitleggen dat er toch meer aan PR en social media moet worden gedaan om Woodstock the Story toch wat meer bekendheid in Nederland te geven. Dat is ook bij lowbudget producties heel goed te doen en de uitvoering is het waard.

Almere was het 5e optreden. In totaal staan er 44 gepland binnen Nederland, ik kan een bezoekje van harte aanbevelen.

Gisteren het jaarlijkse iOPages-festival in De Boerderij in Zoetermeer

Na het tegenvallende succes van vorig jaar had de organisatie besloten om het festival dit jaar maar op één dag te houden. Of zij deze beslissing zelf als een geslaagde beschouwen weet ik niet, maar de opkomst was in ieder geval hoger dan vorig jaar en de sfeer was uitstekend. Ook viel het me op dat de redactie in grotere getale aanwezig was.

De muziek dan. De aftrap werd gegeven door het Cubaanse Anima Mundi, die op een later moment aan het programma waren toegevoegd. De band verkeert enkele maanden in Nederland voor wat optredens en voor het opnemen van een nieuw album, dus mocht de organisatie deze kans niet laten liggen. Het aanvangstijdstip van 14.45 hield niet over, de vijf kwartier speeltijd ook niet, maar kwalitatief was het van een absolute buitencategorie. Het applaus vooraf en na het eerste nummer (Time to understand) leek meer op een ovatie, de band wist zelf ook nauwelijks wat hen overkwam. Gelukkig lieten ze zich niet van de wijs brengen en gooiden er met Flying to the Sun nog een nummer van hun laatste album er tegenaan.
Hierna was het de beurt aan een nieuw nummer, The Return, dat ze een jaar geleden ook al speelden maar dat in mijn beleving toen nog heel anders klonk (ga ik snel controleren met de gisteren gekochte live-registratie van dat optreden). Nu was het veel langer, erg spannend, af en toe wel wat onsamenhangend, maar wel voorzien van een geweldig stuk ritme in het midden (met een gastbijdrage van drummer Remco Engels van Mangrove).
Na zes nummers en vijf kwartier zat het er helaas alweer op en met de zoveelste ovatie verliet de band het podium om vervolgens nog een paar uur op het festival aanwezig te blijven.

Tweede band Knight Area heeft mij nooit zo heel veel gedaan en toen na een paar nummers mijn medebezoekers het voor gezien wilde houden, kon ik daar prima mee leven, ik had ze toch al twee keer eerder gezien.

Na het eten (een paar broodjes) trad band drie aan: het Amerikaanse K2, een band met onder andere Ryo Okumoto van Spock's Beard in hun midden. Hoewel, in het midden is niet helemaal accuraat. De volledige linkerkant van het podium was bestemd voor de toetsenist en het meeste licht ook. Misschien wat overdreven want muzikaal draait zeker niet alles om hem en met name de zanger was prima.
De muziek, een erg toegankelijk soort prog, soms zelfs een beetje Spock's Beard light, vond ik op cd nog wel aardig maar hier deed het me erg weinig. Ook van dit optreden hebben we uiteindelijk maar een vrij klein deel gezien.

Vierde band, DeeExpus heeft veel positieve kritieken gekregen voor hun meest recente worp, maar dat album heeft op mij niet veel indruk weten te maken. Dit optreden was de laatste kans die ik het gaf en het is helaas zonder resultaat gebleven. Dat de muzikanten (met Mike Varty als vervanger voor Mike Kelly, die met Marillion tourt) kunnen spelen staat buiten kijf maar ik heb eigenlijk niet één boeiende compositie voorbij horen komen. Eindeloze stukken doelloos instrumentaal geweld, ik werd er na een tijd vrij flauw van. Ik verkeerde wel in de minderheid want de band werd enthousiast onthaald.

Afsluiter Sylvan begon met een half uur vertraging en was voor mij de tweede band waar ik wel naar uitkeek, ook al vond ik het meest recente album geen hoogtepunt in hu oeuvre. Van dit laatste album hebben ze drie delen (goed voor ongeveer een uur aan muziek) gespeeld, alsmede wat losse nummers (One Step Beyond van Presets en een aantal nummers van Posthumous Silence). Het laatste half uur heb ik niet meegemaakt, dus ik durf niet te zeggen wat ze toen nog gespeeld hebben.

Het was weer een geslaagd festival, met name door de hele ambiance. Muzikaal heb ik namelijk wel betere dagen mee heb gemaakt.

Scissor Sisters in de Melkweg Amsterdam: Let's have a kiki!

Toen hun debuut uitkwam moest ik niks van dit bandje hebben. Langzamerhand lukte het me toch steeds minder om ze niet leuk te vinden en het moest er maar eens van komen om ze ook eens live mee te maken.
Op een feestje hoopte ik en dat feestje kreeg ik.
Vooraf werd het publiek (bestaande uit behoorlijk wat hippe types, frisse meiskes, leernichten, alto gays en coole hetero's) opgewarmd door DJ Sammy Jo.
Zijn muziek paste volgens mij wel bij het publiek. In elk geval kwam ik er al lekker in en toen even na 21.00 uur de band het podium betrad ging het feest gelijk in volle versnelling.

Misschien heb ik de laatste tijd te veel 'verantwoorde artiesten' gezien waar het serieusheidsgehalte erg hoog ligt want wat was dit fijn. Gewoon ongecompliceerde feestvreugde en een publiek dat helemaal uit zijn dak gaat i.p.v. devoot aan de voeten van een artiest te gaan liggen.
Opgezweept door vooral Ana Matronic ontplofte de zaal meer en meer en gingen de homo's nog harder joelen. Jake Shears was niet altijd even sterk bij stem en kan voortaan zijn shirtje maar beter aanhouden want de leeftijd gaat bij hem toch wat tellen en de strakheid van het buikje verdwijnt. Maar hoe dan ook: alles voor de act en die act was geslaagd. Niet moeilijk doen maar feesten.
Jammer dat het geluid weer eens knetterhard stond want mijn oren piepen er nu nog steeds van.

@Brunniepoo
IO Pages Prog festival.

Het laatste half uur heb ik niet meegemaakt, dus ik durf niet te zeggen wat ze toen nog gespeeld hebben...

Nog een deel van Sceneries en als toegift volgens mij The Colours Changed van PS.
Er werden allemaal gekleurde neonlicht staafjes uitgedeeld.
Ook was er een humorvol intermezzo. Ik denk dat Marco (zanger) iets heeft opgenomen in het Duits en dit door een vertaalapp gegooid heeft. Er werd in het Nederlands een leuk verhaal verteld (zou zweren dat het Beatrix was) via zijn mobieltje (voor de microfoon).

Ben het aardig met je recensie eens behalve wat DeeExpus betreft, vond ik wel foed in tegenstelling tot K2. Die speelde ook veel te hard qua geluid.

Rond 0.30 uur was het afgelopen. Nog 2 dagen stijve kuiten gehad van het staan.

nou, een vierde deel van Sceneries was misschien ook wel wat veel van het goede geweest, maar The Colours Changed had ik wel willen horen. Die lichtstaafjes herinner ik me van de vorige keer, gaf wel een leuk sfeertje.

Gisteren Richard Hawley in de Melkweg gezien. Hij speelde een mooie show met oude en nieuwe nummers, Met name de stevige nummers van zijn laatste CD komen wat beter uit de verf.

Ook dit oudje was erg mooi:

Was een mooi optreden inderdaad. Ben niet heel bekend met zijn oeuvre, maar heb er wel van genoten. Leuke man ook, mooi hoe hij het publiek stil kreeg met een cool gebrachte vileine opmerking.