Sites zijn niet te vergelijken. Eindelijk kan ik eens mezelf zijn tijdens het schrijven van zo'n stukje.

Leuk mede-users met de ultieme existentiële vraag opzadelen op de vrijdagmiddag:

wie ben je dan hier?

Niels Waarlo.

Gisteren nog eens The Gathering gezien, in Dynamo Eindhoven. Altijd een plezier om deze band bezig te zien. De nadruk lag op het laatste album, Disclosure, waarvan vooral het bisnummer I Can See Four Miles bijzonder goed uit de verf kwam. Vooral met dat explosieve einde. Andere hoogtepunten waren voor mij Great Ocean Road en Shot to Pieces.

Setlist:

Paper Waves
Meltdown
Great Ocean Road
Heroes for Ghosts
Shot to Pieces
All You Are
Broken Glass
Souvenirs
In Motion #1
Gemini I
No Bird Call
--
I Can See Four Miles

Dat is echt precies dezelfde setlist als bij de twee optredens die ik van ze gezien heb (Amstelveen en Hoofddorp), je zou toch mogen verwachten dat deze band wel tot enige variatie in staat is...

Maar goed, de optreden waren beide goed dus verder weinig te klagen.

Gisteren geweest bij het Cross-linx festival In het Muziekgebouw Eindhoven. Crosslinx was ook te zien in Utrecht (fietsafstand voor mij), maar dat was met gedeeltelijk programma en ik vind Eindhoven gewoon een veel fijnere zaal dan de Rooie Doos; meer ruimte, minder herrie, leukere mensen.

1e concert was in de grote zaal Lamb, samen met de Amsterdam Sinfonietta. We waren er vroeg dus hadden we mooie plaatsen met goed zicht op podium en Lou Rhodes in het bijzonder. Ik ben niet zeer vertrouwd met het repertoire, vond ook niet alles goed, maar er zaten een aantal nummers bij waarbij ik de muziek ´in me opzoog´ zo mooi was het. What Sound heb ik teruggevonden als een van de nummers die me echt hebben beroerd.

Daarna, in de kleine foyer, Hauschka. In het loopgebied buiten de zaal waren op meerdere plaatsen kleine podia ingericht en waren er meerdere optredens tegelijk. Ik stond lekker dichtbij, op een meter of 3 van ´prepared piano´ virtuoos Hauschka, bij gelegenheid begeleid door Samuli Kosminen, drummer/sampler bekend van Múm. Nauwelijks ergens mee te vergelijken intens ritmische muziek, waarbij ik me met name een nummer herinner waarbij Kosminen halverwege even overging op een reggae-ritme. Ongrijpbaar rijke muziek waarbij je eigenlijk niet snapt hoe dat kan met zo weinig instrumenten.

Daarna weer terug naar de grote zaal, voor Patrick Watson. Ik ben nooit zo aangeraakt door zijn CD´s, heb er eentje, maar die komt nauwelijks uit zijn hoes. Eigenlijk omdat er geen andere concerten waren tegelijkertijd ben ik gaan kijken - gelukkig maar. Waar bij Lamb de Amsterdam Sinfonietta een prettige bijkomstigheid was, is bij Watson de show meer echt een ´cross-link´ van pop met klassiek. Leuke intermezzo´s, met een stukje Debussy, en ook ruimte voor humor, met als tekenend moment het stoppen van het orkest en opnieuw starten van een nummer als er wat ongelukkig is ingezet door Watson ´ja dat mag bij popmuziek´. Sfeervol slot:




Voor de laatste set maakten we gebruik van de mogelijkheid tot ´music mining´; bijwonen van kleine concerten (maximaal iets van 20 personen publiek, en ook maar iets van 20 minuten lang) op onverwachte plaatsen in het muziekcentrum. We kiezen eerst het Alvaret Ensemble, postrock met trombone, gestreken elektrische gitaar, uiterst gevarieerde percussie, piano en flarden van poëzie, in (wat ik dacht te zijn) Fries. Heel zacht gespeeld en in een bijzondere setting, in een soort kelder/voorraadhok.
In de catacomben onder het gebouw, gewoon in een gang naast de lift, zagen we nog een optreden van Katharina Gross. Bijzondere act cello en samples daarvan, waarbij ze aanvankelijk is omgeven met grote schotten waardoor je haar alleen door een kiertje kan zien, terwijl bij elk nummer de schotten wat verder opengaan. Muzikaal niet echt memorabel, maar als ´event´ toch wel heel apart. Dat je ten overstaan van zo´n klein publiek, dat niet voor je kiest anders dan uit niewsgierigheid, iets kan brengen dat onbekend, heel apart, en toch niet krultenerig wordt, vond ik al bijzonder. Leuke ervaringen.

.. En ik zie nu pas dat jij dus ook was geweest. Leuk dat je precies zo als ik de combinatie van Sinfonietta met Lamb tegenover die met Watson vergelijkt.

Weer eens naar Little Devil geweest gisteren, tot aan begin van t jaar nooit daar geweest, maar nu bijna wekelijks.
Dit keer was er een hardcore metaal-avondje gepland. Het bier vloeide rijkelijk, maar toch kon ik kwaliteit van de bands nog redelijk beoordelen.
Tarantino zette gewoon een goede set neer, Cornered was muzikaal uitstekend (vocalen was minder), Nihilator wint het op mentaliteit en This Routine Is Hell was zo slecht dat ik liever shoarma ging halen. Tot volgende week Little Devil!!

Patrick Watson in Eindhoven was echt weergaloos, ik heb echt 1 van de beste uren van mijn leven gehad, wat een muziek, zang, speelgenot (orkest en band), chemie, relaxtheid, wauw.

Hier ook Patrick Watson gezien gisteren. Inderdaad echt waanzinnig goed bij vlagen. Wat een samenspel ook tussen orkest en band. Eerder op de avond was Lamb ook al erg mooi. Hoogtepunten waren voor mij uiteindelijk Nils Frahm, die met een naar eigen zeggen "Pink Floyd 70s set up" speelde en naast wonderschoon pianospel ook futuristische krautambient ten gehore bracht, en Hauschka, dat ik eigenlijk niet eens meer in woorden kon vatten. Hauschka was eigenlijk niet vergelijkbaar met iets wat ik al eerder had gehoord: geprepareerde piano in combinatie met drums en vreemde geluidseffecten. Bij vlagen neigde het erg naar klassiek, soms was het bijna dance, maar dan met klassieke instrumenten.

Met Calexico vorige week en Nils Frahm en Hauschka gisteren heb ik eigenlijk al drie concerten gezien die beter waren dan het beste concert van vorig jaar. Wat een geluk.

Yep, ik moest SQ nog even bijvallen. Bij voorbaat excuses voor mijn metafoor.

Waar het samenspel tussen Lamb en Amsterdam Sinfonietta bij tijd en wijle deed denken aan twee geliefden die voor het eerst gezamenlijk de daad met elkaar bedreven - tastend op het niveau van wat werkt en wat niet - leek het treffen tussen Watson en Sinfonietta een zorgvuldig georkesteerd muzikaal/erotisch hoogtepunt: geen aanwijzingen nodig, alles klopte en het paste perfect en het publiek was getuige ervan. Patrick Watson was volkomen relaxed en zat echt in een flow. Andy Barlow (Lamb) daarentegen probeerde nog om een zeker control te krijgen.

Me bewust van die situatie verzuchtte ik tegen mijn lief dat ik benieuwd was hoe Lamd/Amsterdam Sinfonietta na een paar uitvoeringen samen zou klinken. Nils Frahm helaas niet in Utrecht - en dat voelde als een gemis.

Wij hebben helaas het begin van het optreden van Lamb gemist, maar het samenspel was daar bij vlagen ook wel erg goed. Maar daar voelde het orkest wel meer als een uitgebreide backingband, terwijl de band en het orkest bij Watson echt versmolten. Het was behoorlijk sprookjesachtig af en toe. Nu stonden we bij Watson ook wel een stuk beter (inmiddels niet meer achterin de zaal).

Nadeel in Paradiso vond ik wel de logistiek. Na Watson ging vrijwel iedereen tegelijk weg, waardoor het nog vijfentwintig minuten duurde voordat we eindelijk onze jassen hadden. Gelukkig kwamen we nog net op tijd aan voor Nils Frahm. Tussendoor Lamb en Watson door ook nog een stuk van The Dodos gezien, maar daar konden we niet echt inkomen omdat het in de bovenzaal van Paradiso wel heel druk en warm was.

Heel het concert van Lamb in Eindhoven staat trouwens op YouTube:
YouTube - Lamb & Amsterdam Sinfonietta - 1. Angelica, 2. Butterfly Effect, 3. What Sound - 2013-03-01

Weer terug van een avondje Melkweg. Sean Price trad op. In het voorprogramma Joe Kickass (met Killing Skills achter de knoppen). Begon dus al heel erg tof (en sympathiek) en daarna maakte Sean P het fijn af. Kort maar krachtig. Zo heb ik het graag. Goede tracklist. Krachtig gerapt. Hij miste wel wat scherpte bepaalde momenten, maar dat zijn we wel gewend van Amerikaande rappers die in Amsterdam vertoeven.

Gisteren The Flower Kings en Neal Morse in een dubbelconcert in een uitverkochte (en warme) Boerderij.

Beide artiesten heb ik al meerdere keren gezien dus weinig verrassingen. Flower Kings hebben zelfs niet eens nieuw materiaal uit sinds hun vorige optreden in september dus was hun optreden een mix van wat nieuwer en wat ouder werk. Wel leuk allemaal, alleen verzandde het af en toe weer in enorm gepiel en dan is het soms lastig de aandacht erbij te houden, zeker ook omdat de bands vrij statisch op het podium staat. De set duurde ongeveer anderhalf uur, vrij kort dus, maar voor dit geval lang genoeg voor mij.

Neal Morse stond na zo'n twee jaar weer eens solo als progartiest op Nederlandse bodem en had dus wel wat nieuw werk, waar hij ook behoorlijk uit putte. Nu vind ik de krachtige opener Momentum en Weathering Sky verder prima nummers maar het ellenlange World without end had hij van mij wel achterwege moge laten. Verder wat ouder werk, waarbij met name Temple of the living God goed aansloeg.
Tja, en verder kun je niet anders dan het enorme verschil in podiumbeleving zien tussen de Zweden en de Amerikanen. Neal Morse staat continu te grappen met het publiek, heeft enorm veel energie, ging weer eens dwars door het publiek heen naar het balkon om daar verder te zingen en was al met al dus een beleving op zich. En dat werd gewaardeerd door een dolenthousiast publiek.
Zijn band - voor het eerst op Europese bodem - was na de Amerikaanse tour al goed op elkaar ingespeeld en sowieso zitten Randy George en Mike Portnoy al langer bij de club. De vier- en vijfstemmige nummers gingen ze goed af en verder werd er het nodige gedubbeld met instrumenten, waardoor de toetsenist bijvooreeld ook meteen als saxofonist inzetbaar was. Prima band.

En dan was er natuurlijk - na meer dan drie uur concert - nog de uitsmijter die ons beloofd was. Stolt, Morse en Portnoy vormen immers driekwart van Transatlantic, dus kon er ook van die band nog wel het nodige gespeeld worden. Eerst Bridge across forever door Morse en Stolt en daarna een lange medley van verschillende nummers door alle drie leden, aangevuld met Jonas Reingold in plaats van Trewavas (verrassing, ik had Randy George verwacht) en met aanvulling van de saxofonist van Morse. Ook dit stuk klonk prima en had als voordeel dat de ellenlange instrumentale middenstukken netjes waren weggeknipt waardoor het tempo vrij hoog lag.

Om iets over twaalven hield ik het voor gezien dus wellicht heb ik nog een nummer gemist. Ik vond het na ruim vier uur echter wel weer mooi. Erg mooi zelfs.

Nits, 7 maart 2013

Dit was denk ik de vijfde keer dat ik dit sympathieke gezelfschap live zag. De laatste keer was echter al gauw tien jaar geleden dus het werd weer eens tijd. Ik schat dat een man of 200 was komen opdraven om een van de beste Nederlandse bands ooit te mogen aanschouwen. Het voorprogramma was van (als ik het goed schrijf) Ilvera. Een soort van hippievrouwtje die op zich een mooie stem had en ook wel aardige liedjes had maar een half uur is wel wat lang voor een akoestische show met teksten over haar tuin en over oude huizen met een ziel.

De mannen begonnen redelijk laat (iets over half tien) en waren tegen half twaalf weer klaar. In de tussentijd speelde ze veel materiaal van hun laatste albums. De laatste leg (Malpensa) was met een stuk of 7 tracks zelfs erg ruim vertegenwoordigd. Ze speelden van hun laatste album o.a. Five Fingers, Man on a Wire, Schwebebahn, Paper, Blue Things en een fantastische versie van het symfonisch getinte Bad Government and Its Effect on Town and Country waarbij de band werd bijgestaan door iemand op electrische gitaar. Onderdeel van het laatste nummer was een fantastische solo van Robert Jan Stips op zijn oude originele mini-moog.

Verder ook nog wel wat oud materiaal maar dat waren vooral de nummers waar ze bijna niet omheen komen zoals J.O.S. Days, Adieu Sweet Bahnhof, Nescio, en concertafsluiter In the Dutch Mountains. Andere "oudjes" die nog voorbij kwamen waren The Dream, Cars & Cars en Bauhaus Chair.

Het was leuk om te zin hoeveel schik de mannen er nog in hebben. Ze maakte grappen over andere nostalgische acts in de Boerderij zoals Peter Frampton en Uriah Heep. Volgend jaar bestaat de band al weer 40 jaar en, zo werd verteld, komen er een aantal re-releases. We kijken er naar uit!

Vanavond Villagers live gezien in Tivoli Oudegracht. Al met al een prima optreden, weinig op aan te merken, maar het was ook niet geweldig. Ze begonnen met (in mijn ogen) wat mindere nummers en eindigden met de knallers. Echter, zeker in het begin spatte de overtuiging er niet echt vanaf en verschilde de uitvoering niet echt met die van de albums. Vanaf The Bell werd het beter en het echte hoogtepunt lag bij de laatste nummers van de reguliere set. Daar ging de handrem er eindelijk vanaf en werd het tijdens The Waves en met name Ship of Promises nog even echt stevig zelfs. Na een mooie gestripte uitvoering van That Day door O'Brien solo had ik gehoopt op I Saw the Dead als uitsmijter, helaas kwamen er nog twee rustige nummers, waardoor het optreden toch een beetje als een nachtkaars uitging. Nogmaals, er was weinig op dit optreden aan te merken, maar echt overtuigend was het maar bij vlagen.

Setlist:

Grateful Song
Home
Set the Tigers Free
Passing a Message
The Meaning of a Ritual
Memoir
The Bell
The Pact (I'll Be Your Fever)
Earthly Pleasure
Judgement Call
Nothing Arrived
Rhythm Composer
Becoming a Jackal
The Waves
Ship of Promises

Toegift:
That Day
My Lighthouse
Pieces

Hierbij That Day wat toch wel het mooiste moment was:




Geluid in de zaal was niet optimaal.

playlist: video's

Jake Bugg in Tivoli

[embed]http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=JWQAFc6IS10[/embed]

Ik was er ook, was mooi. Hij speelt goed gitaar trouwens!

Op WTWTA keek hij wel continu boos het publiek in, ik heb hem denk ik één keer tijdens het hele uur voorzichtig zien lachen

Maar hij speelde wel prima inderdaad

Wat dat betreft lijkt ie dan ook op zn idool

ik moet zeggen dat ik het voorprogramma van Jack Savoretti beter vond dan Jake Bugg.

Gisteren The Pineapple Thief in de kleine zaal van Paradiso.

Ik had ze in december nog gezien als onderdeel van een dubbelconcert en kwam gisteren vooral voor een wat langer optreden met ook wat meer de nadruk op langer werk. En kwam bedrogen uit.

Voor een man of honderd gaven Bruce Soord en consorten weliswaar een energiek concert maar de nadruk lag heel erg op de laatste twee cd's en de nieuwe ep, het wat hardere werk dus. Ik heb er niet veel op tegen maar wat meer oud werk was wel aardig geweest. Daarnaast stond de bass in het begin van het concert wel erg hard waardoor je bijkans werd weggetrild.

Na slechts vijf kwartier hielden de mannen er alweer mee op, om nog terug te komen voor één toegift. Wat mij betreft wel wat karig allemaal voor een band die ons wel drie maal bedankte omdat we naar hen toe waren gekomen en niet naar Steven Wilson die even verderop in de Melkweg stond.

Ik had je graag mijn spijt gegund dat ik niet gekomen ben, maar dat krijg ik toch niet uit deze beschrijving geperst. Lijkt zelfs wel of Bruce Soord zich tegenwoordig wat geneert voor zijn oudere werk.

De Gallaghers zeker?

Gisteren bij The Killers geweest in de Ziggo Dome. Een band die ik tot een paar jaar terug nog veelvuldig luisterde maar sindsdien eigenlijk niet meer. Nu kon ik op het laatste moment ineens gratis mee en dat viel bepaald niet tegen moet ik zeggen. The Killers weten al net als grotere acts zoals Coldplay en Muse een nette show neer te zetten met een goede balans van hits, nieuwe nummers, toffe visuals en het nodige vuurwerk zoals dat een grote naam betaamt. Grootste nadeel was echter wel dat als je vooraan stond je de drummer totaal niet kon zien omdat die vrij ver naar achteren zat op het behoorlijk hoge podium. En laat de drummer nou net één van de meest interessante band leden zijn om te volgen tijdens het optreden, hij drumt namelijk alsof z'n leven er van afhangt

Benjamin Herman @ Ekko (10/03)

Als rock muziek mijn huis is, dan is jazz het rommelzoldertje waar geen vaste trap naar toe gaat. Je weet dat het er is, je kan het altijd wel waarderen maar eigenlijk kom je er nooit. Zo is het ook bij mij en jazz: ik kan het wel waarderen op zijn tijd, maar een concert bezoeken heb ik nog niet gedaan. Om de vervreemding dan gelijk maar compleet te maken, was het gelijk ook mijn eerste concert dat midden op de dag begon… Juist.

Gelukkig was het wel de jazz die ik erg kan waarderen: de oude jazz. Om je een idee te geven, het nieuwste jazz album uit mijn collectie komt uit 1975. Hierbij helpt het dat het nieuwe album van Benjamin Herman vooral covers zijn van de oudere nummers.

Ondanks dat bij het optreden de podium bezetting erg statisch was, gebeurde er toch veel door de leuke interactie tussen de bandleden en de waanzinnige solo's die gegeven werden. Vooral de drummer was tof om te zien spelen! Samen met de leuke aankondigingen van de nummers was de presentatie ruim voldoende. Toch miste ik een beetje spanning in het optreden. Voor mij is jazz meer luister muziek en is bijna 2 uur kijken naar jazz-muzikanten toch te veel van het goede. Vooral naar het einde toe wilde de aandacht wel eens verslappen.

Al met al was het een geslaagde middag en was ik een ervaring rijker. De rommelzolder zal niet mijn favoriete deel van het huis worden, maar een vaste trap zou geen kwaad kunnen.

Carl Palmer Band in de Boerderij

Met dank aan de NS arriveerde ik gisteren een half uur te laat in Zoetermeer, waardoor ik helaas het begin van het concert gemist heb. Volgens de setlist zijn daardoor onder andere Knife's Edge, Hoedownen Peter Gunn aan mijn neus voorbij gegaan. Oh well...

Ik viel in bij een niet bijster boeiende vertolking van America maar gelukkig werd het daarna alleen maar beter, onder andere de volledige Pictures at an Exhbition, Tarkus, Barbarian, Karelia Suite, Fugue in D Minor en nog wel wat stukken. Hoogtepunt waren ook zeker de solo's (een stukje Carmina Burana op elektrische gitaar, de Bohemian Rhapsody op bass, waarbij zeker het Scaramouche-gedeelte geweldig was) en toch vooral de geweldige drumstelbeheersing die Palmer liet zien tijdens een solo in Fanfare for the common man.
Na een korte toegift (Nutrocker) konden we na ongeveer 2,5 uur tevreden weer huiswaarts.

Palmer heb ik vorig jaar gezien. Extreem goede bassist en gitarist heeft hij bij zich, al is de toon van de gitarist wel erg scherp. 'Hoedown' is wel erg vet op gitaar. 'Pictures' was toen echt magistraal.

Zijn waarschijnlijk dezelfde gitarist en bassist die hij gisteren bij zich had. Overigens had ik je verslag gelezen, was voor mij de definitieve reden om een kaartje te kopen.

Jan Akkerman gezien gisteravond. Fantastisch gitarist, maar geen emotie, geen gevoel, alleen maar technische perfectie. Geen contact met publiek . Wist de aandacht van het publiek nauwelijks vast te houden. Hele strakke band dat wel. Maar het ontbrak aan bezieling en enige emotie. Jan Akkerman deed me nu voor het eerst aan een autist denken. Die helemaal opgaat in zijn instrument en er technisch gezien ongelooflijk mee over weg kan, maar er geen spatje emotie in wist te leggen. Terwijl voor mij emotie en muziek hand in hand moeten gaan.