Ik was gisteren ook bij Dinosaur Jr.
Het concert deed mij een beetje ongeinspireerd aan, op de automatische piloot.
Dat vind ik jammer, al is de temperatuur in vergelijking met 2009 op het podium wel met 30 graden gestegen, toen leek het tussen de band leden niet zo lekker te lopen. Geen blik naar elkaar, soms een spontaan jammetje. Nu viel dat reuze mee.
2 nummers voor Lou Barlow(waarvan 1 en Deep Wound cover; gaaf!).
De nieuwe nummers die vaak een wat funky riffje hadden vond ik eigenlijk niets aan, ik heb die nieuwe plaat nog niet eens en die gaat er denk ik ook niet komen...

Onderhoudend concertje, maar de 'Beyond'tour en 'Farm'tour vond ik stukke beter, sowieso ook qua setlist.

Dit was geloof ik de setlist:

See It on Your Side
Repulsion
The Wagon
Don't Pretend You Didn't Know (Lou vocals)
Watch the Corners
Crumble
Rude
Out There
Feel The Pain
Training Ground (Deep Wound cover Lou Vocals)
Tarpit
Start Choppin
Freak Scene
Forget the Swan

Encore:
Just Like Heaven (The Cure cover)
Sludgefeast

Traumahelicopter en Jacco Gardner in uitverkocht Merleyn.

Traumahelicopter dendert als een trein, dit basloze drietal met 1/2 drietal heeft de energie van de Ramones, likt wat psychobilly en punkrock en ligt heerlijk in het gehoor. Stil staan is moeilijk bij deze 3 Groningers.

Jacco Gardner, hier is natuurlijk al erg veel overgeschreven en gezegt. Het belangrijkste wat ik gisteren hoorde, ja ook live komen de nummer van het debuut prima uit de psychedelische verf.

Eergister naar Tina Dickow in Tivoli geweest. De eerste nummers waren alleen Tina met gitaar, later kwamen gitarist (Dennis) en toetsenist/trombonespeler Helgi erbij als ondersteuning. Haar laatste album was vorig jaar al gepromoot, dus nu kon ze focusen op haar beste werk. Er werden dan ook vooral nummers van Count to Ten en In the Red gespeeld. In de akkoestische setting kwamen die nummers erg goed tot hun recht.
Minpuntje was wel dat Tina Dickow alles zo professioneel en foutloos probeert te laten verlopen dat het concert spontaniteit miste. Als Helgi zo nu en dan een opmerking richting publiek maakte, zag je haar denken 'o jee, wat gebeurt er nu, hou je mond!'
Het beste concert ooit, volgens mijn vriendin. Zelf heb ik me ook goed vermaakt.

James Walsh zanger van Starsailor live in de Amstelkerk in Amsterdam.

James zong solo veel van de oude liedjes van de eerste twee albums van Starsailor in de kleine en intieme zaal van de Amstelkerk aangevuld met nummers van zijn nieuwe CD en EP. Alleen samen met een PC en een gitaar gewapend speelde hij anderhalf uur.

In het begin moest hij er even in komen maar verloop van tijd werd het steeds beter.

The Irrepressibles in Leuven.

Wederom een heerlijk optreden en eindelijk MuMe-collega Mjuman ontmoet en daarna lekker geborreld.
Ik kreeg van Jamie nog een bericht dat hij ons graag backstage had willen ontmoeten maar helaas ging dat niet door want ik zat dus al aan de borrel met Mjuman

Nooit neem je mij eens mee.

Dan mag je nu even naar wat clipjes kijken en luisteren:

Jacco Gardner, Herrek - 013, Tilburg

Herrek:




Na het horen van Waktu Dulu verwachtte ik een rustige set. Dit was voor het grootste gedeelte ook zo maar af en toe zaten er behoorlijke uitbarstingen in die richting shoegaze gingen. De nummers zijn op sommige momenten erg mooi maar er gebeurt net iets te weinig om lang te boeien. De samenzang was wel loepzuiver en de band speelde heel strak.

Jacco Gardner:




Dit was de artiest/band waarvoor ik kwam. De set opende met babygeluiden, het was snel duidelijk dat de band het titelnummer van Cabinet Of Curiosities ging spelen. Alles was retestrak, de band speelde alles een stuk voller dan op het album. De heerlijke baslijnen vielen op. De nummers werden voor het grootste gedeelte gespeeld zoals op het album maar Lullaby werd flink uitgebreid. Dit was het hoogtepunt van de set (begint rond 3 minuten in het filmpje). Hierbij moest ik even denken aan A Saucerful of Secrets van Pink Floyd. Dat vond ik wel grappig aangezien ik aan The Piper At The Gates Of Dawn moet denken als ik de plaat luister.

De visuals stonden aan de zijkant van het publiek, dat vond ik een beetje een gemiste kans. Maar zonder visuals weet Jacco Gardner ook wel een klein droomwereldje te creëren. Deze jongen gaat nog een mooie muzikale toekomst tegemoet.

Ja herrek ik hou onzettend veel van deze band en de nieuwe plaat is erg goed. Live ook gigantisch gegroeit, ik snap jacco gadner wel maar mij doet het helemaal niks zelfde verhaal gisteren weer. Digan porch was weer erg fijn in al zijn gerammel.

Niet gisteren, maar zojuist.
John Cale in Tivoli
Venus in Furs in de toegift - wat een heerlijk nummer blijft dat toch.

Verder erg afwisselend, veel nieuws, veel oud, soms rocken, soms chaos en soms introspectief.
Petje af, 70 is de man inmiddels...

Net terug van Vladislav Delay & Andy Stott @ het STUK in Leuven.
Vladislav Delay was nogal abstract en hield het gelukkig ook kort (50-tal minuten).
Andy Stott was vervolgens weergaloos met een set van 1u10. Het geluid was zo mogelijk nog voller en dieper dan op CD, en als toemaatje werden we nog getrakteerd op wat nieuw materiaal (zo klonk het alleszins). Verder vooral van zijn laatste twee EP's en album gedraaid.
Ook nog kennis gemaakt met enkele nieuwe "dansstijlen" in het publiek (dat trouwens maar bestond uit een honderdtal mensen)

Sigur Ros weer terug inde HMH. Iets minder spektakel dan de vorige keer. Nul contact met het publiek behalve met het uitzwaaien en 1 x tijdens een nummer, toch jammer, sfeer komt er niet echt helemaal in. Wel een hele mooie gebalanceerde set met van alle albums wat, supergoed gebracht. Veel nieuw werk, komt live beter aan dan op het album bij mij. Fraaie visuals met projectiedoek en een knoepert van een halfrond scherm achter het podium.

De eerste keer Sigur Rós voor mij, alles wat ik verwacht had. Alleen of ik daar blij mee ben..

In mijn extase had ik rustig Amsterdam Amstel ingevuld op mijn NS-app. Tot ik me bedacht dat de trein waar ik in zat helemaal niet naar de Arena ging, want dat was Bijlmer Arena. Zodoende was ik iets later (half 9), maar ach.. in dat half uurtje had het voorprogramma niets anders gedaan dan een half uur lang 3 of 4 noten aanslaan. Ik vond het wel mooi. Was visueel wel erg dood.

Paradiso zou al niet te evenaren zijn en de HMH zou niet iets zijn voor Sigur Rós. Fuck die mensen dacht ik, dit wordt een geweldig concert!

Na twee onbekende nummers (I Gaer niet herkend) was daar opeens de eerste klapper. Ik was in de veronderstelling dat het E-Bow was, maar die kwam later dus. Tussendoor steeds oude toppers als Olsen Olsen, Vaka en Glosoli. Niet heel verrassend, maar je moet ze een keer gehoord hebben. Ik kon me echter niet aan de indruk onttrekken dat ik af en toe toch meer gericht was op Ajax (don’t ask) dan op die IJslanders.

Yfirbor∂ was de opening en het eerste nieuwe nummer. Niet heel spectaculair. Brennisteinn werd al beter en bewees dat het volgende album op z’n minst één aardig nummer heeft. Vervolgens wat oude bekenden. Vlak voor de pauze ‘Kveikur’ en dat was een mooie afsluiter. Waarmee ik ook wist dat het nieuwe album ook een geweldig nummer heeft.

Deze avond sprong eruit: Varu∂. Dat is echt een hemeltergend mooi nummer. Dat vrouwenkoortje op het einde, één van de weinige keren dat ik echt kippenvel kreeg.

Svefn-G-Englar is zo’n encore waar je voor komt. Na een weinig imponerend begin, komt op een gegeven moment die omslag en gaat het nummer helemaal los. Die uithalen van Jonsi waren zeker kippenvelmomenten.

Afsluitend dan toch waarvoor ik kwam. Een live-versie van Popplagi∂. En alles wat ik verwachtte van dit nummer kwam uit. En meer. Een weergaloze trip waarbij het op het einde helemaal los gaat. Hoewel het geluid wel wat harder had gemogen soms. Daartussen schijnt nog een nieuw nummer gezeten te hebben, maar door de vooruitzichten naar het slot, de pijn overal in mijn lichaam van het staan en de teleurstelling om een wedstrijd die in Boekarest gespeeld wordt, heb ik eerlijk gezegd geen idee of die nou goed was.

Al met al een mooie 2 uur muziek, maar echt helemaal erin opgaan gebeurde maar zelden. Genoeg hoogtepunt, maar helaas waren die snel voorbij. Zelfs een gaapmoment gehad.
Verwachting voor het nieuwe album: gewoon goed, maar geen meesterwerk. Varud was duidelijk de grootste verrassing. Ik ben geloof ik verliefd.

P.S. Was ik de enige waarbij het even duurde, voordat het kwartje viel. Dat podium bewoog helemaal niet naar boven!

Ha, was jij dat? Ik zag opeens wel allemaal beveiliging/hulpverleners rennen. Ik dacht nog dat ik toch niet bij een Michael Jackson-concert was?

Afgelopen jaar naar Paradiso geweest dus de HMH maar overgeslagen. Maar van de zomer op BKS en Werchter wel weer natuurlijk. Ben ook wel benieuwd naar de volledige show met grootse visuals. Dat mis je natuurlijk wel grotendeels in een kleine zaal.

Net terug van Frans Bauer in een vernieuwde Meenthe te Steenwijk. Alweer drie jaar geleden dat ik twee concerten van hem bezocht heb, en die waren beter. Niet dat Frans vanavond niet goed zong, maar het showelement was weg. Geen danseressen meer op het podium en ook de lichtshow was karig. Ook de aanloop van fans op het podium viel wel mee, hij heeft wel eens meer kado's ontvangen. Vrees dat ik wat op Frans ben uitgekeken. Evenwel heeft het concert wel twee uur geduurd.

Hoeveel kost een kaartje voor die Frans Bauer tegenwoordig eigenlijk?? Ben ik best benieuwd naar..........

Dat is per theater verschillend. In De Meente kostte het € 33,75. De Harmonie in Leeuwarden is duurder.

Gisteren voor de 2e keer binnen een jaar Fatoumata Diawara live gezien (deze keer niet alleen want ook Rhythm & Poetry was er wat ook erg gezellig was) en wat een geweldig feestje was het weer. Ze had een hele dag ziek op bed gelegen en er was pas 1 uur voor het optreden definitief beslist dat het doorging maar daar was niet veel van te merken (hooguit dat ze tussen de nummers door wat minder vertelde over de songs dan de vorige keer dat ik haar zag). Met haar naturelle sympathieke en enthousiaste uitstraling die als vanzelf overslaat op het publiek (ik ken echt weinig artiesten die zo natuurlijk staan te stralen op het podium) kreeg ze de hele Melkweg aan het dansen en swingen, er stond volgens mij echt niemand meer stil. Maar ook een sociaal bewogen artieste met een grote maatschappelijke betrokkenheid die ze uitdraagt zonder "prekerig" te worden. Voeg daarbij een band met louter rasmuzikanten en dan kan ik maar 1 conclusie trekken: Topavond gehad!!!

Ik ben gisteren met ene "El Ninjo" (spreek ik het zo goed uit?) naar een concert geweest van Fatoumata Diawara. Wat een avond zeg! Zo levendig. Zo enthousiast. Zo heerlijk Afrikaans, zonder in stereotypen te vervallen. Zo swingend. Zo muzikaal. Zo dansbaar (en ik ben al zo lekker ritmisch ) Zo positief. Zo enthousiast. Kortom: topshow! Menig hiphopper die ik live heb gezien kan hier veel van leren. Niet chagrijnig op het podium staan omdat dat je imago is. Nee! Een open houding en warmte aan de zaal schenken. Ik wil nog een keer!







Wellicht volgt er nog een filmpje.

Sigur Ros heeft een groot probleem

Gisteren Sigur Ros gezien, heel goed concert met een Jonsi die live een betere zang heeft dan ik had gedacht. Tot zover het verrassende. Nu laten we eens met mijn problemen met het concert van gisteren beginnen. Om te beginnen met het feit dat ze nieuwe nummers spelen die nog niet op een album of ep staan, ok als je 1tje doen en misschien ook nog 2 maar 4 nieuwe nummers? komaan zoveel materiaal en dan daarmee starten. De nummers waren niet slecht, dat niet maar waren zeker ook niet super. Misschien als ik ze wat meer hoor dat ik het wat beter ga vinden maar dit doe je toch niet? Daarnaast hebben we te maken met een heel groot probleem: De nummers van untitled en AB steken er zoveel boven uit ten opzichte van de andere nummers dat je gewoon met een tekort gevoel dit concert verlaat ook al hebben ze die prachtige afsluiter die het deels wel goed maakte. Nu zijn die andere nummers niet slecht hoor maar ze komen echt te kort om het een prachtig concert te maken. Ik hoop stiekem dat sigur Ros eens een untitled tour doet, dan ben ik er zeker bij.

Vergeet je Hoppípolla en Sæglópur niet? Toen ik ze 2 weken geleden zag, ging het dak van de zaal bij deze nummers, het ware dé hoogtepunten, naast de bisnummers.

De manische gekte van Wovenhand. Ze speelde een strak concert, hard en had een gevoel dat het publiek het over zich heen liet komen.

Wovenhand 27 feb 2013 Tivoli Utrecht
In september was Wovenhand al voor een tour in Nederland en nu voor een eenmalig concert.
Veel is er niet veranderd. Het is nog steeds zoals de laatste cd (The Laughing Stalk) is: hard en intens.
Voor mij was in september het concert in Paradiso het minste ooit van Wovenhand: te hard waardoor er geen enkel nuance in de muziek te horen was. Ook gisteravond was het hard maar misschien door de plek waar is stond (helemaal vooraan naast de boxen) en omdat er geen 2e gitarist was beleefde ik het wel intens zoals het hoort te zijn.
Zoals gewoonlijk had David weinig contact met het publiek en dit keer niet irritant veel improvisatie voor elk nummer.
Als als laatste toegift David solo op banjo "Whistling Girl" (zie hieronder, bedankt likeahurrican) speelt krijg ik weer de bevestiging dat de rustiger kant van Wovenhand mij meer kan bekoren dan de huidige hardere aanpak.
Toch genoten van het concert maar ben erg benieuwd welke kant Wovenhand in de toekomst op gaat. Aan de 2 nieuwe nummers te horen zal dat (helaas?) in het verlengde liggen van The Laughing Stalk.

Saeglopur vind ik 1 van hun slechtse nummers ooit en hoppipolla is zeker ook niet mijn favoriet

C2C gaat de festivals plat spelen deze zomer

Dat is toch wel het besluit waar ik toe gekomen ben gisterenavond toen ik ze zag in de AB in Brussel. Ik had ze al gemist op dour deze zomer, doordat ik al een hele dag op het terrein was en ze speelden maar om 2u30. Had een kwartier ervoor besloten om toch maar mijn tent op te zoeken, achteraf iets wat ik me beklaagd heb. Want als ik aan veel mensen vroeg wat het beste optreden was op dour kreeg ik vaak C2C te horen. Nu had ik dus direct een ticket gekocht toen ze naar Brussel kwamen. Nu voldeden ze volledig aan de verwachtingen en zelf beter. Ik verwachte alleen maar 4 DJ's maar het was zoveel meer. Ten eerste konden ze alle 4 geweldig scratchen (ze zijn dan ook niet voor niets een aantal keer wereldkampioen geworden) Ze begonnen alleen om da na een paar liedjes en ertussen door wat freestylen. verzetten ze hun panelen om met 2 tegen 2 te scratchen, soort van wedstrijd waar het publiek in mee betrokken werd door het publiek ook op te splitsen. daarna weer terug bij elkaar maar ze liepen ook constant te switchen van panelen. Daarna kwamen er 2 drummers bij, iets later een sax, trombone en trompet. Daarnaast hadden ze ook tal van gastzangers mee (bijna allemaal die op hun album meedoen). Hun liveoptreden zit gewoon heel goed in elkaar. Deze groep moet je zeker eens zien !! Ze zouden nu al als afsluiter kunnen staan op een festival.

En Varúð dan? Was voor mij één van de absolute hoogtepunten in Amsterdam.

Net terug van Kanye West in HMH en dat was me een beleving zeg. Het duurde even voor ik doorhad echt in de goede zaal te zijn, want allemachtig, ik leek wel aanbeland bij de plaatselijke computerbeurs zoveel nerds die er rondliepen. Mijn ogen uitgekeken naar al die youtubegangsters.
De show van Kanye was hooggeprijst, dus hoge verwachtingen. Helaas bleef de zaal maar tot 3 kwart gevuld, waardoor vanaf begin af aan de sfeer niet echt optimaal was. Kanye deed wonderwel meer zijn best dan ik had verwacht, zeker gezien het lame publiek dat vanaf seconde 1 vertikte ook maar enige energie terug te geven.
Toen ook Kanye doorhad dat er echt geen land te bezeilen viel vanavond, droop hij maar af met een sisser, om ook enige vorm van toegift te laten voor wat het was. Het publiek vond het allemaal prima, want zo konden ze weer lekker snel naar huis en veilig achter de computer nog wat ubervette beats maken voor het slapen gaan.

Net terug van http://www.cross-linx.nl/

Festival staat in teken van de combinatie pop en klassieke muziek - o.a Lamb met Amsterdam Sinfonietta (= kamerensemble bestaand uit 20 strijkers), verder celliste Katharina Gross, Rachel Grimes (pianiste), Brandt, Brauer & Frick (soort van akoestische techno - boeiend) en Patrick Watson met Amsterdam Sinfonietta.

De combinatie van Lamb en strijkorkest werkte vernieuwend en klonk goed; de combinatie van strijkers en Watson was ronduit prachtig - alleen voor Patrick Watson loont het al de moeite om nog kaarten aan te schaffen voor dit festival t/m 4/3 op nog een viertal andere plaatsen, o.a Eindhoven en Groningen (A'dam is uitverkocht), check de link.

Opvallend hoe Watson als performer is gegroeid sinds ik hem zag optreden als voorprogramma van Loney Dear in Ekko

Naar Kanye West geweest!

19 februari verschijnt op internet het bericht dat Kanye West voor een verrassingsconcert naar Heineken Music Hall komt. Kaartjes voor de show: slechts vijfentachtig euro. Een hoop gemor via de social media volgt – want het geld is op in Nederland. Negen dagen later is het zover en staat Kanye West voor het Nederlandse publiek op te treden. De show is verre van uitverkocht. De tribune op de eerste etage is dicht. En in de zaal is er nog volop bewegingsruimte. Dat gaat duidelijk ten koste van de sfeer, die vrijwel de gehele avond ontbreekt. Is deze show dan wel al haar geld waard geweest?

Ik moet toegeven: ik ben de grootste fanboy van Kanye West uit Noord-Brabant. Ik heb cd’s, dvd’s, lp’s, een polo en een standbeeld (in mijn tuin) van de legendarische rapper en producer. De enige reden dat ik vorig jaar niet in Gelredome aanwezig kon zijn was omdat 2012 mijn ziekenhuisjaar was. Meteen toen vorige week donderdag de kaartjes in de verkoop gingen zat ik achter de computer. Om tien uur ‘s ochtends had ik mijn ticket al. Ik heb de hele week uitgekeken naar de liveshow. Objectief kun je natuurlijk nooit zijn als het muziek betreft, maar veel subjectiever dan mij ga je ze niet meer krijgen. Na alle negatieve reacties op Twitter, Facebook en muzieksites is het nu eens tijd om de nodige veren in de reet van Kanye West te stoppen en mijn absolute waarheid te verspreiden.

Vóór Kanye West had je artiesten zoals Michael Jackson en Prince. Daarna kwam een hele tijd niks. Tot Kanye West dus. Wat mij betreft is er geen artiest die onze generatie, onze hiphopcultuur, zo goed vertegenwoordigt als Kanye West. De beste man is excentriek, zijn shows exlusief en zijn muziek artistiek. Om dat nogmaals aan te tonen is HMH prachtig aangekleed voor de show met onder meer drie grote beeldschermen waarop de gehele avond fraaie visuals te zien zijn (oceanen, ijsschotsen, vogels) en muzikanten die net naast het podium in fraaie witte gewaden gehuld zijn. Kanye West zelf is gekleed in iets wat op een dwangbuis lijkt, terwijl hij vanaf een soort ijsschots het nederige volk toespreekt.

Kanye West is kil. Er is veel afstand tussen de entrepreneur en het publiek. Zelf vind ik dat dit zo hoort. De afstand tussen hem en ons staat symbool voor de afstand tussen ons en al het ongrijpbare in deze wereld. Van wereldwonderen tot verre sterrenstelsels. Juist doordat Kanye West zich duidelijk niet meer onder ons, gewone burgers, begeeft is hij de artiest geworden die terecht zo aanbeden wordt. Hij is van de buitencategorie. Mensen uit deze categorie vragen nu eenmaal niet hoe het op ons werk is en of we nog een kopje thee lusten. Mensen uit deze categorie eten hert voor ontbijt, verdienen miljoenen met sponsordeals en gaan om met Jay-Z. Dan mag je terecht langs je gelakte schoenen zweven.

Tijdens de show is Kanye West zoals je mag verwachten zeer creatief. Hij komt rustig op. Speelt zijn nummers zoals “Cold”, “Heartless” en “All Falls Down” met veel bezieling. Zo nu en dan loopt hij van zijn podium af om een masker te halen. Zo draagt hij even een Yeti-masker, terwijl er in de zaal sneeuw naar beneden komt vallen, en richting het einde van de show heeft de grootheid een diamantenmasker opgezet. Zijn concert wordt gekenmerkt met fraai uitgesponnen in- en outro’s, rookmachines, en een beheerste rapper – die live zeker zo sterk klinkt als op plaat. Zijn tirade over multinationals is wat ingetogen, maar scherp. En als Meneer West vertelt dat je vooral in jezelf moet geloven dan krijg je een warm gevoel van binnen.

Kanye West krijgt tijdens zijn show niet wat hij verdient: adembenemende stiltes als de rapper aan het woord is, applaussalvo’s als de rapper uitgesproken is. Het publiek is namelijk te tam. Dan is het na afloop gemakkelijk haten dat Kanye West geen toegift meer geeft. Maar Kanye West moet geen toegift geven als wij dat niet verdienen. En wij verdienden het niet.

Ik heb van de eerste tot laatste minuut volop genoten van de liveshow. Kanye West staat als begenadigd performer op te treden. Hij is barmhartig naar het veel te tamme publiek – als hij na een kwartier huilend weg was gelopen had ik daar alle begrip voor. Zijn setlist steekt geweldig in elkaar: muziek van vrijwel al zijn projecten komt langs. Van een blokje autotune tot een blokje met oude hits om vervolgens ook een handvol moderne krakers te spelen. Na ongeveer anderhalf uur zit de show er jammer genoeg weer op. Wat mij betreft mogen dit soort avonden wel drie dagen duren. En hoewel ik zelf ongelovig ben geloof ik wel in God en Kanyezus is zijn zoon.

Bekijk mijn recensie met zelfgemaakte foto's hier.

Jij geeft House of Hiphop wel iets aparts mee

Leuk geschreven Het is dan ook niet om die reden dat we het erover eens zijn dat het Hiphopleeft niet gehaald had, hè?