Big Country stond vorig jaar ook al op Pinkpop Classic maar kan me voorstellen dat ze daar een ander publiek troffen. En dat zou best jammer zijn want het participerende deel van het publiek werkte best sfeerverhogend en was zeker onderdeel van een geslaagd optreden.

Een hoop nummers zeiden me weinig maar dat blijken dus allemaal nummers van de recente cd te zijn. Nou ja, die zal dan wel punten scoren voor herkenbaarheid. Klonk verder best prima maar de hoogtepunten zaten ook bij mij toch wel in de klassiekers, met Fields of Fire en In A Big Country als uitschieters.

Goed optreden van een band die zijn livereputatie wat mij betreft waar heeft gemaakt.

Sorry ik bedoelde ook reguliere optreden.

Ik heb mij ook best vermaakt gisteravond. Dat er een nieuwe cd van Big Country-met-de-zanger-van-The Alarm-en-de-bassist-van-de-Simple Minds uit was, was voor mij eerlijk gezegd nieuw, maar een en ander klonk verder best vertrouwd. Dat vrijwel de helft van de setlist maar meteen uit dit nieuwe album bestond, is voor een band met dertig jaar historie wel wat aan de ruime kant, maar het feit dat het het enige album is dat in de huidige samenstelling gemaakt is, is daar ongetwijfeld mede debet aan. Dat op de meezinger en grootste(?) hit Look Away na de rest allemaal van het zijn zesde lustrum vierende The Crossing (plus omringend EP-materiaal) kwam, deed wat mij betreft hun andere werk ook wel wat tekort.

Hoogtepunt was voor mij Chance, niet geheel toevallig ook mijn favoriete nummer uit de set, al werd de al genoemde publieksparticipatie hier ook wel wat erg opgerekt.

Prima dat het een goed optreden was.

Ik heb de 'originele' Big Country ruim 35 keer gezien. In het optreden van gisteren had ik weinig interesse. Uitstekende muzikanten, maar wat mij betreft hadden ze een andere naam mogen kiezen.

Erg goed optreden van Tom McRae gezien in Leeuwenbergh.
Hij trad solo op en dus moest het publiek zijn orkest zijn.
Van een luisterend muisstil naar publiek participatie.

Dans Dans

meer moet ik daar niet over zeggen, oh ja gisteren ook The Bad Plus gezien, dat was ook wel goed alleen had ik liever wat van hun covers gehoord in plaats van allemaal nieuw materiaal.

Tijdens het Le guess Who festival in Utrecht is er een middag programma Le Mini Who.

Daarbij de volgende artiesten gezien
- Poppy Ackroyd


- Erin Lang & The Foundlings


- Crowds


- Herrek


- The Doo Run Run
- My Friend Television
- I am Oak
- Shak.
- Menomena

Deerhunter in Tivoli

"Good Evening, We Are The Fall"

Met het zelfbewustzijn was niets mis, maar het moet gezegd: met het optreden evenmin.

En later die avond een totaal gekkenhuis bij Thee Oh Sees. Wat een strakke show, en wat een publiek!

Een dagje Ribs & Blues. Wilde eigenlijk twee dagen gaan, maar kreeg te maken met afhakers...

Helaas minder mooi weer dan voorgaande jaren, maar het was in ieder geval droog op een enkel miezerbuitje na.

12 Bar Blues Band opende met aardige bluesrock. Wel van het type dat je na een halfuur gehoord hebt. Drippin' Honey leek veelbelovend toen ik een contrabas zag, maar de zanger was beperkt en hun spel nogal eenzijdig. De zanger/gitarist speelde ook nogal staccato, houterig en veel van hetzelfde. Larry & his Flask was een soort punk en roots crossover. Op zich wel eventjes grappig, maar toch vrij lomp. Big Boy Bloater klonk vanuit de loungehoek wel goed, maar toen we in de tent gingen staan, schotelde hij ons alleen maar rare feestmuziek voor. Exit tent.

Dan Treetop Flyers, die ik wel eens live wilde zien. Het begon tegenvallend en nogal flauw, maar er zat gelukkig een stijgende lijn in. Ze hebben niet echt een uniek geluid, maar als de muziek naar CSNY, Neil Young en Jonathan Wilson hint, blijf ik wel even kijken. Van mij hadden ze nog wel wat meer in harmonie mogen zingen dan ze nu deden.

Tussendoor nog even naar Saint Jude, maar naar anderhalf nummer ging ik weer terug naar Treetop Flyers. Saint Jude lijkt wel heel erg op een product van de rockacademie. Gelikte, commerciële stadionrock met zo'n schreeuwwijf op zang. Goede muzikanten, maar echt vreselijk cliché. Beans & Fatback hebben we gemist, er moest gegeten worden.

We kwamen voor Walter Trout en hij maakte er een lekker showtje van. Trout is wel een ongelofelijke show-off, maar ik vind het indrukwekkend om andere muzikanten zo goed te zien spelen. Hij speelt alleen wel ontiegelijk veel hoge noten. Dat is een soort effectbejag, omdat noten dan al snel krijsend en spectaculair klinken. Met meer afwisseling in hoogte zou zijn spel veelzijdiger worden. Hij speelde langgerekte nummers om veel te soleren, maar af en toe hadden er wel een paar maten vanaf gekund. Dan had hij net wat meer nummers kunnen spelen.

Dus wel een tikkeltje tegenvallend, maar een gratis dagje uit is niet snel te verpesten.

Lekker vet maar kort optreden van Palma Violets, komen waanzinig goed uit de verf live, en maken er een mooie show van. Alleen met 1 plaat ben je zo klaar.
Voorprogramma Adam and the Relevants ook goed, richting The Strokes en gewoon uit Nederland

Net Phosphorescent gezien in Rotown, dat was erg gaaf.


De 'encore' was adembenemend met een fantastische uitvoering van 'Wolves', 'Mermaid Parade' en 'Los Angels'.

unknown mortal orchestra 23/5 in rotown.. . De geluidsman had er zin in en deed de schuifjes maximaal open wat de zaak , noem het subtiliteit geen goed doet. ik houd toch wel van een stevige muur van geluid, maar zoals ik van mijn moeder leerde : overal waar te voor staat .... ik ging wel tevreden naar huis. fijne band!

De reggae legende Lee 'Scratch' Perry gisteren gezien in Hengelo. 78 jaar and still going strong.

Focus in de kleine zaal van Het Patronaat

Musician heeft vorig jaar al een lang verslag van een Focus-concert geschreven en sindsdien is er uiteraard niet bijzonder veel veranderd. Vermoedelijk speelde de band nu iets meer werk van Focus X (drie nummers, meen ik) maar verder kwam het bekendere werk weer gewoon allemaal voorbij.

'Bijzonder' was wel de tweede toegift. Een man die me meerdere keren was opgevallen omdat hij aardig de weg kwijt leek werd voor het laatste nummer het podium opgeroepen om een nummer te zingen. Het leek vrij gênant te gaan worden (en zo begon het ook) maar uiteindelijk bleek de man in kwestie een prima blueszanger waarvan je kon zien dat de routine er nog niet helemaal uitgesleten was. Het was, kortom, best een aardige afsluiter. Geen idee alleen wie die vent nou was.

Een jaar of twee geleden zag ik de band al eens optreden in de Leidse Stadsgehoorzaal, toen nog zonder Grootjes. Dat was een zitconcert in een te lege zaal en mede daardoor schortte het wat aan de beleving. Gisteren was dat compleet anders, een erg gedreven band en een enthousiast publiek. Een concert van zo'n 3 uur ook (inclusief een te lange pauze), niet voor gek voor de oude mannen Van Leer en Van der Linden. Prima avond gehad.

Mini festival Roojerie Venray

Mr A Balladeer: Zoals altijd verteld Marinus veel tijdens zijn optredens. Maar in een kleine ingetogen zaal (120 mensen), komen zijn liedjes goed tot zijn recht. Het publiek was muisstil en dat ziet een artiest graag. Publiekslieveling Swim with Sam kwam ook voorbij.

In Lak'Ech: Dit is serieus een zeer getalenteerde band. Invloeden van blues, folk en pop worden tot een eigen geluid gesmeed, compleet met Hoorn en Accordeon. Daarbij beschikt zangeres Nienke Lohuis over een prachtige stem. Band om te onthouden en die heel groot kan worden.

Case Mayfield: De ietwat zieke Case speelde allemaal nummers van zijn volgende album, dit was dus voor de fans die er zeker waren vanavond, een geweldige bonus. Echter na het geweld van In Lak'Ech moest het publiek weer muisstil zijn om de nummers van Case (die niet al te vrolijk zijn) tot zich te nemen. Hier werd deels gehoor aan gegeven.

Mister and Missisippi: Ja dit bandje speelde en jaar geleden nog gewoon in de huiskamer, en minder als een jaar later zijn ze gewoon bekend en zeer gewild. De organisator werd ook persoonlijk bedankt, en Maxime Berlag en haar jongens maakte er een mooi feestje van.

Erg geslaagde editie weer van het HKC festival, op naar de volgende editie.

Paul Di'Anno and the Phantomz in de Buze te Steenwijk. Voorprogramma Martyr was beter. Di'Anno lijkt tegenwoordig wel op Rob Halford (die zingt toch echt beter). Niets in Di'Anno's stemgeluid herinnert aan die platen die hij met Iron Maiden heeft gemaakt, dit was gewoon een matige coverband. Gaandeweg de voorstelling ben ik weggegaan om een snackbar te bezoeken. Paul had een glazige blik in de ogen.

Het is Inlakech, Frank

Maar verder heb je gelijk.
Het is nog een zeer onbekende band, en zoals het er nu naar uit ziet gaan zij hun debuutplaat in eigen beheer uitbrengen. Blijft een risico, dus het is een kwestie van spelen, spelen en nog eens spelen. Maar dit is een band met minstens zoveel potentie als Mister and Mississippi imo.

Hier trouwens een mooie reeks foto's van die avond: Flickr: Patrick Joosten's Photostream
En zeer binnenkort duikt er op 3voor12.nl/limburg ook een recensie op.

Gisteren was het weer tijd voor Retropop in mijn eigen Emmen. Ongeacht de line up ben ik altijd van de partij. De formule? Telkens een gerenommeerde band uit het verleden die 3 kwartier speelt gevolgd door een coverband, dat gaat dan tot even na middernacht zo door. Behalve de Simon & Garfunkel en de Bee Gees coverband, die ik niet gezien heb, was het met de coverbands slecht gesteld dit jaar, daar kunnen we kort over zijn. Deze keer begon er geen band uit het verleden, maar was het Racoon dat het spits afbeet. Ik ben absoluut geen fan van deze band maar ze zetten een geweldige show neer waarna een helicopter klaar stond in de buurt om ze naar Limburg te brengen. Daarna was het de beurt aan Jan Akkerman die met My Brainbox een prima show neerzette. Beetje jammer dat het geluid in het begin wegviel. Ook jammer dat het accent meer op de, overigens prima, drummer lag dan op Jan Akkerman. Bert Heerink deed Kaz Lux probleemloos vergeten. Compliment. Veel mensen liepen weg, maar dat wijt ik meer aan de onbekendheid met het repertoire dan aan het vertoonde spel. Alphaville was er voor de 2e keer, en ik mag hopen de laatste keer. Ze hadden er heel veel zin in, maar het leek werkelijk nergens op. De flinterdunne hitjes uit het verleden zijn allang verbleekt en daar helpt niks meer aan. Frank Boeijen bracht het er een stuk beter van af. De goedgemutste Boeijen speelde geholpen door een fantastische ritmesectie zijn bekendste hits. En dan was het wachten op de hoofd act van de avond: Status Quo. In een woord geweldig. Voor een keer werd afgeweken van de 3 kwartier speeltijd. Zij mochten anderhalf uur los. En de oude mannen klonken energiek als in hun beste dagen. Ze hadden er zichtbaar plezier in. Nadeel was dat Status Quo niet de afsluitende act was. Het publiek dat al vanaf het middaguur het zitten koukleumen was er wel een beetje klaar mee. Jammer want Nile Rodgers gaf een uitstekende, gelikte show weg die zeker de helft van het publiek gemist heeft.

Volgend jaar is het hopen op beter weer en vooral aan de kwaliteit van de coverbands mag wel gedaan worden, dan kan deze formule nog jaren mee.

Zie nu dat er een filmpje van bestaat. Iemand die deze man herkent?

John Doan, Amerikaanse Folk/wereld en Ambiance muzikant uit Californie. Een Harp Gitarist.
Speelde in een spritueel centrum in de bossen bij Barchem. Heel mooi en mistiek.

YouTube - John Doan - Where Horses Of Faery Hide

Fijn optreden in de kleine zaal van 013 van Sir Yes Sir
YouTube - Sir Yes Sir - Longing = Good Taste

Net terug van Rush in de Ziggo Dome. Ik was niet eerder in die locatie geweest en ook Rush had ik niet eerder live gezien. Het eerste uur volgden de hoogtepunten elkaar snel op (lekker veel werk van Power Windows). Na de pauze besloten ze een stuk of acht nummers van Clockwork Angels achterelkaar te spelen, wat mij teveel van het goede was. In de tweede helft deed er een delegatie strijkers mee. Het concert heeft inclusief de toegift wel zo'n 2 uur en 3 kwartier geduurd.

Dat is dan de eerste mini-meet die ik gemist heb.

Als je favoriete bandje in je eigen stad optreedt, is de vraag of je daarheen gaat een no-brainer. Na tweemaal Ahoy was dit de derde keer dat ik de heren zag (en ook voor mij de eerste keer in de Dome, zoals hij buiten op de wegwijzers staat).

Ik spiek nooit van tevoren bij circulerende setlists, omdat ik me graag laat verrassen. Maar dat er vier nummers van Power Windows op het programma zouden staan, was toch wel een prettig vooruitzicht; het is een van mijn (vele) favoriete albums, dat er de laatste jaren in de concerten echter bekaaid vanaf kwam.

Subdivisions werd ditmaal niet eerst twee uur vastgehouden; de heren openden ermee. Het was een prettige gewaarwording dat een Rush-concert dus niet te luid hóeft te zijn. Toch gingen er nog wel eens wat details in de geluidsbrij verloren, maar ja dat schijnt erbij te horen. Het maakte dat een nummer als Territories, wat het op de plaat van de glasheldere productie moet hebben, toch wat moeizaam uit de verf kwam.

Er was ditmaal niet één lange drumsolo, maar drie kortere. Dat was dus drie keer bier halen. De eerste werd in het instrumentale Where's My Thing geweven, wat zich live ineens tot een zinderend bas-extravaganza ontpopte. Heel wat opwindenderd dan de albumversie van Roll the Bones. Het van diezelfde plaat afkomstige Bravado vormde eigenlijk de enige bescheiden dissonant in een verder fantastische eerste helft, want ook wat extra gesoleer weet daar niet echt iets enerverends van te maken.

Toen de eerste set na krap een uur al stopte, begon ik te vrezen dat de geruchten over een integrale Clockwork Angels in de tweede set bewaarheid zouden worden. Maar goed, het bleef bij negen nummers. Nog steeds ruim, maar goed, daar zaten ook veel mooie momenten tussen (met name Caravan, The Wreckers en Headlong Flight). Er mocht inderdaad ook een strijkorkestje meespelen. Veel meer dan een accentje links en rechts kwam er daarmee niet bij, maar toch.

Het strijkorkestje mocht nog even blijven zitten voor Manhattan Project - in de instrumentale break daar kwamen ze misschien wel het meest tot hun recht. Na wat tromgeroffel kwam met Red Sector A meteen het volgende hoogtepunt. En toen waren er nog wat verplichte nummers over.

De setlist:

Subdivisions
The Big Money
Force Ten
Grand Designs
Limelight
Territories
The Analog Kid
Bravado
Where's My Thing? (incl drum solo)
Far Cry

Caravan
Clockwork Angels
The Anarchist
Carnies
The Wreckers
Headlong Flight
Halo Effect
Seven Cities of Gold
The Garden
Manhattan Project
Drum Solo (The Percussor)
Red Sector A
YYZ
The Spirit of Radio

Tom Sawyer
2112 Part I: Overture
2112 Part II: The Temples of Syrinx
2112 Part VII: Grand Finale

Was ook bij Rush en het was er erg gezellig. Heb geen NL show gemist sinds 1988 en deze had ik ook niet willen missen. Territories, en The Analog Kid waren erg prettige songkeuzes. Het openingstrio was ook al gelijk raak. Weinig klachten dus over de eerste set.

Bij de Clockwork Angels nummers was het vooral genieten val alle (abstracte) projecties. teveel om in je op te kunnen nemen. Muzikaal waren Caravan, The Wreckers en Headlong Flight voor mij ook de hoogtepunten, maar een nummer of vijf van de laatste CD had prima volstaan. Dan hadden we wat meer jaren zeventig kunnen herbeleven, want met een minuut of 10 van 2112 kwam dat er wel bekaaid vanaf (het gedateerde fenomeen drum solo reken ik even niet mee). Met een trance-achtige korte drumsolo werd tegen het eind van de tweede set Red Sector A in stelling gebracht en kwam de show inderdaad naar één van de hoogtepunten voeren.

Rush weet na 40 jaar nog steeds de grenzen van hun shows te verleggen, nu met een strijkorkestje en een enorm visueel spektakel. De mannen worden ouder en je ziet Geddy echt werken achter de microfoon. Toch komen ze niet met een Greatest Hits show de zakken vullen, maar zoeken ze dus nog immer nieuwe uitdagingen. Respect daarvoor, maar de beste jaren zijn natuurlijk geweest. Het feest was er niet minder om.

Voor het eerst een concert in de Arena gezien: Muse. Best aardig. Akoestiek was minder slecht dan gedacht qua galm, maar het klonk wel onaangenaam. Speakerkasten worden niet voor niets niet van beton gemaakt. Zang slecht hoorbaar en bas niet tot nauwelijks voelbaar. Kwam al met al beetje over als een te zacht opgeblazen luchtballon.

Concert afgelopen december in de Ziggodome was stukken beter, vooral qua geluid, maar ook conceptueel. En man, man, man wat is dat gebouw lelijk, zit uit architectonisch esthetisch oogpunt echt niets moois aan. Ik kan lelijke architectuur vaak nog wel waarderen, maar dit is zelfs zo lelijk, dat er ook niks moois meer aan is.

Verder wordt je er ook afgezet met 3,50 euro voor een kleintje pils en arena kaarten die je onmogelijk tot 0 kan uitgeven. Was eens, maar nooit weer.

Afgelopen weekend vond bij mij om de hoek in Hulst voor de 4e keer het jaarlijkse feestje wat Vestrock heet plaats, echt een superleuk kleinschalig festival met voornamelijk bands uit de Benelux alhoewel daar dit jaar voor het eerst van afgeweken werd. Er worden zo'n 7500 toeschouwers toegelaten terwijl er echt wel plaats is voor veel meer, maar daardoor is het gewoon aangenaam vol en voelt het niet massaal of superdruk aan wat ik zelf wel prettig vind.

Qua verslag kan ik me trouwens heel goed vinden in de review van OOR

Het was weliswaar de hele dag droog maar de weergoden werkten in die zin niet mee dat er de hele dag best wel kil aanvoelde (ik merkte zelf ook dat ik aan het eind vd dag door de koude wind toch wel aardig verkleumd was) wat naar mijn mening toch wel wat invloed had op het echt goed losgaan van het publiek bij sommige acts.

Maar ik heb weer een aantal mooie optredens gezien, ik viel erin bij het optreden van Daily Bread en dat vond ik best aardig, Carice van Houten klonk live ook erg goed vond ik en verraste mij positief. Ik vond zelf James Walsh (Starsailor) een erg sterk solo optreden verzorgen al had ik de indruk dat ik daarbij wel tot een minderheid behoorde.
Hooverphonic met Orchestra klonk ook verrassend goed op een openlucht podium (al blijf ik Geike persoonlijk toch een veel betere zangeres vinden dan Noémie) en alle hits kwamen voorbij dus het was een lekker feest van herkenning voor mij.
Met the Van Jets ging het avondprogramma goed los, Drive by Maria hakte er ook lekker in, maar bij Kensington werd ook het koulijdende publiek pas goed enthousiast (ik hoorde zelf dan weer iets teveel oweeoh's door de nummers heen, dat werkte goed om het publiek mee te laten brullen maar ik vond het persoonlijk wat minder alhoewel de band verder wel goed klonk).
Op 1 of andere manier kan ik maar niet enthousiast worden van the Black Box Revalation,dat ligt echt wel aan mij denk ik dan want veel mensen om mij heen dachten daar heel anders over.
Kosheen daarentegen vond ik verdomd lekker klinken, de relaxte dancebeats waren ook een perfecte opmaat voor de knallende beats met scheurende electro gitaren van Goose, wat een heerlijke afsluiter.

Ik kijk nu al weer uit naar volgend jaar en dan keert hopelijk de zon van vorig jaar ook weer op het festival terug.

The Veils in Utrecht. Begin kwam een beetje traag op gang, mogelijk ook door de nieuwe nummers of de gemoedstoestand van de zanger. Pas in de toegift kwam hij een beetje los met name in de solo nummers.

Muse in de ArenA, nagenoeg zelfde setlist als concert Ziggodome, alleen de volgorde anders. Zelfs de roulette kwam weer niet op Stockholm Syndrome, pech voor mij.

Visueel wel wat toevoegingen: acteurs (o.a. de bankdirecteur in Animal), bankbiljetten die de zaal in knallen, vuurwerk, rook.

Muzikaal was het okee, dit zijn toch wel echt podiumdieren en rasmuzikanten. Contact met de zaal wel routinematig. Geluid was niet super, al viel het me mee (zeker na de voorprogramma´s), maar het wordt nooit een HMH/Ziggodome natuurlijk.

Hoogtepunten: Starlight en het begin met knallend vuurwerk en een immense geprojecteerde lavaspuwende machine.

Knights of Cydonia is natuurlijk bij lange na niet hun beste nummer, maar toch kippenvel en wat is dat live toch altijd een stampend feest:

Zo zie je maar hoe je een concert anders kan beleven, ik vond juist het begin muzikaal tegenvallen, erg rommelig geluid. De beleving van de mannen werd imho gedurende het concert steeds beter, eerste deel was zeker routinematig.
Ik was met name verrast hoe goed de "andere" nummers van 2nd Law pasten in het geheel. Vooral unsustainable zorgde voor mijn hoogtepunt (samen met de hele eerste toegift).
De reputatie van Muse (was voor mij de eerste keer live) is helemaal terecht, wat een show, zowel visueel als met de toneeleffecten. Zelden zo'n mooie integratie van video art & special effects met de muziek gezien.

zeer de moeite waard, een duidelijke must see