Asaf Avidan in Utrecht. Zaal was uitverkocht en hij speelde erg goed, mooiste moment:

Asaf Avidan in de Melkweg was inderdaad fantastisch. Wat een energie legt die man in zijn concerten, zeg! Lekker rommelig en spelen maar! Ik had wat meer rustmomenten verwacht; hij speelde maar één ingetogen nummer (het prachtige Latest Sin). Dat mocht de pret echter totaal niet drukken.

Hoogtepunten waren inderdaad Small Change Girl, maar ook Different Pulses en vooral Hangwoman aan het slot.

Topconcert!

@likeahurricane:
Dank trouwens voor het uploaden van de filmpjes!

ik was in Tivoli

hierbij Hangwoman

Hoe kom ik in vredesnaam op Melkweg? Vlaag van verstandsverbijstering...

Toch wel een leuk feestje alles overwegend. Maar als ik vooraf geweten had dat het meeste niet echt live was zou ik niet gegaan zijn. Hele domme vraag, maar er zongen in totaal 3 dames een paar eigen nummers (met exact dezelfde stem overigens), maar wie is nou Dreijer? De saxofonist in Got 2 Let U? Dat lijkt me dezelfde als de dame in de clip van Tooth For An Eye...

Ik las net ergens dat alles geplaybackt was...

Net terug van de Zwolse Rhythm & Blues Night. Jan Akkerman en Bert Heerink hadden onder de naam My Brainbox een optreden op het buitenpodium. Na afloop nog bij een café geweest om een stukje Kaz Lux te zien.

Was het wat? Heb op Youtube eens wat stukken bekeken. Lux is onvervangbaar, maar Heerink doet het niet slecht. Vind het stukken beter dan het huidige Brainbox.

Op zich is My Brainbox een aardig initiatief van Akkerman en Heerink. De complete eerste plaat van Brainbox wordt gespeeld met als aanvulling de single Down Man/Woman's Gone. Bert Heerink doet het best wel goed, hij gaat de hogere regionen die Kaz Lux vroeger kon bereiken uit de weg, en Akkerman heeft er schijnbaar plezier in om het oude Brainbox oeuvre te spelen. Alleen het eindeloze gerek van Sea of Delight was het moment om bier en patat te halen. Brainbox (Flavium) met Kaz Lux vond ik tussen 2001 en 2003 best wel goed, inclusief hun album The Last Train (2004), maar in 2010 kon Brainbox me door de stem van Lux al minder bekoren. The 3rd Flood vind ik ook maar een tegenvallend album. Lux zijn stem is (hard) achteruitgegaan. Gisteravond nog een paar nummers van hem bij een vol café gehoord en Bert Heerink is beter bij stem gebleven.

Ja, bij Lux is het volgens mij meer zijn doofheid dan dat zijn stem echt gigantisch gekelderd is. Af en toe hoor je dingen die iemand niet zomaar kan zonder een goede stembeheersing, maar als je jezelf en de band niet (goed) kan horen, weet je ook niet of je zuiver en in dezelfde toonsoort zingt.

Alweéér Low in een kerk. Nu in de Duif, Amsterdam. Goeie kerk, intiem, alhoewel de Catharinakerk in Eindhoven een langere nagalmtijd herbergt. Er was bier, dus het verschil met Paradiso bleek klein.

En Low? Ik vond het familiebedrijf wat overgeconcentreerd bezig. Dat resulteerde in werkelijk loepzuivere zang en heel consentieuze uitvoeringen, maar ook in een ietwat autistische opstelling naar het publiek. Conform het format van een kerk zouden wij aan de lippen van Alan en Mimi moeten hangen, dat deden we ook, maar hadden ze het in de gaten? Daarnaast heb ik de sonische attack van eerdere optredens gemist. Geen Shots & Ladders, geen When I Go Deaf ... en dus werd er in die kerk niet echt gebouwd aan een catherdraal van noise, zoals ze dat zo goed kunnnen. Wel veel mooie liedjes, heel veel.

Nog een compliment: ik denk dat Low de eerste rockband is die een zaal met Amsterdams publiek regelmatig 5 minuten volcontinue het zwijgen heeft opgelegd. Het was werkelijk muisstil, een prestatie van jewelste.

Gisteren heb ik zeer genoten van Low in een afgeladen De Duif in Amsterdam. De (zeven) nummers van The Invisible Way werden door Alan Sparhawk gewoon weer "ouderwets" elektrisch gespeeld, waardoor ze toch iets spannender klonken dan op de cd. Fijn om ook weer wat prachtige oude krakers te horen als 'Words', 'Over the Ocean' en 'Soon'. Verrassend was de afsluiter 'I Hear...Goodnight' van In The Fishtank, het samenwerkingsproject met The Dirty Three.

Peace in Utrecht.

Jacco Gardner in Luxor Live.

Het voorprogramma werd verzorgd door Earth Mk. II en dat was een uur vréselijk afzien. De zanger behoort tot de top 5 van slechtste zangers die ik ooit gehoord heb. Wat een vreselijk lelijke, monotone, lage, akelige, eenzijdige stem. Wie zich een uur lang verschuilt achter effecten op zijn stem kan sowieso beter een andere hobby zoeken. De muziek was ook niet echt bijzonder. Matige schema's en veel herhaling.

Dan Jacco Gardner en dat leek er meer op! In vergelijking met het album zit er live meer dynamiek in de muziek. Psychedelische muziek moet lekker direct binnenkomen en dat zat hier wel goed. Af en toe werden er ook psychedelische freaky jams toegevoegd en dat bevalt me altijd wel. Achter de band draaiden filmprojecties. Af en toe met een knipoog naar Hipgnosis, maar ik had niet het idee dat er heel veel continuïteit in zat. Desondanks zorgde het wel voor sfeer.

Zijn stem is live wel een tikkeltje nasaal, al werd hij vocaal fraai bijgestaan door zijn gitarist en bassist. Helaas vuurde hij zijn beste nummers al vroeg op de zaal af. Met slechts één album is het toch lastig om een concert te vullen (hij speelde een uur). Halverwege was hij een beetje door zijn beste nummers heen. 'See Emily Play' en 'A Saucerful of Secrets' zou ik dan haast in de setlist opnemen.

Desondanks heb ik het erg naar mijn zin gehad.

Het zijn niet zulke praters, maar Alan floepte er op een gegeven moment wel "we will remember this" uit.

Vond het zelf erg mooi, maar toch net iets minder dan de eerdere twee keer dat ik ze zag (in 2000 en 2005 volgens mij). Misschien vooral omdat ik ze de eerste keer ontdekte en de tweede keer er veel meer naar luisterde). Verder leuk dat ze Dinosaur Act speelden in de toegift. Ik riep er nog om (vanaf de derde rij), vraag me af of ze het anders ook zouden spelen (stond al even niet op de setlist).


In vijftien jaar concertbezoek heb ik het maar één keer eerder zo stil meegemaakt in Amsterdam: bij Low zelf in Paradiso.

Mooie beelden!
Ik ga dit soort bands in de nabije toekomst ook meer bezoeken. Lijkt mij toch een prima concert, Peace heeft met In Love natuurlijk een sterk debuut gemaakt.
Was de rest van het concert ook goed?

Jacco Gardner waar Stijn geweest ga ik ook zeker een keer bekijken.

Ik loop alleen eerst nog even wat professionele oudjes af, waarvan ik bang ben dat ik ze niet vaak meer te zien ga krijgen. Zoals vanavond Joe Cocker in de HMH, die heb ik zelfs nog nooit live mogen aanschouwen.

Een beetje kort, maar dat is logisch als je een album en een EP uit hebt.
Nummers doen je wel af en toe denken, waar heb ik dat eerder gehoord, maar dat is ze vergeven. Hoogtepuntje was het lange 1998 van de eerste EP.

Mijn ouders hebben hem een keer gezien bij Night of the Proms (en zijn toen naar huis gegaan voordat James Brown gespeeld had!) en m'n moeder heeft hem een jaar of twee geleden in Lucca (Italië) gezien met B.B. King. Ze heeft niet veel met Cocker, maar was wel heel erg onder de indruk van de show, zijn stem en zijn opzwepende enthousiasme.

En daar ga ik mij dan helemaal bij aansluiten. Gewéldig concert gezien van Joe Cocker, eerlijk is eerlijk. De Heineken Music Hall barstte uit z'n voegen.

Enorm gelikt maar gewoon een grandioze en stevige show. 9 Mensen maar liefst telt de band, inclusief 3 dames van rond de dertig (?), zeer knappe verschijningen, waarvan er twee geweldig konden zingen en één op miraculeuze wijze bas speelde.

Het was geen avondje alleen Grootste Hits. Dat vond ik nog de meest belangwekkende constatering. Maar hij speelde een nummer of 7 van zijn laatste cd, Fire it Up, dat ik dan toevallig al ken. Slechts een paar maanden oud, er zijn ook velen die het natuurlijk nog nooit gehoord hebben.

Dat inbrengen van zoveel nieuwe nummers getuigt van een volledig vertrouwen in het album door Cocker en zijn medemuzikanten. Het is geweldig, dat hij op zijn 68e die nieuwe nummers gewoon toevoegt aan zijn show, zonder rekening te willen houden met al die oude fans die in meerderheid voor zijn klassieke werk komen. Pure klasse.

Fire it up (2012) is ook geen album waar Joe Cocker zich bepaald voor hoeft te schamen, waarschijnlijk is het zijn beste cd sinds Sheffield steel. Professioneel dus bijgestaan, werkte hij met zijn nog steeds uiterst herkenbaar stem en met zijn kenmerkende schreeuwen door een uiterst aantrekkelijk oeuvre, niet bang dus voor het invoegen van zijn nieuwe werk.

Ik zou dat onrecht aandoen als ik zou zeggen dat het niet goed gespeeld zou zijn maar uiteindelijk wonnen vanavond toch zijn uitvoering van zijn eeuwige klassieker With a little help from my friends en Unchain my heart.

Maar prima concert, uitstekende muzikanten en geweldig avondje dus. Prachtig opgesteld podium, mooie lichtshow gewoon helemaal af. Cocker is alleen geen man die graag eens een woordje wisselt met zijn publiek, een vaardigheid die hem ontbreekt. Maar verder was alles meer dan in orde.

Daarna, in de Afterparty, nog zeker een half uur leuk onthaald door de Nederlandse band Landmark 105. Twee vrouwen (waarvan 1 met vocalen en op de toetsen) en drie mannen met een uiterst herkenbaar FM gehalte: mijn belangstelling was direct gewekt. Piepjonge band dat heel trots was zichzelf te kunnen presenteren aan het vertrekkende Joe Cocker publiek.

Maar het was opvallend, hoeveel mensen er toch bleven staan bij de Afterparty, Landmark 105 wist er toch zeker wat van te maken.
De enige cd die werd verkocht was Fire it up van Joe Cocker maar die had ik al. Daarom maar de EP van Landmark 105 gekocht. Ongetwijfeld de moeite waard, ik moet het nog wel beluisteren.

Landmark 105 beviel mij in ieder geval een stuk beter dan het voorprogramma van Joe Cocker, waar Matt Simons het publiek een minuut of 20 probeerde te vermaken. Het kwam niet over en ik vond het ook gewoon slecht. Zijn cd's heb ik links laten liggen. Op Landmark 105 kom ik nog terug.

Daar was ik ook bij. Zo stil dat je het wisselgeld in de kassa achter de bar kon horen rinkelen terwijl ik toch redelijk vooraan stond. Niet zozeer de stilte, maar dat je dat soort minuscule geluiden nog kon horen, staat me vooral bij.

Vrijdag 10 mei in de Boerderij te Zoetermeer: Mystery.

Deze Canadese (Montreal) prog.rock band is voor slechts 2 concerten in Europa waarvaan een in de Boerderij. Zaterdag stonden ze in Londen tijdens het Celebr8 festival.
De zaal was zeer goed gevuld en ook het balkon was open.
Even na 20.30 uur begon het intro muziekje en kwam de band onder luid applaus het podium op.
De opener was As I Am. Het publiek was gedurende het concert zeer enthousiast. Je zag dat de band dit niet had verwacht.Men had er duidelijk zin in en het concert was zeker muzikaal prima. Prachtige gitaarsolo's van leider van de band Michel St-Pere. Mooie ondersteunende keyboards, stuwende bas en drums. Wat zeker een pre was de 2e gitarist. Vaak 2 stemmig gitaarspel en de 2e gitarist speelde ook op de akoestische gitaar. Verder harmonieuze samenzang. Allemaal top.
Blijft over de zanger: Benoit David. Die tussendoor bij Yes heeft gezongen en daar vanwege stemproblemen min of meer gedumpt werd. Grote delen van het optreden was zijn stem prima.
Echter, er zaten regelmatig wat missertjes bij. Ik sprak later met hem na afloop en hij verklaarde dat dit met name te wijten was aan de vermoeidheid (jet lag) Hij trok het soms niet helemaal. Dat is jammer want het was een prachtig concert van een goede band.
Men speelde een selectie van nummers van hun laatste 3 albums (zie set list)
Al met al een prima avond gehad.Ook Brunniepoo weer ontmoet.

Na afloop nog even met wat bandleden gepraat (wat erg lastig was want de enige die echt Engels
sprak was Benoit David. Maar ik spreek een klein beetje Frans dus kon me redelijk verstaanbaar maken.
De band had erg genoten van het optreden. Men wist niet wat hen te wachten stond. Dat was een zeer enthousiaste Boerderij.

Setlist (Met dank aan keyboardspeler Benoit Dupuis):

- Intro
- As I Am
- Dear Someone
- Sailing on a Wing
- Wolf
- Another Day

Pauze

- Pride
- Through Different Eyes
- Time Goes By
- Travel to the Night
- The Preacher's Fall (aangekondigd als hun kortste nummer).

Toegift:
- Between Love and Hate
- Shadow of the Lake

Line-up:
Vocals: Benoit David
Lead Guitar: Michel St-Pere
Guitar: Sylvain Moineau
Bass: Francois Fournier
Keyboards: Benoit Dupuis
Drums: Jean-Sebastien Goyette

Balthazar op Dauwpop was weer weergaloos, zeldzaam goeie liveband is dit toch. Vooral meerstemmig (Lion's Mouth, prachtig) springen ze er bovenuit.

En, heb je nog gevraagd of er oorspronkelijk nog een extra toegift had moeten komen?

Ik vond het instrumentaal allemaal uitstekend, de sfeer en de setlist prima en eigenlijk had het een fantastisch optreden moeten zijn. Maar ja, als je unique selling point in de vocalen zit dan kan het daar dus ook het ergst mis gaan en dat was dus helaas het geval.
David zat op de meeste momenten al lager dan hij zou moeten zitten en had bovendien de nodige missers, tja, en dan valt de magie toch een beetje weg.

Overigens heeft de man eerder twee intercontinentale tournees gedaan dus dan zou een jet lag toch niet zo onverwacht moeten komen (?), zeker niet omdat bij de laatste keer Yes in Nijmegen de zang van David ook al suboptimaal was.

Jammer maar helaas, hopelijk was het zaterdag in Kingston beter.

Agalloch in Willemeen, Arnhem.

Een beetje een déjà vu. In mijn tienerjaren kwam ik vaak in Willemeen, maar ik was er al lang niet meer geweest. Er was eigenlijk niets veranderd.

Anyway, ik kwam dus voor Agalloch. Ze spelen niet vaak in Nederland, ik wilde ze graag nog een keer zien en met Ashes Against the Grain hebben ze één van de beste metalalbums achter hun naam. Voorprogramma Fen heb ik maar overgeslagen, omdat ik niet zo lang wilde staan.

De setlist was dik in orde, al sloeg het in het midden een beetje te ver door naar hun black metalstukken. Compositorisch waren die minder interessant. Ik houd meer van de progressievere en/of atmosferische stukken. Afsluiten met het drieluik 'Our Fortress is Burning' maakt dan veel goed!

De grunts waren dik in orde, maar de cleane zang was niet altijd even zuiver. Ook veel toffe delay-effecten à la 'Run Like Hell' van Pink Floyd.

Jammer dat het geluid af en toe tegenviel, maar dat was te verwachten in Willemeen. Wel erg slecht dat de bas anderhalf nummer lang (dus minstens tien minuten) alleen maar piepte en galmde voordat er iets aan gedaan werd. Verder vond ik dat er onwijs veel heen en weer werd gelopen door de crew en bezoekers; best storend als je om de vijf minuten opzij moet terwijl je aan het luisteren bent.

Dus volgende keer Doornroosje of Luxor a.u.b. dan kom ik weer.

Kan me zowat over de gehele linie aansluiten bij Stijn. Het geluid bij Fen was echt belachelijk slecht, dus wat dat betreft viel het bij Agalloch allemaal enigszins mee (al kan dat ook hebben gelegen aan de betere plaats waar ik was gaan staan). Met de setlist was ik ook flink tevreden met als hoogtepunt de uitvoering van In The Shadow Of Our Pale Companion

Verder had ik toch een langere gemiddelde haarlengte verwacht bij deze band.

Ik moest ook wel even glimlachen toen ik nog een paar grijze vijftigers zag. Willemeen is daar nou niet de plek voor.

Motorpsycho in De Melkweg, Amsterdam en Burgerweeshuis, Deventer - 13/14 mei

Afgelopen twee dagen twee keer de mannen van Motorpsycho bijna 3 uur lang aan het werk gezien. Het blijft een genot om deze band te zien spelen. Er zijn maar weinig bands welke avond op avond de grensen van hun nummers opzoeken en overschreiden, zonder hiermee het nummer zelf uit het oog te verliezen. Deze tour met Reine Fiske als gast op gitaar en mellotron, wat zeker een gave toevoeging is aan hun livesound. Ook opvallend was hoe snel hij in deze erg goed op elkaar ingestemde band zijn plek heeft gekregen. De concerten waren allebei erg goed met tof publiek en goed geluid. De setlists waren een mooie afwisseling van oud en nieuw materiaal met uiteraard een paar flink getransformeerde nummers welke alleen qua tekst nog op het origineel leken. Enkele hoogtepunten waren het prachtige Watersound, de extreem grovende KDH/Alchemyst-combo, een waanzinnige halfuur durende versie van Un Chien D'Espace en de Blissard-serie aan het einde van het tweede concert Kan al niet wachten tot hun volgende tour

Setlist Melkweg

Hell, part 1-3
The Ocean in Her Eye
Stained Glass
Cornucopia
Überwagner or A Billion Bubbles in My Mind (incl Pilgrim van Wishbone Ash)
Barleycorn (Let It Come/Let It Be)
Upstairs / Downstairs
Watersound
Kill Devil Hills
The Alchemyst
Walking On The Water
The Bomb-Proof Roll and Beyond (for Arnie Hassle)

Whip That Ghost (Song for a Bro')
August
All Is Loneliness

Fools Gold

Setlist Deventer:

Ratcatcher
Hell, part 1-3
August
Forget It
Vanishing Point
Stained Glass
In The Family
The Other Other Fool
Upstairs / Downstairs
Cornucopia (incl Go To California)
Barleycorn (Let It Come/Let It Be)
Un chien d'espace

Feel
Sinful, Wind-Borne
Drug Thing
Manmower

Vortex Surfer

Ik heb deze keer overgeslagen, iets waar ik nu spijt van heb

Ze spelen vanavond nog in Groningen, dus je kan het nog goed maken

Gisteren heb ik samen met mijn twee Mume kameraden Brunniepoo en Casartelli Big Country gezien in de Boerderij te Zoetermeer. Het was een prima energiek optreden al vond ik het geluid wel wat hol. Volgens mij was dit het eerste optreden van BC in Nederland met Mike Peters als zanger. Hij kwam gelijk in warm bad terecht en is helemaal opgenomen in de BC-familie. Ook niet heel vreemd aangezien de band en hij elkaar al vanaf het begin kennen.

Er was wel wat veel publiekparticipatie (O o o o, Aaaaahhahah enz) maar daar lenen de meeste BC nummers zich eigenlijk ook wel voor. Veel nummers kwamen van het laatste album "The Journey" af. Leuk was dat de zoon van bandbaas Bruce Watson slaggitaar speelde in de band.

Hoogtepunten voor mij waren opener Another Country, de laatste 2 nummers voor de encore en uiteraard In a Big Country.

1. Another Country
2. Harvest Home
3. The Journey
4. Inwards
5. Hurt
6. Lost Patrol
7. Home Of The Brave
8. 1000 Stars
9. Return
10. Chance
11. In A Broken Promised Land
12. Look Away
13. Wonderland
14. Fields Of Fire

15. Encore:
15. Last Ship Sails
16. Restless Natives
17. Hail & Farewell
18. In A Big Country

Wellicht dat mijn mede kompanen ook nog hun bevinden kunnen neerpennen want eigenlijk weet ik die helemaal nog niet aangezien ik 20 minuten moest wachten bij de merch op de nieuwe cd van The Alarm die "even" uit de bus gehaald moest worden.