Normaliter wel, maar bij muziek waar pits zijn, is het een ongeschreven regel dat de lui die losgaan vooraan staan.

Dat heeft dan ook te maken met de grootschaligheid van de concerten. Ik vind het zelf ook veel fijner om naar kleinschalige concerten te gaan. Ik kom meestal ongeveer een kwartier voor tijd, hoogstens een half uur, de zaal binnen, en kan gemakkelijk helemaal vooraan staan. Dat zou bij Rod Stewart nooit lukken, maar ik ga over het algemeen ook liever niet naar zalen groter dan Paradiso. Tot nu toe zijn er drie uitzonderingen geweest (Gorillaz in HMH, Leonard Cohen in het olympisch stadion en Madonna in Ziggo Dome), verder ga ik altijd naar kleinschalige concerten en dat bevalt me zeer goed. Zelfs dan vind ik het overigens vaak nog wel een lange tijd om te staan, maar dat valt te overzien. Het leukste zijn misschien nog wel de kleinschaligste concerten (kleine zaal Paradiso bijv.) waar je achteraan zelfs nog vlakbij staat en na afloop nog uitgebreid een praatje kan houden met de artiest. Maargoed, ik dwaal af.

Dan is die betreffende persoon duidelijk bij het verkeerde concert. Kijk, dat je bij een metalconcert niet perse los moet gaan is logisch. Maar als je niet tegen een stootje kunt, ben je duidelijk op de verkeerde plek.
Volgens jouw logica zou ik achteraan de zaal een feestje moeten gaan bouwen, denk dat er dan meer mensen last van me hebben. Kan trouwens ook niet elke keer precies op tijd zijn.

Mensen hebben verschillende manieren om van een concert te genieten. De een komt echt voor de muziek, de ander gaat helemaal los en er zijn er ook echt die komen om bij te kletsen met vrienden (vreselijk al dat gelul tijdens concerten). Je moet zeker tegen een stootje kunnen bij het type concerten dat jij omschrijft alleen zijn mensen nu eenmaal verschillend en moet de een zijn manier van concertbelevenis wat mij betreft niet opdringen aan de ander.

Om iets anders te noemen, ben ik ook weleens bij bands als One Republic en Triggerfinger (hou het effe bij Paradiso) veelste laat binnengelopen. Dan accepteer ik mijn (soms erg) slechte positie. Als ik ergens een hekel aan heb, is het wel aan het door een menigte heen wurmen. Tenzij mijn doel een moshpit vooraan is tenminste.

Top periode geweest en dat op 1 maand lidmaatschap kaartje van paradiso
Kurt Vile-Steve Earle en als mooi afsluiter The Black Crowes .

Enige min punt, bier is nog steeds niet te zuipen in paradiso , of het komt door
die plastic glazen

The 2nd Law (part 1 & 2) van Muse ... gisteren en een paar uur geleden op Werchter Boutique. De muziek gaat nog steeds volledig langs me heen, deze nummers zijn daar de uitzondering op. Maar qua show echt wel de moeite:





SX en Balthazer ervoor waren eerder genant.

Hoe kwam je überhaupt op het idee om naar Muse te gaan kijken? Dat lijkt me nou nét het type muziek dat ik jou ten zeerste zou afraden, je smaak kennende.

Vriendin is een geweldig grote fan . En al heb ik niks met de muziek, gezien allerlei rock-werk dat op festivals voorbijkomt is Muse waarschijnlijk wel de band waar ik het minst problemen mee heb. Al was het maar omdat ze ook visueel iets brengen.

Net symphony X. Was gaaf maar wel wat kort.

Wat het met Symphony X te maken heeft weet ik niet maar het ziet er zeker gaaf uit!

Symphony X is toch wel stukken steviger, echt metal. Ook stukken progressiever lijkt me. Maar ik begrijp je vergelijking stiekem wel een beetje....

Brunniepoo komt net terug van een concert van Symphony X of ben ik nu degene die het verkeerd interpreteert?

Uhm ja, klopt. Ik lees overigens kennelijk compleet over de vergelijking heen...

Muse en Symphony X zijn natuurlijk in een ware wapenwedloop om bombast verwikkeld

Toch denk ik dat vigil niet daarop doelde, maar op de multi-interpretabiliteit van het woordje 'net'

Indeed, net zoals in "Het is net Symphony X"

Misschien komt het ook omdat ik het woord "gaaf" niet direct associeer met Symphony X

Nouja, als het gaat om 'gaaf' als in: zonder krassen...

Wellicht wat krasjes op het trommelvlies maar verder...

Nou, ik zal voortaan beter opletten wat ik schrijf...

Zojuist overigens silhouette gezien en zometeen volgt saga.

Ow, sterkte dan maar

Nergens voor nodig, het was een prima concert

Ik ben best gevoelig voor de mening van anderen. Als ik iets niet ken en ik lees/hoor er meerdere positieve verhalen over dan ga ik het al snel proberen. Ik ken van Saga nauwelijks plaatmateriaal maar had inmiddels al meerdere keren gelezen dat het een uitstekende liveband zou zijn. Niet gehinderd door al te veel kennis van zaken ben ik dus gisteren naar Het Patronaat gegaan.

Saga bestaat allereerst uit de charismatische frontman Michael Sadler, een goede zanger en een uitstekend frontman. Daarnaast bestaat de band uit drie goede muzikanten en een bassist, waarbij met name de toetsenist er positief uitsprong (ook als zanger).

Zoals gezegd ben ik niet bekend met het redelijk omvangrijke oeuvre van de Canadezen maar het oudere werk is nogal makkelijk van het stevigere nieuwe werk te onderscheiden. Het nieuwere werk beviel mij beter maar de echte fans dachten daar toch anders over, hadden kennelijk ook minder moeite met het gedateerde toetsengeluid (erg over de top jaren '80 keys).

Naar een concert gaan van een band waar je eigenlijk niets van kent is een risico, gelukkig pakte het in dit geval goed uit. Saga is een band die live prima klinkt en die mede door een enthousiast publiek een goede sfeer neer weten te zetten. De positieve recensies waren dan ook geheel terecht.

Een paar recente cd's van Saga, welke ik overgenomen heb van de vorige vorige spreker, liggen hier in de kast stof te vangen. Maar als ik Silent Knight nog eens voor weinig zie liggen, neem ik hem wel mee, al was het maar om Don't Be Late en Careful Where You Step op cd te hebben.

Voor het overige heb ik ook wel de indruk dat in het Saga-oeuvre de kwantiteit de kwaliteit wat overstijgt.

Nooit iets van gemerkt, maar misschien komt daar vanavond verandering in

Geen goede bassist dus?

Een Herman Brusselmans-citaat, altijd leuk.

Marillion fanclubavond 22-6 Boerderij Zoetermeer

Dat was eigenlijk hartstikke leuk!

Zo rond 20.00 kwam Rothery na aankonding op het podium om te vertellen over zijn invloeden (Gilmour, Hackett, Santana) met bijbehorende live gespeelde stukjes, welk materiaal (gitaren en accessoires) hij door de jaren heen gebruikt heeft met diverse voorbeelden en hoe het proces bij een plaat maken er een beetje aan toe gaat. Verder heeft hij nog aardig wat vragen uit het publiek beantwoord. Het was onderhoudend en Rothery bleek een geanimeerd spreker.

Daarna kwam de Nederlandse Marillion coverband (Fish periode) Silmarillion welke heel Misplaced Childhood speelde. Aan het begin ging de gitarist een paar keer (niet heel opvallend) de fout in maar dat was vrij snel voorbij. De sound van de toetsen vond ik wat fel waardoor het soms tegen het valse aan zat maar verder een prima optreden waarbij bij een van de belangrijkste nummers van de plaat (Heart of Lothian) ook nog Rothery het podium op kwam inplugde en een fraai mopje meespeelde. Na Misplaced en een versie van een solo nummer (?) van Fish kwam Rothery weer het podium op om daar ook niet meer vanaf te gaan. De originele zanger van Silmarillion werd vervangen door een (Noord?) Engelsman die de tweede set zijn zang mocht laten horen. Dat ging hem beter af dan de eerste zanger. Het was fantastisch om Rothery zo te keer zien gaan tijdens het oude werk. Ook hier wat schoonheidsfoutjes, waar die van de toetsenist bij de Short Straw wel de hinderlijkste was, hij zette te vroeg in terwijl Rothery nog bezig was met z’n solo. Maar goed ik kan begrijpen dat het heel wat is als je als coverband ineens met je held op het podium mag staan.

Programma:


Steve Rothery guitarclinic (ca. 50 minuten)

Coverband Silmarillion setlist

Pseudo Silk Kimono
Kayleigh
Lavender
Bitter Suite
Heart of Lothian (met Steve Rothery)
Waterhole (Expresso Bongo)
Lords of the Backstage
Blind Curve
Childhoods End?
White Feather

Raingods Dancing

Warm Wet Circles (met Steve Rothery)
That Time of the Night (The Short Straw) (met Steve Rothery)
Chelsea Monday (met Steve Rothery)
Incubus (met Steve Rothery)
Forgotten Sons (met Steve Rothery)
Sugar Mice (met Steve Rothery)
Cinderella Search (met Steve Rothery)
The Last Straw: Happy Ending (met Steve Rothery)
Incommunicado (met Steve Rothery)

(bij de 2de set kan het zijn dat de volgorde iets anders was)

als ik wat anders bedoeld had dan had ik het wel anders opgeschreven

Wel is de gekrulde vrind nog erg soepel in de heupen....

Geen verhalen over The Boss in Nijmegen?

Ja, en een minimoog op een draaibaar onderstel... dat kun je de hele avond wel blijven demonstreren

Gisteren ook voor mij de Marillion Fanclubdag. Kan me eigenlijk helemaal aansluiten bij Vigil's verhaal. Rothery was een uitstekend verteller (had ik niet verwacht) en het optreden van Sil-Marillion was in ieder geval leuk, zij het verre van foutloos. Beetje te weinig voorbereiding kennelijk.

Ook erg gaaf om Rothery eens Incubus te horen spelen, en met liefst vijf nummers van mijn favoriete Marillion-plaat had ik natuurlijk sowieso niets te klagen. Martin Jakubski van StillMarillion was overigens zeker een uitstekend zanger, wil ik best nog eens horen.