Gisteren Beth Hart in een uitverkocht Paradiso.

Wilde de zangeres zeker eens live zien omdat ze toch een aardige reputatie als entertainer heeft en de verwachtingen heeft ze gisteren zeker ingelost. Begon het nog redelijk ingetogen met Beth die zichzelf in het eerste nummer begeleidde op toetsen, vanaf het tweede nummer, een cover van Nutbush city limits, ging het aardig los. Veel gesoleer van haar bandleden, wat een fantastische I'd rather go blind opleverde en Hart die ook live echt ongelooflijk veel kracht in haar stem weet te leggen. Verbazingwekkend dat ze dit volhoudt.

Na dit hoogtepunt verliet de band het podium en was het weer aan Hart zelf. Haar bekendste nummers (?) Leave a light on en L.A. song klonken met de simpele begeleiding super en werden luid meegezongen door het sowieso erg participerende publiek. Daarna sukkelde de boel behoorlijk in met het vast erg gemeende maar nogal suffe With you everyday.

Dat laatste was sowieso mijn enige probleem met het optreden van gisteren: de nummers waren lang niet allemaal sterk en soms leken ze nogal op elkaar. De toegiften behoren bijvoorbeeld vaak bij het betere deel van een concert en dat vond ik gisteren juist niet. The ugliest house on the block viel in ieder geval op omdat het voor het eerst was dat Hart gitaar speelde, Rhymes viel juist nauwelijks op en was zeker niet de afsluiter die het optreden verdiende. Daartussenin zat nog Caught out in the rain, dat ook weer erg gaaf instrumentaal werd uitgebouwd maar mij wel erg veel aan het al eerder genoemde I'd rather go blind deed denken.

Van mij hadden dus wat nummers achterwege gelaten mogen worden maar verder een prima avond gehad. Beth Hart en haar band zijn live geweldig.

setlist:

Oh Me Oh My (Aretha Franklin cover)
Nutbush City Limits (Ike & Tina Turner cover)
Can't Let Go 
Delicious Surprise 
Waterfalls 
I'd Rather Go Blind (Etta James cover)
Leave the Light On 
L.A. Song (Out of This Town) 
With You Everyday 
Better Man 
Bang Bang Boom Boom 
Miss Lady (Buddy Miles cover)
Sick 
If I Tell You I Love You (Melody Gardot cover)
Spirit of God
Trouble 
Immortal 

The Ugliest House on the Block 
Caught out in the Rain 
Rhymes (Al Green cover)

Scott Matthew in de studentenkapel in Eindhoven. Bijzondere omgeving om een optreden te geven. De akoestische set van Scott paste echter prachtig in deze ambiance. Hij speelde vnl nummers van zijn laatste cover cd Unlearned. De ingetogen en eigenzinnige wijze waarop hij de songs opnieuw heeft gearrangeerd is echter van een erg hoog niveau. Zelfs songs van John Denver en Burt Bacharach veroorzaakten kippenvel. Verhaal wat hij vertelde dat dit muziek was die zijn vader draaide en na zoveel jaren toch een plekje krijgt kwam volgens mij bij erg veel luisteraars bekend voor. Wat een stem heeft Scott toch. Met niet meer dan een gitarist en piano/keyboard naast hem liet Scott in deze sacrale omgeving het publiek ademloos achter. De tijd vloog voorbij. Mooi geluid overigens in de kapel.

Gisteren was de 3de editie van an Evening with..

Als eerste trad Daniel Versteegh op. Een begenadigd singer/songwriter die ook wel de Don McLean v/d lage landen wordt genoemd.
Mooie stem, goed gitaarspel.
Als 2de was Sue the Night aan de beurt, behalve haar zangkunsten, bracht zij ook veel humor in haar optreden. Gewapend met gitaar en tamboerijn liet ze horen dat er begin 2014 een goed album van haar zal verschijnen.
De derde was Rogier Pelgrim die evenals Daniel vorig jaar meedeed aan de beste singer songwriter. Een hoog bereik heeft rogier, samen met achtergrond zangeres en keyboard speler maakte hij er een feestje van. Entertainen kan hij zeker, en zijn stem is erg apart, maar ook erg goed.
Als laatste trad Yori Swart op. Zij heeft haar sporen al verdiend en gaf een dijk van een optreden, waarbij ze alle hoge noten haalden. Een goeie afsluiter van wederom een mooie avond.

Donderdag was ik bij het concert van Black Sabbath aanwezig in de Ziggo Dome, hierbij mijn verslag afkomstig van mijn site.

Dat de oude rockers van Black Sabbath het muziek maken nog steeds niet verleerd zijn bewezen ze in juni met hun album 13. Na 18 jaar kwam er dan eindelijk een vervolg op Forbidden uit 1995 en het eerste album met de zanger Ozzy Osbourne sinds Never Say Die! uit 1978. Daarnaast wordt er een speciale wereldtournee gehouden waarbij ze op 28 november in de Ziggo Dome te Amsterdam staan. In de originele bezetting maar zonder drummer Bill Ward staan ze na 2005 weer voor het eerst op Nederlandse bodem.

Na een opwarmertje met de Engelse band Uncle Acid and the Deadbeats verschijnen de mannen van Black Sabbath exact op tijd op het podium. Achter het opgehangen doek weergalmt de stem van Ozzy Osbourne nog voor het inzetten van het eerste nummer. Het publiek bestaat uit zowel jongeren als ouderen waarbij de lucht van hasj en wiet door de hele zaal te ruiken is. Om gelijk maar goed te openen word de klassieker War Pigs van stal gehaald waarbij merkbaar is dat de stem van Ozzy niet altijd goed doorklinkt. Hij laat het publiek veel meezingen en weet hierbij een goede sfeer neer te zetten. Vooral aan het begin heeft Ozzy nog de nodige problemen met zijn stem maar zodra hij zijn microfoon op de standaard zet is hij beter te verstaan. Het podium ziet er ook fraai uit met meerdere schermen en verschillende lichteffecten.

Na de opener komt Into the Void van het album Master of Reality voorbij waarbij blijkt dat gitaarist Tony Iommi en bassist Geezer Butler vandaag goed op dreef zijn. Het zijn vooral de klassiekers van de eerste vier albums die vandaag voorbij komen. Deze nummers behoren tot de sterkste nummers van Black Sabbath en voor de toeschouwers is het meezinggehalte dan ook hoog. Tussendoor worden de nummers telkens aangekondigd door Ozzy waarbij hij de stemming probeert te pijlen door telkens te schreeuwen “I can’t fucking hear you?”. Daarna volgen twee nummers van het album Volume 4, zowel Under the Sun/Every Day Comes and Goes als Snowblind komen voorbij. Het samenspel tussen de bandleden klinkt erg goed waarbij je bijna zou vergeten dat ze allemaal (uitgezonderd de jonge drummer Tommy Clufetos) halverwege de 60 zijn qua leeftijd.

De nieuwe nummers van het album 13 die vandaag voorbij komen doen nauwelijks onder voor de oude hits. Zo zijn in End of the Beginning en God Is Dead? geweldige gitaarsolo’s van Tony te horen en is ook Ozzy hier goed bij stem. Bij de opening van het nummer Black Sabbath gaan we even ver terug in de tijd naar hun gelijknamige album. Al bij het horen van de regen wordt het publiek erg enthousiast en ook bij de bekende klanken en de gitaarsolo op het eind gaat het publiek volledig los, springen en headbangen is hierbij niet vreemd. Van het eerste album komen meerdere nummers voorbij waarbij Behind the Wall of Sleep en N.I.B ook erg goed klinken.

Het veelgeprezen en bekendste album Paranoid spant de kroon vanavond met maar liefst vijf nummers. Fairies Wear Boots en Rat Salad (met een indrukwekkende maar te lange drumsolo van Tommy Clufetos) vormen een opwarmertje voor de klassieker Iron Man. Zodra Ozzy “I’m Iron Man” zingt zit de stemming er goed in en kan Tony Iommi los gaan op zijn gitaar. Dirty Woman kenmerkt zich door de vele blote vrouwen die op de beeldschermen te zien zijn en de toelichting van Ozzy met “I like dirty woman, but I’m married for a long time”.

Black Sabbath - Tony Iommi Na 15 nummers komt er een einde aan een mooie avond waarbij de stem van Ozzy nogal wisselend was maar zeker niet tegenviel. Indrukwekkend was gitarist Tony Iommi die maar weer eens aantoonde wat zijn kwaliteiten zijn. Nog één nummer ontbreekt dan en dat is de grootste hit van de band. Na een intro van het nummer Sabbath Bloody Sabbath volgt dan toch eindelijk Paranoid waarbij het publiek nog één keer uit zijn dak gaat.

Aan het optreden van zo’n 2 uur komt dan een einde waarbij de band zeker niet teleurstelde en de indrukwekkende gitaarsolo’s van Tony het meest zullen bijblijven. Of ze nog lang zullen doorgaan met optreden is de vraag maar wie er vandaag bij was heeft zal zeker niet teleurgesteld zijn.

Nou in ieder geval heel anders. De zangeres was ziek (de andere zussen ook maar in iets mindere mate), en kon niet zingen. Dus de jongste zus zong het meest vandaag, en de oudste deed de samenzang. Dit pakte erg goed uit zo kon de middelste zich bij het gitaarwerk houden, en dat vlamde zeg. Daarnaast waren ook de drumsalvo's niet voor de poes. Ik vond het een zeer energiek optreden wat ik niet had verwacht, vooral het 2de nummer een jamsessie maakte veel indruk bij mij en het overwegend jonge meisjes publiek.

Zeker een belofte voor de nabije toekomst.

Saint Raymond het voorprogramma vond ik ook niet slecht, beetje Kensington, Kooks en Imagine Dragons en de volgende 3fm hit is geboren.

Nou, zo heel erg anders is dat dan ook weer niet. Ik ben wel heel erg benieuwd hoe het geklonken heeft nu de jongste zong en zoals ik al aangaf ik niet heel erg gecharmeerd ben van de veel donkerdere stem van de middelste. Daarnaast realiseerde ik mij later pas hoe hun muziek erg leunt op de drum/percussie. Dat gaf veel tempo idd. Gitaar en orgeltje zijn bijzaak, afgezien van de gitaarsolo's van de middelste weer, die af en toe flink rockte.

Maar goed, leuk bandje en ik voorzie ook een mooie toekomst, met steun van een 3FM bijvoorbeeld.

Dat is zoiets als naar Hans Teeuwen gaan en erover klagen dat hij luidruchtig en grof in de mond was.

The Fall is The Fall, en M.E. heeft inderdaad schijt aan zijn band, publiek, pers en/of welke conventie dan ook. Ik vond het een prima optreden, het beste dat ik in tijden van ze heb gezien. Bovendien, door welke bril je er ook naar kijkt: M.E. heeft op die avond ons mooi bewezen dat er leven bestaat na de dood. Hij ziet er uit als Michael Jackson twee maanden na z'n overlijden, maar in tegenstelling tot een zekere Mark die ik eerder die avond in een of andere kerk zag pruttelen, liet Smith met minimale middelen de zaal dus wél kolken. Overigens was de band behoorlijk ontspannen. Ik merkte op dat zelfs de gitarist de knoppen gewoon weer terugdraaide. In het verleden zijn tijdens optredens bandleden om minder op staande voet ontslagen. En wat een topwijf heeft ie toch, ik heb genoten van haar verkleedacts. Volgende keer weer

Voor een nog beter zicht: YouTube - TateShots: Sound & Vision - Mark E Smith

Vond het inderdaad wel bijzonder dat de 'eigenlijke' leadzangeres Danielle geen noot gezongen heeft. Als fan zou zoiets je tegen het zere borst kunnen stoten, lijkt me, maar ze wisten het wonderbaarlijk slim op te lossen door de vocalen te spreiden over de andere twee zussen Alana en Este.
Ik ben het inderdaad ook wel eens dat Danielle niet de beste zangeres van de drie is, dus wat dat betreft vond ik het zelf ook niet heel erg Aan energie in elk geval geen gebrek.
Respect dat ze het op deze manier hebben aangedurft. Ik vond het in elk geval een puik optreden.

Saint Raymond is een cliche 3fm band. Ze weten het zelf nog niet, maar ze hebben maar 1 radiohitje op dat station nodig om in augustus op Lowlands (of iets eerder nog, ergens in het zuiden van het land) te spelen. Ze speelden wel strak, maar het is het zoveelste "wooooohoooooooooooooo" meezinggehalte gitaarpopbandje dat nu boven komt drijven. Ik ken die gimmick nu onderhand wel.

Wat ik op youtube zie is dat het niet verkeerd klinkt zoals Alana zingt. Toch hebben ze blijkbaar flink moeten improviseren als ik zie dat ze in Nijmegen maar 8 nummers hebben gespeeld tegenover Amsterdam en Parijs nog 11. Dat zou mij meer tegen het borst stoten.

Ze hadden inderdaad nummers weggestreept op de playlist, kon ik zien. Days Are gone was daar 1 van, dat had te maken dat Danielle dus niet kon zingen, wel hoesten.
Radiomad en ik waren allebei van mening dat dit een boven verwachting goed concert was, ondanks de kwaaltjes, we waren wel voor 23.00 thuis, en dat had ik ook niet verwacht

Gisteren nog even naar Le Guess Who geweest. Destroyer viel niet mee, helaas, maar Damien Jurado en zeker Yo La Tengo waren de moeite meer dan waard. Had Follakzoid en Wooden Shjips helaas ook graag gezien, maar dat kwam helaas niet meer uit op een zondagavond zo laat.

Gisterenavond naar Paradiso geweest waar Bell X1 optrad in de grote zaal waar betreurenswaardig maar 250 man aanwezig waren. Zo rustig heb ik het nog nooit meegemaakt daar. Om de zaal een beetje te vullen hadden ze er maar stoelen neergezet.

Gelukkig werd er dan wel een prachtig optreden voorgeschoteld door de mannen, waarbij enkele nummers onversterkt, wat ik sterk toejuich. Ik verbaas me vaker dat ik in een kleine zaal sta op 1 meter afstand van de zanger en het geluid knalhard door de versterkers wordt gejaagd. Hoeft van mij niet zo, dus dit was een verademing. (of neem minstens een paar meter afstand van de microfoon).

De belangrijkste nummers kwamen voorbij, waarbij een prachtige akoestische versie van The Great Defector en een enorm leuke cover van Move on up van vriend Mayfield op banjo en gitaar. Het enige kritiekpuntje is, wat ik ook met de albums van Bell X1 heb, dat veel nummers toch te weinig body hebben om te beklijven.

Toch, en dat is dan weer het voordeel van een klein publiek, werd elk nummer dankbaar in ontvangst genomen waardoor het een mooi klein intiem concert is geworden.

Tja, Kurt Vile net gezien. Gelukkig mag ik er nog een nachtje over slapen om daar een stukje over te bedenken. Ik loop niet over van opwinding helaas, dat verklap ik vast.

Nou ja, Kurt was vrij matig. Geluid vond ik slecht. Gitaar en zang waren ondergesneeuwd door de begeleiding, Kurt was er niet helemaal bij, sloeg nogal eens een verkeerde snaar aan, en voelde zich naar mijn idee niet op z'n gemak. Treffend was dat het publiek het hardst juichte om zijn ballads, waaronder Tomboy, het, maar mijn mening, minste nummer van Smoke Ring for my Halo. Deels zal dat komen omdat het publiek bestond uit vooral mensen die vies leken te zijn van een partijtje lekker rocken (het wemelde namelijk van de hipsters), en omdat nummers als Waking on a Pretty Day gewoon totaal niet uit de verf kwamen.

Al met al een vrij teleurstellende avond, die het zeker niet haalde bij het optreden op Primavera Sound.

Exit Calm - Patronaat Cafe - Haarlem.

Eerste keer dat Exit Calm in Nederland speelt.
Ik was (te) vroeg in het cafe maar kon zo nog wel even de soundcheck mee kijken/luisteren wat gelijk duidelijk maakte dat het in ieder geval hard zou worden.
Na de soundcheck even met Simon (bassist) gepraat en op mijn vraag of ze deze keer weer eens "Forgiveness" wilden spelen was hij niet negatief en zou het met de groep bespreken.
Klokslag 22.00 uur begonnen ze voor ca 50 man gelijk met The Rapture, het prijsnummer van de nieuwe cd The Future Wasn't What It Used To Be. Het geluid was inderdaad hard maar erg zuiver.
Drums en bas leggen een strakke ondergrond neer, maar het gitaarspel van Rob was hemels.
Zanger Nicky was niet helemaal bij stem na een avondje stappen in Amsterdam en had dus moeite om op te boksen tegen het gitaargeweld.
Exit Calm heeft erg veel The Verve invloeden maar dat is zeker niet negatief bedoelt.
Er werden in totaal 6 nummers van de nieuwe cd gespeeld waarbij Fiction net zoals op de cd het minste nummer is en Holy War het meest indrukwekkende.
Forgiveness werd gespeeld en zelfs opgedragen aan mij wat voor mij dus wel het hoogtepunt van de avond was. Ook de intense uitvoering van Hearts and Minds was mooi.
Na het concert nog even gepraat met de band en er zijn plannen om volgende jaar weer naar Nederland te komen.
Vandaag ook nog te zien in W2 cafe Den Bosch.
Ik heb een top avond gehad.

Depeche Mode in de (Ziggo) Dome

Voordat we rond negen uur van Depeche Mode mochten gaan genieten, zou er eerst om acht uur een voorprogramma komen onder de veelbelovende naam Big Deal. Of nee, om kwart voor acht, volgens een e-mail van Mojo kort tevoren. En toen ik iets voor kwart voor acht binnenkwam, bleken ze alsnog al bezig. Misschien had het iets te maken met het feit dat ik mij een zitplaats op de 2e ring veroverd had, maar deze dertien-in-een-dozijn pop met nul komma nul podiumuitstraling gaat op voor de minst memorabele voorprogramma-award. Na al die voorprogramma's die ik al daadwerkelijk vergeten ben dan. Toen kwam er nog een vrij lange pauze tot het hoofdgerecht.

Enfin, dat was het wachten waard. Niet per se voor de eerste twee nummers (van het nieuwe album), maar toen daarna direct Walking in My Shoes, Precious en Black Celebration gespeeld werden, kon de avond al niet meer stuk. Dave Gahan was prima bij stem en die showmannerij nemen we er dan wel bij. Martin Gore was ook goed bij stem, maar een drietal akoestische begeleide nummers (Slow, But Not Tonight, Shake the Disease) waren zijn meest zichtbare bijdrage. Voor sommige nummers (A Pain That I'm Used to, Halo) werd een remix-versie als basis voor het optreden genomen. Met name bij Halo pakte dit erg mooi uit.

Het zwaartepunt van het album lag duidelijk op de succesperiode die met Black Celebration begon en na Songs of Faith and Devotion eindigde. Van de vier albums tussen Songs en Delta Machine werden er drie compleet genegeerd. Ook het echt oude werk kwam er wat bekaaid af. Maar wellicht heeft de band gewoon iets te veel klassiekers gemaakt om ze allemaal in één optreden te kunnen stoppen.

Omdat ik niet helemaal in goede gezondheidsdoen was, was ik wel content met mijn zitplaats. Keerzijde is dat je dan zomaar terecht kunt komen naast drie kwebbeltantes die onbekend zijn met 90% van de setlist en op zeker moment uit verveling maar foto's van elkaar gaan zitten maken. Doordat mijn keel al te veel meebrullen onmogelijk maakte, kreeg ik ook op dat punt wat meer van mijn omgeving mee en het, tijdens die andere 10%, luidkeels met sterk Nederlands accent gesnerpte "Words Are Very Unnecessary", krijg ik moeilijk meer van mijn trommelvlies. Probeer nu nog maar eens normaal naar Enjoy the Silence te luisteren.

Maar verder was 't mooi hoor.

De setlist:

Welcome to My World
Angel
Walking in My Shoes
Precious
Black Celebration
Should Be Higher
Policy of Truth
Slow
But Not Tonight
Heaven
Behind the Wheel
A Pain That I'm Used To
A Question of Time
Enjoy the Silence
Personal Jesus

Shake the Disease
Halo
Just Can't Get Enough
I Feel You
Never Let Me Down Again

Gaaf om te lezen Gringo_m, had ook graag bij Exit Calm geweest. Ik was echter in de Ziggodome om te genieten van een uitmuntend Depeche Mode.
Den Bosch vandaag is mij te ver en belangrijker nog andere verplichtingen. Dus ja, ik hoop dat ze inderdaad volgend jaar terugkomen.

Ook in de arena kan je last hebben van geouwehoer Casartelli, voor mij stonden drie Engelsen die duidelijk al een bakkie teveel op hadden. Elk nummer vond er onderling overleg plaats, een van die gasten dacht dat ie popfotograaf was en alle (volgens hem) geslaagde foto's moesten uitgebreid gedeeld worden. Tijdens het concert probeer je dan maar wat te verplaatsen, dat is het voordeel van staanplaatsen. Maar goed, ik begrijp dat echt niet hoor, ga dan niet naar een concert.

Verder wel genoten, vond dit een beter concert dan de vorige twee keer in Ahoy. De band was beter in vorm en had er echt zin in. Daarnaast waren de visuals nu van uitmuntende kwaliteit. Dat ze dan kiezen voor een relatief veilige setlist maakt mij niet zoveel uit, uiteindelijk zijn dat toch de prijsnummers waarvoor iedereen komt.

Mooi stuk Casper en het was genieten. Naast mij zat zo'n zurige dame die toen het nog moest begonnen al keek als een boerin met kiespijn en ik zei toen al 'dat gaat wat worden zo' en ja hoor toen bij nummer 3 mijn voorburen gingen staan en dansen werd ze al pissed en wilde ze dat deze mensen gingen zitten. Toen gingen wij naast haar nog uitbundiger dansen en moedigde de voorburen extra aan.
Kom op: bij Depeche Mode blijven zitten

Het was inderdaad beter dan de vorige keer in Ahoy maar het NL publiek blijft toch wat aan de tamme kant vind ik en dat is jammer.

Ik heb genoten in elk geval. Het gaat dringen worden in mijn concert top 10 over 2013

Depeche Mode gaat heel hoog scoren in mijn concert top 10 over 2013, ik vond het echt fantastisch. Stond niet helemaal, maar toch best redelijk vooraan (samen met Lukas trouwens) en vanaf Walking in My Shoes werd ik meegezogen in het optreden en zat ik er al helemaal in...en vanaf Behind the Wheel ging het dan helemaal los....zit nog na te genieten nu.

Jonathan Wilson - Rotown

Jonathan Wilson stond dit jaar wat meer in de belangstelling na zijn uitstekende derde plaat Fanfare. Het album met invloeden van artiesten als Neil Young, Pink Floyd, CSNY en The Eagles staat als een huis en brengt zowel stevige rock als popnummers voort. Naast deze plaat volgt een tour waarbij hij onder andere drie keer in Nederland staat. Na een optreden in de Effenaar in Eindhoven stond hij op 7 december in Rotown in Rotterdam.

In een uitverkocht Rotown zit de stemming er voor het concert al goed in. Iets later dan het aanvankelijke tijdstip van 21:30 komt Jonathan Wilson met zijn begeleidingsband het podium op. De bandleden met lange haren en hier een daar een onverzorgde baard verschijnen met een biertje in de hand. De eerste nummers die Jonathan Wilson brengt zijn afkomstig van zijn laatste album Fanfare. Na de rustige opener Lovestrong met een mooie rol voor het hammond orgel weggelegd volgt de stevige rocktrack Illumination. Zo op het eerste gehoor lijkt dit een rip-off van Danger Bird van Neil Young. Al heeft de track er qua gitaargeluid veel van weg toch is het nummer een stuk experimenteler aangezien de band er live een lange gitaarsolo in stopt. Na dit middenstuk komt de band dan weer terug in de begintune van het nummer, een sterke live vertolking. Bij de song Moses pain komt de mondharmonica tevoorschijn en horen we invloeden van The Eagles in de samenzang tussen Jonathan en de overige bandleden.

Tijdens de set volgen af en toe wat korte woorden van Jonathan, zo kondigt hij aan van welk albums ze wat nummers gaan brengen en dat het leuk is weer terug te zijn in Rotterdam. Van het album Gentle Spirit volgen dan ook een aantal nummers. Natural Rhapsody is een lang nummer in de stijl van Pink Floyd, veel muzikale afwisseling en een galmende stem. Can We Really Party Today wordt lang uitgespannen waarbij er veel wordt geëxperimenteerd bij de gitaristen. De afsluiter van de set wordt voorafgegaan door een lange muzikale intro. De psychedelische track Valley of the Silver Moon volgt en is het hoogtepunt van de avond, opnieuw een hoog Neil Young gehalte qua gitaargeluid maar uniek als nummer. Het nummer duurt ongeveer 10 minuten waarbij vooral de gitaarkwaliteiten van Jonathan en Omar (gitarist) tijdens lange solo’s goed opvallen.

Aan popachtige songs ontbreekt het deze avond ook niet, de rustige en melodieuze nummers Fazon, Desert Raven en Love to Love laten het publiek flink bewegen. Stuk voor stuk mooie vertolkingen die allemaal live iets steviger zijn dan op de albums. Magic Everywhere is daarnaast ook een poptrack die live erg goed gebracht wordt.

Als toegift komt er nog een nummer voorbij waarvoor hij een goed vriendin van hem bij zich heeft die een dijk van een stem blijkt te hebben, een prachtig duet volg dan. Daarna volgt nog Trials of Jonathan van zijn EP (extended play) uit 2012. Jonathan Wilson laat vanavond zien dat hij live zijn nummers met nog meer passie en gitaargeweld brengt. Een goed optreden waar ik zeker nog een keer voor terug zou gaan.

Afkomstig van Platendraaier.

Jonathan Wilson, Rotown, Rotterdam, 7 december 2013

De muziek van Jonathan Wilson is één grote trip door de jaren '60 en '70. Naar het Californië van Crosby & Nash, Buffalo Springfield, de Eagles en de Doobie Brothers. Maar ook Pink Floyd en met name Neil Young zijn nooit ver weg. Muziek dus die totaal niet zou misstaan in de Radio 2 Top 2000 (maar er niet in staat). Al luisterend denk je misschien te maken te hebben met een stokoude hippie, maar niets is minder waar: Wilson heeft de 40 nog niet bereikt, eind december hoopt hij 39 te worden. Gisteravond wist hij in een stijf uitverkocht Rotown de zaal bijna twee uur lang te boeien met zijn prachtige, warme liedjes en virtuoze gitaarspel. Veel nummers van de nieuwe cd "Fanfare" kwamen voorbij, een paar juweeltjes van het doorbraakalbum "Gentle spirit" en in de toegift een knappe cover van "One more cup of coffee (valley below)". Tijdens dat nummer bleek dat zijn muziek zich ook prima leent voor duetten, want de samenzang met de mij onbekende zangeres op het podium was subliem. Al met al een schitterende ode aan de psychedelische rock van een aantal decennia terug.

sluit me helemaal aan bij Casartelli
Gisteren naar Depeche Mode geweest in Ziggodome, we stonden redelijk in het midden dus ik heb alles prima kunnen volgen.
De setlist vond ik prima, maar inderdaad opmerkelijk dat bv Sounds of the universe totaal niets bijdroeg, ik had Wrong toch verwacht (heb bewust tracklists vermeden). Vanaf Walking in my shoes ging het helemaal los en ik heb echt genoten, het geluid was gelukkig toch erg goed (heb 5 min Big Deal meegekregen maar dat geluid was niet je van het en de friet van La Place vond ik toen toch belangrijker .
Ook de overbluffende graphics waren fantastisch. Ik vond Precious geweldig en leuk inderdaad dat ze de Jaques LuCont remix van Pain that I'm used to deden.
Voor mij werd wel duidelijk dat de Delta Machine nummers weinig effect zullen hebben in de toekomst imho, Heaven vond ik al een karige offshootsingle en daar blijf ik bij. Should be higher vind ik dan toch een stuk beter.
De 2 uur vlogen wel voorbij en wij hadden gelukkig geen fotodames of mensen die vertwijfeld waren over nummers rond ons

Gister Dpeche Mode gezien vanaf "the best seats in da house" Vak 103 rij 4. Sterk concert met een frontman die er duidelijk zin in had en soms geweldige visuals. Denk dan vooral aan de dames en de hondjes.

Ziggo Dome blijft ene fantastische concertzaal met fenominaal geluid. Zou alleen nooit (meer) op de overvolle vloer willen staan (stond ik bij Fleedwood Mac en zag vrijwel niks en dan viel het bij dat concert nog mee met het aantal telefoonfilmers).

Enig verdere nadeel is dat het ding in Amsterdam staan en Ahoy, dat bij mij om de hoek staat, voortaan leeg blijft.

Dat heb ik ook. Ik ga daar niet meer in de Arena: nu 1 keer vak 110 en 1 keer vak 111 en dat zijn perfecte plaatsen, die ene keer Pearl Jam in de Arena (want ik moest zo nodig los gaan) doe ik nooit meer. Ik ben best lang (1.86) maar ook ik kon niet veel zien en dat bewegen was onmogelijk als haringen in een tonnetje.

En dan dat gemak van laat binnenkakken en gewoon een goede plaats hebben die je makkelijk kunt verlaten zonder je plek te verliezen: heerlijk.

Maar ja.... Amsterdam (met Ahoy inderdaad min of meer om de hoek).

Net terug van Den Bosch waar een 40 tal mensen hebben genoten van Exit Calm waaronder starsailor en RadioMad.

Na de aftrap met the Rapture was het geluid van de zanger nog niet goed afdgesteld. daarna wel alleen net als in Haarlem als je vooraan stond erg hard.

Maar dat mocht de pret niet drukken, een erg strak optreden met als hoogtepunten Hearts & Minds , We' re on Our Own, Promise en natuurlijk aflsuiter Holy War.

Maar eigenlijk waren het allemaal hoogtepunten, ook een zeer benaderbare band, die het leuk vond dat hun muziek ook in Nederland werd opgepikt.

Nu naar de festivals om een groter publiek te bereiken, dat hebben ze zeker verdiend.
De 40 mensen in Den Bosch hebben echter een tof middagconcert gezien. En niets voor niks stond Hearts & Minds vorig jaar op 2 in de Alt 152

Nog een fotootje met de zanger Nicky Smith
https://imagizer.imageshack.us/v2/3070x2237q50/845/85c1.jpg

Ik herken wat je schrijft. Ben 1m78 dus al gauw last van lange mensen voor je die het zicht beperken.
Daarom voor tweede maal meer aan de zijkant gaan staan. Dat beviel een stuk beter, al was het wel erg druk, maar heb prima mee kunnen doen en goed zicht gehad.
Het was een geweldig optreden, wat ik niet snel zal vergeten.
Net even recensie op Volkskrant.nl gelezen ...

Ik vond het aan de zijkant toen een drama eerlijk gezegd.... geluid waardeloos en te veel in de buurt van de bars. Nee, ik geloof staanplaatsen daar wel maar als het kan probeer ik de grote zalen sowieso al wel te vermijden.

Leuk om te lezen, al die lovende recensies over Depeche Mode. Ik was er zelf niet bij, maar heb nu wel het idee dat ik heel wat gemist heb.

Toevallig heb ik van Sinterklaas een dvd van ze gehad, dus daar heb ik nu extra veel zin in!

By the way, ik dacht ergens gelezen te hebben dat CHVRCHES het voorprogramma zou zijn. Is dat soms afgezegd vanwege hun solotournee?

Sta nu in de Ziggo bij Placebo en dat valt me behoorlijk tegen. Met mn 194cm direct geklaag achter me. En dat terwijl t podium zo laag staat dat ik al weinig zag. Sta nu lekker achteraan, veel relaxter met een grote bier in mn hand.

Verder had ik meer verwacht van Placebo, of ik ken na 2002 te weinig van ze. Hopelijk zo wat meer oude knallers. Playlist is volgens mij gelijk aan die van Brussel (?)