Muziek / MusicMeter Live! / Gisteren ... gezien!
0
geplaatst: 29 november 2013, 10:10 uur
Cygnus schreef:
Gisteren The Fall gezien op Le Guess Who in Utrecht. Verwachtingen had ik er niet van. De eerdere keer dat ik Mark E. Smith met een band om zich heen zag, stond ik daar met plaatsvervangende schaamte. In helemaal niets deed dat optreden denken aan de waanzinnig gedreven band uit de jaren 80. Snel opbergen in een bejaardenhuis, deze seniele en door drugs verteerde brompot, was mijn conclusie na het optreden op Primavera 2010.
Maar ruimhartig als ik ben geef ik mijn favorieten nog een tweede kans. The Fall speelde op Le Guess Who. En in het begin leek het er niet op dat het beter zou worden als op Primavera 2010. Mark E. Smith leek nauwelijks te beseffen dat hij op het podium stond en toen hij zich na een paar nummers achter de versterkers van zijn gitarist verstopte om daar zittend te gaan brommen (want zingen kun je het toch niet noemen), leek het al een verloren missie.
Maar Mark E. Smith kwam toch weer tevoorschijn (al ging hij toch nog weer een paar eer achter de versterkers zitten, ook een keer zonder microfoon, waarbij hij de door een roadie aangereikte microfoon weigerde), leek er zelfs zin in te hebben en had zelfs enige interactie met het publiek, toen hij A4'tjes aan het publiek uitdeelde en een microfoon aan de fans vooraan gaf zodat zij mee konden zingen. En af en toe zagen we zelfs een glimp van de oude Mark E. Smith terug: een monotoon proclamerende cynicus. En daarbij het hij een zeer strakke band om zich heen.
Het had Mark E. Smith zelfs behaagd om terug het podium op te komen voor een toegift, en die toegift was het hoogtepunt van de avond. Een waanzinnig gedreven cynicus proclameerde What About Us en nog een ander nummer dat ik niet meteen wist thuis te brengen. Hij kan het dus toch. De avond werd helemaal compleet door de opmerking van een vriend die mee was en vrijwel niets van The Fall wist: "eigenlijk is het de zanger Rinus van de underground-muziek". Ik heb hem omhelsd.
Gisteren The Fall gezien op Le Guess Who in Utrecht. Verwachtingen had ik er niet van. De eerdere keer dat ik Mark E. Smith met een band om zich heen zag, stond ik daar met plaatsvervangende schaamte. In helemaal niets deed dat optreden denken aan de waanzinnig gedreven band uit de jaren 80. Snel opbergen in een bejaardenhuis, deze seniele en door drugs verteerde brompot, was mijn conclusie na het optreden op Primavera 2010.
Maar ruimhartig als ik ben geef ik mijn favorieten nog een tweede kans. The Fall speelde op Le Guess Who. En in het begin leek het er niet op dat het beter zou worden als op Primavera 2010. Mark E. Smith leek nauwelijks te beseffen dat hij op het podium stond en toen hij zich na een paar nummers achter de versterkers van zijn gitarist verstopte om daar zittend te gaan brommen (want zingen kun je het toch niet noemen), leek het al een verloren missie.
Maar Mark E. Smith kwam toch weer tevoorschijn (al ging hij toch nog weer een paar eer achter de versterkers zitten, ook een keer zonder microfoon, waarbij hij de door een roadie aangereikte microfoon weigerde), leek er zelfs zin in te hebben en had zelfs enige interactie met het publiek, toen hij A4'tjes aan het publiek uitdeelde en een microfoon aan de fans vooraan gaf zodat zij mee konden zingen. En af en toe zagen we zelfs een glimp van de oude Mark E. Smith terug: een monotoon proclamerende cynicus. En daarbij het hij een zeer strakke band om zich heen.
Het had Mark E. Smith zelfs behaagd om terug het podium op te komen voor een toegift, en die toegift was het hoogtepunt van de avond. Een waanzinnig gedreven cynicus proclameerde What About Us en nog een ander nummer dat ik niet meteen wist thuis te brengen. Hij kan het dus toch. De avond werd helemaal compleet door de opmerking van een vriend die mee was en vrijwel niets van The Fall wist: "eigenlijk is het de zanger Rinus van de underground-muziek". Ik heb hem omhelsd.
Was mijn eerste optreden van Mark en zijn maatjes. Was expres met weinig verwachtingen gekomen want wist dat het helemaal niets kon worden. Om die reden was ik aangenaam verrast.
Ja Mark E Smith zingt niet meer maar dat vind ik persoonlijk niet erg. De band zat retestrak in elkaar en zijn bemoeizucht met de knoppen leidde regelmatig tot interessante geluidsimpulsen/effecten. Had niet verwacht dat dit een flink pitconcert zou worden maar vanaf het 2e nummer was het raak. Ik was niet van plan om er in verzeild te raken maar tijdens What about us kon ik het toch niet laten. Leuk ook dat Tim Presley, frontman van White Fence, met de toegiften weer eens meedeed met de band waar hij Post Reformation TLC mee maakte.
0
geplaatst: 29 november 2013, 10:14 uur
Chronos85 schreef:
Leuk ook dat Tim Presley, frontman van White Fence, met de toe gifts weer eens meedeed met de band waar hij Post Reformation TLC mee maakte.
Leuk ook dat Tim Presley, frontman van White Fence, met de toe gifts weer eens meedeed met de band waar hij Post Reformation TLC mee maakte.
Ah, hij was die extra gitarist bij de toegiften. Bedankt!
0
geplaatst: 29 november 2013, 10:41 uur
Puik optreden van The Fall ja! Ik stond op het laatst op het balkon boven het podium en kon de setlist lezen. What About Us stond vermeld als enige toegift, het laatste nummer (Reformation! volgens mij) was dus een extraatje. Nadeel van die plek was dat ik gedetailleerd kon zien dat hij geen tanden meer heeft en allemaal rode vlekken rond zijn mond heeft. Pijnlijk.
0
geplaatst: 29 november 2013, 10:41 uur
Dat andere nummer van de toegift was trouwens Reformation van diezelfde plaat.
0
geplaatst: 29 november 2013, 10:43 uur
Ik was gisteravond ook bij The Fall. Voor de eerste en laatste keer in mijn leven. Tsjonge jonge, wat druipt de minachting ervan af, bij die Mark E. Smith. Niet alleen voor het publiek, maar ook voor de bandleden. Muzikaal klopte het allemaal wel, maar zodra Smith iets in de microfoon schreeuwde ging het mis. Bij het eerste nummer dacht ik nog dat het een soort toespraak was, waar ik niets van verstond. Maar zo klonk elk nummer dus. En dan het gehannes met microfoons, het backstage gaan zitten brommen en het gedraai aan de knoppen van de versterkers. De irritatie was op de gezichten van de bandleden af te lezen. Geen wonder dat de band steeds van samenstelling verandert. Ik heb het een klein half uurtje aangezien, en heb er toen voortijdig de brui aan gegeven, iets wat ik zelden doe. Om mijn ergernis te verdrijven ben ik toen maar even naar de tentoonstelling van Damien Jurado gegaan. Daar was gelukkig niks mis mee. Lekker rustig ook.
Er was ook niks mis met de concerten eerder die avond. Ik zat net als Cygnus in de goed gevulde Janskerk. Eerst voor Duke Harwood, en daarna voor Mark Lanegan. Harwoods korte optreden (alleen stem en gitaar) was aardig, maar vrij monotoon, met iets te veel galm. Lanegan was fantastisch - zijn songs pasten prachtig in de setting. Een mooi eerbetoon ook aan Lou Reed (Sattelite of Love). Vandaag maar weer terug naar de Janskerk voor Ed Askew en Linda Perhacs.
Er was ook niks mis met de concerten eerder die avond. Ik zat net als Cygnus in de goed gevulde Janskerk. Eerst voor Duke Harwood, en daarna voor Mark Lanegan. Harwoods korte optreden (alleen stem en gitaar) was aardig, maar vrij monotoon, met iets te veel galm. Lanegan was fantastisch - zijn songs pasten prachtig in de setting. Een mooi eerbetoon ook aan Lou Reed (Sattelite of Love). Vandaag maar weer terug naar de Janskerk voor Ed Askew en Linda Perhacs.
0
geplaatst: 29 november 2013, 10:43 uur
itchy schreef:
Puik optreden van The Fall ja! Ik stond op het laatst op het balkon boven het podium en kon de setlist lezen. What About Us ston vermeld als enige toegift, het laatste nummer (Reformation! volgens mij) was dus een extraatje. Nadeel van die plek was dat ik gedetailleerd kon zien dat hij geen tanden meer heeft en allemaal rode vlekken rond zijn mond heeft. Pijnlijk.
Puik optreden van The Fall ja! Ik stond op het laatst op het balkon boven het podium en kon de setlist lezen. What About Us ston vermeld als enige toegift, het laatste nummer (Reformation! volgens mij) was dus een extraatje. Nadeel van die plek was dat ik gedetailleerd kon zien dat hij geen tanden meer heeft en allemaal rode vlekken rond zijn mond heeft. Pijnlijk.
Ha, lees nu dit bericht pas. Reformation ja. Fijne toegift! Mark E. ziet er niet meer uit. Het is niet zo vreemd dat hij niet meer kan zingen (voor zover hij dat ooit heeft gekund
)
0
geplaatst: 29 november 2013, 10:48 uur
Renoir schreef:
Bij het eerste nummer dacht ik nog dat het een soort toespraak was, waar ik niets van verstond. Maar zo klonk elk nummer dus.
Bij het eerste nummer dacht ik nog dat het een soort toespraak was, waar ik niets van verstond. Maar zo klonk elk nummer dus.
Dat is wel een beetje het handelsmerk van The Fall, met uitzondering van dat je er niks van verstaat.
0
geplaatst: 29 november 2013, 10:52 uur
Renoir schreef:
En dan het gehannes met microfoons, het backstage gaan zitten brommen en het gedraai aan de knoppen van de versterkers. De irritatie was op de gezichten van de bandleden af te lezen
En dan het gehannes met microfoons, het backstage gaan zitten brommen en het gedraai aan de knoppen van de versterkers. De irritatie was op de gezichten van de bandleden af te lezen
Dat kwam het in het begin veel te tamme geluid anders flink ten goede. En misschien heb ik het anders beleefd (ik stond eerst helemaal vooraan, later op het balkon boven het podium en ervaarde het als een feestje, maar ik heb me de afgelopen jaren dan ook gekweld met het draaien van duizenden Fall-nummers) maar de enige die chagrijnig keek was de gitarist. Of eerder stoicijns. De bassist en toetseniste/mevrouw Smith hadden het prima naar de zin.
0
geplaatst: 29 november 2013, 10:58 uur
Renoir schreef:
Ik was gisteravond ook bij The Fall. Voor de eerste en laatste keer in mijn leven. Tsjonge jonge, wat druipt de minachting ervan af, bij die Mark E. Smith. Niet alleen voor het publiek, maar ook voor de bandleden. Muzikaal klopte het allemaal wel, maar zodra Smith iets in de microfoon schreeuwde ging het mis. Bij het eerste nummer dacht ik nog dat het een soort toespraak was, waar ik niets van verstond. Maar zo klonk elk nummer dus. En dan het gehannes met microfoons, het backstage gaan zitten brommen en het gedraai aan de knoppen van de versterkers. De irritatie was op de gezichten van de bandleden af te lezen. Geen wonder dat de band steeds van samenstelling verandert.
Ik was gisteravond ook bij The Fall. Voor de eerste en laatste keer in mijn leven. Tsjonge jonge, wat druipt de minachting ervan af, bij die Mark E. Smith. Niet alleen voor het publiek, maar ook voor de bandleden. Muzikaal klopte het allemaal wel, maar zodra Smith iets in de microfoon schreeuwde ging het mis. Bij het eerste nummer dacht ik nog dat het een soort toespraak was, waar ik niets van verstond. Maar zo klonk elk nummer dus. En dan het gehannes met microfoons, het backstage gaan zitten brommen en het gedraai aan de knoppen van de versterkers. De irritatie was op de gezichten van de bandleden af te lezen. Geen wonder dat de band steeds van samenstelling verandert.
Dit is de stijl van Mark E Smith. Het is bij uitstek een love-it-or-hate-it artiest in de eerste plaats vanwege zijn stem en ten tweede vanwege zijn imago. Mark E Smith zingt niet, hij reciteert, spuwt, hij rochelt en krast. Als je dat niet kan waarderen begrijp ik dat The Fall niet jouw band is.
Overigens denk ik dat je de reactie van de bandleden verkeerd geïnterpreteerd hebt. Mark E Smith is altijd met de knoppen bezig en loopt altijd als een autistische dictator rond over het podium. Ze zijn dit gewend en hun gezichten zijn meer gezichten van concentratie dan van irritatie zoals ik het heb ervaren. Overigens hebben de meeste line-up wisselingen plaatsgevonden door toedoen van een beslissing van Mark E Smith. Als je de verhalen leest van de oud-Fallleden kom je erachter dat ze met veel plezier terugkijken op hun tijd binnen de band. Er was een soort sekte-actige geborgenheid die Mark E Smith bood en ze kregen prima betaald (een stuk beter dan meeste soortgelijke cultbands). Veel bandleden zijn later weer bij de band teruggekomen (zoals nu live weer Tim Presley).
Dit alles staat even los van de gekheid van Mark E Smith, want die ontken ik ook niet.
0
geplaatst: 29 november 2013, 11:00 uur
Dit is de meest stabiele line-up ooit. Ze houden het al enkele jaren vol!
0
geplaatst: 29 november 2013, 11:17 uur
itchy schreef:
Dat kwam het in het begin veel te tamme geluid anders flink ten goede. En misschien heb ik het anders beleefd (ik stond eerst helemaal vooraan, later op het balkon boven het podium en ervaarde het als een feestje, maar ik heb me de afgelopen jaren dan ook gekweld met het draaien van duizenden Fall-nummers) maar de enige die chagrijnig keek was de gitarist. Of eerder stoicijns. De bassist en toetseniste/mevrouw Smith hadden het prima naar de zin.
Dat kwam het in het begin veel te tamme geluid anders flink ten goede. En misschien heb ik het anders beleefd (ik stond eerst helemaal vooraan, later op het balkon boven het podium en ervaarde het als een feestje, maar ik heb me de afgelopen jaren dan ook gekweld met het draaien van duizenden Fall-nummers) maar de enige die chagrijnig keek was de gitarist. Of eerder stoicijns. De bassist en toetseniste/mevrouw Smith hadden het prima naar de zin.
Ik stond op het balkon, rechts van het podium. Duidelijk was wel dat de eerste rijen beneden zich prima vermaakten. Maar ik kreeg toch echt de indruk dat zeker de gitarist, maar ook de toetseniste (die voortdurend haar microfoonstandaard kwijtraakte) enorm hun best deden om niet boos weg te lopen en geconcentreerd te blijven.
0
geplaatst: 29 november 2013, 11:22 uur
Mwoah, ik denk dat ze wel vele malen erger dan gisteravond zijn gewend.
0
geplaatst: 29 november 2013, 11:28 uur
Chronos85 schreef:
Dit is de stijl van Mark E Smith. Het is bij uitstek een love-it-or-hate-it artiest in de eerste plaats vanwege zijn stem en ten tweede vanwege zijn imago. Mark E Smith zingt niet, hij reciteert, spuwt, hij rochelt en krast. Als je dat niet kan waarderen begrijp ik dat The Fall niet jouw band is.
(...)
Dit alles staat even los van de gekheid van Mark E Smith, want die ontken ik ook niet.
Dit is de stijl van Mark E Smith. Het is bij uitstek een love-it-or-hate-it artiest in de eerste plaats vanwege zijn stem en ten tweede vanwege zijn imago. Mark E Smith zingt niet, hij reciteert, spuwt, hij rochelt en krast. Als je dat niet kan waarderen begrijp ik dat The Fall niet jouw band is.
(...)
Dit alles staat even los van de gekheid van Mark E Smith, want die ontken ik ook niet.
Voor zijn stem kan ik met enig doorzettingsvermogen nog wel waardering opbrengen. Maar op een stoeltje achter de versterkers gaan zitten en vanaf die plek doorbrommen, dat gaat me echt te ver. Dat vind ik dus minachting voor je publiek. Dat je met een slechte gezondheid niet zo lang kunt blijven staan, dat snap ik, maar heb dan tenminste de guts om op het podium in het zicht van je publiek te gaan zitten. Of mochten we niet zien dat hij een leesbril nodig heeft?
Nee, The Fall zal inderdaad niet mijn band worden...
0
geplaatst: 29 november 2013, 11:32 uur
Maar hij gaf ook een microfoon, velletjes teksten en drumstokjes aan het publiek. Dat juist een blijk van waardering. Dat moet je dan ook zien 
0
geplaatst: 29 november 2013, 11:48 uur
itchy schreef:
Maar hij gaf ook een microfoon, velletjes teksten en drumstokjes aan het publiek. Dat juist een blijk van waardering. Dat moet je dan ook zien
Maar hij gaf ook een microfoon, velletjes teksten en drumstokjes aan het publiek. Dat juist een blijk van waardering. Dat moet je dan ook zien
Of een goedmakertje?
Het zal allemaal wel onderdeel van de "act" zijn, maar optreden doe je op het podium, niet erachter.
0
Deranged
geplaatst: 29 november 2013, 11:54 uur
En toen was ik gisteren dus bij Black Sabbath. Meermaals tijdens de show kwam ik even tot het besef dat het toch wel erg mooi was dat dit nog eens mee te mogen maken. Weet nog hoe ik met een Reunion videoband in de weer was om dit te kunnen zien, en nu gebeurde het dan toch redelijk close up. Ozzy deed vocaal op zich niet eens zo heel veel onder voor wat hij bij Reunion presteerde, al is het duidelijk geen Glenn Hughes of Dio. Maar goed daar kwamen we dan ook al niet echt voor. Sowieso natuurlijk erg bijzonder om deze man als een soort levend wassen beeld te mogen aanschouwen voor een keer.
Zelfde geldt natuurlijk voor een Iommi of Butler. De mannen leken er behoorlijk veel zin in te hebben, en zelfs bij Tony kon er zowaar meermaals een lachje af. Setlist stelde ook zeker niet teleur, aantal verplichte nummertjes van de laatste plaat maar voor het grootste deel gewoon het klassieke repertoire afgewerkt. Lichtelijk verrassend was een versie van Dirty Women waar de solo helaas iets minder spetterend uit de verf kwam dan op Reunion het geval was.
Ook erg veel leuke jonge dames aanwezig viel mij op. Had ergens vooraan een staanplaats weten te bemachtigen en dat betekende ook een hoop gedouw. Dan maar even een paar billen en borsten en meegepakt, had niemand last van. Al bij al hele fijne show, zeker de moeite om eens mee te maken.
Zelfde geldt natuurlijk voor een Iommi of Butler. De mannen leken er behoorlijk veel zin in te hebben, en zelfs bij Tony kon er zowaar meermaals een lachje af. Setlist stelde ook zeker niet teleur, aantal verplichte nummertjes van de laatste plaat maar voor het grootste deel gewoon het klassieke repertoire afgewerkt. Lichtelijk verrassend was een versie van Dirty Women waar de solo helaas iets minder spetterend uit de verf kwam dan op Reunion het geval was.
Ook erg veel leuke jonge dames aanwezig viel mij op. Had ergens vooraan een staanplaats weten te bemachtigen en dat betekende ook een hoop gedouw. Dan maar even een paar billen en borsten en meegepakt, had niemand last van. Al bij al hele fijne show, zeker de moeite om eens mee te maken.
0
geplaatst: 29 november 2013, 12:46 uur
Renoir schreef:
Het zal allemaal wel onderdeel van de "act" zijn, maar optreden doe je op het podium, niet erachter.
Het zal allemaal wel onderdeel van de "act" zijn, maar optreden doe je op het podium, niet erachter.
Ohja? Waar staat dat? Elke act mag optreden waar/hoe hij dat wil. Werd de muziek minder toen hij achter een versterker zat te zingen? Nee. Werd het wilder/opzwepender toen hij aan knoppen zat te draaien? Ja. Omdat er wordt gemorreld aan de conventies van wat een live-optreden "hoort" te zijn wordt het er wel leuker op, voor mij. Ik kan me dus ook best goed voorstellen dat je dit niks vind, hoor
0
geplaatst: 29 november 2013, 13:04 uur
Daar ben ik het helemaal mee eens. Er zijn geen vastgestelde regels voor een performance. Jesus & Mary Chain ging met zijn rug richting het publiek staan. Het riep een hoop weerstand op maar deed niks af aan de kwaliteit van hun live-muziek.Toen tijdens het Newport Festival de folkies Bob Dylan gekleed met zonnebril en leren jack geëlectrificeerde muziek zagen spelen vonden ze dat ook echt niet kunnen.
Voor mij persoonlijk is de graadmeter of een artiest mij kan blijven boeien, of mijn spanningsboog groot genoeg is. Dat was het absoluut gisteravond in Tivoli Oudegracht.
Voor mij persoonlijk is de graadmeter of een artiest mij kan blijven boeien, of mijn spanningsboog groot genoeg is. Dat was het absoluut gisteravond in Tivoli Oudegracht.
0
geplaatst: 29 november 2013, 13:40 uur
Onze meningen verschillen op dit punt dus heel duidelijk, Itchy en Chronos85. Natuurlijk zijn er geen vastgestelde regels voor een performance, maar je mag best grenzen stellen aan wat een artiest wel of niet kan maken. Wat als Smith zijn broer Mark D. Smith had gestuurd? Of via een straalverbinding vanuit zijn huiskamer had meegedaan? Of in bed was gaan liggen op het podium? Met je rug naar het publiek staan vind ik ook belachelijk, tenzij het publiek het er zelf naar gemaakt had. Voor jullie was dit top, voor mij was het een teleurstellend einde van de eerste dag van Le Guess Who, die voor mij zo fraai begon.
0
geplaatst: 29 november 2013, 13:44 uur
ik was er ook, en vond The Fall ook niet meevallen
Mark Lanegan wel erg mooi, jammer dat hij Halo of Ashess niet speelde die wel op de setlist stond.
Mark Lanegan wel erg mooi, jammer dat hij Halo of Ashess niet speelde die wel op de setlist stond.
0
Linus Van Pelt
geplaatst: 29 november 2013, 14:53 uur
The fall ja het is altijd gewoon zo. Geweldige lineup nu maar mark e smith zelf is zoals altijd weer zijn eigen plan aan het trekken. Het geluid was inderdaad matig in het begin en ik had het wel gezien na de helft van het concert en ben maar richting de helling gegaan.
Tof optreden maar ik had er zelf gewoon niet bizar veel zin in.
Tof optreden maar ik had er zelf gewoon niet bizar veel zin in.
0
geplaatst: 29 november 2013, 15:00 uur
Woensdagavond nog de zusjes HAIM gezien in een, op het laatste moment, uitverkochte Oude Zaal van de Melkweg.
Ik weet eigenlijk niet eens waarom ik er naar toe ging. Ik wilde denk ik met eigen ogen zien of we te maken hebben met het zoveelste bandje in de marge of dat hier iets staat te bloeien. Bovendien vind ik het leuk om te zien 'hoe ver' een relatief nieuw bandje is in hun ontwikkeling. Muzikaal was er ook weinig op aan te merken al vind ik niet alle nummers even boeiend. Zangeres HAIM heeft een wat donkere stem die niet altijd even goed uit de verf komt. Op het album vind ik al dat bepaalde nummers niet gezongen worden, maar, sterk gecharcheerd, alleen maar klanken worden uitgestoten, met hier en daar een Michael Jackson-gilletje. Dat hoeft dan weer niet van mij. Hoewel niet veel horen zingen in de lead, maar als 2e stem, lijkt het alsof bassiste HAIM een betere stem heeft. Maar soit, wie ben ik.
Grappig ook de interactie tussen de 3 sisters: de zangeres, middelste van de zusjes qua leeftijd, is het meest schuchter en zegt niet veel. Dat had ik zelden eerder meegemaakt bij een band. De gaten tussen de nummers werd opgevuld met de typisch Amerikaanse flair van de oudste, tevens bassiste. De jongste reageerde dan weer op de oudste en vulde het aan met wat gegiechel. Leuk om eens gezien te hebben maar hier zal het voor mij ook wel bij blijven.
Afhankelijk of het opgepikt is of wordt door 3FM verwacht ik wel dat dit binnen 2 jaar in de Ziggo kan staan. Er stonden al wat gillende meisjes in de zaal. Ik kon ook niet helemaal vermijden dat ik de vergelijking moest maken met Hanson, al was het alleen maar door het sluike haar en en de stoer, haast jongensachtig, uitziende gitaarsolo's van de zangeres.
Ik weet eigenlijk niet eens waarom ik er naar toe ging. Ik wilde denk ik met eigen ogen zien of we te maken hebben met het zoveelste bandje in de marge of dat hier iets staat te bloeien. Bovendien vind ik het leuk om te zien 'hoe ver' een relatief nieuw bandje is in hun ontwikkeling. Muzikaal was er ook weinig op aan te merken al vind ik niet alle nummers even boeiend. Zangeres HAIM heeft een wat donkere stem die niet altijd even goed uit de verf komt. Op het album vind ik al dat bepaalde nummers niet gezongen worden, maar, sterk gecharcheerd, alleen maar klanken worden uitgestoten, met hier en daar een Michael Jackson-gilletje. Dat hoeft dan weer niet van mij. Hoewel niet veel horen zingen in de lead, maar als 2e stem, lijkt het alsof bassiste HAIM een betere stem heeft. Maar soit, wie ben ik.
Grappig ook de interactie tussen de 3 sisters: de zangeres, middelste van de zusjes qua leeftijd, is het meest schuchter en zegt niet veel. Dat had ik zelden eerder meegemaakt bij een band. De gaten tussen de nummers werd opgevuld met de typisch Amerikaanse flair van de oudste, tevens bassiste. De jongste reageerde dan weer op de oudste en vulde het aan met wat gegiechel. Leuk om eens gezien te hebben maar hier zal het voor mij ook wel bij blijven.
Afhankelijk of het opgepikt is of wordt door 3FM verwacht ik wel dat dit binnen 2 jaar in de Ziggo kan staan. Er stonden al wat gillende meisjes in de zaal. Ik kon ook niet helemaal vermijden dat ik de vergelijking moest maken met Hanson, al was het alleen maar door het sluike haar en en de stoer, haast jongensachtig, uitziende gitaarsolo's van de zangeres.
0
Deranged
geplaatst: 29 november 2013, 20:01 uur
Gisteren overigens ook gezien in het voorprogramma:
Uncle Acid and the Deadbeats
Die heten waarschijnlijk zo omdat je er ook niet al te veel van hoeft te verwachten, laat staan iets van eigen smoelwerk. Zanger heeft schijnbaar een soort helium stemmetje maar is niet al te goed te horen, diep begraven in de herrie brei. Was even bang dat dat Sabbath ook zo zo zou zijn maar daar was het geluid gelukkig toch een stuk beter.
Verder was dit gewoon typisch zo'n band waar ik niks mee heb, namelijk ontbrekend aan elke vorm van originaliteit. Grappig dat ze in het voorprogramma van Sabbath stonden waar daar hadden ze geloof ook wel het meeste van geleend. Ben benieuwd wat Tony vond van al dat afgezaagde riffwerk. Even dacht ik zelfs Children of the Grave te horen.
Stond al enige tijd te wachten om een goede plek te bemachtigen en toen moest ik hier dus ook nog doorheen, stond daar niet direct om te springen. Op een gegeven moment zegt ie: this is a song for Charlie Manson.
En toen vroeg ik me wel even af, ehm ja, hoezo dat dan.
Uncle Acid and the Deadbeats
Die heten waarschijnlijk zo omdat je er ook niet al te veel van hoeft te verwachten, laat staan iets van eigen smoelwerk. Zanger heeft schijnbaar een soort helium stemmetje maar is niet al te goed te horen, diep begraven in de herrie brei. Was even bang dat dat Sabbath ook zo zo zou zijn maar daar was het geluid gelukkig toch een stuk beter.
Verder was dit gewoon typisch zo'n band waar ik niks mee heb, namelijk ontbrekend aan elke vorm van originaliteit. Grappig dat ze in het voorprogramma van Sabbath stonden waar daar hadden ze geloof ook wel het meeste van geleend. Ben benieuwd wat Tony vond van al dat afgezaagde riffwerk. Even dacht ik zelfs Children of the Grave te horen.
Stond al enige tijd te wachten om een goede plek te bemachtigen en toen moest ik hier dus ook nog doorheen, stond daar niet direct om te springen. Op een gegeven moment zegt ie: this is a song for Charlie Manson.
En toen vroeg ik me wel even af, ehm ja, hoezo dat dan.
0
geplaatst: 29 november 2013, 22:33 uur
Uncle Acid is ook compleet geen band voor het Ziggo Dome. Eerder voor een klein zaaltje.
0
geplaatst: 30 november 2013, 10:22 uur
Dat is waar. Die mannen wisten niet goed om te gaan met het grote podium. MAAR ik heb me wel degelijk laten meeslepen. Want hoe die gasten enigszins in zichzelf gekeerd zich helemaal overgaven aan de muziek werkte erg aanstekelijk. Het geluid was loepzuiver. En de repetitieve passages hadden een behoorlijk hypnotiserend karakter.
0
geplaatst: 30 november 2013, 11:07 uur
Larry Graham & Graham Central Station in De Boerderij Zoetermeer.
Dampende Funk set met veel Jams en inprovisatie. Er was een setlist van 22 nummers, maar dat werden er 28, 6 verzoekjes van uit het publiek die werden gespeeld.
Had Larry alleen nog maar in grote zalen (North Sea Jazz) zien spelen dus is de mimiek niet echt goed te zien. Gisteren was dat allemaal zeer goed te zien en dan blijkt maar eens hoeveel plezier de 66 jarige bassist er in heeft hij heeft continu een smile op zijn gezicht en blijft maar dansen en gek doen het is echt een ras entertainer, Ook de rest van Grand Central Station was goed op dreef.
De Setlist bestond uit een mengeling vav nieuwe nummers van zijn laatste album, ouderwerk waaronder op verzoek Hair (dat ze bijn a nooit meer spelen), covers waaronder een gewldige uitvoering van Ann Peebles I Can't Stand the Rain (hoe maak je van een zeer sterke Soul classic een Dampende Funk versie nou laat dat maar over aan Larry Graham en Biscuit) en de versie van Prince 1999 was ook fenomenaal. Natuurlijk mochten de Sly & The Family Stone Hits niet ontbreken (Everyday People, Let me Take You Higher, Sing a Simple Song, Thank You en Dance To the Music)
En natuurlijk ging hij ook weer dwars door het publiek
Geweldige avond gehad in Zoetermeer en na afloop nog even de LP/CD van Raise Up gekocht en laten Signeeren en met Larry en Biscuit op de foto.
4.5*
Dampende Funk set met veel Jams en inprovisatie. Er was een setlist van 22 nummers, maar dat werden er 28, 6 verzoekjes van uit het publiek die werden gespeeld.
Had Larry alleen nog maar in grote zalen (North Sea Jazz) zien spelen dus is de mimiek niet echt goed te zien. Gisteren was dat allemaal zeer goed te zien en dan blijkt maar eens hoeveel plezier de 66 jarige bassist er in heeft hij heeft continu een smile op zijn gezicht en blijft maar dansen en gek doen het is echt een ras entertainer, Ook de rest van Grand Central Station was goed op dreef.
De Setlist bestond uit een mengeling vav nieuwe nummers van zijn laatste album, ouderwerk waaronder op verzoek Hair (dat ze bijn a nooit meer spelen), covers waaronder een gewldige uitvoering van Ann Peebles I Can't Stand the Rain (hoe maak je van een zeer sterke Soul classic een Dampende Funk versie nou laat dat maar over aan Larry Graham en Biscuit) en de versie van Prince 1999 was ook fenomenaal. Natuurlijk mochten de Sly & The Family Stone Hits niet ontbreken (Everyday People, Let me Take You Higher, Sing a Simple Song, Thank You en Dance To the Music)
En natuurlijk ging hij ook weer dwars door het publiek
Geweldige avond gehad in Zoetermeer en na afloop nog even de LP/CD van Raise Up gekocht en laten Signeeren en met Larry en Biscuit op de foto.
4.5*
0
DjFrankie (moderator)
geplaatst: 30 november 2013, 15:26 uur
Sunderland schreef:
Woensdagavond nog de zusjes HAIM gezien in een, op het laatste moment, uitverkochte Oude Zaal van de Melkweg.
Ik weet eigenlijk niet eens waarom ik er naar toe ging. Ik wilde denk ik met eigen ogen zien of we te maken hebben met het zoveelste bandje in de marge of dat hier iets staat te bloeien. Bovendien vind ik het leuk om te zien 'hoe ver' een relatief nieuw bandje is in hun ontwikkeling. .
Woensdagavond nog de zusjes HAIM gezien in een, op het laatste moment, uitverkochte Oude Zaal van de Melkweg.
Ik weet eigenlijk niet eens waarom ik er naar toe ging. Ik wilde denk ik met eigen ogen zien of we te maken hebben met het zoveelste bandje in de marge of dat hier iets staat te bloeien. Bovendien vind ik het leuk om te zien 'hoe ver' een relatief nieuw bandje is in hun ontwikkeling. .
Dat is exact de reden dat ik ze morgen in Nijmegen ga zien Sunderland
* denotes required fields.