Recordstore Day: de hele dag op pad met Revere. Geweldig om alles van zo dichtbij mee te maken en mijn complimenten voor Paagman/Velvet in Den Haag die het heel professioneel hebben aangepakt alhoewel het in Breda prettig starten was en Rotterdam een knallende uitsmijter werd.

Enorm veel plezier gehad (de band is ook blijven overnachten) en ik heb respect voor muzikanten die zich zo inzetten voor wat ze zo graag doen. Echt mijn petje af daarvoor.

Recordstore Day: geweldig idee. Popeye Hengelo had het weer mee en buiten kan er opgetreden worden. (binnen werd er in de krappe ruimte gesnuffeld in de bakken).
. Ik heb een geweldige Duketown Slim gezien die "delta"blues speelde in zijn uppie mbv van tamborijn,mondharmonica,gitaar en een voetpedaal, covers van oa Muddy Waters, Guy Clarke jr , Robert Johnson en ook een eigen geslaagd nummer met goede tekst.
Daarna werd er opgetreden door de band Sad Songs met Americana folk, niet slecht maar voor mij werkte het wel op de slaap met het zonnetje erbij. Texas Heat heb ik niet afgewacht. Ik heb voor Duketown Slim nog wel een kwartier meegekregen van een jonge gast met gitaar en mooie zang, maar weet zijn naam niet(stond niet op de lijst).
Mooie dag was het.

Skerryvore in de kleine zaal van Duycker in Hoofddorp

Skerryvore is een van de grote namen in de moderne Schotse folkrock en in eigen land trekken ze volle zalen. Dat dat buiten Schotland nog niet echt lukt bleek uit de opkomst gisteren: een man of vijftig. En dat is jammer, heel jammer.

Skerryvore combineert de traditionele Schotse folk van jigs, bagpipes en fiddles met een stevig gitaargeluid, wat inderdaad een moderner geluid oplevert dan bijvoorbeeld een Runrig. Daarnaast heeft de band - in een poging een breder publiek aan te spreken - op de meest recente cd World of chances veel meer popinvloeden in de muziek gebruikt. Het optreden van gisteren bracht deze twee stijlen samen.

Afgetrapt werd met Path to Home, waarmee de toon meteen gezet werd: een instrumentaal nummer met een prominente plek voor de bagpipes. Hierna was het anderhalf uur feest met veel instrumentaal geweld, covers van Runrig, Johnny Cash (een briljante versie van Folsom Prison Blues) en Dougie Maclean (Caledonia, waarbij de band ook meteen even liet weten hoe ze tegen een onafhankelijk Schotland aankijken), en enkele nieuwe nummers. Die nieuwe nummers klonken alweer aanzienlijk minder poppy, dus kennelijk is deze koerswijziging geen blijvertje. Prima keuze wat mij betreft, het popgenre is al druk genoeg.

Skerryvore is een band die live overtuigt. In een zevenmansformatie (drums, bass, toetsen, zang/gitaar, accordeon, fiddle, bagpipes/fluit) weet de band een energiek en vol geluid neer te zetten. Een voor Nederlandse podia behoorlijk origineel geluid bovendien en daarom is het zo jammer dat ze in dit soort kleine zalen optreden: op een willekeurig bevrijdingspop-festival moet dit prima aan kunnen slaan.

Later dit jaar brengt de band een nieuw album uit en komen ze bovendien weer naar Nederland. Ga dat zien!




(video niet door mij gemaakt)

Gisteren heb ik een bezoekje gebracht aan De Waterput in Bergen op Zoom, in het kader van Record Store Day. In totaal stonden er 11 optredens gepland, waarvan ik er zes gezien heb. Ik heb van de dag genoten.

De eerste band die ik aan het het werk heb gezien was Id!ots. De fors gebouwde zanger met baardje en staartje opende de show met de tekst: "Wij zijn Idiots. Hopelijk jullie ook." Dat is alvast een leuke binnenkomer. De zanger was goed op dreef: Hij maakte grapjes, brabbelde rare Spaanse teksten, maakte dansjes en trok gekke bekken. Een erg sympathieke verschijning die er een heel vermakelijke show van maakte. Muzikaal was het niet zo bijzonder: behoorlijk harde rock, weinig om het lijf eigenlijk. Maar genieten was het wel, van deze ongepolijste Guy Garvey en zijn band.

Hierna was het de beurt aan Intergalactic Lovers. Wauw! Wat een indrukwekkend optreden. Hun akoestische muziek leek perfect gemaakt voor dit soort optredens. Erg intiem en sfeervol. De zangeres was fantastisch bij stem en haar voortdurende danspasjes op de plaats werkten aanstekelijk en sfeerverhogend. Ze kwamen over als een erg bescheiden band, dus toen zangeres Lara haar bandleden omschreef als 'beste gitarist ter wereld' en 'beste drummer ter wereld' zal daar vast een dikke knipoog bij gehoord hebben. Maar toen gitarist Raf haar omschreef als 'beste zangeres van de band' en 'knapste vrouw van de band' was daar geen woord van gelogen.
Na afloop heb ik hun laatste album gekocht (en ik hou helemaal niet van blinde aankopen!) en meteen door de hele band laten signeren. Grote kans dat ze er een fan bij hebben.

Tijdens lunchtijd heb ik Dans Dans helaas gemist, maar daarna heb ik een ontzettend vrolijk optreden gezien van Happy Camper. Zes muzikanten (in plaats van de gebruikelijke 21), allemaal met een herkenbaar zwart-wit gestreept shirt aan. Van hun muziek werd ik blij. Iedereen zou daar blij van worden. Aanstekelijke popliedjes, aangekleed met gitaar, keyboard, viool, klarinet, handjeklaps en een hoop achtergrond- en samenzang. Een ontzettend blije bedoening en meer dan de moeite waard. Hoe leuk moet dat wel niet zijn als de hele groep compleet is!

Vervolgens hebben we Tangarine overgeslagen, omdat het weer te lekker was om de terrasjes links te laten liggen. Daarna was het de beurt aan Marike Jager. Wat kan die kletsen zeg! Ze stond lange verhalen te vertellen over waar haar liedjes en teksten vandaan kwamen, waar en hoe ze geschreven en opgenomen zijn, en nog veel meer. Ik vond het eigenlijk wel prettig, want alleen maar muziek spelen is ook zo saai. Haar liedjes waren overigens wel een tikkeltje aan de saaie kant, maar het optreden in zijn totaliteit was (net als alle andere optredens) erg de moeite waard.

Een-na-laatste halte: Clean Pete. Samen met Anne Soldaat. Die hadden ze net zo goed thuis kunnen laten, want tijdens de helft van de nummers zat hij er voor spek en bonen bij en tijdens de andere helft speelde hij een klein beetje gitaar, in een stijl die eigenlijk niet bij de muziek van Clean Pete past. Tijdens één nummer speelde hij tamboerijn, dus dat was zijn 'moment of fame'.
Enfin, Clean Pete dus. Schattigheid in het kwadraat. Twee giechelende en giebelende tweelingzussen die Nederlandstalige popliedjes zingen, begeleid met gitaar en cello. De teksten waren op het eerste gehoor erg oppervlakkig, maar er zat meer diepgang in dan de meeste mensen zullen hebben opgemerkt. Kneuterig in de goede zin van het woord.

Daarna kwam voor ons de uitsmijter van de dag, de band waar we op voorhand het meest naar uit hadden gekeken, omdat we ze al eens eerder hadden zien spelen: Mintzkov. Dit was hun laatste optreden van de dag en ze waren duidelijk moe. Misschien was dat ook wel de reden dat ze allemaal heel lullig op een stoeltje gingen zitten. Ze speelden semi-akoestisch en erg professioneel. Bassiste Lies Lorquet was naar mijn mening erg sterk bezig en de setlist was verrassend: Slechts twee nummers van hun laatste album (waaronder Slow Motion, Full Ahead, waar ze veel op hadden geoefend, maar wegens tijdsdruk die dag nog niet hadden kunnen spelen) en twee oudjes van hun debuutplaat. Mooie keuzes, die live heel goed tot hun echt kwamen. Nee, Mintzkov stelde zeker niet teleur.

Hierna stond nog een optreden gepland, maar omdat een hele dag in de platenzaak hangen best vermoeiend is hielden wij het voor gezien. Conclusie: Record Store Day 2014 was geslaagd. Meer dan geslaagd zelfs.

Mijn Record Store Day, in Arnhem, was helaas minder geslaagd dan die van stoepkrijt. Mijn middag begon met Chef'Special, want ik wou eens zien of of die nog wat voorstelden, nadat die twee singles van hun laatste album echt afgrijselijk waren. Gisteren bleek de band dus echt gedegradeerd te zijn tot een soort kinderhiphop. De akoestische opstelling (gitaar en melodica) bleek echt te dun te zijn om dat grote gebrek dat de 'zanger/rapper' is te compenseren. Bovendien speelden ze ook nauwelijks leuke liedjes, maar allemaal van die zeikerige balladachtige liedjes waar dan iemand overheen praat onder het mom van 'kijk, dit lijkt net rappen. Nu zijn we tof voor tienermeisjes en voor de urbandoelgroep.' Alleen tienermeisjes vonden het ook daadwerkelijk te pruimen geloof ik.

Sven Hammond Soul was alleszins beter, al hoor ik ze veel liever instrumentaal dan met vocalen. Goede zanger, daar niet van hoor, maar de band leek zich te veel te comformeren aan liedjesstructuren en niet te opzichtig te spelen, zodat de aandacht niet van de zang afgeleid werd. Dat was wel een beetje jammer, want er was wat mij betreft zeker ruimte geweest voor een aantal echt vette solo's. Heel erg prima optreden verder.

Daarna volgde de band waar ik eigenlijk voor kwam: Moss. Moss is gewoon een uitstekende band die goede platen en dito optredens aflevert. Niets geen gehannes met akoestisch doen en zo, maar ze traden gewoon als hele band aan, met een cajon in plaats van een drumstel weliswaar, maar daar kun je met drumstokken nog behoorlijk op meppen. De band klonk zoals je van de band mag verwachten: psychedelisch, niet bijster vernieuwend of creatief maar wel het klonk wel inventief, en met een wat ander geluid dan het vorige album, vanwege het nieuwe, vierde album. Moss is hier constant in en dat is heel fijn. Ze speelden vooral nieuw werk, maar ook 'Tiny Love' van het sterke derde album Ornaments, aangevuld met de twee hitjes van hun tweede worp. Fijne set weer, en als ze naar Arnhem komen, ga ik dit jaar niet vergeten daar heen te gaan.

Blaudzun sloot de middag af en eerlijk is eerlijk: ik heb dit concert best over kunnen slaan. Drie jaar geleden zag ik hem ook spelen, in de zelfde platenwinkel overigens, en toen had hij geloof ik alleen een toetsenist en een extra gitarist bij zich, en toen speelde hij ook subtiel. De set van gisteren was gewoon lomp. Ik ken alleen 's mans tweede album en heb de rest niet meer beluisterd, maar dit viel me echt tegen. Hij had zes of zeven bandleden op het podium, die allemaal maar aan het rammen waren. Blaudzun zelf en z'n gitarist ramden op hun akoestische gitaren, de toetsenist ramde op zijn toetsen, er was iemand die op een tamboerijn ramde, etcetera. Het ging van klats-klats-klats, een ontzettend onsubtiele muur van geluid waar af en toe een trompet bovenuit kwam. Bovendien maakte Blaudzun zich het er wel heel gemakkelijk vanaf om bijna tien minuten later te beginnen en in krap twintig minuten vier 'liedjes' (het bleef allemaal in de vrij vormeloze klats-klats-klats-categorie) te spelen. Jammer, want drie jaar geleden liet hij horen dat hij ook gewoon mooie muziek kan maken.

Record Store Day samen met arcade monkeys
Hoogtepunten: Dans Dans, Balthazar, Amatorksi en Intergalactic Lovers.

Anne heeft verkering met de helft v/d tweeling

Aha, dat wist ik niet. Dat verklaart ook meteen die iets te innige omhelzing na het optreden

Wow, wat een namen! Vooral Intergalactic Lovers
Kwamen die allemaal in dezelfde platenzaak?

Was niet in een platenzaak, was allen (met nog veel meer onbekendere bands) in het Vooruit Café.

Na een lange fietstocht van zo'n vijf kwartier kwam ik om kwart over 8 aan bij Velvet Music in Delft. De kleine 500 op vinyl uitgebrachte releases verschillen nogal in oplage per platenwinkel maar bij Velvet was de voorraad redelijk groot. Zo kon ik gelijk al enige platen kopen om voor degene die nog ontbraken naar het dichtbij gelegen Sounds te gaan. Met een paar mooie platen een succesvol begin van deze dag. De optredens bij Velvet in Delft begonnen pas om 12:00 wat me nog even de tijd gaf om op de zaterdagse markt naar wat vinyl op zoek te gaan.
Om terug te komen op de optredens, om 12:00 stond Elle Bandita op het programma voor het eerste optreden van de elf in totaal. Bij velvet was er weer een speciaal podium opgebouwd naast de ingang van de platenzaak. Elle werd ondersteund door een gitarist waarbij er vooral nummers van haar laatst verschenen album voorbij kwamen. Een niet al te bijzonder optreden door de gitaar die niet goed gestemd was, en de nummers konden daarnaast niet echt konden overtuigen.

Het volgende optreden van de uit Limburg afkomstige Afterpartees was overtuigender. De vijfkoppige band kent een stevige sound met invloeden uit de garagerock en punk. Aardig gitaarwerk en een band die als geheel goed samenklinkt. Het eerste album mag dan nog verschijnen toch vermelden ze nog even dat hun 7 inch debuutsingle wel te verkrijgen is. Net als de andere optredens op Record Store Day konden ze ongeveer een half uur hun kunsten vertonen.

Daarna was het om 14:00 de beurt aan Marika Jager die al langer in het singer-songwriter circuit muziek uitbrengt. Haar net verschenen album The Silent Song heeft ze in een hutje opgenomen in de tuin van een klooster waar ze verbleef zo vertelde ze. Het optreden bestond voornamelijk uit rustgevende luisterliedjes die op een mooie manier werden gebracht. Een goed optreden zo na het gitaargeweld van de Afterpartees. Vlak daarna was het alweer de beurt aan de volgende artiesten genaamd Rico, deze keer samen met A.R.T. Afkomstig uit de rapformatie Opgezwolle is hij al lang actief in de rapwereld. Samen met producer A.R.T. is net het album Irie verschenen. Het optreden kon worden gezien als de doorsnee Nederlandse rap. Leuk zo even tussendoor maar kwalitatief niet hoogwaardig.

Wie er deze dag als verassing naar voren kwamen was de uit Amsterdam afkomstige band Sky Pilots. De groep is pas in 2013 opgericht en bestaat uit een sterke samenstelling van artiesten die al in verschillende Nederlandse bands ervaring hebben opgedaan. Op Noorderslag begin dit jaar in Groningen maakte ze hun officiële podiumdebuut. Dat ze nog maar zo kort samen zijn was op deze dag niet merkbaar. De groep die qua stijl aan The Rolling Stones deed denken speelde een zeer sterke set dat zowel muzikaal als zangtechnisch goed in elkaar zat. De zanger Matthijs van Duijvenbode had er vandaag zin in en moest al snel van het te kleine podium afstappen om zich een beetje te kunnen bewegen.

De Delftse band UGO die daarop volgde kon totaal niet overtuigen met zoetsappige liedjes en past niet echt thuis in het rijtje met opvallende artiesten deze Record Store Day in Delft. De Londense band Boxer Rebbelion maakt dit gelukkig meer dan goed met een semi-akoestisch optreden. Opvallend dat deze band op Record Store Day in Nederland actief is wat wel een pluspunt is aan dit programma vandaag. De band oogt fris en speelt onder andere de in de hitlijsten verschenen single Diamonds. Een kort maar krachtig optreden waarbij te merken is dat de band al langere tijd (2011) bij elkaar is.

De Nederlandse band Sven Hammond Soul is ook al langere tijd actief en heeft met verschillende zangers en zangeressen opgetreden. Vandaag was Ivan Peroti aanwezig voor het korte optreden dat een half uur te laat begon. Dit deed niks af aan het soulvolle optreden waarbij het publiek actief betrokken werd. Het hammondorgel uiteraard centraal bespeeld door Sven Figee. De band die vandaag met drie personen aanwezig was viel op door de interactiviteit met het publiek en de vrolijkheid die ervan afspatte.

Chef’special lijkt vooraal aan populariteit te winnen bij de tienermeisjes die hier ook in grote getale voor aanwezig waren. De vijfkoppige band lijkt vooral de relatie tussen rap en pop te willen leggen en kan hierin vandaag niet overtuigen. De nummers lijken het meest toegespitst op de al eerder benoemde doelgroep. Simpele teksten die kwalitatief niet echt hoogwaardig zijn, het betrekken van het publiek helpt hierbij ook niet echt.
Gelukkig wordt deze dag met rockband De Staat afgesloten die de laatste jaren aan populariteit heeft gewonnen in Nederland. Energieke songs worden afgewisseld met freaky nummers die apart in de oren klinken. Het werk is afkomstig van het in 2013 verschenen album I-CON. Vooral toetsenist en zanger Rocco Hueting valt op door zijn opvallende verschijning en zang in de verschillende nummers. Een dagje Record Store Day in Delft eindigt zo rond de klok van elven.

Ook deze editie van Record Store Day was weer een succes in Delft met vele opvallende optredens ( Sky Pilots, Boxer Rebbelion & De Staat) maar toch ook wat minder werk ( Rico & UGO). Uiteraard draaide deze dag om de platenzaken die vandaag weer mooie omzetten draaiden. Op naar de volgende editie met nog meer optredens en deelnames van platenzaken.

Afkomstig van Platendraaier.

Gisteren naar Blood Red Shoes in De Melkweg geweest. Briljant optreden, maar wel een beetje aan de korte kant.

Wat is kort? Ik vind dat als je 4 albums hebt gemaakt je minimaal wel 5 kwartier mag spelen. Bovendien mag je dat van hun verwachten gezien de prijs die ze tegenwoordig vragen voor toegang.

Briljant zijn ze zeker. Vele malen gezien maar gisteren heb ik het laten schieten vanwege een overkill.

Het duurde net vijf kwartier denk ik.

Mwoah, dat ken net. Kwaliteit vergoedt veel.

3 dagen naar Paaspop geweest. Hoogtepunten waren The Prodigy, Guus Meeuwis, Hatebreed, The Skints en Dubioza Kolektiv.

Dat zeker.

Eerder dit jaar publiceerde de Britse band Blood Red Shoes een lijstje met de beste optredens die ze ooit hadden gedaan. Op nummer één stond het optreden in Paradiso in 2010. Nu was ondergetekende er toevallig bij en het was inderdaad een gevalletje buitencategorie mede dankzij het enthousiaste publiek dat waarschijnlijk een stagedive-record vestigde. Zou het optreden in de Melkweg in de buurt kunnen komen van het concert uit 2010? Afgelopen zondag was het zover. De locatie is perfect, de Oude Zaal van de Melkweg is eigenlijk te klein voor een band van dit formaat maar dat maakt de kans op een show met veel energie des te groter.

Nadat het publiek is opgewarmd door The Wytches lopen Laura-Mary Carter en Steven Ansell, samen Blood Red Shoes, het podium op. De band begint met het instrumentale en ruige Welcome Home, eveneens de opener van hun onlangs uitgebrachte en alweer vierde studioalbum. Meteen hierna volgt al I Wish I Was Someone Better van het debuut dat sinds jaar en dag al een publieksfavoriet is. De stemming zit er meteen in en het publiek springt en masse mee op de catchy rock.

Een groot gedeelte van de set bestaat uit nieuwe nummers en die passen perfect tussen de overige nummers. An Animal, wat mij betreft de sterkste song van het nieuwe album, lijkt zelfs het hoogtepunt van de avond. Het publiek blijft onverminderd enthousiast en dat heeft weer tot gevolg dat de band steeds meer hun best lijkt te doen. Aan niks is te merken dat dit de laatste show van hun tour is, althans op het vaste land van Europa. Steven en Laura-Mary bedanken het publiek tussen de nummers door meerdere malen naar de show te zijn gekomen, vooral omdat het immers ook Pasen is. Waarschijnlijk zullen de meeste bezoeker zelfs met kerst nog komen, want ze krijgen een geweldig optreden voorgeschoteld.

This Is Not For You was ook zo’n nummer dat de hele zaal in beweging zette en liet meezingen, Better, Better!!! Ook het nieuwe The Perfect Mess met overstuurd gitaargeluid ging er bij het publiek in als zoete koek. Alsof het nummer al jaren oud is. Na het bijna als post-rock aandoende Colours Fade, dat als adempauze diende voor het publiek, volgde een korte break. Tijdens het eerste nummer van de encore, Light It Up, klommen een paar mensen op het podium om mee te dansen en al snel volgden er meer. Binnen no-time stond er 30 a 40 man op het podium te dansen en natuurlijk selfies te maken. Voor Red River van de EP Water, waar ze ook Black Distractions van speelden, werd het podium weer vrij gemaakt. “This is our last song and we have only one minute left” zegt Laura-Mary en dan weet de Blood Red Shoes-fan genoeg. Het snoeiharde Je Me Perds is het laatste nummer van de avond. Na een uur en twintig minuten is het alweer voorbij maar ondanks de speelduur bewijst Blood Red Shoes één van de leukste live-bands te zijn.


ZUBB

O? Is dat concert uitgeroepen tot beste van hen? Ik kan mij herinneren van dat concert dat er 3 meisjes met handtasjes continu aan het stagediven waren en later nog een drietal jongens. Dus het klinkt alsof het afgelopen zondag gezelliger was met zoveel man op het podium.

Hun concerten zijn altijd een feestje. Laatste keer Paradiso was de benedenzaal amper voor de helft gevuld. Qua ontwikkeling van de band is Laura-Mary wel wat minder chagrijnig gaan kijken.

Gisteren via CD WOW hun laatste cd besteld inclusief live-cd. Leuk om te hebben.

Ja dat vonden ze zelf. Dan vraag ik me af of je wel bij het concert was waar op wordt gedoeld. Tijdens het betreffende concert werd er na een paar nummers non-stop gestagedived. Zelfs in de jaren dat het niet verboden was heb ik zoveel stagedivers gezien. Uiteindelijk doken Steven en Laura-Mary ook het publiek in en werden ze naar de uitgang gedragen. Waar ze uiteindelijk terecht zijn gekomen is mij onbekend.

Ik heb toen trouwens ook een drumstokje gevangen dus voor mij persoonlijk was het helemaal een cool optreden.

Ha, dank! Ook die herinnering was ik even kwijt. Ze zijn toen weggedragen naar de merch-stand. Het levende bewijs staat nota bene in mijn kast. Ik heb daar hun 2e album gekocht en laten signeren.

Gisteren met Brunniepoo, mevrouw Brunniepoo en Status Seeker IQ bewonderd, die rond de release van hun nieuwe album The Road of Bones naar de Melkweg afgereisd waren.

De laatste keer dat ik IQ live gezien heb, is een jaar of acht geleden. Toen was het gedraaideur met bandleden net op gang gekomen met een nieuwe drummer, maar gisteravond stond vrijwel de hele originele bezetting weer op het podium, alleen (uiteraard) Martin Orford ontbrak. Voorwaar geen gering gemis, maar toch...

In het optreden dat een kleine twee uur duurde, kwamen vier van de vijf nummers op het nieuwe album aan bod. Daarvan maakten er twee een vrij behoorlijke indruk (From the Outside In en Until the End), maar twee andere, waaronder het twintig minuten durende Without Walls ("This is progrock, after all", zoals Peter Nicholls zelfverzekerd verklaarde), wekten toch de indruk dat de bekende vertrouwdheid van IQ wel wat erg veel naar hergebruik van eigen ideeën neigde.

Het feest moest dus vooral van de oudere nummers komen. Een mens mist altijd de nodige persoonlijke favorieten en daarvan had er meer specifiek best een in plaats van het wat saaie No Love Lost of Ryker Skies mogen komen, maar daarmee zijn de wanklanken ook wel benoemd. Bij The Wake ging het dak er zowat af, Ever was met The Darkest Hour en Leap of Faith met de beste nummers vertegenwoordigd, Subterranea deed de wat statische studioversie vergeten, The Seventh House behoeft geen krans en Frequency zorgde voor een zinderende afsluiter.

Na afloop heb ik nog even bij de verkoopstand gedraald. Het nieuwe werk overtuigde in eerste instantie maar matig, maar ach, je kunt zo'n band ook gewoon steunen. Het toch wel grote verschil tussen de 1-disc- en de 2-discversie van de cd deed me besluiten me toch eerst maar eens wat meer in het verschil daartussen te verdiepen.

De setlist:

From the Outside In
The Darkest Hour
The Road of Bones
No Love Lost
Ryker Skies
Without Walls
The Wake
Leap of Faith
Until the End
The Seventh House

Subterranea

Frequency

Helaas wat weinig afwijkingen in de setlist ten opzichte van het concert van december in De Boerderij, dat had gezien het behoorlijke oeuvre van IQ wel iets meer gekund. Aan de andere kant: de gespeelde nummers behoren vrijwel allemaal tot de persoonlijke favorieten en met name het fenomenale The Seventh House kan ik niet vaak genoeg horen.

De nieuwe nummers klonken inderdaad nogal vertrouwd. From the Outside In ligt wat meer in de lijn van Frequency, Without Walls en Road of Bones meer van de albums daarvoor (en Until the End kan ik me niet meer herinneren). Nu is vernieuwing nooit het sterkste punt van IQ geweest dus dit komt niet echt als een verrassing. Hoogstens valt op dat de koerswijziging van Frequency nu weer ten dele lijkt te worden teruggedraaid. Vertrouwd bij IQ betekent voor mij vooral dat nieuwe nummers eigenlijk ook maar zelden tegenvallen en dat gold nu dus ook, alleen Without Walls overtuigde nog niet, maar misschien komt dat na een aantal draaibeurten van de gisteren aangeschafte cd alsnog.

Geluid was gisteren bij het eerste nummer wat minder, waardoor de zang van Peter Nicholls nauwelijks boven de muziek uitkwam. Dit werd gelukkig snel verholpen maar ook de rest van het optreden was Nicholls bij tijd en wijle lastig te verstaan, al ligt dat ook aan zijn soms wat merkwaardige microfoontechniek. Verder was het geluid wel ok, zij het wat aan de harde kant (met name de drums).

Ik heb het gisteren in ieder geval weer prima naar mijn zin gehad en kijk nu al uit naar het volgende optreden.

Gisteren James Walsh, zanger van Starsailor gezien. Hij speelde solo in het kleine zaaltje van Tivoli de spiegelbar. Normaal zie je daar beginnende artiesten, maar het was niet eens uitverkocht (in tegenstelling tot Novastar die beneden in de grote zaal stond te spelen).

En... hoe was het?

Mooi, hij speelde behoorlijk wat nummers van zijn nieuwe plaat en een paar Starsailor nummers.
Je ziet dat hij voorheen in grote stadions stond te spelen. In zo'n klein zaaltje komt de muziek goed tot zijn recht. Het enthousiasme bij de nieuwe nummers was ook groot, alhoewel de meeste respons bij de oude Starsailor nummers los kwam. Deze zijn ook wel een klasse beter dan de nummers op zijn nieuwe album.

Afgelopen donderdag alweer voor de 3e keer in een half jaar naar traumahelikopter. De vorige keren waren op een festival (into the great wide open) en voor een Jack Daniels promo actie (samen met Birth of Joy trouwens). Dit was dus de eerste keer dat ik ze in een club-show zag. Het "oude" werk is nog wat te ruig voor me, maar de nieuwe nummers zijn wel echt heel erg tof. Helaas niet heel veel verrassends in de set, maar wat verwacht je ook als je ze zo vaak ziet in zo'n korte tijd. Maar dan nog: leuke muziek en continue een glimlach op mijn gezicht.

Nog een speciale vermelding voor Afterpartees, die in het voorprogramma stonden. Die waren erg leuk, en moet ik in de gaten gaan houden.

Uitgebreid verslag staat trouwens ook hier

Gruppo Di Pawlowski/the ex-ekko Utrecht
Na een fatsoenlijke poging gedaan te hebben om met ThirdEyedCitizen koningsdag te ontwijken moest het er toch van komen. Door de ravage van koningsdag naar de ekko voor een van mijn meest geliefde Belgische figuren en de 23ste keer dat ik de Ex zag.

Gruppo Di Pawlowski zie ik nu voor het 3/4de(geen idee meer) keer aan het werk en maakt weer compleet duidelijk waarom Mauro Pawlowski een held is. Lompe jaren 90 noiserock op de leest van Brainiac en soort gelijke hyper actieve noiserock bands met synths. De plaat is geweldig maar de band schijnt nog een beetje harder live, de band is perfect op elkaar ingespeeld en ramt de nummers van Neutral Village Massacre er in rap tempo doorheen.

Voor de rest heeft Mauro hoofdpijn, heeft hij zijn sambaballen deze keer niet vergeten en word er zelfs nog een b-kantje van Evil Superstars de zaal in gelanceerd. Hoogtepunt is wel het door mijn geliefde jaren 80 nummer Jonge Helden van Arbeid Adelt dat door geramd word als opgefokt punknummer, nog meer dan het origineel.

Ik heb the ex nu officieel meer gezien dan ik oud ben, 21 tegen 23. En ja het was the ex, unieke en briljante 'punk' die al een aantal jaar (bijna) dezelfde setlist spelen maar daar ben ik nog lang niet ziek van. Zeker vanavond niet in de ekko, een van de kleinste zaaltjes waar ze in Nederland in eeuwen hebben gespeeld. De band heeft er als zoals altijd veel zin in en raast net als Gruppo door hun nummers heen, met de altijd rond stuiterende Arnold de Boer word er vooral veel van de 2 erg fijne laatste platen gespeeld. Voor de rest was het gewoon The Ex, een oerdegelijke Nederlands product.

Prima avondje

Zeker prima avondje. Als ik nou maar wist hoe jullie eruitzagen

Bizar detail: de vele oranje-shirts bij anarcho-band The Ex.
Kwamen op het eind ook wel veel vervelend dronken/stonede mensen binnendruppelen.

Queensday festival in Perron 55 met Cygnus en Lukas.

Mijn eerste band was Paint Fumes doorsnee post-punk die er lekker inging maar nergens verraste. Wel lekker begin van de dag. Vervolgens was het de beurt aan Popstrangers, deze zeer prettig in het gehoor liggende psychedelische pop/rock was al wat meer gevarieerder als de voorganger, des te vreemder dat de zaal waar zij speelde steeds leger werd, terwijl het prima klonk. Dit bleek te komen door The Dinosaur Truckers deze hillybilly rockers uit Denemarken stonden in de bovenzaal en daar was het erg druk, hun mix voor rock met contrabas en banjo begon mij wat te vervelen zodat ik naar buiten ging om de punk/rock van F.Y.P. te bekijken. Deze mannen speelde recht toe recht aan rock in de stijl van Descendents en aanverwante artikelen. Toen waren de engelsen van Cheatahs aan de beurt, hun muur van shoe-gaze kwam goed tot hun recht en werd door het publiek goed ontvangen.
Mijn oren vonden het minder (was mijn doppen vergeten )

Na even mijn oren rust gegunt te hebben onder weer Hillibilly muziek (nu van Dead Bronco) kregen we Sleepy Sun. Erg goed en uitgesponnen 70's psychedelica die heerlijk klonk echt een aanrader deze band.
Toen was het de beurt aan Eagulls helaas was er iets mis tussen de geluidsman en de band waardoor de soundcheck via Nerve Endings overging in het optreden maar dit alles ontaarde in een brei waarbij je nauwelijks de nummers kon herkennen. Leek ook of de zanger ergens iets te veel van had gehad.

Live van gisteren:
Popstrangers
Cheatahs
Sleepy Sun
Eagulls

met dank aan maux