Gisteren naar Temples geweest in Bitterzoet wat uitverkocht was. Voorafgaand was ik toch wel benieuwd naar hoe ze live zouden zijn, maar in een ongeveer ruim uur durende set hebben ze meer dan overtuigd. Ik vond het een zeer goed en sterk optreden, geluid en zang klonken beide zeer goed. Live worden de nummers allemaal net even wat harder gespeeld en vallen de gitaarriffs net wat meer op. Hoogtepunt was toch wel Mesmerise en dan vooral de lange jamm/outro aan het einde. Echte showmannetjes zijn het niet, maar dat hoeft van mij ook niet bij deze muziek. Ik heb een top avond gehad.

Afgelopen dinsdag speelde het Britse rocktrio met buesinvloeden Band Of Skulls in een uitverkochte Tivoli. Vooraf aangekondigd als de enige Nederlandse clubshow. Eind vorig jaar verzorgde Band Of Skulls nog het voorprogramma voor Queens Of The Stone Age in Ziggo Dome. Toen viel de band de band wat weg in de enorme zaal. Een locatie als Tivoli lijkt beter te passen bij een band van dit kaliber. Het spreekt voor zich dat wij hier dan ook graag bij wilden zijn.

De Utrechtse band Coppersky heeft de taak om het publiek op te warmen. De zaal is al goed gevuld als de band staat te spelen. De band heeft er zichtbaar plezier in en een deel van het publiek lijkt de band al te kennen. Mij kan het niet helemaal bekoren, daarvoor vind ik de nummers teveel 13 in een dozijn.

Om 21:30 is het tijd voor de hoofdact bestaande uit gitarist/zanger Russel Marsden, bassiste/zangeres Emma Richardson en drummer Matt Hayward. Na een korte drumsolo wordt Asleep At The Wheel, de openingstrack van het nieuwe album Himalayan dat de dag voor het concert werd uitgebracht, ingezet. Het is stevig nummer met slepende riff. De band knalt door met de twee nummers die volgen, Himalayan en You Aren’t Pretty But You Got It Going On. Zo dat is lekker binnenkomen. Jammer dat de gitaar bij het laatste nummer niet goed hoorbaar was.

Na dit blok hardere nummers volgt al één van de publieksfavorieten, het catchy I Know What I Am. Er wordt voorzichtig meegezongen en gedanst. De interactie van de band met het publiek komt volledig van Marsden. Hij zegt tussen de nummers door af en toe wat tegen het publiek en is ook op het podium het actiefst. Bassiste Richardson speelt haar partijen gedegen en neemt af en toe de zang en achtergrond zang voor haar rekening maar staat verder vrijwel de hele avond stil.

Vanaf hier tot halverwege het optreden volgen een aantal rustigere nummers met af en toe een gierende gitaarsolo. Toch zakt het optreden tijdens het middenstuk een klein beetje in. Een van de hoogtepunten was het nieuwe Hoochie Coochie. Er wordt gesprongen en gedanst op de stuiterende riff. Tijdens Fires wordt gevraagd om mee te zingen en dat wordt maar al te graag gedaan.

Inmiddels draait de band op volle toeren . Helaas volgt na The Devil Takes Care Of His Own
en Hollywood Bowl de reguliere onderbreking. Het publiek wil meer van dat soort nummers en dat krijgen ze ook. De encore bestaat uit drie nummers te beginnen met Sweet Sour en dat betekent lekker meezingen. Marsden wisselt voor de zoveelste keer vanavond zijn gitaar en zet Light Of The Morning extra traag in. Het nummer en de uitvoering doen niet veel onder voor The White Stripes in hoogtijdagen. Met Death By Diamonds And Pearls en een zinderende gitaarsolo wordt de anderhalf uur durende set afgesloten. Een mooi optreden vol met vuige bluesrock . Snel thuis het nieuwe album nog maar eens opzetten.

Asleep At The Wheel
Himalayan
You Aren’t Pretty But You Got It Going On
I Know What I Am Not
Patterns
Brothers And Sisters
Bruises
I Guess I Know You Fairly Well
Hoochie Coochie
Fires
I Feel Like Ten Men, Nine Dead And One Dying
The Devil Takes Care Of His Own
Hollywood Bowl

Sweet Sour
Light Of The Morning
Death By Diamond And Pearls

ZUBB

Fijne setlist zeg, jammer dat ik er zelf niet bij kon zijn.

Haha, dit is geloof ik de eerste keer dat ik lees dat iemand naar een concert gaat om enkel naar mooie dames te kijken. Niks mis mee overigens

Nou ja, Breda is mijn hometown dus dan is het een kleine moeite. Goed bereikbaar en ook betaalbaar. Ze verontschuldigde zich nog min of meer voor de hoge prijzen tegenwoordig maar ik vind dat erg meevallen, twintig eurootjes.

Als er zich iets lichtelijk interessants voordoet in de Mezz dan ben ik dus wel geneigd om erbij te zijn. Meest opvallende die ik er heb gezien is John Cale die er zelfs meerdere keren heeft gestaan. Verder vooral dames eigenlijk, valt wel op.

Zoals eerder genoemde.

Stevie Ann, ook leuk.

En natuurlijk Eefje de Visser.

Revere in het Paard van Troje in Den Haag. Wederom weer een ontzettend goede live show van een band waarvan ik me blijf verbazen dat ze nog steeds op zulke kleine podium spelen. Buitenklasse!

Ik zeg nu maar even niks meer over deze band (behalve dat ik nu koppijn heb en dat is niet van harde muziek hahaha). Top om weer mensen van deze site ontmoet te hebben. Wat is muziek dan toch leuk!

Heel opvallend is wel dat ik toch aardig kritische muziekliefhebbers terug zie komen bij hun optredens en dat doen ze niet omdat ik fanatieke promo bedrijf. Dat zegt toch wel wat over deze band ja en waarom ze dan niet op Lowlands of zo staan..... geen idee. Die ene doorbraak in dat ene bekende programma of bij die ene 'belangrijke' dj wellicht......

Was wederom muzikaal zeer de moeite waard en gezellig bovendien. Wel vrijwel dezelfde setlist als in Haarlem en dus nogal aan de korte kant.

Voorprogramma was dan weer niet echt mijn ding maar ongetwijfeld staat die band eerder op Lowlands dan Revere...

Dat zou kunnen maar zoals iedereen weet is Schippop de echte graadmeter

Het was inderdaad wat aan de korte kant (was in oktober en december de laatste keer wel wat langer).
Maar ach.... beter kort maar krachtig dan dat het te lang gaat duren en dat overkomt me soms ook wel eens.

En The Mad Trist...... wel okay hoor. Maar wel enorm rock and roll als je (de zanger van The Mad Trist) buiten gaat staan piesen, Stephen het fotografeert (of filmt), de politie toevallig voorbij rijdt en je een vette boete krijgt. Daar gaat je kleine verdienste van de avond.... maar Stephen ging gewoon met de pet rond hahaha.

Overigens vond ik ze wat slordig spelen in Den Haag maar de sfeer was goed na een wat stroef begin.
Kathleen, de celliste, was nerveus dat ik zo dicht bij haar stond voor het podium omdat ik alles zo goed ken van de band. Alsof ik me daar ook maar enigszins bewust van ben

Jammer hé dat die 'grote' doorbraak maar niet lukt. Los van de muzikale kwaliteiten gun ik het ze ook zo omdat het zulke warme sympathieke mensen zijn.

Eric, tijd om harder te promo-en, elke avond een dansje voor het raam bij de verschillende festival boekers?!

Los van het briljante (en inderdaad wat korte optreden waar ik Eric ook al over sprak gister) optreden, vond ik Het Paard zelf een wat kille hut. Ik vond Revere beter tot zijn recht komen in de wat intiemere Spiegelzaal in Utrecht.

Ja dat is goed Edgar, mag jij in het achtergrond ballet

Motel Mozaique dag 1: Met Daryl-Ann, Kurt Vile, Temples, Gentlemen en meer

Het festivalseizoen is met Motel Mozaique dan echt van start gegaan. Op het Rotterdamse festival staan verschillende internationale en nationale acts op het gebied van muziek, kunst en performance. De eerste dag leverde gelijk al een aantal verrassende optredens op van onder meer Daryll-Ann, Kurt Vile en Temples.

‘s Middags ging het festival al officieel van start met de 3voor12 luistersessies in het nHow hotel in De Rotterdam. Tijdens deze sessies geven artiesten die ook op het festival staan korte optredens van zo’n 20 minuten die opgenomen worden voor het 3voor12 platform.

Rond 5 uur gaan dan verschillende gidsentochten van start die gratis toegankelijk zijn. Eén van de tochten gaat langs de indrukwekkende muziekbibliotheek die te vinden is in de grote bibliotheek van Rotterdam. Met 400.000 cd’s en 200.000 vinyl een mooi stukje muziekgeschiedenis.

Om 7 uur zien we Pall Jenkins een optreden geven in de kleine zaal van de Rotterdamse schouwburg. De frontman van The Black Heart Procession verzorgt een solo optreden dat wordt gekenmerkt door experimentele rock. Een ontspannen act waarbij hij op een klein podium met enkele instrumenten te werk gaat. Het optreden duurt korter dan verwacht maar dat geeft ons meer ruimte om de andere acts te bekijken.

In de grote zaal van de schouwburg verzorgt de Nederlandse rockband Daryll-Ann een optreden van ruim anderhalf uur. De band keert na een afwezigheid van 10 jaar terug met een grote clubtour. Op het festival tonen ze aan er weer enorm veel plezier in te hebben om samen te spelen. Het hele oeuvre van de band komt voorbij waarbij het opvalt dat ze nog steeds rechttoe rechtaan rock kunnen maken. Niet te ingewikkeld maar goed in samenzang en afwisseling tussen de instrumenten.

Ondertussen vind in de kathedraal op Plaza Mozaique een optreden plaats van Johnny Flynn & The Sussex Wit. De Engelse band weet met inspirerende folk muziek het publiek op te zwepen. Als de banjo er ook nog aan te pas komt is het publiek helemaal niet meer te houden en wordt de ontspannen sfeer van het festival duidelijk.

Kurt Vile maakt zich dan op voor een solo optreden in de grote zaal van de shouwburg. Vorig jaar verraste de Amerikaanse muzikant vriend en vijand nog met het indierock album Wakin on a Pretty Daze. Kenmerkend met het lange haar voor zijn ogen klinkt het solo net even wat anders dan met een begeleidende band. Toch laat hij zien dat hij een eigen stijl ontwikkeld heeft waarbij de zang het meest opvalt. Lang uitgespannen nummers met vele instrumentale partijen op de verschillen gitaren en het stemgeluid wat je direct herkent.

De band Gentlemen die pas sinds 2012 bestaat geeft een optreden op het podium in Rotown. Een optreden waarbij de gitaren centraal staan en invloeden van The Beatles en Pink Floyd duidelijk hoorbaar zijn. De band die bestaat uit allemaal mannen met lang haar en baarden richt zich vooral op de gitaarpartijen. Het klinkt allemaal echter niet bijzonder genoeg om in te gaan als één van de opvallendste acts van het muziekfestival.

De drukte is inmiddels overal merkbaar als het ons niet lukt om bij Jungle naar binnen te komen aan de Gouvernestraat. Van locatie naar locatie verplaatst het publiek zich door de Rotterdamse binnenstad waarbij ze af en toe een teleurstelling te verwerken krijgen bij een volle zaal maar weer vrolijk hun weg vervolgen naar het volgende podium.

Het is dan even wachten voor het optreden van Temples eveneens aan de Gouvernestraat. De psychedelische rockband die in 2012 werd gevormd stond het afgelopen jaar in de belangstelling door de stijl van de jaren zestig waarin ze muziek maken. De band afkomstig uit Engeland bracht in februari hun debuutalbum Sun Structures uit wat hun de eerste grote successen opleverde. De grote drukte geeft aan dat de interesse in deze jonge band groot is. Bij de opkomst is al duidelijk wat de invloeden zijn van Temples, bands uit de jaren zestig en zeventig. Met opvallende kleding en lange bossen haren en krullen brengt de band een duidelijk stijl naar voren. Het gehele optreden laat het publiek flink uit hun dak gaan en toont de psychedelische en spirituele sferen aan waarin de muziek naar voren komt. Met het opvallendste optreden van dag 1 van Motel Mozaique is het een band om de komende jaren in de gaten te houden.

Dag 1 van het festival bracht ons een mooie comeback van Daryll-Ann, relaxte indierock van Kurt Vile en psychedelische sferen door Temples.

Afkomstig van Platendraaier.

Gisteren The Animen gezien op Neude in Utrecht. Hoewel de voor de gelegenheid opgetrokken zaal zeer matig was gevuld, was de band zelf erg goed. Zanger Theo Wyser heeft live net zo'n goede stem als hij op hun debuutplaat Hi! laat horen en met een strakke band er omheen was het feestje compleet. Van mij mogen ze nog wel een aantal festivals aandoen dit jaar!

Motel Mozaique dag 2: Met Jonathan Wilson, Howler, Girls in Hawaii en meer

Het festivalseizoen is met Motel Mozaique dan echt van start gegaan. Op het Rotterdamse festival staan verschillende internationale en nationale acts op het gebied van muziek, kunst en performance. Op de tweede dag zijn er opnieuw vele optredens van onder andere Jonathan Wilson, Howler en Sean Kuti.

Overdag zijn er in de speciaal opgezette Kathedraal tent op het Schouwburgplein al diverse sessies van 3voor12. Onder andere Matthew and the Atlas en Moss passeren de revue voor de korte opnames van zo’n 20 minuten. Naast de sessies vinden overdag weer verschillende gidsentochten plaats waarbij diverse delen van de stad kunnen worden ontdekt. Voor zowel de Rotterdammer als de Niet-Rotterdammers die op het festival aanwezig zijn een leuke manier om de stad wat beter te leren kennen.

In de Kathedraal start Girls in Hawaii de avond met eenvoudige indierock. De Belgische band trekt een volle zaal waarbij ze als openingsact van de avond een afwisselende set neerzetten. Niet op elk moment even boeiend maar toch kunnen ze het publiek goed blijven betrekken in hun optreden. De zeskoppige band heeft genoeg instrumenten in huis om hier en daar wat afwisselingen in muzikale stijlen neer te zetten.

We gaan dan snel door naar de hal van de schouwburg waar het nog erg rustig is. De Amerikaanse band Syd Arthur begint hier aan een set met folkmuziek. Al snel wordt het veel drukker in de hal en kan de band de aandacht er goed bijhouden met een mix van folk, rock en dance. Eenvoudige nummers die hier daar uitmunten in wat gitaarsolo’s en meeslepende deuntjes. De vierkoppige band toert samen met Jonathan Wilson die even later in de grote zaal van de schouwburg zijn set zal starten.

De grote zaal van de schouwburg maakt zich ondertussen op voor één van de hoofdacts van het festival, de Amerikaanse musicus en producer Jonathan Wilson staat hier samen met zijn begeleidingsband. In december stond hij nog in een uitverkocht Rotown, wat een andere locatie is van het festival Motel Mozaique. Een wat ongelukkige indeling van het tijdschema zorgt ervoor dat we een keus moeten maken en niet naar Angel Olsen en Moss kunnen gaan. Deze avond bewijst Jonathan dat hij ook voor een grote zaal een sterke set kan neerzetten. Naast de opener Fanfare komen vele muziekstijlen aanbod met invloeden van artiesten als Neil Young, Pink Floyd en The Eagles. Ontspannen folknummers met invloeden van country en blues worden afgewisseld met psychedelische rock. Opvallend zijn de nummers Illuminations en Valley of the Silver Moon, twee lang uitgesponnen tracks met indrukwekkende gitaarsolo’s. Toch wordt hierdoor niet voorkomen voor dat de zaal steeds verder leegloopt door het vele publiek dat van elk optreden wat wilt meepakken. Dit doet niks af aan één van de sterkste sets van het festival die wordt neergezet door Jonathan.

Inmiddels is de rij bij de Paradijskerk zo lang dat we er niet op gokken nog iets van de Engelse band Matthew & The Atlas te gaan zien. Het wordt dus even wachten in Rotown waar Howler zich opmaakt voor een optreden. Al bij het soundchecken wordt het duidelijk dat dit een oorverdovend optreden gaat worden. Het Amerikaanse Howler maakt namelijk eenvoudige garagerock dat het best te vergelijken is met een band als Green Day. De teksten zijn niet van een diepzinnig niveau maar de band laat een goed gevuld Rotown compleet uit zijn dak gaan. De nummers volgen elkaar snel op en frontman Jordan Gatesmith zweept het publiek zo af toe op met korte kreten tussen de tracks door.

Om de volgende kans op een optreden in de Paradijskerk niet mis te lopen zijn we ruim op tijd binnen voor een optreden van het Nederlandse duo Clean Pete. De kerk zit ruim voor het optreden al stampvol met een breed publiek. De tweelingzusjes Loes en Renee brachten begin dit jaar het debuutalbum Al Zeg ik het Zelf uit. Een aangename verassing als we bij opkomst zien dat het duo ondersteund wordt door Anne Soldaat, bekend zowel als solo artiest als van de band Daryll-Ann. Het Nederlandse duo speelt rustgevende luisterliedjes met ondersteuning van gitaar en cello. De nummers zijn gebaseerd op eigen ervaringen uit het leven en worden op poëtische wijze gebracht waarbij het opvalt dat het publiek muisstil luistert. Het is een boeiend optreden dat ons een keer op een andere manier kennis laat maken met de Nederlandse taal.

Ondertussen is het bij Rotown erg druk voor het optreden dat Nick Waterhouse enige tijd later gaat geven. Weer een gemiste kans dus vervolgen we onze weg terug naar de Rotterdamse schouwburg. Hier begint de zaal al goed vol te lopen voor de Nigeriaanse muzikant Sean Kuti en de begeleidingsband Egypt 80. De zoon van de afrobeatlegende Fela Kuti heeft de muzikaliteit overgenomen van zijn vader. De totale band bestaat uit ruim 10 mannen en vrouwen die er een waar Afrikaans feestje maken. Blazers, drums en exotische danspartijen kenmerken het optreden van de band. Sean Kuti weet het publiek voor zich te winnen met korte verhalen bij de nummers. De hele zaal gaat compleet los op de makkelijk dansbare deuntjes. Een ontspannen afsluiting van de 14e editie van Motel Mozaique.

De tweede dag van Motel Mozaique bracht ons naast volle zalen en opvallend lege zalen een aantal sterke optredens. De meeslepende psychedelische rock van Jonathan Wilson en de ontspannen Afrikaanse sferen van Sean Kuti & Egypt 40 maken Motel Mozaique 2014 tot een geslaagd festival.

Afkomstig van Platendraaier.

Leuk om te lezen, HugovdBos. Zo te zien zagen we alleen Jonathan Wilson allebei.

Inventieve pianomelodieën van Hauschka, een wederom weergaloze psychedelische folkrockshow van Jonathan Wilson, de aandoenlijke, droogkomische Erlend Øye (tegenwoordig ook met liedjes in het Italiaans), de ADHD-electro-Griek Larry Gus en als toetje na middernacht de grootste verrassing: de experimentele conservatorium-techno van Aufgang, die de hele zaal aan het dansen kreeg. Ja, de tweede dag van Motel Mozaïque was zeer geslaagd en zeker voor herhaling vatbaar!

Gisteravond Gazpacho (met Kristoffer Gildenlow + band in het voorpragramma)) gezien in de Boerderij te Zoetermeer.

Voor een goed gevulde Boerderij (opvallend veel vrouwen in het publiek voor een prog.band) met ruim 400 bezoekers begon rond 20.30 uur Kristoffer Gildenlow + band aan het voorprogramma.
De band speelde vrij rustige nummers (met name van zijn solo album Rust). Kristoffer (voormalig bandlid van Pain of Salvation) woont al geruime tijd in Nederland, en spreekt het ook goed, hij had bij ieder nummer een korte inleiding. Het publiek reageerde goed op dit voorprogramma.

Zo tegen de klok van 22.00 uur begon Gazpacho aan hun concert. Ze spelen graag in de Boerderij, zoals ook zanger Jan Henrik Ohme ook al zei bij zijn intro gesprekje: "De Boerderij is like coming home".
Het concert werd gefilmd door 14 camera's. Dit is voor een Live DVD, mits de kwaliteit o.k. is begreep ik van Jan Henrik.
De opener was "Tick Tock art 1 & 2. Wat een geweldig nummer is dit toch en ook de drums van Las Erik Asp zijn zeer goed in dit nummer evenals de bas van Kristian Torp.
Achtereenvolgens speelde ze een mix van oude en nieuwe nummers (zie de setlist).
Het publiek reageerde zeer enthousiast en had het zeer naar hun zin.
Rond 23.30 uur was het eerste deel voorbij. En natuurlijk wilde het publiek meer.
De toegift bestond uit 2 nummers van "Night" en het laatste nummer was van "March of Ghost". Op deze laatste 3 nummer was een hoofdrol weggelegd voor de viool van Mikael Krømer .
Verder mooie achtergrond filmpjes. En leuk was (hoorde ik van Jon-Arne) dat de nieuwe banners met Demon logo e.d. precies op tijd naar beneden kwamen toen ze begonnen te spelen met I've Been Walking 1). Dit was tijdens de tour nog niet eerder gelukt.
De band groeit nog steeds en ze zijn een zeer goede muzikanten.
Rond 24.00 uur kwam aan dit geweldige optreden een einde.
Op een schaal van 5 krijgt dit concert een 4,5.
Enig puntje van kritiek is dat het geluid te hard was.
Na afloop ook nog met de diverse bandleden gesproken bij de zeer drukke merchandise stand.
Sympathieke lui deze Noren.


Set list:
- Tick Tock 1+2 (album Tick Tock)
- Ghost (Get It While It's Cold (37ºC)
- Vulture (Firebird)
- Golem (March of Ghosts)
- I've Been Walking 1 (Demon)
- Wizard of Altai (Demon)
- I've Been Walking 2 (Demon)
- Winter is Never (Tick Tock)
- Dingler's Horses (When Earth Let's Go)
- Splendid Isolation (Missa Atropos)
- Black Lily (March of Ghosts)
- Vera (Missa Atropos)

Toegiften:
- Upside Down (Night)
- Massive Illusion (Night)
- Mary Celeste (March of Ghosts)

Bezetting:
Zang: Jan Henrik Ohme (was zeer goed bij stem)
Solo Gitaar: Jon-Arne Vilbo (zoals altijd met pakkende soli)
Mandoline, Viool, Gitaar: Mikael Krømer (een zeer grote meerwaarde voor de band)
Keyboards en Programming: Thomas Andersen (de meester van de band)
Bass: Kristian Torp (de stille kracht)
Drums: Las Erik Asp (wat een top drummer, speelt prachtige ritmes).

Het concert van Gazpacho was de beste die ik tot nog toe van hen gezien heb.

Een verrassend gevarieerde setlist met onverwacht ouder werk, wellicht mede met het oog op de dvd-opnamen? Nu was dat oudere werk wel het zwakste deel van het concert, van mij hadden ze Ghosts, Vulture en Dingler's horses in mogen ruilen voor een vertolking van Death room.

Hoogtepunt was voor mij het drietal nieuwe nummers, dat live misschien zelfs nog wel beter uit de verf kwam dan op plaat. Met name het drumspel en de viool vielen positief op, maar dat gold eigenlijk voor het hele optreden.

Hun optreden twee jaar geleden viel me wat tegen net als hun vorige cd. Demon en het optreden van gisteren geven me echter weer meer dan voldoende vertrouwen voor de toekomst. En laat die dvd maar komen!

Voorprogramma Kristoffer Gildenlöw deed me niet zo veel. De man kwam erg sympathiek over maar muzikaal vond ik het vaak erg mager en fragmentarisch, wellicht leuk op plaat maar voor mij werkte het live niet echt. De nummers waarbij er wel een duidelijke songstructuur was en daadwerkelijk alle bandleden wat te doen hadden waren overigens wel prima, maar dat was helaas nog niet de helft.

Ik was van plan mijn eerste keer Gazpacho in voor mij de eerste keer De Boerderij uitgebreid te beschrijven, maar gezien er al twee mij voor waren, zal ik het kort houden.
Na het wat gezapige en bij vlagen mooie voorprogramma, een erg indrukwekkend Gazpacho gezien. Zo wat kan die Jan Henrik zingen zeg, maar wat kan de rest ook spelen. Was toch wel erg benieuwd of ze het live ook waar konden maken, maar ze maakten de hooggespannen verwachtingen meer dan waar. Hoogtepunten: opening, het Demon gedeelte en de toegift, maar alles was goed. En wat een fijne zaal; hoog podium (fijn voor mijn niet al te grote vriendin) en zeer goede akoestiek. Al met al erg fijne avond.

Mecano (NL), 13 april in Rotown, Rotterdam

In de begin jaren 80 is Mecano, opgericht door Dirk Polak, bekend geworden als new wave band, maar dan vnl. bekend bij een kleine groep liefhebbers. Het gezelschap heeft zich ontwikkeld tot een kunstenaarscollectief. Ergens in de jaren 80 verdwenen ze ook weer van het podium om pas weer in 2005 met een nieuw album te komen. Inmiddels is het de tweede keer dat de groep als band nieuw leven heeft gekregen. Dirk Polak is het enige originele bandlid nog. Deze keer wordt hij vergezeld door o.a. Mark Ritsema, voormalig zanger/gitarist van o.a. Spasmodique en Peter Jessen (Sommerhus). Voor deze gelegenheid hebben ze de bandnaam veranderd in Mecano Un-Ltd.
Het onlangs uitgebrachte album was al in 1997 opgenomen en niet eerder uitgebracht.

En dan nu over het optreden. Ik had wat stukjes beluisterd van hun laatste album en mijn eerste indruk was niet zo goed. Ook al was dit dan eigenlijk oud materiaal vroeg ik me wel een beetje af of Mecano nu, zoveel jaren na hun eerste zeer behoorlijke EP's en album, nog wel de moeite waard zou zijn om live te zien. Hebben ze 'het' nog wel? Of is het allemaal wat slapjes geworden, zoals dat wel eens gaat met bands die na jaren weer herrijzen. Gelukkig kon ik er met een open instelling naartoe gaan.
Het begon spannend met synthklanken en bandleden die langzaam aan hun plek innamen op het podium, eigenlijk op een manier die je ook zou verwachten bij een optreden van een new wave band in de jaren 80. De sfeer werd dus direct goed gezet. Toen de band begon te spelen werd al snel duidelijk dat ze niet even vlug de oefenruimte in waren gegaan om wat nummers neer te kunnen zetten. Dit klonk direct goed. En niet zomaar goed, het klonk gewoonweg fantastisch! Een vette sound, alles strak gespeeld, Dirk perfect bij stem en het geluid was uitermate goed afgesteld. Nu ken ik behoorlijk wat muziek van Mecano, maar titels van nummers weet ik nauwelijks. In elk geval werden de up-tempo nummers, zoals ze op de eerste EP's zijn te vinden afgewisseld met de wat meer slepende nummers. Alles werd vol overtuiging gebracht en het klonk allemaal zalig! Hoewel de nummers van het laatste album, waarvan er enkele voorbij kwamen, me nog net ietsje minder klonken dan het wat oudere werk dat ik al kende, kwamen ze live toch behoorlijk goed uit de verf. Dat album moet ik dus maar een kans gaan geven en heb ik direct maar daar gekocht. Ook één of twee nummers van Polar Twins, een project van Dirk Polak en Mark Ritsema, werden gespeeld en klonken overtuigend goed.

Dit optreden was in elk geval zo goed dat ik compleet ben weggeblazen en mochten ze besluiten nog een keer ergens in de buurt te komen ben ik er zeker weer bij.

Roadburn Afterburner - 013, Tilburg

Gisteren voor de eerste keer een dagje Roadburn meegemaakt en dat was geweldig. Ik wil zeker eens een keer voor de volle vier dagen gaan, wanneer dat gebeurt is nog de vraag...

De eerste band die op het programma stond was Selim Lemouchi's Enemies, het prachtige eerbetoon aan Lemouchi die vorige maand besloot om uit het leven te stappen. De bandleden stonden in een cirkel naar het middenpunt waar Lemouchi dus had moeten staan. Earth Air Spirit Water Fire werd volledig gespeeld met flink wat verlengde passages, vooral Molasses ging naar een onvergetelijke finale. Ook kwam Thistle van de eerste EP langs. 4,7*

Daarna besloot ik naar Bölzer te gaan maar daar stond echt een rij van jewelste. Het was in de Green Room (normaal in 013 de Kleine Zaal) en ver buiten de zaal stonden mensen te wachten, waaronder ik. Toch waren er behoorlijk wat mensen die al snel weg gingen en toen stond ik binnen twintig minuten binnen. Met z'n tweeën zette het Zwitserse gezelschap een lekker logge en onsubtiele bak deathmetal neer die overtuigde. Sterke set! 4*

Toen naar YOB en... holy shit, dat was echt FE-NO-ME-NAAL! De band begon met nummers van het opkomende nieuwe album dat voor Roadburn echt net af was. Nou, er is weer een kandidaat voor de jaarlijst, hij komt pas in de herfst uit. De tribal drumritmes waren meeslepend, hetzelfde geldt voor de logge riffs maar de band heeft ook echt sterke songs die herkenbaar zijn. Het is loodzware muziek, maar toch zorgt het repeterende karakter ervoor dat je helemaal rustig wordt. Hoogtepunt van de Afterburner voor mij! Anderhalf uur is voorbij gevlogen... 4,9*

Triptykon bracht gisteren zijn nieuwe album uit (Melana Chasmata) en Roadburn was dan ook de eerste plek waar het album te koop was. Ze hebben drie tracks van de nieuwe gespeeld (Black Snow, Tree of Suffocating Souls, Altar Of Deceit), ook werden er een aantal tracks van Celtic Frost en Hellhammer gespeeld. En ze sloten af met The Prolonging, die twintig minuten durende monoliet, een beter einde was niet mogelijk geweest! Heel erg sterk! 4,6*

Gabby Young & Other Animals...... Spiegelbar Tivoli, Utrecht.

Lang geleden dat ik een optreden zag waar het plezier zo enorm vanaf spatte en dat voor een zeer matig gevulde zaal. Als dan ook nog eens blijkt dat frontvrouw Gabby ziek was waar je gewoon niets van merkt dan neem ik mijn petje daarvoor af. Ze vertelde me dit na het concert en haar partner Stephen zei dat het er even vanaf hing of het wel doorgang kon vinden.

Stephen Ellis (Revere), die ook in de band zit, deed het voorprogramma en dat was echt veel te kort: 3 nummers, maar wederom weer puur genoten.

Er stonden een stel muzikanten op het podium die erg sterk op elkaar ingespeeld zijn en duidelijk weten hoe ze een publiek moeten entertainen. De afwisseling tussen party songs en rustige ballads was goed gedoceerd.
Voor mij klopte alles deze avond en kan ik terugkijken op absoluut één van de leukste optredens die ik in tijden heb meegemaakt! Zelfs ietsje beter dan de laatste Revere optredens

Gisteravond gezien in de Boerderij te Zoetermeer: RIVERSIDE.

Voor een uitverkochte zaal bgeon tegen 20.30 uur de band Votum aan het voorprogramma.
NIet echt bijzonder deze band. Het matige geluid was hier mede oorzaak van.

Tegen de klok van 22.00 uur begonnen de 4 heren (2 met lang haar en 2 bijna kaal) onder luid gejuich van het publiek aan hun optreden.
En wat voor een optreden! Veel oude nummers werden er gespeeld (o.a. van hun eerder EP uit 2005 , Voices in my Head) en de setting was vrij heavy.
Wat een top band is dit. Mariusz Duda, bass en zang is een geweldig veelzijdige zanger en bassist.
Hij speelde regelmatig solso's op zijn bas. Michal Lapaj, de keyboard speler had een Moog. Dit voegt zeker wat toe aan de nummers. Deze 2 heren zijn het hart van de band.En dan hebben we de 2 kale Piotr's nog. Grudzinksi op gitaar en Kozieradzki op drums.
Gelukkig was het geluid een stuk beter dan in het voorprogramma.
Na de toegiften was het tegen 24.00 uur gedaan met de pret.
Ik denk dat men goede zaken heeft gedaan in de Merchandise.
Er zijn o.a.veel witte en grijze t-shirts over de toonbank gegaan.

Na april gaat de band de studio in om nieuwe nummers te componeren en op te nemen voor een nieuw album van de band.
Mariusz kondigde aan dat dit album in de nazomer van 2015 te verwachten is. En dan zal er weer een tour volgen. In dit jaar zal er geen tour meer volgen.

Gisteren eveneens Riverside. Prima concert met een mooie dwarsdoorsnede van hun oeuvre, waarbij vooral leek te zijn gekozen voor de langere stukken. De band weet als geen ander een metalgeluid te combineren met Gimouresque gitaarspel en daardoor een mooi atmosferisch geluid te creëren. Nadeel daarvan is wel dat je er lekker bij weg kunt dromen waardoor het concert zo voorbij is (terwijl het toch zo'n twee uur duurde).

Voorprogramma vond ik muzikaal best redelijk maar de zanger haalde het niveau flink omlaag. Daarnaast vond ik de man nauwelijks te verstaan tijdens zijn praatjes, vage mompelaar...

Heeft mij wel genekt om er bij te zijn Ach, ze heeft er in ieder geval wel twee keer 13 euro aan over gehouden

Balen, ik heb je inderdaad niet gezien daar

Gisteren ook bij Riverside in de Boerderij geweest.
Zal denk ik de vierde of vijfde keer zijn dat ik ze zag en dit was misschien wel de beste keer. Zoals Brunniepoo inderdaad aangaf veel lange stukken en een mooie dwars doorsnede van het oeuvre.

Hoogtepunten meer dan zat, noemenswaardig de zeer lange muzikale intro bij voices in my head, twee nummers van de onderschatte EP Memories in my Head en Escalator Shrine van het nieuwe album.

Gisteravond Anciients, ASG en Crowbar gezien, in een uitverkocht (150 man) Beta.
Van Anciients heb ik het eerste kwartier niet meegekregen, omdat ik toen nog op de fiets richting concertzaal(tje) zat. Ik heb niet het idee veel gemist te hebben: progressieve death metal met weinig memorabele riffs en ronduit zwakke cleane zang. Gelukkig had Ancient in totaal maar iets meer dan een half uur.
ASG en Crowbar speelden beide ongeveer een uur. Wat mij betreft wat aan de korte kant. ASG kende ik niet, maar hun stonermetal werkte aanstekelijk. Niet in de minste plaats omdat het enthousiame van de bandleden afspatte. Ook bij deze band vond ik de zang zo nu en dan een beetje op het randje.
Ik kwam eigenlijk voor Crowbar, maar na ASG viel Crowbar me een beetje tegen. Misschien omdat ik alleen Odd Fellows Rest van deze band ken, en daar speelden ze maar 1 nummer van (Planet Collide), misschien omdat ik de show een beetje monotoon vond. De muziek was lomp (en hard), nodigde soms uit tot headbangen, maar wist me toch net niet altijd te overtuigen. Tegen het einde gingen er bovendien nog twee dronken lui vlakbij me met elkaar op de vuist (omdat de een op de ander z’n plek stond of zo) wat ook niet hielp om de aandacht bij het concert te houden.

Al met al een beetje een teleurstellende avond. Het was niet slecht, maar ik had meer verwacht. In MuMe-termen: 3 sterren.

Recordstore day, vanmorgen lekker wakker worden met Afterpartees, geweldige garagerock hier uit de buurt, vervolgens een van mijn favoriete Belgische bands Mintzkov gezien, wederom erg tof.
Toen puilde Sounds Venlo uit met meer dan 400 bezoekers voor Triggerfinger, gelukkig had ik een polsbandje zodat ik in het voorste vak mocht staan, semi accoustisch compleet met Kliko bak, Triggerfinger had er veel lol in.
Na het signeren van mijn ceedeetje, stond Blaudzun weer klaar, ook weer een heerlijk half uur.

Toen naar huis boodschappen doen alt 152 bijwerken en eten.
Om 20.00 weer naar een huiskamerconcert eerst Christopher Green, goeie singer-songwriter vorig jaar nog op Pinkpop.
En als hoofdact Mark Lotterman, die al zijn volume en gevoel in zijn songs legt, wat een prachtig optreden van deze man. Waardig afsluit van deze muzikale dag.