Gisteren naar Cloud Nothings in de Melkweg. Onbegrijpelijk niet uitverkocht, maar het volk wat er wel was had er zin in en gelukkig hadden ze het balkon dichtgedaan zodat de zaal mooi vol stond.

Voorprogramma Cheatahs was ook gelijk al prima, pittige nummers maar wel met een kop en een staart, vaak mooi meerstemmig gezongen, soms een beetje a la Alice In Chains, dat dreigende stuwende. Eerste kennismaking, geen verkeerde, nog checken.

Cloud Nothings: het podium van Cheatahs werd leeggehaald, een karig half drumstelletje neergezet, de gitarist en bassist leggen elk 4 pedaaltjes neer, soundcheck van 3 minuten....die naadloos overgaat in het eerste nummer. Serieus, ik stond echt met de bek vol tanden. Was dit nummer ook nog soundcheck en zouden ze daarna weer opkomen om echt te beginnen? Een uur later wist ik het pas zeker van niet, er werd aan 1 stuk achter mekaar doorgerost. Ik heb ze 2 x eerder gezien (Lowlands en London Calling) toen waren ze respectievelijk goed en matig. Vooral veel uitgesponnen nummers, alles ging in elkaar over, geluid niet goed gebalanceerd. Nee dan nu...alles was goed, zang, muziek, geluid, opbouw, setlist, publiek. Ze hebben 2 albums (officieel meer, eerder werk niet bekend) en die speelden ze allebei bijna helemaal. Op album is dat samen 65 minuten, nu waren de mannen in 1 uur klaar. Goeie puntige nummers, geen gefreak (behalve bij de 2 lange tracks van de albums). Doordat het toch redelijke ruige nummers zijn hoor je bijna niet hoe goed die lui allemaal zijn, hoogtepunten: Psychic Trauma, I'm Not Part Of Me en het instrumentale nummer van het vorige album Separation. Alles bij elkaar heb ik de afgelopen 4 dagen in de Melkweg 2 superconcerten gezien (zie oceanvolta's goeie review van White Denim hierboven).

Ik was er ook bij en dat verbaasde mij ook, ja. Mooi! Even pielen aan je gitaar, licht uit en gaan met die banaan! Over het geluid was ik iets minder enthousiast maar dat hoort ook niet fantastisch te zijn bij hen, dus ik klaag niet.

2 jaar geleden voor het eerst gezien op Le Guess Who en toen was er helemaal geen contact met publiek. Nu werd er oprechte dank uitgesproken voor inderdaad, helaas, te weinig mensen.

Ik was er ook bij en vond het ook geweldig:

Afgelopen maandagavond stond het Amerikaanse trio Cloud Nothings op de bühne van één van ‘s lands fijnste zalen: de Oude Zaal van de Melkweg. Het werd een avond met een soort van double bill. Het voorprogramma Cheatahs gaf namelijk een zeer goed optreden, dat niet onderdeed voor de hoofdact. Ook de speelduur van Cloud Nothings (55 minuten) en Cheatahs (45 minuten) lagen niet ver uit elkaar. Het was al met al was een zeer mooie avond. En dat op een maandag. Een erg lekker en luidruchtig begin van de week.

De avond begint rond kwart voor acht met het voorprogramma Cheatahs, die onlangs hun gelijknamige debuutalbum hebben uitgebracht. Omdat ze op hetzelfde label (Wichita Recordings) zitten als de hoofdact, mogen ze tijdens de Europese tournee van deze als voorprogramma opdraven. Dat doen ze zeer verdienstelijk, want ze laten een prima live-indruk achter.

Ze trappen af met één van hun beste liedjes, albumopener Geographic. Wat opvalt is dat de zaal op dit vroege tijdstip al goed gevuld is. Ook het aantal fotografen is niet van de lucht. Bijna de hele eerste rij is gevuld met mannen met camera’s. Alsof er iets staat te gebeuren. De goed gevulde zaal komt de sfeer ten goede, want de band staat goed te spelen.

Na de opener worden de singles Get Tight en Kenworth er ingeknald, alsvorens de wat rustigere nummers Fall en Mission Creep gespeeld worden. Het is een mooie opbouw naar misschien wel hét beste liedje van de band, Leave To Remain. Na de singles Cut The Grass en The Swan is het bijna drie kwartier durende voorprogramma afgelopen.

Het is een voorprogramma, zoals je vaker zou willen zien. Zo eentje die kwalitatief goed genoeg is om zelf headliner te zijn. Wellicht de komende jaren ergens, want dit smaakt absoluut naar meer. Volgende maand staat Cheatahs op Best Kept Secret. Hopelijk staan ze in het najaar in dezelfde zaal, maar dan voor een volledig concert.

Even later komen de drie mannen van Cloud Nothings (gitarist Joe Boyer verliet begin dit jaar de band) het podium opgelopen. Ze sluiten de gitaren aan, zetten het drumstel neer, testen en stemmen de boel een beetje en beginnen meteen te spelen. Eerst van het podium verdwijnen, even later de lichten uit en dan het podium op komen lopen onder luid gejuich; daar doet Cloud Nothings niet aan.

Quieter Today is de opener en wordt direct gevolgd door Now Hear In, beide van het laatste album Here and Nowhere Else, dat bijna in zijn geheel voorbij zal komen. Het tempo van de nummers ligt nog hoger dan op het album. De drummer gaat als een razende tekeer en moet bijna om het nummer zijn drumstel opnieuw rechtzetten.

Er is weinig communicatie tussen de nummers door, maar het publiek vermaakt zich prima getuige het duw- en trekwerk dat ontstaat tijdens Stay Useless. Ondanks de behoorlijke bak herrie die deze heren met z’n drieën produceren, blijven de nummers toch catchy en meezingbaar. Oké, soms is het meer schreeuwen. De songs volgen elkaar in hoog tempo op, waarbij de nummers van de eerste twee albums volledig buiten beschouwing worden gelaten. Het publiek blijft onverminderd enthousiast en danst en springt tot het einde van het concert.

Nadat onder andere Psychic Trauma, Fall In en Seperation in razend tempo voorbij komen, wordt de bas ingezet van Pattern Walks. Het kleine broertje van Wasted Days, dat ook iets wordt opgerekt met onder andere een gitaarsolo, is één van de hoogtepunten van de avond. De band gaat stug in hetzelfde moordende tempo door en na drie kwartier bedankt de band het publiek en gaan de lichten van de zaal aan. Gelukkig was het niet meer dan een slechte grap.

De encore bestaat, hoe kan het ook anders, uit Wasted Days. Het epos van Attack on Memory. Een goede climax van een sterk optreden dat ondanks het 10 minuten durende Wasted Days slechts 55 minuten duurde. Volgende keer No Future/No Past halverwege de set om een beetje op te laden?

Quieter Today is de opener en wordt direct gevolgd door Now Hear In, beide van het laatste album Here and Nowhere Else dat bijna in zijn geheel voorbij zou komen. Het tempo van de nummers ligt nog hoger dan op het album. De drummer gaat als een razende tekeer en moet bijna om het nummer zijn drumstel opnieuw rechtzetten.

Er is weinig communicatie tussen de nummers door maar het publiek vermaakt zich prima getuige het duw- en trekwerk dat ontstaat tijdens Stay Useless. Ondanks de behoorlijke bak herrie die deze heren met z’n drieën produceren blijven de nummers toch catchy en meezingbaar, oké soms is het meer schreeuwen. De songs volgen elkaar in hoog tempo op waarbij de nummers van de eerste twee albums volledig buiten beschouwing worden gelaten. Het publiek blijft onverminderd enthousiast en danst en springt tot het einde van het concert.

Nadat onder andere Psychic Trauma, Fall In en Seperation in razend tempo voorbij komen wordt de bas ingezet van Pattern Walks. Het kleine broertje van Wasted Days, dat ook iets wordt opgerekt met onder andere een gitaarsolo, is één van de hoogtepunten van de avond. De band gaat stug in hetzelfde moordende tempo door en na drie kwartier bedankt de band het publiek en gaan de lichten van de zaal aan. Gelukkig was het niet meer dan een slechte grap. De encore bestaat, hoe kan het ook anders, uit Wasted Days. Het epos van Attack on Memory. Een goede climax van een sterk optreden dat ondanks het 10 minuten durende Wasted Days slechts 55 minuten duurde. Volgende keer No Future/No Past halverwege de set om een beetje op te laden?

ZUBB

Joe Walsh glorieert in de Frey en Henley show

The Eagles in Ziggodome 23-05-2014

The History of The Eagles strandt zo'n beetje in 1974. Henley en Frey begonnen de avond met een braaf verhaaltje over het ontstaan van The Eagles, de albums die werden gemaakt, wie er meededen. Er werd een selectie van de muziek uit die tijd op chronologische volgorde afgespeeld.
En zowaar mocht vanaf het begin Bernie Leadon meedoen. Volgens mij had hij daarvoor 40 jaar niet meer in The Eagles gespeeld, dus de verrassing dat hij aanwezig was, was voor mij groot.

Voor mij is Leadon de beste Eagle op de eerste twee albums van de Eagles, het titelloze debuut en Desperado. Een prachtige stijl van gitaar en banjo spel, goede songs, in het country/southern rock genre. Een begenadigd muzikant, helaas niet zo commercieel aangelegd.
Na de mededeling dat Bill Szymczyk producer werd in 1974 en dat de Eagles wat stevigere rock wilden maken, hield het verhaal van de History of the Eagles plotseling op. Terwijl ik net op smeuïge verhalen over vertrek en ruzies zat te wachten. Maar niets van dat alles.

Ze hielden een pauze ( "three of us need to go to the bathroom" grapte Frey) en daarna ontstond er een show met allerlei verschillende Eagles nummers, van alle tijden en was er vooral ruimte voor Joe Walsh.

Walsh speelt ook officieel pas sinds Hotel California bij The Eagles en in het tweede deel "verving" hij in feite de vaardige stylist Leadon. Walsh is formeel gesproken een hardrock gitarist met een electrische gitaar, tegen wil en dank in een keurslijf geperst van de Eagles. Eigenlijk geheel iemand anders dan Leadon.

Walsh moest ooit als alcoholverslaafde door Henley en Frey uit de goot worden gehaald om vervolgens in een kliniek voor een jaar opgenomen te worden om van zijn verslaving af te komen. Pas daarna mocht hij weer mee op concert. Hij had overigens, voordat hij toetrad tot de Eagles, een succesvolle solocarrière.

Dat het eerste deel van de avond buitengewoon sloom en slaapverwekkend was, had vooral te maken met de switch van Leadon naar Walsh. Niet dat Leadon een mindere gitarist is, er werden gewoon verkeerde nummers gekozen. Er hadden best van de eerste drie albums wat spannendere nummers mogen worden uitgezocht. Het dieptepunt was natuurlijk een kwartier lang The Best of my Love en Lyin' eyes na elkaar.

Maar na de pauze werd uit een wat ander vaatje getapt, met name door de inzet van een handvol nummers van The Long Run (nota bene). Walsh kon zich helemaal uitleven op Those Shoes met zijn gitaar met vocoder. Later deed hij hetzelfde bij Rocky Mountain Way, een solonummer van hem. Maar hij speelde nog 3 sterke nummers (ben titels even kwijt, herkende alleen niets van de Eagles) op een wijze die de veelal bejaarde fans zal hebben doen opschrikken.

De overheersende rol van Henley en Frey in het eerste deel, werd in het tweede gedeelte dus teruggedrongen, waar nu ook Timothy B. Schmidt zich meldde voor vocalen. Hij had al wel al die tijd bas gespeeld. De oorspronkelijke bassist, Randy Meisner, was er namelijk niet. Volgens Frey omdat hij in het ziekenhuis ligt. Oudgediende Don Felder zal nooit meer worden gevraagd vanwege ruzie en uit de band gezet.

Er is nauwelijks aandacht besteed aan Hotel California, vreemd genoeg. Geen historisch verhaal dus over het tot stand komen van het album. Alleen New kid in town, Life in the fast Lane in het stevigere gedeelte en Hotel California als toegift. Ook niets van The Long Road Out of Eden, of het moet één van die nummers van Walsh zijn geweest.

Maar al met al, was het toch wel een goed en bijzonder concert. Zo vaak zijn de Eagles hier nu ook weer niet geweest. In 1973 waren ze hier en heeft Nederland op hen een onuitwisbare indruk gemaakt. Vanwege wat ze hier allemaal mochten en konden kopen (Henley kon niet op details ingaan) en natuurlijk het feit dat Nederland als eerste een Eagles album heeft omarmd (Desperado).

Bijna drie uur op het podium gestaan, een prima prestatie.

Condominium, cheap drugs, fever-Occii Amsterdam
Tijdje geleden dat ik zo goede 'hardcore' gig heb gezien, ook al is hardcore een breed begrip bij de hoofdact.

Eeuwen geleden dat ik in de Occii ben geweest, door omstandigheden komt het er nooit van en ik werd ook meteen herrinert hoe bar de terug tocht naar het brabantse land is met het nacht net. Rond half 2 weg en rond half 4 in mijn bed maar ach het was de moeite waard.

Fever heeft wat leden van this routine is hell wat me weinig doet maar het knalde er gisteren lekker op met een goede mix van 80's hardcore en de gruizelige 90's youth crew kant. Lekker kort ook, prettige verrassing.

Cheap Drugs zag ik voor de 4de keer en was weer ijzersterk. Net als vorige maand in Charloi met youth avoiders is het een band die ook gigantisch 80's klinkt maar ook nogal goed heeft geluisterd naar de b-kant van Black Flag's My War. Dit betekent wat nummers die boven de 4 minuten klokken met hun slome sludge achtige ritmes maar die even goed gewoon ijzersterk jaren 80 skate hardcore kunnen zijn zoals bands als JFA en Dayglo Abortions. Erg fijn.



Condominium is een aparte band, het trio speelt hardcore maar met veel noiserock en zelfs math rock invloeden die per release weer verschilt. Live laten ze er ook geen gras over groeien, in 30 minuten word bijna heel de output er foutloos doorheen geramd. En wat voor output het is, de band is krom van ritmes en shiet van uptempo noiserock naar lange zeurende feedbackende nummers die niet zouden hebben mistaan op de cult-klassieker Seige plaat. Geweldige en unieke band die in Nederland gelukkig nog wel wat volk(rond de 35) op de voet kan brengen, ook was het fijn om eens kunnen te ademen in de Occii want als het voller staat is dat niet te doen.

Jungle By Night (support: Hunting the Robot) - Mezz, Breda

Met een Heaven Shall Burn t-shirt aan naar een funky concert terwijl in de andere zaal metalbands staan te spelen, ik kon gewoon verwachten dat iemand naar mij toe kwam en zei: ''Ben je niet bij het verkeerde concert?".

Nee, helemaal niet. Ik heb er echt van genoten, twee ijzersterke bands. Hunting the Robot vond ik vele malen beter dan verwacht, de debuutplaat vond ik leuk maar live komt het echt tot zijn recht. De ritmes zijn lekker tegendraads, de gitaarlijntjes swingen en funken en de koortjes klonken loepzuiver. Enthousiaste podiumpresentatie, erg goed!

Jungle by Night was al helemaal een feest. De opening was ingetogen met To Sugar a Dream maar daarna barstte het funk/afrobeat-festijn los. Wat een intens gemusiceer, veel vetter en levendiger live (al is The Hunt een sterke plaat) en de zaal stond al snel vol met dansende mensen. Anderhalf uur vloog echt voorbij!

Gisteren een hele goeie Manic Street Preachers gezien in de Effenaar. Om al meteen te beginnen met classic Motorcycle Emptiness en mijn favoriet You Stole the Sun from My Heart was de start van een lekker avondje Manics.

Ook de nieuwe single, mij nog niet bekend "Walk to thr Bridge"klonk geweldig evenals het titelnummer van de vorig jaar uitgebrachte Rewind the Film wat voor een rustig maar zeer sfeervol intermezzo zorgde.

Ook een song van hun debuut You Love Us, werd in mijn omgeving geweldig opgepakt met een springende menigte.

ik hoor wel een duidelijk verschil in het oude werk en hun werk van nu. Dat is anders maar zeker niet minder.

Natuurlijk zaten ook classics als Design for Live, Tsunami, If You Tolerate This in de setlist.

Puike avond gehad.

Setlist

Motorcycle Emptiness
You Stole the Sun From My Heart
Ocean Spray
Europa Geht Durch Mich
Stay Beautiful
Suicide Is Painless (Theme from MASH)
Rewind the Film
Die in the Summertime
Your Love Alone Is Not Enough
No Surface All Feeling
Walk Me to the Bridge
A Design for Life
This Sullen Welsh Heart ( acoustic)
Small Black Flowers That Grow in the Sky (acoustic)
Revol
Futurology
You Love Us
Tsunami
Show Me the Wonder
Motown Junk
If You Tolerate This Your Children Will Be Next

Gisteren Flaming Lips gezien in het Koninklijk Circus (Brussel).

Wie ze ooit al live gezien heeft weet dat ze bekend staan om hun te gekke shows.

Denk daarbij aan kostuums, grote robots, aliens.. op het podium, veel confetti, gigantische ballen/ballonnen in het publiek.. Dit alles met een fantastische lichtshow en projecties op een groot scherm achter de band. Dit was gisteren niet anders. Al vanaf het eerste nummer was het entertainment ten top met een dosis humor en waarbij je een heerlijk gelukzalig gevoel krijgt. Halverwege de set sloeg het amusante, kleurrijke, vrolijke sfeertje helemaal om naar een veel donkerder, dreigender gedeelte en dat pakte net zo goed uit als het eerste deel.
Ook muzikaal was het ijzersterk. Heel af en toe durft leadzanger Wayne Coyne al eens behoorlijk de mist in gaan met z'n stem maar ach kom, dat nemen we er graag bij.

Kortom, super concert en een onvergetelijke avond. Elke (alternatieve rock) muziekliefhebber zou deze band is moeten gezien hebben.

Setlist (voor de geïnteresseerden):

She Don't Use Jelly
Do You Realize??
Watching the Planets
In the Morning of the Magicians
Feeling Yourself Disintegrate
Yoshimi Battles the Pink Robots, Pt. 1
Look...The Sun Is Rising
The W.A.N.D.
Race for the Prize
Try to Explain
Virgo Self-Esteem Broadcast
Silver Trembling Hands
A Spoonful Weighs a Ton

Encore:

Lucy in the Sky with Diamonds
(The Beatles cover)

Gister naar Le Guess Who May Day in Utrecht geweest.

Le Guess Who May Day is het kleine broertje van het het meerdaagse muziekfestival dat in november in de binnenstad van Utrecht wordt gehouden. Dit jaar zorgde de organisatie voor een ware verassing door aan te kondigen dat na bijna 16 jaar Neutral Milk Hotel weer een optreden zou verzorgen in Nederland. Samen met The War on Drugs die dit jaar met Lost in the Dream definitief doorbrak bij het grote publiek is er een ijzersterke Line Up aan Tivoli de Oudegracht ontstaan.

‘s Middags zijn er al enkele 3voor12 sessies in het nieuwe Tivoli Vredenburg waar eveneens de polsbandjes voor toegang tot het festival te verkrijgen zijn. Het uitverkochte LGW May Day belooft weer volle zalen te trekken op de verschillende locaties in de binnenstad van Utrecht. Als eerste zien we de amerikaan Ryley Walker die in Galerie Jaap Sleper een intiem optreden verzorgt voor enkel tientallen mensen. Hij weet zich een mooie weg te banen al pingelend op zijn gitaar met de nodige humor tussendoor. Zijn vocalen slaan soms wat door maar hij heeft een grote stemkracht die hij ook weet over te brengen op het toegestroomde publiek. Een interessante locatie op loopafstand van Tivoli de Oudegracht.

Inmiddels maakt de Haagse rockband Hallo Venray zich klaar om als eerste een optreden te verzorgen in de Oudegracht. Eind mei zal Kyteman hier voor het laatste optreden zorgen waarna Tivoli zich volledig op de nieuwe locatie Vredenburg zal richten. Hallo Venray is al sinds eind jaren tachtig actief in het muzikale circuit maar is inmiddels een beetje weg gezakt in de anonimiteit. De set die ze deze avond spelen bestaat voornamelijk uit nummers van het net verschenen album Show. Stevige rocksongs worden afgewisseld met enkele rustige nummers maar vooral het gitaar en drumwerk bovenuit steekt. De band toont aan nog steeds een goede mix van rock, pop en psychedelica te bespelen. Een sterke opening zo op de vroege avond aan de Oudegracht. Het publiek is inmiddels in grote getale naar deze locatie van Tivoli gekomen om niks te missen van de band die dit jaar definitief doorbrak: The War on Drugs. Waar de soloartiest Kurt Vile zelfs nog aan de basis stond van de band heeft Adam Granduciel nu definitief het voortouw genomen in de ontwikkelingen van de band. In het begin van de set lijken ze de draai nog even te moeten vinden. Het klinkt allemaal nog niet zo denderend als op plaat waarop vooral de muzikale combinaties een inspirerend geheel vormen. Na enige songs lijkt de band rond zanger Adam toch wat beter op elkaar ingespeeld te zijn en klinken de warme klanken van de gitaren gecombineerd met keyboards steeds indrukwekkender. Een uur lang geven ze zich volledig voor het publiek en draagt Adam meerdere songs op aan Bob Dylan die deze dag zijn 73e verjaardag viert.

Dan is het wachten op de terugkomst van Neutral Milk Hotel, de band die sinds 2013 weer aan het toeren is. De uit 1998 afkomstige plaat In the Aeroplane Over the Sea is inmiddels uitgegroeid tot een ware klassieker en kan deze avond dan ook rekenen op de nodige steun van het publiek. De Oudegracht is inmiddels volgestroomd met mensen die dit optreden absoluut niet willen missen. De hitte stijgt en we zien de band alle benodigde instrumentatie klaar zetten op het podium. Dan is het zover en komt zanger Jeff op om na een rustige opbouw samen met de band compleet los te gaan. Het publiek speelt hier op in door uit volle borst mee te zingen en uit hun dak te gaan. De nummers zijn afkomstig van de slechts twee platen die van de band verschenen zijn. De band vermaakt zich prima af te lezen aan de gezichten en de nodige grapjes die tussen de songs door volgen. Het optreden is een goed klinkend geheel door de instrumentatie op de blazers, accordeon, gitaren en piano.

Naast de Oudegracht is het festival verspreid over diverse andere locaties waaronder Tivoli de Helling. Hier maakt de vrouwelijke Japanse band Shonen Knife zich op voor een optreden. Niet meer actief in de originele bezetting zijn vooral het samenspel en de diverse gitaarriffs opvallend goed. De teksten zijn echter van een ongekende simpelheid waardoor het allemaal wat eenvoudig aandoet. Terug naar de binnenstad zijn er diverse bands actief in het culturele centrum ACU waar zich een klein poppodium bevindt. De driekoppige Amerikaanse band Golden Animals verzorgt hier een goed verzorgt optreden. Met invloeden van The Doors spelen ze psychedelische bluesrock, niet uniek maar wel met de nodige intensiteit. De Big Ups zorgt voor een moshpit waar de kleine zaal een explosie van rondspringende mensen is. De punkrock is doordrongen door woede en snoeiharde gitaarklanken. We verlaten het festival hierna met suizen in beide oren.

De derde editie van het muziekfestival Le Guess Who May Day bleek een waar succes met bands als Neutral Milk Hotel en The War on Drugs. Het publiek zorgde voor een gezellige sfeer waarvan de nodige moshpits onderdeel waren. De locatie van Tivoli de Oudegracht die binnenkort gaat sluiten mocht deze avond nog een aantal mooie artiesten ontvangen. Benieuwd of de organisatie in november opnieuw met een sterke line up kan komen voor het driedaagse evenement.

Afkomstig van Platendraaier.

Gister ook naar Le Guess geweest en wilde je even quoten Hugo. Je bent zeer positief over NMH, maar zelf ben ik nog wat meer dan enthousiast.

Voor aanvang hing er al iets in de lucht. Een uur voor het optreden stond er al een behoorlijke rij om binnen te komen. Veel mensen die uit de zaal van War on Drugs kwam lopen verbaasde zich hier over. Wat gaat hier straks gebeuren? Een enkeling ging bij het zien van de rij zelfs weer naar binnen.

En dan het optreden. Ik houd het kort om niet te veel te vervallen in superlatieven, maar ik vond het simpelweg briljant. Een aantal mensen gesproken en er waren er heel wat die hier jaren op gewacht hebben. Dat was aan het enthousiasme goed te merken. Door de kwaliteit van de muziek en de zeldzaamheid van een NMH optreden in Nederland, heb ik (voor wat het waard is) wel een beetje het gevoel dat ik gister bij een legendarisch optreden ben geweest.

Over andere optredens nu even geen tekst, want ik ga zo naar Prince!

Het optreden van Neutral Milk Hotel was inderdaad briljant, superlatieven schieten tekort. Iedereen die ik sprak en zo'n beetje alle reacties spraken ook boekdelen: het was meer dan legendarisch. Voor veel mensen zal dit ook het laatste concert zijn wat ze in het oude Tivoli zagen, in dat opzicht dubbel legendarisch.

Het kan zomaar eens het beste concert zijn wat ik ooit heb gezien. Ze waren nog zoveel beter dan ik had gedacht. Aan niets wat te merken dat ze er bijna 15 jaar uit hebben gelegen. Het enthousiasme van het publiek was ook fantastisch, tot diep in de zaal ging het los.

@angelin: ik ben jullie helaas niet meer tegengekomen. Mocht er ooit nog een nieuw optreden van NMH komen dan maken we dat goed.

Jammer, aanbod van biertje blijft gelden.

Ik kan me helemaal vinden in je commentaar. En ook voor mij was dit één van de beste optredens ooit.

Ben helaas niet meer geweest. Wel een beetje zonde van mijn kaartje.

Is er nog iemand naar Raza geweest voor Sun Araw e.a.?

Dat is wederzijds. In de drukte tijdens de laatste twee concerten was het ook eigenlijk niet meer te doen om iemand te vinden.

Voor nu voelt het als het mijn beste concert ooit, maar dat heb ik wel vaker gevoeld. Het is beter om de vergelijking op te maken als de herinnering iets minder ver is.

Zonde ja, er waren vermoedelijk ook nog tientallen mensen die tevergeefs naar een kaartje zochten. Maar je gaat ze nog wel zien op Primavera toch?

Neutral Milk Hotel waarschijnlijk wel, als er verder niets tegenover staat dat ik nog liever wil zien. War on Drugs laat ik daar vermoedelijk schieten.

Dan ben ik blij dat mij strategie goed heeft uitgepakt door voor The War on Drugs al naar Tivoli te gaan, ook al ben ik daar niet zo weg van. Bij dat optreden was het enorm druk, ook boven, waar ik mij verschanst had. Mijn inschatting was gelukkig juist; het vrij jonge publiek had niet van NMH gehoord waardoor ik na hun laatste nummer pontificaal vooraan in het midden stond en daar een uur later een weergaloos optreden zag van NMH. Bij elk nummer van An Aeroplane kwam het kippenvel op. De nummers van het 1e album klonken live ook goed. Dat album moet ik maar weer eens een herkansing geven.

Mooi ook dat het publiek zo los ging onder in de zaal. Hopelijk blijft het een legendarisch optreden zolang ze niet meer terugkomen. En anders ben ik er weer bij. Mooi afscheid ook van Tivoli Oudegracht, wat prachtig ligt zo midden in de stad aan de gracht, zo tussen alle winkels en galerietjes. Ben benieuwd of Tivoli Vredenburg ook die sfeer kan uitstralen.

Zoals angelin, Gretz en Sunderland al stellen, een legendarisch optreden!

Vooraf was de spanning (ook bij mij) al goed voelbaar. Er stond iets te gebeuren en ik zou er bij gaan zijn. Maar, ging het wel zo goed zijn als ik wilde, zou de band me niet teleurstellen. Vijftien jaar eruit geweest en dan weer op tournee, zoiets kan goed uitpakken maar ik heb ook optredens gezien van 'vroegere helden' die ik misschien wel liever niet gezien had.

Niks van dat al in het geval van Neutral Milk Hotel. Vanaf de eerste tonen van The King of Carrot Flowers was het magisch. Jeff Magnum was (nog) super bij stem, de band speelde strak (de instrumentatie was subliem) en het publiek zorgde voor de rest. Zoals hierboven al gesteld, superlatieven schieten eigenlijk te kort. Hoe goed ik het optreden vond besef ik me eigenlijk vandaag pas. Ik moet steeds terug denken aan gisteravond, draai de muziek en ben op zoek naar recensies, achtergrondartikelen enz. Aan dit soort 'gedrag' merk ik dat het me veel gedaan heeft.

Of dit het beste optreden is dat ik heb gezien vind ik lastig. Artiesten staan op zichzelf, gigs staan op zichzelf en appels zijn lastig met peren te vergelijken. Als mensen me vragen naar het beste dat ik ooit live heb gezien noem ik altijd een paar optredens, deze gaat daar vanaf nu bij horen!

Voor mij was het misschien niet zo speciaal als andere personen hier op MusicMeter aangezien de band geen onderdeel uitmaakte in het opgroeien met muziek. Bij het verschijnen van In the Aeroplane over the Sea was ik nog maar acht jaar oud en hielt ik mij totaal niet bezig met de muziek van die tijd. Ik groeide op met muziek uit de jaren zestig en zeventig en daarnaast luisterde ik net als mijn leeftijdgenoten naar muziek wat ik nu zou aanduiden als "kwalitatieve bagger". Toch moet ik zeggen dat vooral de manier waarop het publiek het geheel oppakte erg indrukwekkend was om te zien. Daarnaast ook mooi om te lezen dat dit voor vele mensen een zeer bijzonder optreden was, ben blij dat ik hier deel van heb mogen uitmaken.

Na een imo legendarische zaterdagavond, een enorme domper door een hele kleine, grote man.

Prince was voor mij (en mijn broer) nog één van de weinige hele grote artiesten die we nog nooit hadden gezien. Was het maar zo gebleven....

Ik zal in ieder geval nooit vergeten dat dit concert in Amsterdam was, want dat bleef Prince maar herhalen. Ook werd er van het publiek verwacht dat we steeds maar oe en aa mee moesten zingen. En dat vooral op momenten dat hij er zelf het gevoel echt in had moeten leggen!!!!!

Zo'n beetje alle 'echte' klassiekers werden in een ander jasje gegoten of na een minuut of 2 volgde er een uitgebreid instrumentaaltje. (zo werd zelfs 'Sign of the Times' voor mij verpest).
Volgens mij hadden een paar mensen nog een of andere prijsvraag gewonnen (of nog meer betaald), want die mochten nog even zinloos het podium opvullen.

Toen Purple Rain zonder enige spanningsopbouw werd ingezet en er ook weer werd verlang dat we heel hard oe-oe moesten zingen, zijn we naar huis gegaan.

Wat een fantastisch optreden gisteravond van Prince. En wat een schitterende nieuwe arrangementen voor flink wat nummers. Sublieme gitaren en toetsen en een sterke drum & bas backbone. En wat zong de grote kleine man subliem.

Alleen aan het begin van de show werden gewoon grote hits gespeeld, dat wat angelin hierboven het liefst het hele concert had gehoord. Toen moest ik er als Prince fan juist even inkomen. Daarna kwamen die fraaie andere arrangementen, ook al bij grote hits, zoals op Sign “☮” the Times, Hot Thing & Controversy. Zelfs Little Red Corvette vond ik erg fraai, terwijl ik die normaal liever niet hoor live. Van Kiss kregen we de 12 inch extended versie te horen!

De sfeer in de zaal werd hierdoor al snel weer ouderwets: vrijwel iedereen stond en deed lekker mee. Absoluut briljant vond ik de andere versies van I Could Never Take the Place of Your Man & Something in the Water (Does Not Compute). Ook de pianoversies van How Come U Don't Call Me Anymore & the Beautiful Ones waren om door een ringetje te halen.
Daarom van mij een hele hoge beoordeling voor dit concert: minstens 4,5*

Tjah lgw en NMH. Beste concert ooit was het zeker niet maar wel veel beter dan verwacht. Gelukkig speelt de band nog het geweldige b-kantje engine en een hoopje nummers van On Avery Island, voor de rest was het gewoon NMH het rammelende indie bandje. Strak was het wel maar juist de losse manier was erg fijn omdat het nergens verzuipte in de saaiheid/niet passende elementen die ik al een aantal keer bij reunies 'belangrijke bands uit mijn muzikale loopbaan' heb gehad.

Voor de rest kippenvel bij A Baby for Pree en engine, meest opmerkelijke was nog ruby bulbs/snow song van de niet bepaald geliefde Everything Is ep als de uitsmijter waren voor de normale set. Erg goed in deze versie ook al zijn de opnames ervan bij verre de beste nummers op die ep.

Niet dat ik nu nog veel NMH luister maar ik merkte wel nog dat ik alle teksten foutloos kon mee schreeuwen.

Maar leuk dat NMH allemaal maar big ups, sean nicolas savage en Fat White Family gaven ook allemaal geweldige shows weg.

Hiss Golden Messenger vond ik ook bijzonder goed, jammer dat veel mensen halverwege al weg gingen om niet te laat te zijn voor The War on Drugs (die overigens ook prima speelden).

Hele flauwe reactie, die bovendien niet juist is. Ik vond zelfs de niet hits sterker gisteravond. Hoe kom je hierbij?
En de 'echte-fan-kaart' spelen, nog erger.

Waar jij een hele korte versie van The Beautiful Ones door een ringetje wilt halen, wil ik gewoon een lange versie die recht doet aan het geweldige nummer dat het is. Zit ik te wachten op 3 regels Diamonds and Pearls? Zit ik te wachten op 2 minuten Sign Of The Times en daarna nog 3 minuten alleen de beat door laten lopen?

En dan imo het absolute dieptepunt: zonder enige aanloop zit je in de eerste verse van Purple Rain en na 1/2 minuten alweer het publiek proberen aan te zetten tot oe-oe waardoor ook hier weer alle feeling volledig ontbreekt.

Als dit is wat de echte Prince fan wil, ben ik zeker geen echte fan.

De spaarzame hoogtepunten voor mij: Guitar, What's My Name, How Come You Don't Call Me en Nothing Compares.

Ik reageerde alleen maar op deze zin van jou:

"zo'n beetje alle 'echte' klassiekers werden in een ander jasje gegoten of na een minuut of 2 volgde er een uitgebreid instrumentaaltje. (zo werd zelfs 'Sign of the Times' voor mij verpest)."

The Beautiful Ones werd niet heel kort gespeeld, maar lang, dat viel juist op. Net overigens als het fraaie How Come U Don't Call Me Anymore. Prince speelde een aantal andere arrangementen bij nummers, wat juist knap, gedurfd en goed tot geweldig klonk. Bij Purple Rain speelde hij 2 versen, maar niet alles inderdaad, voordat de gitaarsolo kwam. Dat doet hij al jaren. Ik begrijp dat je die solo hebt gemist: dat is echt jammer. Je ergerde je toch aan allerlei 'randzaken' en dat is jammer joh: dat gaat ten koste van je eigen genot.

Ach, ik beschouw mezelf niet als een hele kritische concertbezoeker, maar gisteravond was voor mij een ongelooflijke teleurstelling. Ik heb inmiddels heel wat concerten bezocht en dit was met nog 2/3 andere concerten het minst leuk.

Maar na een week waarin ik voor de 2e keer vader ben geworden en (met hele grote afstand daarachter) een weekend vol concerten heb gehad, zal ik zeker niet te veel klagen.

Wil alleen nog kwijt dat ik de enthousiaste reacties die ik vandaag heb gelezen en gehoord niet helemaal overeen vind komen met het enthousiasme dat mensen gister uitstraalden. In de rookruimte en bij toiletbezoek heb ik niemand ook maar iets leuks of positiefs horen zeggen en dat is vrij zeldzaam.

Nou hoor ik daar eigenlijk zelden iets bijzonders, hooguit gezeik

(en rookruimtes zijn gewoon vieze stinkholen: daar kan een mens sowieso niet enthousiast in worden lijkt me).

Ook al ben ik het totaal niet met je eens omdat mijn beleving compleet anders was snap ik je opmerkingen gek genoeg weer wel.

Lorde, Tivoli ....Bakvissen-alert.

Lorde maakt iets los bij haar leeftijdsgenoten, dat werd me al snel duidelijk. Toch was de bezetting in de zaal nog redelijk gemeleerd. Veel vaders met dochters, en dat was bij dix niet anders. Al kwam mijn gezelschap vooral voor die ene hele grote hit terwijl ik de rest van Lorde's repertoire graag mag horen.

En ze was best goed. De kwaliteit van haar songs is sowieso bovenmodaal, maar haar performance was dat zeker ook. Knap is ze niet en ze danst alsof er een acute blindedarmoperatie aan zit te komen, maar zingen kán ze. Verrassen ook, ik heb zeker een volle minuut moeten nadenken welke cover ze op een gegeven moment speelde. Maar .. dat is toch niet van ... toch wel. Ik denk niet dat iemand van de 2000 bezoekers in de zaal ooit het origineel heeft mogen aanhoren. Bizar, werkelijk bizar. Ik had haar na afloop best eens willen vragen waarom van díe band dan juist díe song en of ze Nightclub Jitters ook zo mooi vindt. En waar ze in vredesnaam dat ene nummer van kende. Vast van een plaat van háár vader.

Lorde heeft smaak.

Welk nummer van The Replacements?

The Swingin Party. Schijnt ook op een EP van d'r te staan. Ik had geen idee.