Kan het alleen maar beamen

Gisteren Pendragon in De Boerderij.

Naar ik begreep pas het tweede concert deze tournee en in het begin van het optreden stond er ook nog bepaald geen geoliede machine. Een nogal sterk op Pink Floyd lijkend stuk leidde een medley van enkele oude nummers in maar het klonk vooral wat rommelig en het geluid stond ook nog niet echt lekker afgesteld. Ook de bijdrage van de dit maal voor het eerst aanwezige achtergrondzangeressen kwam nog niet echt goed uit de verf. Vanaf This green and pleasant land begon het allemaal steeds beter te draaien en werd het weer een optreden zoals ik van deze band gewend ben.
Het nieuwe album, pas net uit, stond nog niet echt centraal en er werden dan ook slechts drie nummers van gespeeld. Deze nieuwe nummers deden vooral erg vertrouwd aan. Meer dan van het nieuwe album stond het optreden dan ook in het teken van een paar wisselingen in de band. Drummer Scott Higham is vervangen door Craig Blundell en hoewel ik vooraf vreesde dat met het vertrek van Higham een stuk power zou verdwijnen bleek niets minder waar. Weliswaar was Blundell (voor ons) vrij onzichtbaar en dus (vermoedelijk) geen entertainer zoals Higham maar drummen kan de beste man zeker. Middels een solo in This green and pleasant land mocht hij zich bij de fans introduceren en daar bleek in ieder geval dat hij goed naar de solo's van Neal Peart geluisterd heeft.
De inclusie van een tweetal achtergrondzangeressen bleek gedurende het optreden vrij goed uit te pakken, al merk je dat de band er ook nog aan moet wennen. De voorgaande cd's zijn niet geschreven met achtergrondvocalen in het achterhoofd (het nieuwste album moet ik nog luisteren dus misschien die wel) en behoorlijke delen van het optreden stonden ze vooral te bewegen en ook kwamen ze in hardere passages niet altijd boven het geluid uit. Toch wisten ze op meerdere momenten zeker wel te overtuigen dus ik ben benieuwd wat de toekomst ons op dit vlak zal brengen.

Nick Barrett blogte vooraf dat ze het optreden wellicht als live-cd zouden uitbrengen dus ik ben benieuwd. Met uitzondering van het aarzelende begin was het het een prima optreden en zeker de moeite van het terugbeluisteren waard.

James Vincent McMorrow in de TivoliVredenbrug speelde in een uitverkocht zaal. Desondanks waren er nog veel lege plekken, dus de zwarthandelaren hebben slechte zaken gedaan.

Het was voor het eerst dat ik na de verbouwing in de grote zaal was, maar de problemen van voor de verbouwing zijn er nog steeds. Het geluid was ronduit slecht, met name bij de harde nummers werd het een brij en de drums waren slecht afgesteld.

James Vincent speelde echter wel overtuigend. Een goede mix van oude nummers van zijn debuut CD en nummers van zijn laatste album, en ook in andere versies. Hij is in die jaren sterk gegroeid.

Pas toen James Vincent volledig onversterkt speelde, hoorde je dat er met een betere geluidsafstelling er meer in had gezeten.

Gisteren naar het Glenn Branca Ensemble geweest in de melkweg waar het derde deel van The Ascension reeks werd gespeeld, superlatieven schieten me tekort. Zonder twijfel een van de beste live shows die ik ooit heb mogen meemaken.

Gisteren; Chi Coltrane.
Zeer verrassend goed en wat een power!

Haast u, want ze doet nog een paar concerten in nederland

FKA twigs in de AB, Brussel (16 oktober 2014)

Op het podium werd duidelijk waarom zij "the girl from the video" was: ze heeft de moves en presence om je in een wurggreep te krijgen én te houden. De band stond in een brede halve cirkel (en in de halve donkerte) om haar heen. Zij eiste al het licht op, waardoor alles rondom, band en gloeilampen incluis, snel vervaagde. Gelukkig klonk alles wel klinkend. Als een ware Medusa kronkelde ze doorheen de rook, met als apotheose de verlengde tikkende intro van Water Me. Hoe ze niet ter plekke in twee brak... Het was een mooi contrast met het fijne, bescheiden stemmetje dat halverwege Brussel (oprecht) bedankte om te komen. Ze bracht een goeie mix van de EP's en LP, met als hoogtepunt Numbers, het nummer dat live het wildst tekeer kan gaan. Gezien het uniforme tempo van de meeste nummers gaf dat een fijne boost. Op plaat is net dat constante een groot deel van de pracht, dat live even goed doen overkomen is iets moeilijker. Dat missen van pieken en dalen is dan ook een klein minpuntje gebleken. Haar persona bracht de muziek wel dicht bij een stukje magie, dat stukje dat enkel in levende lijve valt te ervaren.

Gisteren heb ik Anathema gezien in 013. Een show van bijna twee uur die eigenlijk geen moment verveelde.

De avond begon traditiegetrouw met een voorprogramma. Mother's Cake heette het, op papier een progressieve rockband. In de praktijk was het een soort experimentele, psychedelische, funky spacerock. Het eerste nummer was zeker aardig, maar drie kwartier was toch echt te veel van het goede. Veel te veel. Het optreden zelf was prima, alleen stond de muziek me niet echt aan. Gelukkig kwam er nog een hoofdact.

Het was bijna half 10 toen Anathema, zes man sterk, het podium opkwam. Zanger/gitarist Vincent Cavanagh stond vooraan, in het midden. Op links zijn broer Danny, die afwisselend gitaar en keyboard speelde, soms zelfs binnen hetzelfde nummer. Op rechts stond Lee Douglas, die zorgde voor de vrouwelijke zang en voor danspasjes tijdens de nummers waarin ze niets te doen had. Nog verder op rechts - bijna buiten beeld - was nog een beetje plaats gemaakt voor bassist Jamie, die eigenlijk bijna heel de show onzichtbaar was. In de achtergrond zat drummer Daniel Cardoso op rechts en voormalig drummer John Douglas op links achter een paar losse trommels en bekkens. Best een sneue vertoning, maar gelukkig mocht hij tegen het einde van de show ook nog een paar nummers achter de grote-mensen-drums plaatsnemen, terwijl Cardoso een synthesizer opzocht. Tot zover de taakverdeling.

Met zes bandleden op het podium is het bijna onmogelijk dat iedereen in topvorm is. Dat was dan ook niet het geval. Vincents zang was - met name in het begin - niet altijd top. Soms miste hij wat hoge of krachtige noten en een paar keer zette hij iets te laat in. Hij leek de scherpte te missen. Ook op zijn gitaar miste hij een paar keer een nootje, net zoals zijn broer Danny. Die ging zelfs tijdens een gitaarsolo een keer de mist in. Pijnlijk.
Lee was gelukkig wél in topvorm. Werkelijk iedere noot die ze zong was loepzuiver. Natuurlijk, ze bespeelt geen instrument en hoeft zich alleen op haar zang te concentreren, maar zoals zij zong was toch erg indrukwekkend.
De rest van de bandleden stond duidelijk meer op de achtergrond, zowel letterlijk als figuurlijk. Jamie kreeg halverwege de show toch even de aandacht op hem gericht, omdat Danny beweerde dat hij het beste Nederlands sprak van iedereen. "Oke, luister" begon hij, met enkel een licht Engels accent erdoorheen en hij kondigde het nummer Anathema aan. Met de klemtoon op de tweede 'a', weten we dat ook weer.
Ook John werd even in het zonnetje gezet toen het door hem geschreven The Storm Before the Calm werd aangekondigd en hij achter de drums mocht gaan zitten. Daniel was de enige die niet in de schijnwerpers werd gezet, maar mijn waardering kreeg hij sowieso al door zijn heerlijke synthesizerspel tijdens Closer.

Zoals gezegd slopen er hier en daar wat foutjes in het spel van de heren, maar dat neemt niet weg dat de show over de gehele linie gewoon goed was. Uiteraard werden er erg veel nummers van Distant Satellites gespeeld, aangevuld met zo'n beetje het beste wat de band voor die tijd heeft gemaakt. Voor mij persoonlijk had er best iets van Judgement gespeeld mogen worden, maar dat is dan ook het enige gemis.
De show trapte af met de tweeluiken The Lost Song (deel 1 en 2) en Untouchable. Vier ijzersterke nummers om de show mee te openen, waarbij vooral de Part 2's veel indruk op me maakten. Ook Closer, met de toegevoegde synths van Cardoso, was waanzinnig sterk. De show sloot af met het normaal gesproken nogal zeurderige A Natural Disaster dat nu ineens ontzettend mooi bleek te zijn (goed gedaan Lee!) en het onvermijdelijke Fragile Dreams.

Bijna twee uur hadden ze op het podium gestaan en ik heb me geen seconde hoeven te vervelen, zelfs niet tijdens lange nummers als The Storm Before the Calm en A Natural Disaster die normaal gesproken maar moeilijk mijn aandacht kunnen vasthouden. Nou, vooruit, een nummer was wel saai: The Beginning and the End, maar dat was dan ook de enige.
Zonde van de schoonheidsfoutjes van Vincent en Danny, maar Lee heeft zo'n indruk op me gemaakt dat ik vooral haar zal onthouden als ik ooit nog eens terugdenk aan dit concert.

Leuk stuk stoepkrijt! Ik kan dat wel waarderen dat mensen lange verhalen schrijven wetende dat er waarschijnlijk niet of nauwlijks respons op komt! Hoewel ik het niet in alles met je eens bent deel ik je mening over Lee! Ben daarom ook bij haar kant van het podium gaan staan. John mocht pas in Zoetermeer helemaal geen drumkit bespelen dus hij is er op vooruit gegaan moet je maar denken (voor zo lang het duurt natuurlijk).

Was gisteren ook bij Anathema en was er ook zeker over te spreken. In vergelijking met het optreden in Zoetermeer in juli had John Douglas al weer wat meer te doen. Terwijl was aangekondigd dat hij zich meer op de toetsenpartijen zou gaan concentreren mocht hij nu juist drummen als Cardoso op de toetsen nodig was. Ik vind het allemaal maar vreemd maar hopelijk is de situatie binnen de band duidelijk en geaccepteerd.
Verder een prima optreden zonder zwakke punten, of het moet - net als in juli overigens - het wat vage einde zijn, waarbij de band nogal raar afscheid neemt van het publiek. Ook verliep de samenzang in het begin inderdaad wat moeizaam maar dat werd gelukkig snel beter. Leuk om te zien verder dat naarmate Lee's rol toeneemt, haar podiumpresentatie ook losser wordt.

Voorprogramma Mother's cake vond ik zelf knap vervelend, was blij toen ze ophoepelden.

Geweldig zoveel als jij live ziet Brunniepoo

Een voorprogramma hoort een opwarmertje te zijn voor de hoofdact, toch!? Nou, Anathema begon met een koude zaal en dat was goed te merken.....

inderdaad. Ik ga Anathema ook nog in Utrecht zien maar dan ga ik toch maar een uur later...

@ Aero: en dan is er nog zoveel dat ik had willen zien

Vrijdagavond ben ik nog naar Gouda afgereisd om daar Eaux op te zien treden in de So What! Ik had geen volgepakte poptempel verwacht maar 30 man was wel heel erg weinig voor een band wat, mijn inziens, fijne electronic maakt. Beetje hypnotiserend, fijne spanningsopbouw, lekker ritme en daar overheen de mooie stem van Sian Ahern.

Want Eaux is overgebleven van de Sian Alice Group, bestaande uit, naast Sian, Ben Crook en Stephen Warrington en zag ik 2 jaar geleden in het voorprogramma van Django Django in een toen wel volgepakte Melkweg. Wat DD niet lukte, lukte Eaux wel; ik draai nog steeds hun muziek. Toen waren ze echt net begonnen en klonk het al goed. Dit jaar hebben ze die lijn doorgezet met het uitbrengen van hun eerste volledige album Plastics, die gelukkig goed gewaardeerd wordt alhier.

Elk nadeel heeft zijn voordeel en daarom heb ik de band na afloop nog uitvoerig kunnen spreken, en nog hun 1e single, EP en album aangeschaft om ze een hart onder de riem te steken.

Als lekkere hapklare brok nog even een clipje om nieuwe fans over de brug te trekken.


Het album (en de rest) staat op Spotify. Hopelijk lukt het me nog wat zieltjes te winnen, al was het alleen al omdat ik dat Sian heb beloofd.

Ik ben redelijk fan, hoor. Zal Plastics nog eens draaien en beoordelen.

Ik was een van de 30 mensen die in het zaaltje stond, een beetje cold-wave, een beetje portishead en een beetje krautrock leidt inderdaad tot een mooi en vooral onderhoudend liveshow.

Ik heb ze al twee keer live gezien en ook die eerste keer in het voorprogramma Django Django (wel gewoon onder de naam Eaux trouwens, Sian Alice Group zegt me niks). Toen vond ik het al interessant, en heb ik ze nadien nog opgezocht. Eerder dit jaar heb ik ze weer gezien, op Best Kept Secret, en dat was erg goed! Ze zijn duidelijk gegroeid, en gewoon een erg sterke band geworden.

Moet dat album eens opzoeken, heb de single Head wel veel gedraaid.

Wow! 2x geweldig!!

Toevallig nog iets gekocht bij hen Linus Van Pelt?

Arrie: Moet je doen! Als Head je bevalt, bevalt het hele album. Ook hun EP i is erg fijn. Sian Alice Group is hun oude band en dat was totaal andere muziek, niet verkeer btw.

Fantastisch optreden van Jose James gisteren in die heerlijke nieuwe zaal Cloud Nine van TiVre. Ga dat zien als je nog de kans hebt:
-------
Ik heb al veel geschreven over José James op dit blog. Onder ander in de recensie van zijn eigen laatste album While You Were Sleeping, maar ook in de recensies van albums van zijn bandleden, die nu op eigen houtje toch ook wel erg bekend aan het worden zijn: Takuya Kuroda en Kris Bowers. En dan moet ik óók Gideon van Gelder nog even noemen, de Nederlandse pianist die ook stevig aan de weg timmert en ook in de band van James zat. Tijd dus dat er eens een concert van de grote held James zelf wordt gerecenseerd, dus. En dat gebeurde dan wel op 20 oktober in de mooie nieuwe zaal van TivoliVredenburg.


Helaas niet met bovengenoemde bandleden, maar wel met een gloedvolle nieuwe band, speelde José James - ik zeg het maar vast - de Cloud Nine helemaal plat. James is een muzikale kameleon, en elk album dat hij uitbrengt klinkt volstrekt anders. Zijn laatste ging meer de rock-kant op, en dat was in de eerste pak hem beet 5 nummers goed duidelijk. Goede riffs, onder andere van het sterke Angel, en heel, héél veel stevig bas- en drumwerk. Een knalhard begin dus, en dat zonder blazers. Dat zal de liefhebbers van de vroegere, veel meer jazzy James, misschien op het verkeerde been gezet hebben. Ware het niet dat dit met zo'n ongelooflijke overtuiging werd gebracht, dat het volledige publiek meteen in de ban was van dit bezwerende optreden. Maar net zo makkelijk als James het publiek hier meteen inpakte met duistere en zeer trippy beats, zo makkelijk veranderde het midden van de set in een sfeervolle soul-set, die ineens hoopvol en zomers klonk. Het toegankelijke Simply Beautiful, de afsluiter van zijn laatste album, werd ijzersterk gedragen door zijn band, en het bijna poppy Come To My Door was onverwachts het absolute hoogtepunt van de set, met zelfs een vocale bijdrage van zijn bassist. Het leek alsof de band vanaf dit punt ineens nóg een tandje bijschakelde, en ook ineens echte oprechte speelvreugde ging uitstralen. De nummers werden steeds langer uitgerekt, er werd meer gefreestyled en van een rock/R&B/soul set veranderde het optreden langzaamaan in een geïmproviseerde jazz-set. Deze metamorfose kreeg uiteindelijk een imponerende gedaante met een medley van (o.a.) James zijn eerste album: The Dreamer. Free-style rappend werd in een bijna 15 minuten durend epos even duidelijk aan het publiek getoond in welk genre James zijn roots heeft, en hoeveel rauwe kwaliteit hij in huis heeft. Er kan geen twijfel meer bestaan: José James is serieus een van de beste R&B/jazz-artiesten van het moment, en kan zo hetzelfde pad gaan bewandelen als Blue Note genre- en labelgenoot Gregory Porter, die elke zaal waar hij komt uitverkoopt. Het is slechts een kwestie van tijd.
Pat-sounds: Concert José James, TivoliVredenburgh (2014-10-20) - pat-sounds.blogspot.nl

Heb ze net als Arrie hiervoor ook al 2 keer gezien(incubate en Best kept secert) en had de plaat al, dus niks meegenomen

Op zaterdag 18-10 gezien in het Downtown Event Center te Las Vegas: Sammy Hagar's birthday bash.
Werkelijk een fantastisch, keihard en knetterend concert in een super (buiten) ambiance. Sammy en zijn band (verder bestaande uit Michael Anthony op bas, Jason Bonham op drums en Vic Johnson op gitaar) speelden vele hits en deden dat met verve: vol passie en gedrevenheid. Sammy was perfect bij stem en was vastbesloten er een mooi feest van te maken. Vele klassiekers kwamen voorbij, van Montrose (Rock Candy), Solo werk (Little White Lie, I can't Drive 55, One Way to Rock), Van Halen (Right Now, Best of Both Worlds, Pound Cake en Finish What You Started) tot Led Zeppelin (When The Levee Breaks, Whole Lotta Love). Hoogtepunten: de solo van Jason Bonham die zijn vaders drumsolo naspeelde met originele concert beelden van zijn vader op de achtergrond. Verdere hoogtepunten: een heerlijke Right Now en een lang gesponnen, zelfs lome maar nergens saaie uitvoering van When The Levee Breaks. Na het hoofdconcert kwamen Joe Satriani en Chad Smith nog even meedoen voor een paar Chickenfoot nummers om deze fantastische avond af te sluiten met Rock n'Roll van Led Zep. Heerlijke avond en het plezier spatte er van af. Ik heb Sammy meerdere malen met Van Halen zien optreden maar nooit zo gedreven (en goed bij stem) als nu. Vic Johnson speelde een hemelse portie gitaar en wist ook de vele Van Halen nummers perfect te vertolken, zonder een kopie van Eddie Van Halen te (willen) zijn. Ook mooi om te zien: Sammy Hagar kan zelf zeer behoorlijk gitaar spelen (wat hij in de eerste tour met Van Halen ook al deed) en werd hierin niet ondergesneeuwd door Vic Johnson. Chad Kroeger van Nickelback deed nog even mee op Whole Lotta Love en eerlijk is eerlijk: hier rockte hij prima. Prachtige avond.

mooi verslag Bollieblauw, het plezier spat eraf. Rock on!

Gisteren ... gezien: Steve Rothery Band + RanestRane, Boerderij Zoetermeer

Het gerecht bestond uit drie gangen. De eerste gang was in de vorm van een optreden van de Italiaanse progformatie RanestRane. Deze band is bij de hand genomen door Rothery zowel op tour als mede ook op plaat waar hij ook op de laatste telg van de band te horen is. Die betreffende telg is RanestRane - A Space Odyssey (2013) en deze speelde de band gisteren in zijn geheel overigens zonder de bijdrage van de meester zelf. De plaat A Space Odyssey is na Revere en Fish mijn meest favoriete van het jaar 2013 dus ik keek er naar uit. Op een wat rommelig begin na (er waren wat problemen met het geluid) kwamen die verwachtingen meer dan uit. Een uitermate fijn optreden met een uitstekende zanger/drummer die qua uiterlijk veel weg had van Frank Zappa maar dit slechts terzijde.

De tweede dis bevatte het album Steve Rothery - The Ghosts of Pripyat (2014) welke ook in zijn geheel voorbij kwam. Volgens mij ook precies in dezelfde vogorde als op plaat. De toetsenist van RanestRane mocht blijven staan en verder waren het de vaste leden van de soloband van de gitarist van Marillion. Rothery had het naar zijn zin en vertelde tussen elk nummer een verhaaltje en gezien zijn veelvuldig gelach en interactie met het publiek was zijn nieuwe rol als frontman voor hem geen lastige. Ik blijf het altijd apart vinden dat instrumentale nummers geinspireerd zijn door bepaalde zaken (en ook zo worden uitgelegd) maar goed dat is mijn gevoel. Het optreden was meer dan goed, ik kon eigenlijk alle nummers al door de 2 live albums die eerder verschenen waren dus dat hielp wel in de (instrumentale) beleving.

Het toetje zoals u wilt was in de vorm van Marillion klappers. De band kreeg een aanvulling in de vorm van Martin Jakubski welke bekend is als zanger bij Marillion tribute bands. Deze man heeft een strot om u tegen te zeggen en is eigenlijk een baby van het huwelijk tussen Fish en H. Hij kan het werk van beide fantastisch aan. Je merkte dat er een hoop mensen werden weggeblazen door hem. Ik had hem al eerder gezien dus ik wist het wel maar het was toch wel indrukwekkend wat hij liet horen. Mocht H ooit vertrekken... Het derde gedeelte was waanzinnig goed enkel was de setlist wat teleurstellend. Niet teleurstellend in de zin van slechte nummers maar meer in de zin van dat de meeste nummers tegenwoordig ook gewoon veelvoudig voorbijkomen bij optredens van Marillion zelf. Ik zou zelf enkel Fish werk gedaan hebben (wat de vorige keer wel het geval was) maar goed een kleine smet op een fantastisch optreden.

De volgende Marillion nummers kwamen voorbij (wellicht in een iets andere volgorde):

Cinderella Search
Waiting to Happen
Easter
Afraid of Sunlight
Sugar Mice
Incubus
Lavender (lange versie)

Ow ja cijfers:
RanestRane: 4,25
Rothery: 4,5

Ik hoop van harte dat RanestRane een voorprogramma mag verzorgen tijdens het Marillion weekend

Dat laatste lijkt me geen slecht idee (hoewel een nieuwe ontdekking ook geen kwaad kan natuurlijk) want RanestRane was inderdaad uitstekend. Ik vroeg me echt af waarom ik de plaat zo weinig op heb.

Rothery was super. Zoals vorig jaar tijdens de fanclubdag al bleek is het een onderhoudend verteller en gisteren had hij de lachers ook weer op zijn hand. We komen echter voor de muziek en die was uitstekend, zowel zijn eigen set als de Marillion-nummers. Sterker nog, wat mij betreft moet Marillion in december maar bewijzen dat ze beter zijn dan dit tribute-gezelschap
En als Hogarth - zoals twee jaar geleden - stemproblemen heeft : niet een slecht optreden gaan geven maar gewoon Jakubski bellen, komt het helemaal goed.

Verder wel eens met Vigil: beter hadden ze gisteren bijvoorbeeld Fugazi gespeeld (over fantastische gitaarsolo's gesproken).

PAUS - Mezz, Breda

Deze naam werd een paar maanden geleden bevestigd bij de Mezz en ik weet nog dat ik een lovende review las over hun optreden op Eurosonic. Even de CD beluisterd en ja hoor: ontzettend goed.

Toch is PAUS echt een liveband, daar komen de songs echt tot leven. Een Portugees gezelschap met twee drummers die het middelpunt van de band vormen. Muzikaal is het niet in een hokje te stoppen, het gaat van proggy Mars Volta-vibes naar mathy Battles-achtige stukken en rustige post-rock om daarna naar een swingende en opgefokte sambasectie te gaan. De muziek werd superstrak gespeeld, al waren het de drummers die echt de show stolen. Wat een energie en bezieling, de stokken werden in een rotvaart kapot geslagen! Allebei hadden ze een hele kleine set, maar samen was het geluid zo ongelofelijk vet! Na een uur was de band klaar, helemaal kapot, alles gegeven. De meegekomen familie schreeuwde nog gekscherend: ''We want more''.

Na afloop heb ik de nieuwe CD nog voor een tientje gekocht. Ze staan in november op Le Guess Who? in Utrecht, dus ik zou zeggen: zet ze in je schema, je zult er geen spijt van krijgen!

Die komen ook in de Boerderij als ik de aankondiging gister mag geloven.

Ze zijn al geweest in de Boerderij in Zoetermeer, vorige week zondag. Dat was trouwens gratis, in Breda was het acht euro voor een kaartje. Vond ik geen probleem, het was een fantastisch optreden.

Kishibashi in de paradijskerk naast Rotown. Zelden zo verrast, de albums van Kishibashi kende ik wel, bij vlagen magistraal, maar ook goed kitscherig, iets wat ik bij vlagen prima trek, maar wat altijd afwachten is of dat uit de verf komt live.

Nou: wel dus, alles was goed: in een kerk, al een bijzondere sfeer, zeker met de mooie podiumverlichting, die het bruggetje van oude kerk naar deze eeuw perfect legde. Kishibashi is een band met frontman de japanner K.Ishibashi die prachtig (hoog!) zingt en viool speelt, maar dan wel over een dikke effect-pedalenset, dus volop loopjes, galm, tonen extreem verhogen en verlagen, geweldig. hij begon vanavond solo, maar dat klonk al snel zo vol door alle laagjes die hij over elkaar legt dat je je afvraagt of een band echt nodig is. Dat niet direct, maar de 3 man die er daarna bijkwamen zorgden voor nog meer spektakel, met name de banjoman die zijn banjo zo omgebouwd had zodat er flink op getrommeld kon, met een strijkstok bewerkt kon worden en voor de het special effect was de trommel ook nog van ingebouwde lichteffecten voorzien. Dit duo trok de kar, maar de drummer bassist/ 2e zanger hoorden ook bij team Kishibashi, de energie en plezier spatten en af.

Een van mijn leukste optredens van de laatste paar jaar, vooral door de verrassing, ambiance, maar zeker ook door het optreden. Maandag in paradiso, als je kan: heen gaan, dit vindt echt iedereen leuk! Bij twijfel: aERodynamIC was er ook (gezellig!) en die was ook laaiend enthousiast.

Kishibashi - Philosophize In It! Chemicalize With It! @Paradijskerk Rotterdam - YouTube

Gisteren A Winged Victory For The Sullen gezien in De Roma in Antwerpen. Dustin O'Halloran en Adam Wiltzie werden bijgestaan door 3 cellisten en 3 violisten en brachten een schitterende ingetogen set waar de nieuwe plaat Atomos het leeuwendeel van uitmaakte, aangevuld met wat werk van het self-titled debuutalbum. Het minimale vleugelspel van O'Halloran werd schitterend aangevuld door de strijkers, terwijl de klanken van Wiltzie het geheel een mysterieuze ambient/electronic touch meegaven. Hoogtepunt was misschien wel de cover van Sparklehorse's Spirit Ditch. Een eerbetoon aan Mark Linkous, wiens dood Wiltzie en O'Halloran bij elkaar bracht om A Winged Victory For The Sullen te formeren.

https://scontent-a-ams.xx.fbcdn.net/hphotos-xpa1/v/t1.0-9/10533560_10204707856874621_1537238495510884356_n.jpg?oh=00cb5f430b4520385cb6b1905cfdf36a&oe=54E52E90

Enige minpuntje dat ik aan kan halen is dat ik steeds een pieptoon hoorde, maar dat lag niet aan A Winged Victory For The Sullen maar aan mij. Moet je maar niet een dag voor zo'n verstild concert naar Swans in Gebäude 9 in Keulen gaan. Ik had Swans al twee keer eerder op een festival gezien en dacht altijd: 'dat valt wel mee met hun reputatie als waanzinnig luide band'. Op een buitenpodium misschien wel, maar niet in een voormalig industriepand als Gebäude 9. Bijna 3 uur lang bliezen Michael Gira en consorten de muren van de voormalige fabriek bijna omver en zelfs de oordoppen die ik het grootste deel van die tijd in had konden niet verhinderen dat ik nu, 36 uur later, bij stilte nog altijd een lichte pieptoon hoor.

Maar was het ook goed? Ja, bij vlagen was het zelfs geniaal. Maar de Belgen zeggen wel eens 'trop is te veel' en dat was hier ook van toepassing. Achterin de zaal verliet menigeen even het concert om in het voorcafé met een biertje even bij te komen. Hier was het concert overigens ook prima te volgen. Maar deze show haalde het niet bij de festivalshow op Primavera 2011, toen de kracht die Swans vrijdag in bijna 3 uur tentoonspreidde werd samengebald in anderhalf uur.