Gisteren Anathema in het nieuwe Tivoli in Utrecht. Schitterende zaal trouwens..

Openend met het tweeluik van het nieuwe album en daarachter gelijk het tweeluik van Weather Systems. Ze zijn bij Anathema ook niet gek, want ze speelden ook nog The Storm Before the Calm en The Beginning and the End. Ze weten dat dat album erg goed aangeslagen is.

De nieuwe nummers pasten naadloos tussen het oude werk en dat klinkt positief, maar is dat niet altijd. Soms wordt wel erg pijnlijk duidelijk dat de teksten het filosofische niveau van een krant hebben. Neem nou het titelnummer van het laatste album:
So let it take me away(hiiieyeeeeh)
I'm alive, I'm alive, I'm alive inside these dreams

Het is erg duidelijk dat Anathema uit het metalcircuit komt, want de climaxen schoten je om de oren en die waren zeker niet mis. Door het goede geluid verzandde het gelukkig niet in een geluidsmuur van herrie, maar die welbekende dynamische wall of sound.

Enige minpuntje toch wel dat ze Dreaming Light niet gespeeld hebben, maar als alternatief hadden ze Take Shelter. En laat dat nou net het hoogtepunt van het concert zijn. Vooral het slotakkoord was een kippenvelmomentje waarbij Lee Douglas steeds zachter begon te zingen en het volume steeds naar beneden geschroefd werd. Tot het punt dat ze zo'n beetje volledig onversterkt zong. Je kon een speld horen vallen! De rest van de zaal had kippenvel met mij, denk ik.

Het oude(re) werk was doorgaans beduidend beter (op Anathema en Take Shelter na) en aangezien de helft van het concert uit nieuw werk bestond, was het geen echt superconcert, maar over het algemeen wel een bovengemiddeld goed concert en bij een volgende tour zou ik zo weer gaan.

waar ik stond dan toch weer niet. Daar stond ons-kent-ons-Utrecht kennelijk ook en die waren weinig geïnteresseerd in het concert. Ik stond eerst vrijwel vooraan maar daar vond ik de drums te overheersend dus ben maar achterin gaan staan.

Vond het een goed concert - zowel het oude als het nieuwe werk - maar dit was alweer de derde keer dit jaar dat ik de band zag en van de drie vond ik dit toch wel de minste. Dat heeft overigens meer met mijn beleving te maken dan met het gebodene want dat was eigenlijk identiek aan het concert in Tilburg vorige maand.

Ik stond bij de geluidstafel.

Achter mij stond de allergrootste fan van Anathema, want zij zong zowat alles mee, ook van het nieuwe werk. Ook ging ze helemaal los.
http://stream1.gifsoup.com/view/760779/carlton-dance-o.gif

Ik stond ouderwets met mijn buik tegen het podium voor de snufferd van Lee Douglas en ik had een top-avond!

Technisch gezien vond ik het geluid niet goed. De bas kwam onder het podium vandaan en op het podium stonden de tweeters. Als je vooraan stond waren die twee niet goed op elkaar afgestemd. De setlist was niet veranderd tov Tilburg, weinig nieuws onder de zon dus.... Na ook Zoetermeer bij gewoond te hebben kon dit eigenlijk niet een topavond worden. Maar dit werd het wel, met dank aan eerder genoemde Lee Douglas. Ik viel voor haar als een blok! Hoogtepunt was toch voor mij A Natural Disaster waar ze de hele zaal de mond snoerde. Na haar mijn complimenten gegeven te hebben kwam ze aan het eind nog even naar mij om de hand te schudden en de setlist te geven als een klein attentie voor onze contacten gedurende de show.

Hoe een man van 44 weer even 17 was.....

Ah, was jij dat! Speciaal voor jou bewaard zag ik

Holy....zowel Chevy93 als Brunniepoo en musicborst gisteren in de Ronda zaal. En toch niemand gezien! Al zouden jullie voor mn neus hebben gestaan! Ik stond ook vlakbij de draaitafel in tegenstelling tot Tilburg en Zoetermeer eerder dit jaar. Mooie veneu maar geluid was tamelijk ruk terwijl de band toch goed op dreef was. Mooie afsluiter van een mooi jaartje Anathema.

Een soort van geheime MuMe rendesvous dus...

Mijn eerste keer in de Ronda zaal. Ik begreep niet waarom daar het geluid zo slecht was. Zo nieuw, zo mooi.... Moet nog wat gefinetuned worden dus! In december naar de grote zaal, daar ben ik al 10 jaar niet meer geweest, ik ben benieuwd.

Geluid op het balkon was anders prima. Daar hadden we juist meer last van het licht dat regelmatig in onze ogen scheen. Wel weer een mooi optreden van de mannen, hoor!

Dat is dan een tip voor mij voor de volgende keer als ik daar puur voor de muziek kom!

Ik vond het geluid eigenlijk wel prima. Ik stond precies in het midden van de zaal, recht voor Vincent's neus. Heerlijk concert trouwens, de band was inderdaad goed op dreef.

Hedser, die hoed had je niet op gister. Anders had ik je zeker gespot!

Ik heb ook helemaal geen goudvissen gezien!

Overigens is vlakbij de "Front of House" staan altijd een goed idee, aangezien daar het geluid vaak het beste is. Die geluidsman(nen) gaat niet voor niets daar zitten.

Ik was gister op Crossing Border, waar ik Trampled By Turtles, Iron and Wine, Tweedy en Vashti Bunyan zag.

Over laatste wil ik kwijt dat het leuk was om te zien maar weinig bijzonder eigenlijk. Ze had een goede begeleider bij zich, haar spel stelde niet gek veel voor en er zat een enorme galm over haar stem waarmee ze de valse nootjes verborgen. Ze vertelde steeds wat over de nummers, dat was dan wel leuk. Ondanks dat ik liefhebber ben, vond ik het geheel wat saai.. zeker om dat tijdstip.

Ik heb gisteren een heerlijk concert gezien van The Counting Crows in de Heineken Music Hall.
De band stond er vanaf het eerste moment en bleef het hele concert goed en strak spelen. Ze leken beter op elkaar ingespeeld, dan bij eerdere concerten die ik wel eens van The Crows gezien heb. Van hard en rockend tot de akoestische nummers en de accordeon- en banjosolo's aan toe.
Adam was in het begin van het concert niet helemaal stemvast. Hij leek wat verkouden, want vond hem ook wat nasaal klinken, maar gedurende het concert herstelde zich dit heel goed. Toen zong hij intens en gepassioneerd als vanouds.

De lichtshow was erg goed. Wat ik leuk vind bij The Crows, ondanks de vele concerten (denk een stuk of vijf) die ik inmiddels van hen gezien heb, dat je nooit weet wat je krijgt. Elke keer worden bepaalde nummers wel weer met andere arrangementen gespeeld worden.
De setlist varieert ook altijd en was een mooi uitgebalanceerd geheel. Naast 'the usual suspects' (Mr. Jones, A Long December, Holiday in Spain), een aantal covers (Big Yellow Taxi, Start Again, Blues Run the Game) een aantal verrassende albumtracks (Time and Time Again (openingsnummer), Four Days, Black and Blue) en het zwaar vertegenwoordigde nieuwe album (alleen Dislocation werd niet gespeeld, en dat vind ik toch al het zwakste nummer). Van die laatste nummers, die ik op de plaat ook al sterk vind, kan ik alleen maar zeggen dat ze live gewoon erg goed uit de verf komen. Overigens werd Saturday Nights en Sunday Mornings als enige overgeslagen qua nummers.

Tijdens het prachtige verstilde Possibility Days, maar helaas ook tijdens andere nummers, kreeg ik last van, waar onder andere Brunniepoo zich hier ook al eerder over beklaagde. Man o man, wat werd er veel gepraat. Ik begrijp gewoon niet dat als je 50 euro voor een kaartje betaalt, dat je dan de band niet wilt horen spelen. Even iets zeggen snap ik nog wel, maar twee dames voor ons bleven maar doorgaan. Tijdens de hardere nummers al irritant, maar helemaal bij de verstilde nummers. Ik heb ze er maar op gewezen, dat als ze nou gewoon op de gang hun gesprek gingen voeren, dat ze dan ook niet zo hard hoeven te praten, omdat er dan ook geen band zo hard door dat gesprek heen loopt te spelen. Wat er gelukkig toe leidde dat ze ook weg gingen.

Toch was, naast dit prachtige Possibility Days, het absolute hoogtepunt van dit intense en krachtige optreden van The Crows, een dampende en hard gespeelde versie van A Murder Of One. Over intens gesproken! Die heb ik echt nog nooit zo goed uitgevoerd horen worden!
Zeker één van de beste optredens van The Crows die ik gezien heb, ondanks de stemproblemen van Adam in het begin van het concert.

Counting Crows Concert Setlist at Heineken Music Hall, Amsterdam on November 14, 2014 | setlist.fm

Gisteren heb ik Intergalactic Lovers gezien in Gebouw-T.

De programmeur van Gebouw-T heeft een eigen platenzaak en daar zag ik Intergalactic Lovers een half jaar geleden voor het eerst. Hun optreden tijdens Record Store Day was een groot succes en alle cd's waren in een mum van tijd uitverkocht. Geen wonder dus dat ze nu terugkomen naar Bergen op Zoom voor een 'echt' optreden. Uitverkocht was het niet, maar toch was er aardig wat belangstelling.

In het voorprogramma stond Men on Wire, een lokale band die onlangs nog een door Gebouw-T georganiseerde bandwedstrijd had gewonnen. Het West-Brabantse muziekwereldje is maar klein. Dat Men on Wire nog een jong en onervaren band is was gisteren nauwelijks te merken. Ze kregen het half uur gemakkelijk vol en hun alternatieve rock was prima luistervoer.

Intergalactic Lovers was deze keer met vijf man in plaats van vier. Ze hadden een extra muzikant bij, want 'iedere band heeft een Duitser nodig', aldus de zangeres. Voor de duidelijkheid: dit zei ze met een dikke knipoog. Lara maakte wel vaker grapjes en dat beviel goed. De andere bandleden waren namelijk nogal stil en als ze hun mond eens opendeden wisten ze nauwelijks meer uit te brengen dan 'hallo'.

Gelukkig is Lara Chedraoui een prima entertainster. Ze maakte niet alleen grapjes, ze zweepte het publiek ook op en maakte voortdurend danspasjes. Buiten adem raakte ze er wonderbaarlijk genoeg niet van, want alle noten die ze zong waren zuiver. Ja, Lara leverde een erg knappe performance. Met haar als frontvrouw kan de rest van de band het zich veroorloven om zich op de achtergrond te houden. Dat deden ze dan ook.

Op de muziek zelf kan ik eigenlijk niets aanmerken. De band heeft pas twee albums uitgebracht, dus dat ze bijna hun volledige laatste album speelden was niet meer dan logisch. De rustigere nummers waren mooi, maar het waren toch de meer uptempo liedjes die het best in de smaak vielen. Niet toevallig de nummers waarbij Lara de meeste pasjes, handgebaartjes en beweginkjes kon maken.

Na een show van vijf kwartier (inclusief toegift) was het gedaan en dat was lang genoeg. Ik heb me prima vermaakt en ik kan gerust zeggen dat dit een van de betere concerten is die ik gezien heb. Intergalactic Lovers is live ontzettend veel beter en aanstekelijker dan op plaat, dus als je ze een keer live kunt zien, ga dat doen!

PS: Op Record Store Day heb ik hun laatste album gekocht en laten signeren, gisteren heb ik ook hun debuut aangeschaft. Deze keer met vijf handtekeningen in plaats van vier.

The Boxer Rebellion - 013 Tilburg

Begin dit jaar was TBR al in ons land en nu al weer dus zal veel hetzelfde zijn, of toch niet? Oorspronkelijke gitarist Todd Howe is ondertussen vervangen door Andrew Smith en de promotie van de laatste cd 'Promises' is afgerond. Dat TBR veel heeft opgetreden is in 013 duidelijk te merken. Geluid is goed en de band is goed op elkaar ingespeeld.
Verrassende opener "The Gospel of Goro Adachi", normaal laatste nummer van een concert, zet gelijk de toon: hard, heftig en intens. Veel bezoekers kijken verrast op van deze harde kant van TBR die regelmatig voorbij komt in oude(re) nummers als 'Evacuate', 'Flight' en afsluiter 'Watermelon'.
Van de laatste cd wordt veel gespeeld en maakt duidelijk dat dit toch een meer commerciele sound is dan zijn 3 voorgangers.
'New York' het minste nummer van de laatste cd heeft een valse start en 'Diamonds' klinkt eindelijk ook live eens goed omdat zanger Nathan nu wel goed bij stem is en het verlengde gitaar outro hemels mooi klinkt.
Als het geluid zo goed is als in 013 en je dus het gitaarspel van Andrew goed hoort is een concert van TBR zeker de moeite waard.

Net
Banned From Utopia - The Music of Frank Zappa - debosuil.nl

waren ze de moeite waard?
En hoe kom je er achter dat zo'n Zappa-band in het land is? Ik was er graag bij geweest.

Gisteren Bonobo in TivoliVredenburg

met een twaalfkoppige liveband klinkt de muziek van Bonobo minstens zo interessant als op plaat, het haalt de nummers nog wat meer uit de context van electronic en gaat wat meer in de richting van bijvoorbeeld een Kyteman Orchestra, waarbij dan wel de kanttekening dat die laatste vocaal veel meer te bieden heeft. De gisteren aanwezige zangeres vond ik eigenlijk vooral een irritante manier van zingen hebben. Een ruime anderhalve uur duurde het optreden en ik heb me geen moment verveeld.

Dit was mijn vierde concert in het nieuwe TivoliVredenburg en de derde slechte ervaring. Op het moment dat het voorprogramma begon stond er een rij van een half uur (gelukkig regende het toen al niet zo hard meer) en dat leek toch andermaal te komen door een traag draaiende garderobe (niet toevallig was de enige keer dat het soepel liep op een warme zomerdag.) Deze keer maar met jas de zaal in gegaan, wat toch vrij suboptimaal is. Volgende maand nog Marillion en daarna ga ik deze zaal maar eens een tijdje mijden, denk ik.

Voordeel van je jas mee nemen de zaal in, is dat je na afloop niet in diezelfde rij hoeft te staan

Klopt, maar ik heb toch liever een goed werkende garderobe of kluisjes

Volgens mij via facebook, of ergens op het net in ieder geval. Ik heb wel wat Zappa connecties waar ik dit soort evenementen en ander Zappa nieuws van kan vernemen

Bij die connecties zou ik graag op de mailinglist staan. Kun je ze hier noemen?

Fischer-Z - Depot, Leuven (B), 16/11

Alle bekende nummers, behalve 'Berlin', met John Watts als enige originele lid van de groep.
De drie (jonge) begeleiders houden het rustig en sober, Watts leeft zich uit en zoekt vaak contact met het publiek.
Afwisselend nieuwe nummers (cd komt eraan in 2015, met daarbij horende world tour) en oudere hits - The Worker, So Long, Marlies,...
Wat me het meeste bijblijft, is dat Watts nog steeds uitstekend bij stem is, er heel erg van geniet om op het podium te staan, en heel vriendelijk en sociaal, tijdens en na het optreden, helemaal vrij van enige vorm van pretentie - wat de kijken en luisteren alleen maar aangenamer maakte.
Ik kijk alvast uit naar de komende cd en optredens in de Benelux.

Gisteren The Boxer Rebellion in Tivoli. Wederom naar de garderobe geweest en wederom geen problemen gehad. En dat terwijl ik er op het moment was dat iedereen tegelijk de trap op liep naar Ronda.

Alleen op de weg naar buiten wat langer wachten, maar ja.. wat wil je als je met 2500 man naar een garderobe gaat?

Als ik jouw verhaal zo lees een zowat identieke setlist in Tivoli. Vorige keer in Paradiso sloten ze af met The Gospel of Goro Adachi, maar ook in Utrecht opende ze er dus mee. Geweldige opener die direct de toon zet.

Ze hadden er duidelijk zin in en begonnen de show ook met "this is the biggest show we've played so far".

Na een vlot begin met klasbakken als Locked in the Basement, The Runner en Diamonds gingen we toch maar naar boven, want beneden werden we steeds verder in het nauw gedreven.

Ook boven klonk het geluid erg goed en de dynamiek was een stuk beter dan in Paradiso.

Er werd wel eens te meer duidelijk dat het nieuwe album beduidend minder is met nummers als Always, Promises en Take Me Back. New York vond ik dan weer verrassend goed uitgevoerd. In Paradiso werd ik aangenaam verrast door Fragile, maar die werd niet gespeeld.

Als encore sprong vooral No Harm eruit. Buiten dat het gewoon een mooi nummer was, besloot Nathan een rondje door het publiek te maken. Iets wat uiteraard zeer gewaardeerd werd door de fans die massaal hun mobieltjes erbij pakten.

Met de mededeling dat er in 2015 een nieuw album bij komt, hoop ik dat ze meer (terug?) richting de vlottere, hardere nummers gaan.

Perfume Genius... het album was al het album waar ik het meest naar uitkeek dit jaar en ook het concert was vooraf al spannend omdat mijn verwachtingen hoog gespannen waren.

Mike maakte het helemaal waar: in relatief korte tijd kwam een redelijke verdeling nummers van alle 3 de albums voorbij. Dan weer swingend met de microfoon in de hand, dan weer breekbaar achter de keyboards. Drie sterke begeleiders wisselden solo-momenten af. Of het nu ging om de breekbare nummers of de meer elektronische van het laatste album: het klopte en vloeide telkens perfect in elkaar over.

Mike is geen prater maar wist iedereen in het publiek te boeien. Het homo-gehalte was als te verwachten hoog (er liep zelfs een enkeling met lipstick en nagellak op zoals Mike dit ook deed).

Bitterzoet is een klein zaaltje, en met zo'n uitverkocht optreden heb je nog steeds het gevoel in een soort huiskamer te staan. Als je dan ook nog eens vooraan staat en Mike continue regelrecht voor je neus staat te zingen dan kan ik alleen maar denken dat ie er alleen voor mij stond te zingen die avond. Ik zal niet de enige met die gedachte zijn en dat is de kunst van een vakman, En dat is ie!

Groot verzoek aan de barmensen: stop eens met je glazen te spoelen als de bar pal aan het podium grenst. Dat kan bij een snoeiharde rockband maar niet hier

Leuk om te lezen dat er nog meer musicmeter users in Tivoli waren gisteren!

Tijdens het voorprogramma, wat overigens vrij saai was, stonden wij ook nog beneden, maar al snel trok ik de conclusie dat het voor de bar waar wij stonden echt te druk was. Uiteindelijk stond ik dus boven, ook achteraan, maar met prima zicht en dito geluid.

The Boxer Rebellion was prima. Inderdaad verrassend dat het beste nummer gelijk de opener was.
The Runner, Diamonds (vooral gitaargeluid), Semi-automatic en We have this place surrounded bevielen daarnaast ook prima.
Wat ik al verwachtte bevielen mij de nummers van de nieuwe plaat eigenlijk gewoon niet en hoop ik dat de band deze koers verlaat. Zo niet, dan was mijn eerste keer TBR ook gelijk mijn laatste en denk ik met veel plezier terug aan de nummers van de eerste drie albums.

En oh ja, No Harm was het enige rustige nummer dat wel echt binnenkwam, schitterend gebracht!

Hoe hebben ze het vertrek van Howe eigenlijk opgevangen? Buiten zijn gitaarwerk deed ie ook bv bij The Runner de 2e stem. Is hij vervangen of hebben ze het intern opgelost? Ik heb me daar eigenlijk nooit meer in verdiept sinds dat nieuws.

Nieuwe gitarist Andrew Smith doet de 2e stem.
Kwa gitaarspel is er weinig verschil met Todd alleen de gitaarexplosie bij "Semi Automatic" deed Todd beter.