Ik kan niets toevoegen aan wat Matthijs72 al gezegd heeft over Kishi Bashi. Wat is het toch heerlijk als je af en toe zo overdonderd kan worden door een optreden. Dit jaar al 3 keer meegemaakt (ik tel de Revere optredens niet mee want die beleef ik anders).
Gabby Young, Nakhane Touré en nu dus Kishi Bashi... wat was het goed zeg.

Zaterdag was Into the Void in de Romeyn in Leeuwarden. Na een fijne roadtrip en een aantal inleidende bandjes en biertjes was het eerste hoogtepunt de spacey groove van Monkey3, wat mij betreft de opvolger van 35007. Fijne nummers, coole visuals.
Daarna volgde de allesverpletterende en even mooie doom van Wounded Kings. Goeie strot, dikke langzame riffs.
Vervolgens was het de beurt aan Amenra. Intens, hard, heftig, übercool!! De visuals versterken de intensiteit en de duistere, meeslepende muziek neemt je mee op een soort reis door de diepste krochten van de hel. Fijne trip was dat.
Kadavar mocht afsluiten. Nadat voorgaande bands al zo'n indruk hadden achter gelaten was de stevige jaren '70-rock een prettige en minder zware afsluiter. Even in de relaxtstand geraakt en er die avond/nacht niet weer uit gekomen --> Gave zaal, gave bands, goed publiek, dus een fantastische dag gehad!

Gisteren Damien Rice gezien in Cirque Royal (wat een vergane glorie), Brussel. Dit was de derde keer dat ik Damien Rice zag maar de eerste keer een volwaardige show en niet op een festival. Ik had een perfecte zitplaats en heb optimaal kunnen genieten van een prachtig optreden. Heerlijk zo'n stil publiek en mooi helder geluid bij zo'n concert.

Net als de vorige keren maakte Damien helemaal in z'n uppie erg veel indruk. Ditmaal geen piano op het podium en alles op gitaar. Ik kom superlatieven te kort om dit optreden te beschrijven, het was gewoon bijna perfect. Wat een gevoel kan deze man overbrengen met zijn muziek en stem, ongelooflijk. Er werden vier nummers van het nog te verschijnen album, My Favourite Faded Fantasy gespeeld, te weten het titelnummer, The Greatest Bastard, I Don't Want to Change You en Trusty and True. Met name I Don't Want to Change You was prachtig. Trusty and True was eigenlijk het enige nummer van de hele avond dat me niets deed. Jammer dat er niet meer werd gespeeld van MFFF want deze nummers circuleren al enige tijd op het net.

Er waren te veel hoogtepunten om op te noemen maar de volgende wil ik nog wel vermelden; op verzoek van iemand uit het publiek werd Accidental Babies (op gitaar dus) gespeeld, Canonball werd geheel onversterkt gespeeld, en het voor mij heel dierbare nummer Eskimo werd gespeeld.

Dit was de setlist:

Coconut Skins
Woman Like a Man
Volcano
Delicate
I Don't Want To Change You
Accidental Babies
The Greatest Bastard
The Professor & La Fille Danse
Elephant
My Favourite Faded Fantasy
Trusty And True
The Blower's Daughter
I Remember
Cannonball
Amie
Eskimo

Laat ik dat maar eens gaan doen, ben benieuwd. Ambiance zal wel minder zijn dus dan moet het maar van de muziek komen.

Je krijgt wel 2 voorprogramma's zag ik

Paradiso kleine zaal is prima maar inderdaad: de Paradijskerk is erg mooi en altijd bijzonder sterk met z'n verlichting. Alleen die kloterige houten bankjes zijn vreselijk. Deze keer geen probleem omdat Kishi Bashi de mensen liever naar voren zag komen en ze graag de dansvloer op wilde hebben. Dansen in de kerk dus!

Ik vond het echt geweldig en ben benieuwd of dat in Paradiso overeind blijft staan. Dit soort optredens moeten het ook van het publiek hebben. Dat was in Rotterdam aanvankelijk wat stroef maar dat is ook niet zo raar in een kerk. Ik kijk al uit naar je bevindingen

3voor12 - Magische mis met Kishi Bashi - 3voor12.vpro.nl

Nou, gisteren dus Kishi Bashi in een goed gevulde kleine zaal in Paradiso

Twee voorprogramma's inderdaad. Allereerst de banjospeler van Kishi Bashi die onder de naam Tall tall trees twintig minuten eigen werk speelde. En dat eigen werk bestond dan uit banjo, trom en zang, en dat alles aangevuld met loops. Prima eerste opwarmer voor een toen nog erg lege zaal. Tweede opener, Beaty Heart, maakt op mij nog meer indruk met hun vrolijke nummers, prima ritmes en goed gebruik van samples en inmiddels was de zaal goed vol en vooral ook goed opgewarmd.

Kishi Bashi begon, in kennelijke tegenstelling tot het optreden in Rotterdam, met de volledige band en met Philosophize In It! Chemicalize With It! ging het direct los. Vanaf het eerste nummer een erg enthousiast publiek dat absoluut bereid was bij de dragen aan een positieve sfeer. Het was dan ook wel jammer dat de setlist hier niet helemaal op ingericht was: als iedereen uitgelaten was kwam er ineens weer een downtemponummer. En terwijl het optreden naar het einde toe mooi opbouwde in energie, kwam Kishi Bashi toen ineens alsnog met de soloset op de proppen, waardoor het toch weer wat inzakte.
De opbouw was één van de twee minpunten. Het andere was dat Kishi Bashi tijdens de toegiften echt te veel aan het praten was zonder iets te melden te hebben: "or should I just shut the fuck up and play a song?" werd niet alleen door mij met applaus ontvangen.
Het zijn twee minpuntjes op een verder voortreffelijk optreden dat misschien niet eens zozeer muzikaal verrassend was maar waar wel erg goed werd gemusiceerd en waar het publiek (en de voorprogramma's) bijdroegen aan een zeer geslaagde avond!

Afgelopen zondag Peter Broderick in Ekko




Publiek was heel stil en luisterde aandachtig

Gisteravond The War on Drugs gezien in Paradiso, alweer de derde keer dit jaar dat ik ze in Nederland zag optreden.

De populariteit van de Amerikaanse rockband The War on Drugs steeg dit jaar flink door het succes van het derde album Lost in the Dream. De muziek werd toegankelijker voor een breder publiek, en de media-aandacht werd steeds groter. In Paradiso staan ze alweer voor de derde keer dit jaar op een Nederlands podium, na optredens op de festivals Best kept Secret en Le Guess Who May Day.

Zonder oud bandlid Kurt Vile gaat het de band de laatste jaren voor de wind, en weet vooral Adam Granduciel de band naar een hoger niveau te tillen. Voordat de band het podium opkomt zien we Steve Gunn, die eerder met Kurt Vile speelde, het publiek alvast opwarmen.
De zeskoppige band komt dan in een overvolle Paradiso het podium op om gelijk van start te gaan met Burning, afkomstig van hun laatste album. Vooral tijdens de eerste nummers weet de band zijn sound nog niet helemaal te vinden. De oudere nummers zoals Arm Like Boulders dragen ook niet echt bij aan een verbetering van de soms wat chaotische klanken. Echter weten ze met Under the Pressure het publiek te laten ontwaken, wat de sfeer ten goede komt. Langzaamaan lijkt de band zijn plek te vinden in de poptempel en het publiek voor zich te winnen.

Vooral de nummers van het album Lost in the Dream komen vanavond wat beter uit verf. Veel dromerige melodieën met lang uitgesponnen gitaarsolo’s. De krachtigere songs laten daarbij wat steken vallen door het soms wat onsamenhangende geluid. Daarentegen komen de rustige nummers sterk naar voren met de zachte zang van Adam en de ontspannen klanken afkomstig van de verschillende instrumentatie. De geluideffecten voeren af en toe de boventoon waardoor de gitaargeluiden wat wegvallen. Dit is jammer omdat Adam juist kan uitblinken in zijn meeslepende gitaarspel.

In de toegift komen vooral nummers langs van het tweede album Slave Ambient, waarbij de aandacht van het publiek alweer snel verslapt. Na vier extra nummers houdt de band het voor gezien en druipt het publiek langzaam af.

Geen avond om lang bij stil te staan want de band kan het publiek niet helemaal voor zich winnen. Het vele toeren lijkt de band inmiddels parten te gaan spelen waardoor ze misschien beter even een tijdje rust kunnen pakken. De sound klonk hier en daar wat onsamenhangend wat vooral de wat stevigere nummers geen goed deed. Een volgende kans om de band te zien zal waarschijnlijk niet lang op zich laten wachten omdat ze in Nederland inmiddels een grote schare fans hebben.

Setlist:

1. Burning
2. Arms Like Boulders
3. Under the Pressure
4. In Reverse
5. An Ocean in Between the Waves
6. Suffering
7. Best Night
8. Red Eyes
9. Eyes to the Wind
10. Lost in the Dream
11. Baby Missiles
12. Buenos Aires Beach
13. Your Love Is Calling My Name

3,25*

Afkomstig van Platendraaier.

John Legend | 30 oktober 2014 live @ Ziggo Dome, Amsterdam

Met een enorme wereldhit op zak ging John Legend gisteravond er voor staan om het immense Ziggo Dome naar zijn hand te zetten. De beste man zit al een aantal jaren in de muziek en heeft reeds vijf albums op naam staan (die onder John Stephens niet meegerekend). Dat hij weet waar hij vandaag blijkt al snel, ook tijdens het concert. Hij neemt het publiek namelijk graag mee naar zijn geschiedenis. Van het negeren van grote labels tot aan het meespelen/meezingen op grote hits van Lauryn Hill, Slum Villa, Jay-Z en Alicia Keys. Maar dat was vroeger en we zijn in het nu. Dat beseft Legend zelf zich ook terdege. Ondersteund door een strijkersensemble en een uitgedunde band omschrijft hij zijn optreden zelf als unplugged en stripped down. Of dat met zijn muziek gaat werken in zo’n grote zaal is dan wel even de vraag. Maar heel even hoor, want bij de eerste noten van opener Made to Love weet John Legend ons vocaal in te pakken. De mooie toevoeging van het strijkersensemble maken de sound een stuk voller en dynamischer. Een slimme toevoeging dus, vooral omdat deze niet altijd gebruikt wordt.
Legend kan dus, zoals gezegd putten uit een vijftal albums. Daarvan gebruikt hij vooral Get Lifted, Once Again en Love in the Future. De samenwerking met The Roots en het minder populaire Evolver komen er bekaaid vanaf. Al stoort dat natuurlijk nooit omdat er dan genoeg prachtige songs overblijven. John Legend is een meester in het schrijven van de juiste songs met leuke tekstuele kwinkslagen en bovenal een vocale uitvoering die je kippenvel geeft. Want het belangrijkste instrument aanwezig op het podium is de stem van de hoofdpersoon. En daarmee is alles dik in orde. Overtuigend, gevoelig en bovenal met de juiste beleving. Leuk is dat John Legend tussendoor verhalen verteld over zijn songs. Zo is er een oma met de naam Maxine die niet goed naar de tekst heeft geluisterd en gibberischt hij er op los bij Again om aan te geven hoe voor hem het schrijven van een nummer te werk gaat. Alle hits komen verder voorbij. Van PDA tot Ordinary People en van de nieuwe single You&I(Nobody) tot aan Save Room. Ook mogen de bezoekers even uit de stoelen met Green Light en een cover van MJ’s Rock With You. Naast die van MJ speelt hij ook nog meer covers. Natuurlijk de hit Wake Up Everybody die origineel van Harold Melvin & the Blue Notes is. Maar de meest opvallende cover die in de vorm van een ode aan zijn andere oma (niet die Maxine heet dus). Hij brengt daarin een prachtige en soulvolle cover van de evergreen Bridge of Troubled Water. Toch wel erg goed gedaan.

Het moge duidelijk zijn dat het een bijzonder geslaagd optreden was. Ondanks de grote van de zaal pakt John Legend iedereen moeiteloos in. De romantiek vloeit gerieflijk, de muziek kietelt de oren en vooral de stem van Legend staat als een huis. Dat dit alles dan ook nog eens afgesloten wordt met die megahit All Of Me doet alle bezoekers met een tevreden gevoel en ongetwijfeld een glimlach naar huis wederkeren.

Ha! Mijn aandeel aan het concert is ook gefilmd in filmpje 5/5 op 2minuut30

Inderdaad op een kuchje na was iedereen stil:
Peter Broderick - Hello To Nils @ EKKO (5/5) - YouTube

Afgelopen week twee prima optredens gezien. Eerst afgelopen weekend Thomas Azier in de Rotterdamse Maassilo. Een mooie industriële locatie waar zijn muziek en show uitstekend tot zijn recht kwamen. Ik zag Azier voor de derde keer live en het is leuk te zien hoe hij elke keer groeit. De show, zijn zang maar vooral zijn performance (het schuchtere eendje veranderd langzaam in een echte entertainer) zijn enorm gegroeid. Mooi om te zien dat Nederland er een prima muzikaal (export)product bij heeft.

Vervolgens was ik woensdag bij Jamie Cullum in de Amsterdamse North Sea Jazz Club en ook dit optreden was uitstekend. Zelf zou ik niet zo snel naar Cullum toe gaan maar mijn vriendin houdt erg van zijn muziek waardoor ik hem door de jaren heen toch al vijf keer live heb mogen horen en zien spelen. Maar van al die keren was afgelopen woensdag wat mij betreft de beste. De mooie intieme setting van de NSJ-club gecombineerd met een prima drie-gangen diner was top. Het optreden van woensdag was een onderdeel van een promo tour voor zijn nieuwe album Interlude maar had meer weg van een greatest hits show. Nummers van al zijn albums kwamen voorbij (waaronder ongeveer de helft van zijn nieuwe plaat) gecombineerd met kleine uitstapjes richting o.a. Rihanna en Kanye West. Cullum zelf was in een prima vorm maar dit gold zo mogelijk nog meer voor zijn uitstekende band. Vier jonge gasten die werkelijk de sterren van de hemel speelden en het optreden naar een hoog niveau tilden. Al met al een avond waar ik met enige tegenzin naar toe ging maar die toch erg bijzonder was.

Michael Schenker's Temple of Rock afgelopen zondagavond in zalen Schaaf te Leeuwarden gezien. Extra ingelast concert voor Schenker die in goed gezelschap was van Herman Rarebell en Francis Buchholz, ex-leden van de Scorpions. Doogie White en Wayne Findlay completeerden de bezetting. Om half tien ging Schenker los en die had er zin in. In rap tempo, zonder veel aankondigingen, werden de nummers er doorheen gejaagd, zonder dat het afraffelen werd. Michael was enthousiast, maakte goed contact met het publiek en bewees nog steeds een echte gitaarbeul te zijn. Nou ging het mij eerlijk gezegd zo stiekem ook wel een beetje veel om Rarebell en Buchholz; zo heb je een hele club jeugdhelden op één avond. Doogie White moet met Rainbow meteen al op zijn top hebben gezeten. Bij de 5 nummers die ik niet herkende paste zijn zang wel, met het oude MSG- en UFO materiaal kon hij minder goed overweg. De nadruk lag vanavond op veel werk van UFO afgewisseld met nummers van Scorpions en 3 van Michaels debuut. Rock You Like a Hurricane en Blackout, waarbij Wayne Findlay de solo's van Jabs speelde, vielen wat uit de toon. Het geluid stond snoeihard maar zuiver. Men speelde verder nog Armed and Ready, Victim of Illusion, Into the Arena, Lovedrive, Coast to Coast, Let It Roll, Shoot Shoot, Natural Thing, Too Hot to Handle, Lights Out, Doctor Doctor en Rock Bottom.

Gisteren Radical Face in Paradiso...

Wel een aardig concert, met af en toe zelfs erg mooie uitvoeringen.

Echter sloeg de drummer, die er voor het eerst bij was, veel te hard. Mijn medeconcertganger zei dat Ben Cooper op een gegeven moment ook een (subtiel) handgebaar maakte naar de drummer. Nadien speelde hij dan ook een stuk zachter.

Hoogtepunt voor de zaal was uiteraard Welcome Home. Mijn favorieten Black Eyes en Ghost Towns werden gespeeld, maar haalden het niet bij de studioversie. Vooral vanwege de drummer, maar ook omdat de toetsenist ook regelmatig amper te horen was. Zonde, want die man kan me toch een partij spelen!

Volgens Ben was dit de eerste keer dat ze live The Mute probeerden. Een schitterende uitvoering die jammerlijk tweemaal afgebroken werd en uiteindelijk niet uitgespeeld is. Zonde.

Hoogtepunt voor mij was duidelijk The Gilded Hand. Vooral het einde met de befaamde 'Wall of Sound' was erg goed. En dan kwam die harde bas dan toch nog eens tot zijn goede recht.

Een matig geluid en het concert duurde nog geen anderhalf uur. Gelukkig was het concert niet al te duur, maar ik hoop dat deze man nog een woordje gaat spreken met de geluidsman.

Sebadoh in Ekko. Net zoals de vorige twee keer dat ik ze recent zag een uitstekend concert, met een goede mix tussen oud en nieuw werk. Veel interactie met het publiek en humor. Lou Barlow is toch wel een van mijn helden hoor! Ik heb de volgende nummers langs horen komen (niet in deze volgorde):

Gimme Indie Rock
Ride the Darker Wave
Vampire
Brand New Love
New Worship
Soul and Fire
Sacred Attention
License to Confuse
Careful
Magnet's Coil
Not a Friend
Got It
Rebound
Ocean
Beauty of the Ride
Keep the Boy Alive
My Drugs
Arbitrary High
I Will
Love You Here
Defend Yr Self
Inquiries
State of Mine
En stukjes "Beat It" van Michael Jackson en "Ha Ha Ha/Love Canal" van Flipper

Dat was dan 3 x beter dan op London Calling ...

Het was inderdaad en heel spijtig, een kort concert. De studio uitvoeringen bevallen mij ook beter, desondanks was het toch een bijzondere avond. Veel favorieten gespeeld (ook Always Gold) en de verhalen bij ieder nummer waren Tim Burton-achtig zwartgallig/serieus.

Ben is in ieder geval een tekstschrijver van letterlijk en figuurlijk groot formaat.

Dat was dus niet ok?

London Calling viel behoorlijk tegen inderdaad. Spoon was gelukkig wel in top vorm.

Gisteren Ty Segall was prachtig. De drums stonden wel idioot hard maar zo'n beetje rond The Faker kwam de band er lekker in en kwam het publiek in beweging om er nog een geweldige avond van te maken. Met veel stagediven en crowdsurfen natuurlijk.

Een dag later stonden ze in Trix (Antwerpen), ook een zeer fijn concert met een Barlow die er duidelijk zin in had en achteraf ook duchtig stond te signeren. Ongeveer de helft van de nummers die je opsomt kwamen ook terug. Lowenstein wisselde van bas naar gitaar (en Barlow deed het omgekeerde) voor een zestal nummers van eerstgenoemde, leuke afwisseling, maar de Barlow-songs blijven een niveau hoger. De nieuwe songs moeten trouwens echt niet onderdoen voor het oude materiaal. Charmante rommeligheid (en humor) eveneens aanwezig en sterke bisronde.

Barlow = heerser

Gisteravond naar het theaterstuk Judee Sill geweest in Gouda. Een samenwerking tussen Vincent van Warmerdam, Michel Sluysmans en de band My Baby, aangevuld met actrice Lottie Hellingman die overigens uitstekend kan zingen.

Het stuk gaat uiteraard over het turbulente leven van de vergeten folkzangeres Judee Sill die in de jaren '70 een muziekcarriere trachtte op te bouwen. Haar gevecht met de muziekbusiness (David Geffen) en haar band met haar (stief)vader staan daarbij centraal.

Veel muziek uiteraard en als intro word je reeds tekstueel op de hoogte gebracht van het verloop van haar leven, waardoor stukken uit het spel herkenbaar worden. Veel videoprojectie als prima toevoeging.

Een leuke vondst was om Judee te laten spelen door én Lottie Hengelman én Cato van Dijck die veelal met elkaar synchroon opspeelden en samen zongen, beide een andere Judee uitbeeldend. Het was jammer dat ik vooraf mij te weinig verdiept had in haar muziek, waardoor ik de nummers niet herkende.

Mooi muziektheater met laag instapniveau, ondanks het niet zo n fleurige leven wordt het nergens zwaar. Mooie combi van toneel en muziek. Wat mij betreft mogen ze dat vaker doen met vergeten of niet vergeten artiesten.

Aanrader! Jammer dat het nog maar 4x te zien is. Zie hier!

Henny Vrienten, Melkweg, 6 november

Samen met André Hazes en Robert Long één van mijn helden van het Nederlandse lied. Al eerder gezien als Doe Maar, maar nog nooit solo. Toch wel bijzonder om deze man, die met Doe Maar volgens mij 16x Ahoy vulde en nog niet zo lang geleden 4x Gelredome , nu in zo'n klein theater te mogen aanschouwen.

Het betrof hier een cd-presentatie en de nummers waren mij dus nog onbekend. Leuk om af en toe wat achtergrondinformatie te krijgen over een nummer. Dat er een handvol 'bekende' Nederlanders aanwezig was had voor mij persoonlijk geen meerwaarde. Dat Jan Hendriks en Ernst Jansz ook nog even het podium bestegen, had dat zeker wel. Ook al was het maar één nummer, echt een geweldig toetje. Het toetje bestond uit 'Is Dit Alles?' en daarvoor het ook al bekende 'Hoe Lang?' Alleen dit was al een reisje naar Amsterdam waard!

Het hoofdgerecht was dus Henny's nieuwe solo-album 'En Toch...' Persoonlijk vind ik het erg moeilijk om nummers na één luisterbeurt al geslaagd of niet geslaagd te noemen. Duidelijk is wel dat Henny zijn rust heeft gevonden. Henny maakt een extreem ontspannen indruk. Cynisme en sarcasme zijn veel minder aanwezig in zijn teksten en met 'Nooit Meer Iets Anders Dan Dit' geeft Henny zelf ook duidelijk aan dat het goed is zoals het is.

Op het eerste gehoor lijken de 'meest-Doe-Maar-achtige liedjes' het sterkst, maar na het thuis nog eens beluisteren van het album worden ook de rustige nummers steeds beter. Aangevuld met de door Henny gegeven achtergrondinformatie, krijgen die nummers meer lading. Zoals het prachtige 'Het Uur Tussen Hond en Wolf', opgedragen aan een overleden vriendin.

Naast de muziek heb ik vooral ook geweldig genoten van de hele 'attitude' van Henny. Na een lange toespraak van burgemeester Eberhard van der Laan kreeg Henny de Andreaspenning overhandigd. Henny reageerde met een grote glimlach en sprak nog één zin (als ik hem niet goed heb verstaan hoor ik het graag!); "Moegeprezen als een muis, keer ik naar huis".

Geweldige avond!

Gisteren in Tilburg, Stef Kamil Carlens, het was prachtig....
Seated Concert: Stef Kamil Carlens - denwevorst.nl

Ik heb hem solo ooit ook eens aan het werk gezien: inderdaad geweldig. Prachtartiest...

De Dijk, Taets, 8 november

Knallen met De Dijk in een voormalig munitiefabriek, dat beloofde wat.

Toch zat de stemming er bij ons niet meteen goed in. €2,60 voor een klein bekertje bier, €6 vragen om je jas in een kluisje te doen, een troosteloze ruimte, niet al te best geluid en een groep vrouwen om ons heen die met alles bezig waren, behalve het concert. Dat zijn wel heel veel slechte randvoorwaarden.

Na het opzoeken van een ander plekje, werd het er wat leuker op. De setlist was een goede mix van klassiekers en nieuwe nummers die ook live goed uit de verf kwamen. Het geluid was ook op andere plaatsen niet echt goed, maar de mannen deden hun best. Tijdens 'Als ze er niet is' begaf de microfoon van Huub het. Mooi dat het publiek het nummer moeiteloos afmaakte.

Aan het eind werd er toch geknald door band en publiek op nummers als 'Ik kan het niet alleen' en natuurlijk 'Dansen op de vulkaan'. Wel opvallend en toch ook wat storend dat Huub tot 4 keer aan toe uitgebreid ging vertellen dat er na het concert cd's gesigneerd konden worden.

Het was voor mij de eerste keer De Dijk. Ik hoop dat er nog een keer komt met betere randvoorwaarden.

8 november Heavy Night in Cerberus jongerencentrum, Hengelo met de bands Cavitation, Sound crave en Impalement.
Lekker gezellig kleinschalig metalavondje met leuke mensen om je heen,zowel bezoekers , muzikanten en personeel. Entree: 3 euro, dus 1 euro per band en fles Grolsch 1,25. Muziek en prijzen ouderwets goed. Cavitation speelde een potje death metal, Soundcrave meer metal/rock zoals in classic rock en Impalement met gruntende marcel sloot af met death en beetje roll.

Op het gevaar af dat dit bericht verplaatst wordt naar Drie dagen geleden ... gezien!:

07-11 Opeth, HMH
Opeth live zien stond al enige tijd op het verlanglijstje, dus toen die in de eigen stad optraden, was dat een no-brainer. Dat Alcest in het voorprogramma stond, kwam later nog als prettige verrassing. Eerlijkheidshalve kwam Alcest niet helemaal lekker uit de verf. Dat had iets met de geluidmix te maken (waarin de zang helemaal achterin bleef) en de podiumuitstraling van de band hielp ook niet echt mee. Verder was 't wel aardig.

Het hoofdgerecht was dan weer top. Eervolle vermelding voor het droogkomische en goed gearticuleerde aan elkaar praten door Mikael Åkerfeldt, maar we kwamen toch voor de muziek. Hoewel ik het grootste deel van het Opeth-repertoire wel in de kast heb, is de herkenningswaarde van met name de oudere nummers niet altijd even groot. Maar entertainend was het wel. Positieve noot is dat de paar nummers die van Heritage (paar keer beluisterd en toen met een schouderophalen terzijde gelegd) en Pale Communion (überhaupt niet beluisterd) wel uitnodigden om daar nog eens naar terug te keren. Voor het overige waren Bleak en The Lotus Eater de hoogtepunten tot de toegift. Dat ze met Deliverance zouden afsluiten, was mij al ter ore gekomen. Veel waardiger kan een encore allicht niet worden.

De (kennelijke) setlist:

Through Pain to Heaven
Eternal Rains Will Come
Cusp of Eternity
Bleak
The Moor
Advent
Elysian Woes
Windowpane
The Devil's Orchard
April Ethereal
The Lotus Eater
The Grand Conjuration

Deliverance

Het afgelopen weekend ben ik naar Rewire geweest in Den Haag. De vrijdag was een compleet fiasco, waarbij we eerst de locatie van het concert van Henrik Schwarz en Nik Bärtsch niet konden vinden en vervolgens Het Paard van Troje niet binnen kwamen. Dit allemaal omdat doordat de whiskey iets te rijkelijk had gevloeid, en met name omdat één van ons (ik zeg niet wie ) zijn tolerantie hopeloos had overschat. Dit tot zijn eeuwige schande . Uiteindelijk was het nog hartstikke gezellig - of ten minste, dat schijnt het te zijn geweest - maar we hebben dus geen enkele act gezien. Meevaller was dat ik deze dag eigenlijk alleen Schwarz & Bärtsch en Koreless echt had hoeven zien.

Gelukkig hadden we de tweede dag ons lesje geleerd, en hebben we qua muziek alsnog een fantastisch festival gehad. Genoten van een indrukwekkende Colin Stetson (thanks voor de tip luc011190), gevolgd door de experimentele instrumentalisten van Fiium Shaarrk, die me zeker met hun wat meer toegankelijke, triphopachtige nummers wisten te overtuigen. Vervolgens heb ik in de grote zaal achtereenvolgens indrukwekkende livesets van Cabaret Contemporain (mij onbekend, maar erg leuk), James Holden (hoge verwachtingen prima ingelost) en The Field (heel vet, mijn beste act van de avond) van heel dichtbij meegemaakt. Kode9, die ondertussen 2 uur draaide in de kleine zaal, kon me totaal niet boeien, dus hebben we de avond afgesloten met Gold Panda en Ital, die overigens ook niet geweldig waren. Al met al toch een geslaagde tweede dag gehad, met een paar memorabele optredens die het debacle van de eerste dag toch wel teniet hebben gedaan.

Ik ben enkel de zaterdag geweest. Mijn samenvatting: Colin Stetson was inderdaad erg gaaf, het is wonderlijk dat hij zulk geluid in zijn eentje kan produceren. Bijzonder optreden. DNMF was tof, maar ben dan ook vrij gecharmeerd van de LP, Fiium Shaarrk was goed hard en hard goed, bij Efterklang was de fantastische locatie het helaas enige interessante (wat een locatie zeg!), en James Holden live (waar ik best naar uitkeek) overtuigde mij niet helemaal: het kwam op mij allemaal wat flets over, bv. de drummer leek soms met een heel ander concert mee te spelen dan James Holden en de saxofonist. Jammer, terwijl ik Inheritors erg goed vind. Maar misschien zat ik er simpelweg niet goed in, dat kan ook. Daarna naar huis gegaan, want zondag vroeg uit de nesten. Afijn, wel een goede dag dus, met het optreden van Colin Stetson als mijn hoogtepunt.

Christopher Owens in Bitterzoet, Amsterdam.
De zanger van voorheen Girls speelde met zijn band voor een beperkt gevulde zaal. Gelukkig erg veel nummers van Girls.