Wellicht net zo vermakelijk maar moeilijk met elkaar te vergelijken lijkt me.

De ziekte van May had ik inmiddels ook begrepen, een griepje naar ik begreep. Dat was dus wel een beetje op zijn gezicht af te lezen. Show Must Go On is wel erg jammer, ik had hier een tijd geleden al een filmpje op you tube gezien en dat klonk prachtig. Jammer deze nu geskipt werd. Ik ben wel weer blij dat Magic voorbij kwam en niet het in mijn oren wat suffe These are the Days.

Het Body Language stukje was erg duidelijk te horen, Invisible Man heb ik even niet meegekregen

Bijzonder optreden van The Fall, vrijdag op het Grauzone festival in De Melkweg gezien.

Direct al het publiek irriteren door een kwartier niets van je te laten horen, en dan een half uur (!!) lang verknipte videoclips tonen van Elvis, Moody Blues, Michael Jackson. De bierglazen en boe-geroep vlogen je om de oren. Een opgefokte zaal als gevolg.

Ongetwijfeld de bedoeling van zanger Smith, die vals grijnzend met een wel erg jonge toetseniste het podium op komt. Spugend uiteraard. Drie kwartier later beginnen is dan ook drie kwartier later eindigen. Het publiek, waaronder veel punk uitstralende 50+'ers, kreeg een energiek optreden voorgeschoteld en kon zich vermaken in de exploderende pit. Want pogoën kunnen die 50'ers nog steeds.

Onlangs werd er op MuMe The Greatest Hits van The Fall gespeeld. Leek me een goede voorbereiding voor dit optreden, maar herkende vrijdag nog maar weinig nummers. Geen greatest hits avond dus. Wel zeer de moeite waard.

De hanekammen konden nog even rechtop blijven staan: op zaterdag mochten The Damned het festival afsluiten (met oa een geweldige cover van Eloise)

Welke user was er bij Justin Townes Earle en keek daar naar Little Wings en JBM? -Spymode off- ben benieuwd wie dat was!

Gisteravond naar Katie Crutchfield aka Waxahatchee geweest in de kleine zaal van Paradiso. Cerulean Salt is bij mij vaak het antwoord op de vraag welk album ik nu weer eens zou willen afspelen en daarmee is zij het voor mij voldoende waard om haar concert te bezoeken. En dat terwijl ik vorige week er pas achter kwam dat ze ook nog een eerder album heeft gemaakt.

Wat een verademing om een podium met alleen maar 2 microfoons te zien en Katie met een gitaar. Wat direct opviel is dat zij een uitermate mooie stem heeft. Op album valt dat wellicht minder op omdat dat vaak een beetje lo-fi klinkt, maar daarmee heeft zij nog meer bewondering gewonnen van mij. De 2e microfoon was bestemd voor haar zusje Allison, die bij een paar liedjes de 2e stem deed. Leuk dat de tweeling nog veel samenwerkt na het uiteenvallen van P.S. Eliot.

Begin april komt het nieuwe album Ivy Tripp uit van Waxahatchee.

Henny Vrienten live in Tivoli 30-01-2015

De Herz in het Utrechtse Tivoli is een mooie zaal boven in het gebouw. Ik had het geluk om nog op de 1e rij plaats te nemen. Door de zit opstelling van de band waren de zijnkanten van de zaal eigenlijk niet bruikbaar, en dat is jammer want het was een volle bak, en dus waren er mensen die op de trap moesten gaan zitten om toch wat te zien.

Het voorprogramma werd verzorgd door een Nederlandse singer songwriter (... Adrian) wat normaal gesproken niet echt mijn ding is. Maar deze jongen heeft een erg interessante stem, en was dus een leuke opwarmer.

Toen kwam Vrieten en co. Mooi om toch Jan Hendriks te zien met Henny pop een podium! Heeft voor mij toch net dat extra stukje "yes' gevoel. Zoals Henny zegt, met deze man heb ik de meeste muzikale kilomters gemaakt, en hij is mijn dikke vriend... dat is elke keer weer te zien op het podium!

Deze band doet zeker niet onder van MyBaby. Ik heb ze gezien tijdens de cd presentatie, en dat was erg strak, maar deze band is net zo strak! Henny mag van geluk spreken om 2 van dit soort bands tot zijn beschikking te hebben!

Het concert zelf, ik hoopte heel erg op wat meer oudere solo nummers, omdat ik die nog nooit live heb mogen aanschouwen. Tijdens de cd presentatie deed hij Hoe lang al, en voor mij deed dit de hoop rijzen op een vervolg tijdens de tour. Helaas is die hoop niet waargemaakt. Henny speelde En toch... bijna helemaal integraal, (op het laatst werden Cafe de oude Maas, Margreetje en Even leven door elkaar gehusseld, maar dat was de enige variatie in vergelijking met de cd presentatie in oktober.

Dus alle nummers komen langs, en ik vond het super. Veel nummers zijn live echt nog sterker dan op de plaat. Vooral het uur tussen hond en wold maakte weer veel indruk live. Je voelt bijna zelf die koude golf door de zaal heen gaan, Erg knap!

Na de hele plaat kwam de band natuurlijk terug, en was er toch een verassing: Henny kondigde aan om voor elke show één nieuw nummer te schrijven (zodat ie weer genoeg had voor een nieuwe cd, laten we t hopen) Het nummer wat hij hier bracht zal zoiets als "Spelen met vuur" heten, en was een typisch Vrienten nummer. Heel veel humor, en seksuele verwijzingen. Zo hoor ik m graag. Het lied ging over zijn leven tot en met Doe Maar, en daarna over hoe hij nu niet meer met vuur speelt, en dus rust heeft gevonden. Of hij ook werkelijk voor elke show een nieuw nummer schrijft vraag ik me af, maar ik zou t wel top vinden. Ik heb dat nummer in ieder geval compleet opgenomen, en het zou super zijn als iedereen dat ook doet (dus de 1e toegift) zodat we misschien een verzameling nieuwe tracks kunnen delen.

Na dit nummer kwam de aankondiging dat er een oud nummer kwam, dus ik ging er voor zitten. Het was Hoe lang.. ok, dat kan, want heerlijk nummer live. Mooie solos, en de band kon zich even uitleven. Daarna is dit alles? Komt heerlijk uit de verf in een jazzy uitvoering. Wat mij betreft kan Doe Maar rustig een Doe Maar Jazz toernee doen in de theaters, met al hun nummers in zo'n jasje, want het past verrekte goed!

Henny ging heerlijk de mist in met zijn tekst, en dat is leuk, want spontaan.

Maar daarna was het toch echt afgelopen! Dus al met al was het echt een super mooie show, want het zijn allemaal mooie nummer die wat mij betreft live vaak mooier zijn dan op plaat. Henny is in vorm, zingt mooi, en heeft een erg goede band bij zich. Maar mijn verwachting werd helaas niet vervuld. Het was een herhaling van de cd presentatie, op het nieuwe nummer na dan..

Ondanks dat toch een zeer vermakelijke avond gehad, waarin Henny laat zien dat ie echt nog aan de top van de Nerderlandse muziek staat! Maar ik heb dit nu 2 keer gezien, en denk niet dat ik nog een show ga bekijken. Dit zou dus wel het geval geweest zijn als er meer oudere tracks voorbij zouden komen

Ik heb Pearl Jam, TOTO en Iron Maiden in de Ziggo Dome gezien en hoewel de eerste twee prima waren was het geluid bij Iron Maiden echt verschrikkelijk slecht. Misschien wel het slechtste geluid wat ik ooit bij een professioneel concert heb gehoord. Doodzonde was dat zeg.

Heb altijd alsnog liever de HMH dan de Ziggo Dome.

daar kan ik me echt helemaal niets bij voorstellen...

ik wel

HMH is voor mij al groot zat, maar ik voel me nog enigszing bij het geheel betrokken als in een kleine zaal. Ziggo Dome is voor mij te groot, zonder dat ik er een extra voordeel van ondervind.

Ik heb Maiden ook wel eens live gezien (in Ahoy) en toen was het geluid ook zeer matig. Nu staat Ahoy ook niet bekend om het hele goede geluid maar dit was echt drama. Het zou dus ook zo maar kunnen dat het niet aan de zaal lag maar aan de band

Niet? Ziggo Dome is veel te groot joh. Doe mij maar de kleine zaaltjes, liever ook nog een stuk kleiner dan HMH, maar HMH is zo ongeveer het grensgeval, veel groter moet het niet worden. Er zijn artiesten waarvoor ik uitzonderingen maak, maar over het algemeen hoeft het van mij niet zo groot.

Het valt mij sowieso op dat Zigggodome bij rock concerten minder goed scoort qua geluid.

ik vond het 1e Pearl Jam concert daar ook niet geweldig qua sound.

Ik heb ook liever kleine zaaltjes hoor maar als het dan een grote zaal moet zijn dan heb ik echt veel liever het Ziggodome dan die biertent.

Hier hetzelfde. Twee keer naar de Ziggo Dome geweest en beide keren voelden vele malen intiemer dan de keren dat ik naar het koekblik ging. Overigens is het wel fijn dat je bij de HMH heel makkelijk bij het podium kan komen en lekker los kan lopen. Uitverkocht is nog altijd genoeg spelingsruimte.

Overigens: de grootmeester kwam naar Nederland, op 86-jarige leeftijd, het was geweldig, maar niemand hier nog een berichtje?

Morricone uiteraard, de Bob Marley van de filmscores: op eenzame hoogte.

The Untouchables, The Mission, maar vooral de films van Sergio Leone, ze kwamen allemaal langs. Ecstacy of Gold zelfs twee maal. Inclusief een pauze van een half uur speelde het imposante orkest zo'n 2 uur en 3 kwartier.

Een once in a lifetime ervaring, absoluut. Opvallend veel jongeren trouwens. Dat doet me deugd.

Gisteren alt-J in HMH gezien; een sterk optreden. Zanger Joe Newman had in het begin duidelijk moeite om de juiste toonsoort te vinden, wat vooral openingsnummer Hunger of the Pine een beetje in het water deed vallen. Hiernaast moest ook nog wat aan het geluid gerommeld worden, waardoor pas bij Dissolve Me het geluid goed was en de draad werd opgepakt voor een goed vervolg van het concert.

Nummers van het nieuwe album werden sterk neergezet, maar vooral de combinatie tussen oud en nieuw, waarvan Bloodflood gevolgd door Bloodflood Pt. II het beste voorbeeld van de avond was, maakte indruk. Best knap voor een albumband pur sang zoals alt-J, want als de nummers niet worden gespeeld in de context van een album kan de waarde soms snel verloren gaan.

Grootste nadeel van de avond was het publiek. Ik werd omringd door een stel apathische schapen die volgens mij alleen alt-J kenden van de toestencombinatie op hun iMac maar geen snars begrepen van wat er op het podium gaande was.

Ik hoop dat het concert op BKS een goed vervolg gaat worden op dit intrigerende concert. 7/10.

Gisteren ook naar Alt-J geweest in de HMH en ik sluit me aan bij Maartenn dat het een sterk optreden was. Dit was de tweede keer dat ik ze live zag, eerste keer was in de Melkweg in 2012 nog. Ik was dus erg benieuwd of ze een grote zaal als de HMH aan zouden kunnen, maar ze hebben bewezen dat te kunnen.

Het geluid was in de mix erg goed, hier en daar een kleinigheidje misschien zoals de drums die soms net wat te hard waren. Maar het geluid was zeer goed. De volgorde van de setlist had in mijn ogen iets beter gekund. In het begin zaten al een paar grote klappers zoals Tesselate. In het toegift zaten toch wel twee nummers die je misschien beter in het begin of midden hadden gepast. De visuals op de achtergrond waren ook prima.

Over het algemeen een zeer sterk optreden en ging met een zeer tevreden gevoel naar huis.

Wat is de logistiek in de HMH (en dan vooral de garderobe) toch een hel bij de HMH als het druk (uitverkocht) is. Dik een half uur deed ik erover om mijn jas te krijgen.

Eergister Herman van Veen in Den Bosch. Muzikaal fantastisch, maar hij is z'n grappen en grollen wel wat aan het afbouwen. Op zich niet zo vreemd voor een man van 70. Hij wordt zowiezo steeds melancholieker en reflecterender, maar het nivo is altijd zeer hoog. Ik was benieuwd wie er piano zou spelen nu Erik van der Wurff er niet meer is. Er stond een concertvleugel midden op het podium en die bleef daar bijna de hele show onaangetast staan. Alleen van Veen zelf nam er een enkele keer plaats achter. Een mooi symbolisch eerbetoon die ook nog een wat directere vorm kreeg in de tweede helft van de show.

Herman van Veen blijft de grootste artiest van Nederland.

Gisteren Roosbeef in de kleine zaal van Bibelot, Dordrecht. Eerste concert van de nieuwe tour behorende bij de nieuwe cd "Kalf". Eerste keer dat ik deze band op het podium zie. Vanaf de eerste clip "Iets teveel wijn" die ik zag/hoorde op youtube was ik fan van Roos. Betoverend leuk meisje met prachtige stem en geweldige humor. Zo ook gisteravond. De aankondigingen en praatjes zijn elke keer weer leuk, ze zingt fantastisch en heeft een charismatische uitstraling. Ook de andere muzikanten speelden erg goed en hadden een geweldig geluid.

Ik hoop dit bandje nog vaker te zien.

Dan wil ik je als tip geven dat je de volgende een kluisje moet nemen. Ik heb dat de laatste paar keren gedaan en deze keer stond ik in een recordtijd van 5 (!) minuten buiten.

Of gewoon naakt naar een concert, zoals Maartenn en ik

7 Februari, Tangarine in Ede.

Gewoon met z'n tweeen, een aantal gitaren, een harmonium, een mondharmonica en die harmonien.. 1 1/2 uur ademloos zitten luisteren. Live nog sterker dan op de plaat. Wat een prachtige stemmen en wat een mooi gitaarspel.

Adrian Crowley samen met Katie Kim in Ekko Utrecht.


.

Gisteren The Afghan Whigs gezien in een uitverkocht Koninklijk Circus (Brussel).

Sinds de reünie in 2012 zijn er enkel nog frontman (& gitarist) Greg Dulli en bassist John Curley van de oorspronkelijke bezetting. Voorts bestaat de band uit 3 leden van The Twilight Singers, dat andere project van Greg Dulli (met Mark Lanegan) en nog een muzikant van Polyphonic Spree die afwisselend instond voor de viool, cello en toetsen.

Ze hadden er duidelijk zin in en speelden een zeer energiek, intens concert.
Na een korte intro met viool knalde Parked Outside door de speakers.
Dat was er meteen bonk op zodat je er al bijna kon van uit gaan dat het niet meer kon fout lopen.
Greg Dulli was geweldig goed bij stem (live zit er een heerlijk rauw 'geratel', 'geruis' op).
Ik ken ook geen enkele andere zanger die af en toe zo knap 'vals' kan uithalen als hij.

Maar liefst 9 van de 10 nummers van het in april 2014 verschenen Do to the Beast (hun eerste album in 16 jaar) kwamen aan bod.
Het is verre van een slecht album geworden maar het kan niet tippen aan Gentlemen, Black Love of 1965. Ik wist vooraf dat er veel nieuw werk aan bod zou komen dus maakte ik me daar wel een beetje zorgen over.

Gelukkig bleken de meeste van die nieuwe nummers live eigenlijk nauwelijks (of zelfs niet) moeten onder te doen voor het oudere, vertrouwde materiaal. De fantastische solo uit het al even fantastische Algiers bijvoorbeeld werd voorafgegaan door een kreet van Dulli: Let's play some Crazy Horse! (verwijzend naar Neil Young & Crazy Horse). Die gitaarsolo heeft inderdaad wat weg van dat heerlijke Crazy Horse geluid! Live haalt hij wel niet de hoogste noten zoals op de studioversie

Verder kwamen alle albums op het eerste na aan bod. 4 nummers uit Black Love (1996), 3 uit Gentlemen (1993), 2 uit 1965 (1998), eentje uit Congregation (1992) en eentje uit Up in It (1990). Deze werden aangevuld met covers en flarden van covers. O.a. House of the Rising Sun van The Animals, Tusk van Fleetwood Mac, Morning Theft van Jeff Buckley, Roadhouse Blues van The Doors en Getting Better van The Beatles.

De bisronde startte met Every Little Thing She Does Is Magic van The Police. Dulli kwam al zingend van achter de coulissen het publiek ingewandeld en verscheen weer pas op het podium aan het einde van dat nummer.
Afsluiter was voor de verandering een cover, namelijk Across 110th Street van Bobby Womack met daarop aansluitend het eigen Faded, met de geweldige Purple Rain achtige gitaarsolo.

Met 6 muzikanten, waarvan liefst 3 gitaristen, werd een heuse wall of sound gecreëerd waarbij je nog netjes de instrumenten afzonderlijk kon onderscheiden. Zeker geen geluidsbrij, qua geluid zat het echt wel goed.

Echt genoten van dit topconcert. Every little thing Greg does is magic..

Setlist voor de geïnteresseerden:

Intro
Parked Outside
Matamoros
Fountain and Fairfax
The Lottery
God's Children (The Gutter Twins cover)
Conjure Me
Step Into the Light
Debonair
The House of the Rising Sun (The Animals cover)
Algiers
Royal Cream
I Am Fire/Tusk (Fleetwood Mac cover)
Gentlemen
Morning Theft (Jeff Buckley) / It Kills
Can Rova
John the Baptist
My Enemy
Son of the South
Roadhouse Blues (The Doors cover) (snippet)
Lost in the Woods/Getting Better (The Beatles cover)

Encore:

Every Little Thing She Does Is Magic (The Police cover) (Greg Dulli walked through the audience while singing)
Summer's Kiss
Teenage Wristband (The Twilight Singers cover)
Somethin' Hot
Across 110th street (Bobby Womack) / Faded

Gisteren niet gezien Queen & Adam Lambert in Brussel.
De mail van de organisatie zag ik pas toen we al bij Antwerpen waren en die mail was ook wel erg laat gestuurd 17.45 uur.......

Jeetje wat waardeloos zeg. Inderdaad wel erg aan de late kant. Ik heb een keer in voor niks in Amsterdam voor een dichte deur gestaan. Er hing toen een briefje aan de deur dat het concert niet door ging.

Afgelopen weekeinde ben ik weer op Grasnapolsky geweest. Na een erg leuke editie van vorig jaar hoefde ik niet lang na te denken toen de kaartverkoop voor de 2e editie van start ging. Wederom in het weergaloze mooie Zendstation op Radio Kootwijk, nu voor wat meer publiek dan vorige jaar, ad 1000 man.

Wat opviel:
Alexi Lalas is een standaard gitaarbandje die nu nog relatief kleurloos is maar zomaar met een volgend catchy nummer 3FM kan overtuigen. Wordt vervolgd.
Het bandje Oh Thunder met onze eigen Nederlandse Joanne Newsom, maar dat is wat flauw om een meisje met harp daar meteen mee te vergelijken. Volledige band met, naast harp, ook klarinettist, toetsen, drum en bass zette leuke pop/rock-composities neer. Leuk genoeg om het debuutalbum dit jaar te beluisteren.
Love Like Birds zette stemmige donkere folkliedjes neer. Belgisch met een Sarah Silverman-look-a-like frontvrouw en tevens brein achter de band. Op album beluisteren is nu het volgende wat gaat gebeuren.
Janne Schra had haar albumpresentatie van PONZO. Ik heb mij ingeluisterd in haar oude werk en dat vond ik niet onaangenaam, maar uiteindelijk vond ik haar optreden niet helemaal passen in dit decor. Het theater zou haar beter passen.
Roald van Oosten, oud bandlid van Ceasar, stond er met een bandje. Het klonk allemaal wat rommelig en daardoor niet interessant genoeg om de aandacht er bij te houden.
zZz komt dit jaar met een nieuw album en wat blijft dat heerlijk zompige muziek! In een oude schuur mochten ze hun ding doen en dat was weer ouderwets rocken. Stil blijven staan was geen optie.

Sue the Night trapte dag 2 zo'n beetje af en dat kwartje is bij mij nog niet gevallen. Alleen haar eerste single vind ik leuk klinken. Vrij inwisselbaar geluid maar we blijven haar volgen.
Midas is een singer-songwriter in de trant van Case Mayfield. Zijn nummers moeten nog aan kracht winnen om ook bij het grote publiek bekend te worden.
Alumna is een band wat ik kende van het singletje Eveline. Droompop gearrangeerd door een jongedame Diede Oosterveen die nu met band haar leuke composities liet horen. Leuk!
1,5 jaar geleden werd de nieuwe bassist van Moss voorgesteld en gisteren stond hij met 2 Mossleden en een drummer zijn eigen project af te trappen; Klangstof. Dit klonk heel interessant en de vergelijking met Radiohead zal niet vor het eerst klinken, al was dit hun allereerste optreden ooit. Hoog gespannen verwachting!
Roosbeef liet nummers van haar nieuwe album horen. Ik had haar al een tijdje niet meer gezien en leuk om te zien dat het meisjesachtige van haar af is. Maar chaotisch en rommelig mag ze blijven. Ze blijft uniek en werkt als brug tussen kleinkunst en rock. Teksten zijn hier belangrijker dan de muziek en dat was niet altijd goed te volgen van haar nieuwe nummers. Tof mens!
Alamo Race Track liet het geluid van hun nieuwe album horen. Dat ligt gevoelig bij mij omdat ik het tweede album weergaloos vind. Hun derde en vorige album waren mooie kleine luisterliedjes en nu klinken de nieuwe nummers inclusief hun eerste single wat donkerder. Wat blijft is het fijne samenzang en de vele melodielijntjes. Weer iets om naar uit te kijken!
David Douglas sloot het feestje af en daar wil ik meer van horen. Fijne luisterelectronica wat vergeleken wordt met Royksopp en Moderat.

Samenvattend veel Nederlands en Belgisch talent weer! Verschillende nieuwe bandjes die ik nu in mijn achterhoofd heb zitten om te checken bij albumreleases met als hoogtepunten Alumna, zZz, Klangstof en Oh Thunder.

Waarbij ik als hoogtepunt nog wel Arrivals/departures wil toevoegen, met onder meer oud-Coparck zanger Odilo Girod. Wat een sfeer!

4 concerten op rij met gister als 4e Henny Vrienten in Doornroosje, Nijmegen. Ik kan me helemaal bij Lennon's review aansluiten. Werkelijk prachtig concert met veel heel ingetogen breekbare liedjes. Het publiek was muisstil gelukkig. De inleidende verhaaltjes voegen echt een hoop aan de sfeer en beleving toe en ondanks dat er ook behoorlijk aangrijpende momenten waren, was de gehele sfeer zeer ontspannen en gemoedelijk. Het enige jammere aan deze avond was voor mij ook dat er bijna niets anders dan de nieuwe plaat werd gespeeld. Doe maar liedjes zit ik nu niet op te wachten (wat niet zegt dat ik "Is Dit Alles" vervelend vond), maar ik had heel graag wat meer van z'n andere soloplaten gehoord ook. Deze show was de band "My Baby" weer van de partij wat resulteerde in het spontaan spelen van 1 van hun eigen nummers na "Hoe Lang". De eerste toegift was zoals Lennon al beschreef een nieuw geschreven liedje. Edoch, gister was het hetzelfde liedje als in Utrecht...

Dat kan ik mij voorstellen. Ik heb te weinig van hen gezien voor een goed oordeel, maar wat ik hoorde, klonk interessant.

Mijn review is gelezen door Henny, en zijn reactie daarop was dat hij erover ging denken om wellicht toch wat ouder materiaal toe te gaan voegen, maar geen Doe Maar songs. En dat hoeft ook niet, want er is zat moois uit zijn solo periode. De tour duurt niet zo lang, en aangezien ik nu lees dat het nog hetzelfde is, betwijfel ik of ie 't ook nog gaat doen.



Dat vermoeden had ik al, het lijkt leuk, maar het gaat dus om één leuk nieuw nummer.

Afghan Whigs in de Melkweg

Het concert in Paradiso vorig jaar heb ik wegens omstandigheden gemist en ik was dan ook erg in mijn nopjes dat de reünietour van de Whigs een tweede ronde in ging. Dit was namelijk mijn kans om een histortische ‘vergissing’ recht te zetten; ik was namelijk nog nooit eerder naar een Afghan Whigs-concert geweest.
Ik ben de band pas op waarde gaan schatten toen Dulli al met The Twilight Singers bezig was. Die zijn live ook top maar ergens verlangde ik er natuurlijk wel naar om het oude Whigs-werk live te horen. Die kans kwam er dus gisteren, en hoe. Gentlemen, Debonair, My Enemy, Foutain and Fairfax werden retestrak en snoeihard (3 gitaristen!) gespeeld. Mooi om te horen ook hoe het nieuwe materiaal van de comebackplaat Do to the Beast tussen het oude werk past. En hoewel ik er natuurlijk graag bij had willen zijn in ’94 kan ik me nauwelijks voorstellen dat de band toen nog beter heeft geklonken. Ongelooflijk wat Greg (hij ziet Abraham dit jaar) uit z’n strot weet te persen. De overige bandleden doen hun werk uitstekend maar staan qua podiumuitstraling op lichtjaren afstand van Dulli. In het begin van de show maakt hij zich nog wat druk over het fotograferen en filmen met flitsen en lampjes (en gebruikt de hals van zijn gitaar om het mobieltje van zo’n filmer uit de handen te slaan.) Later komt hij zichtbaar beter in z’n sas. Na afloop van de ‘regluliere’ setlijst vertelt hij ons nog een verhaaltje over het plichtmatige karakter van de toegift, een verhaal waar zelfs zijn moeder in voorkomt. Moraal van het verhaal is dat hij geen zin heeft in een toegift als het publiek niet luid genoeg duidelijk maakt die te willen. Het publiek in de strak gevulde Melkweg doet wat het wordt gevraagd en er volgen nog vier nummers met uiteraard het dramatische Faded als terechte afsluiter. We verlaten de Melkweg in de overtuiging dat dit het beste Afghan Whigs concert was dat ooit op Nederlandse bodem plaats vond. Dat dit het eerste concert was dat we ooit van ze hebben meegemaakt, doet niet ter zake.