In het zaaltje van de Peppel Zeist: The Posies.
Helaas was het niet erg druk, maar het concert was weer top.
Ze speelde daar in duo opstelling, maar ondersteunend door een drum computer een aantal nieuwe nummers.

Inderdaad een ge-wel-dig concert! Ik was er samen met shinybeast en wij waren ook zeer onder de indruk van zijn fantastische gitaarspel en van zijn stem! En ik had wel een bijzondere VIP-plaats, omdat ik niet lang kan staan zat ik naast hem in het hoekje van het podium. Topconcert!

Ah dat was jij! Die dame die helemaal links zat. Ik stond midden voor het podium. Donker blauw shirt met witte strepen, mocht je me gespot hebben

Ik heb veel mannen tussen de 50 en 60 gespot (opvallend veel), een jongeman van 22 jaar heb ik niet gezien. Ik dacht dat Ryley zelf de jongste in de zaal was

Nou schat how-old.net mijn foto's allemaal op 40+, maar 22 ben ik toch echt Voor me stond een man met een paarse/magenta trui (mijn baas). Inmiddels al de tweede keer dat ik Ryley live heb mogen zien.

Ik heb wel een kale man in een wit t-shirt gezien samen met een vrouw..ook midden vooraan het podium. Verder heb ik eigenlijk alleen maar oog gehad voor Ryley natuurlijk
Voor jou al de 2e keer? Waar heb je hem eerder gezien?

Rewire Festival 2015 Dag 2: Neneh Cherry & Rocketnumbernine, Siinai, Gnod, Yodak III en The Cult of Dom Keller.

Dag 2 van het Rewire festival vangt in de vroege middag aan met verschillende workshops en gesprekken met musici. Zo kan er aan de slag worden gegaan met het maken van elektronische muziek met het softwareprogramma Ableton en is het mogelijk een perfect stemgeluid te ontwikkelen met auto-tune technologieën.

Om zeven uur heb we onze plek weer gevonden in het Korzo theater, dat met zijn drie zalen de hoofdlocatie van dit festival is. De driekoppige formatie Yodok III is een opvallende groep met zijn verschillende nationaliteiten. Het trio maakt muziek die de oren doet spitsen en improviseert de muziekstukken rechtstreeks op het podium. De Belg Dirk Serries is de ervaren man aan boord, met tientallen composities variërend van ambient en rock. Het muziekstuk dat ze vandaag presenteren is meeslepend en kenmerkt zich door de langdurige drumpartijen. Het gitaargeluid van Dirk creëert de onderlaag waar bovenop de tuba en trompet de muziek wat meer diepte geven. Vanuit de rustige opbouw wordt er langzaam toegewerkt naar de climax, waarna alle remmen los gaan. In een halfuur verbinden ze zo het publiek aan de sferische en bij vlagen grauwe klanken van de compositie.

Het kleinste poppodium van Den Haag, zo staat 330 Live ook wel bekend. En dat het klein is merken we wel als we in de overvolle kelder staan. Een programma dat vooral bol staat van diverse stijlen uit de rockmuziek brengt menig festivalbezoeker naar deze locatie. De Scandinavische landen zijn goed vertegenwoordigd op het festival, zo staan de Finse mannen van Siinai klaar voor hun optreden. Het gezelschap speelt een combinatie van ambient, shoegaze en krautrock met elementen die constant aan het geheel worden toegevoegd. Het ene nummer brengt dan ook een sferische setting, terwijl daarna de gitaren weer door het kleine zaaltje heen galmen. De ogen worden gesloten en een droomwereld komt beetje bij beetje tot leven. De gitaren en het keyboard vormen de muzieklandschappen waar met de drums wat afwisseling in geschapen wordt. Na drie kwartier ontwaak je weer uit deze levendig de wereld vol met avonturen en rustgevende plekken.

Even de frisse buitenlucht in doet het lichaam goed na het naar adem happen in het overvolle zaaltje. In de oud katholieke kerk staat de rij tot buiten voor een optreden van de Amerikaanse zangeres Julianna Barwick. Een prachtige locatie zo moet het in grote aantallen toegestroomde publiek gedacht hebben. Tijd om weer terug te gaan naar 330 Live om de mannen van de Engelse band Gnod in actie te zien komen. De wisselende bandsamenstelling zorgt ervoor dat geen optreden hetzelfde klinkt en ook vandaag is dit weer het geval. Het optreden kenmerkt zich door lang uitgesponnen krautrock nummers die vol woede zitten. De band weet van aanpakken en het publiek blijft er over het algemeen rustig onder. De elektronische inslagen vormen wat bredere muziekstukken in het donkere geheel. De harde klappen van de drums worden opgezweept door de kracht van de schelle klanken van de gitaren. Het optreden van drie kwartier hakt er flink in en de oren suizen nog na.

De volgende Engelse groep die het kleine podium betreedt is The Cult of Dom Keller. Op hun laatst verschenen album The Second Bardo zocht de groep de randjes op van de psychedelische rockmuziek. De muziek vertalen ze rechtstreeks naar het podium, al komen de zangpartijen wat minder goed uit de verf. De langgerekte nummers zitten vol zware gitaarpartijen en ontladingen op de drums. De donkere kant neemt de overhand in de muziek en teksten van de nummers. Het publiek geeft zich over en verliest het bewustzijn door de indringende klanken en wordt achter gelaten in totale gekte.

Tijd om terug te gaan naar het Korzo theater voor een optreden van de Zweedse Neneh Cherry. Bekend van nummers zoals Buffalo Stance en 7 seconds met Youssou N’Dour heeft ze zich ook in de underground scène allang bewezen. Met haar laatste project met het Zweedse duo Rocketnumbernine maakt ze de stap naar opzwepende elektronische muziek. Vanaf het begin van het optreden probeert ze grip te krijgen op de bijna volledig gevulde zaal. Dit lukt maar matig door de weinige respons die ze uit het publiek krijgt. Het optreden zelf is krachtig met het knallende drumritme dat door de nummers heen loopt en de opperbeste stemming van Neneh. Naast de ontspannende melodielijnen wisselt Neneh van zangpartijen naar korte raps. Ruimte voor het oudere werk is er vanavond ook met een beladen uitvoering van het prachtige Manchild. Na een korte maar scherpe afsluiting van het optreden beweegt het publiek nog even door.

De nachtelijke uren zorgen voor een gala aan elektronisch en hip-hop performances die de bezoekers nog lang uit hun slaap houden. De tweede editie van het Rewire festival kom hiermee ten einde. Het festival bewees maar weer eens vast te houden aan de meest uiteenlopende acts in diverse muziekstromingen. Hoogtepunten waren er in de vorm van Godspeed You! Black Emperor, Siinai, Neneh Cherry en Grouper. Mede door de uitstekende locaties en het strak georganiseerde programma een geslaagde jubileumeditie van het festival.

Afkomstig van Platendraaier.

Ik heb hem ook in het Patronaat (solo) gezien!

Ook ik was in Den Haag voor Rewire. De zaterdag beviel mij veel meer dan de vrijdag.
Korte samenvatting: pianiste Lankhoorn speelde goed, liet je wegdromen, en in de momenten dat je aandacht half verslapte, maar niet helemaal, kwam haar spel het meest tot recht: een soort dromerige trance. Daarna Grouper in Electriciteitsfabriek, dat was mooi, maar doordat je Grouper niet zag (zat op de grond, omdat je dan naar een groot scherm met sfeerimpressies/filmpje zou kijken) was het wel wat onpersoonlijk/niet intiem, in ieder geval niet zoals het de vorige keer was toen ik haar onder Mirrorring bezig zag. Op Rewire was het misschien wat afstandelijk. Daarna geprobeerd bij Alessandro Cortini binnen te komen, maar dat was behoorlijk vol en ik vond het zonde om voor een dichte deur te staan. Dat was überhaupt best zonde bij Korzo II: gewoon die stoeltjes eruit, dan kunnen er meer mensen in (en is het gat tussen publiek en artiest niet zo gigantisch). Toen maar snel fietsen naar GY!BE, waar ik niet echt door gegrepen werd: weinig dynamiek, alles voluit gespeeld (subtiliteit? opbouw?), dus zijn we daar maar eerder weggegaan, om bij Shit and Shine vooraan te staan. Daarvoor nog even een patatje gegeten en Gut & Imler gezien. Helaas viel Shit en Shine ook wat tegen - het was misschien wat te simpel, waardoor je aandacht verslapte.

Afijn, genoeg gezeurd, de zaterdag was wel heel erg goed, dus dat heeft veel goedgemaakt: allereerst Mbongwana Star, waarvoor ik een behoorlijk zwak heb (ook Staf Benda Bilili vind ik goed). De zaal was wat vreemd: er was een gigantische afstand tussen podium en stoelen, en dat vond ik totaal niet bij het concert passen: zij vrolijk rondjes draaiend in rolstoelen, dansend, en dan op zeker tien meter afstand allemaal oude, kale mannen stil op stoeltjes, een gapend gat tussen de twee partijen. Gedurende het concert zijn er steeds meer mensen tussen het podium en de stoeltjes in gaan staan, wat het concert ten goede kwam (ben uiteindelijk daar ook gaan staan, zij het wat aan de zijkant om de zitters in node niet dwars te zitten) en dat was een goede beslissing. Prima concert. Daarna FilosofischeStilte, maar dat was eigenlijk een beetje wachten op Chris Corsano & Mette Rasmussen, die waren dan ook erg erg sterk: inventief gebruik van instrumenten, en een prachtige locatie (Oude Katholieke Kerk). Gaaf en ontroerend soms. Onder de indruk ben ik verdergegaan naar Yodok III, waar ik met de reeds week gemaakte ik nog even week zou blijven: mooie show, we stonden vlakbij Dirk Serries, tof om 'm van zo dichtbij aan het werk te zien. Daarna Berrocal + Fenech + Epplay, die ik vermakelijk vond: vreemde Fransmannen, spoken word met vreemde begeleiding, en een charmante trompettist. De zaal liep behoorlijk leeg tijdens het concert, maar dat vond ik toch eigenlijk niet terecht. Daarna naar Gnod, dat was niet zo best (het was het een beetje stug doordrammen, maar dan in negatieve zin, terwijl ik dat op albums juist waardeer, vreemd) , dus toen maar naar Hval & Susanna. Ik vind Hval erg goed, en Susanna behoorlijk saai, dat vond ik wederom bij het concert: momenten van Hval waren goed, Susanna saai (beetje musicalzangeres, maar daar zal ik vast voor afgeschoten worden), Hval is veel spannender en heeft een betere stem, wat mij betreft. Mooie locatie natuurlijk, en erg smaakvol met gigantisch doek en mooie verlichting. Toen Neneh Cherry, dat was erg tof, helaas wat eerder weg voor Oren Ambarchi. En daar ben ik tot toppunt van weekheid gebracht: erg mooi concert, de nasleep van de vlug gebrachte climax was eigenlijk het mooist, en dat is nog eens verfrissend: de schoonheid van de afbouw in plaats van de almaar gezochte climax. Prachtig concert.
Daarna nog even in de Hoop geweest, om alle zalen gehad te hebben.
(toch niet zo'n kort stuk, wel slordig en saai geschreven waarschijnlijk, 'en toen en toen', afijn)

Top-3:
1. Oren Ambarchi
2. Chris Corsano & Mette Rasmussen
3. Yodok III

Ik wist niet dat Admiral Freebee opnieuw aan een nieuw album bezig is? The Great Scam is goed een jaar oud. Heb je daar iets van een bron van?

Is inderdaad nog een vrij nieuw album. Tom vertelde tijdens het optreden dat ze bezig waren aan een nieuw album, maar ik heb geen idee voor wanneer deze op de planning staat.

Gisteren naar Bevrijdingspop in Haarlem geweest.

Na een wat moeizame start van het festival (vanwege de gevaarlijke wind ging het terrein pas rond half vier open, ruim drie uur later dan gepland). Toen ik een half uur later aankwam was het echter al knap druk (op het maximum 150k bezoekers, meen ik), en het was geen erg prettige drukte.

Eerste optreden dat ik zag was van La Chiva Gantiva, een prettig mix van afrobeat/funk en latin. Leuke opener die het publiek goed mee wist te krijgen. Wel vond ik geluid niet altijd even goed, als ik een saxofonist een solo zie spelen dan verwacht ik dat dat ook in de geluidsmix beter naar voren komt.
Na een korte wandeling (door de drukte) naar het Plein van de Vrijheid (een nogal pompeuze naam voor een klein podium en wat snackbarretjes, maar goed), waar ik eerst een half uurtje Walta hoorde, een dj die het laatste onderdeel vormde van een met InHolland opgezet programma. Mooi initiatief, maar muzikaal weinig interessant (en dus ook nauwelijks publiek). Schizoid Llloyd deed het op hetzelfde podium wat beter, al is hun mix van progrock en zo ongeveer alle andere stijlen mijns inziens weinig toegankelijk en de nogal nerderige podiumpresentatie ook niet echt geschikt voor een breed publiek.
De acts in het volgende tijdslot, Too Many Zooz (twee blazers en een drummer) en Orgaanklap (feestpunk), konden mij totaal niet boeien, dus ruim op tijd voor een aardig plekje ging ik naar Typhoon, die wat mij betreft het beste optreden van de dag gaf. Uitsluitend (?) nummers van Lobi di Basi (die voor mij niet allemaal even bekend zijn), maar de enthousiaste presentatie van Typhoon en band maakte dat het publiek massaal participeerde. Ga hem als het goed is later deze maand met een wat langere set zien, ben benieuwd.
Hierna was ik van plan Catfish & the Bottlemen te zien, maar die bleken verhinderd en de keuze tussen hun vervanger Caro Emerald en Mister and Mississippi was een makkelijke. M&M speelde niet slecht, maar echt goed leek hun muziek niet aan te slaan, misschien toch te weinig dansbaar voor het publiek. Vernieuwingen bevatte de set niet, al speelde ditmaal wel een hoornspeler mee.

Hierna was ik van plan het optreden van Kuenta i Tambu nog mee te pikken, maar dat viel me erg tegen, waardoor ik na een uur of zes weer naar huis ging. Bevrijdingspop in Haarlem is geen festival waar ik erg enthousiast over ben, maar door de goede line-up was het al met al wel een aardige dag (ondanks de harde wind).

Bevreidings Festival Vlissingen.

Het festival heeft een feestje te vieren het is namelijk de 25st editie en dus hebben ze het groots aangepakt. 10 podia verspreid door de Vlissingse binnenstad waar echt voor elk wat wils te vinden was.
Het Hoofdpodium met de "grote namen" (Caro Emerald, Go Back To the Zoo, Danny Vera, Jungle By Night en Wipneus & Pim), de Sena Talent Stage nieuw opkomend talent, een podium voor Wereldmuziek een podium voor Urban een podium voor Roots & Blues, Liberty Dance Ground (voor het eerst in de Spuikom waar plaats is voor meer mensen dan op de oude lokatie), 100% NL, studenten podium, Zeeuwse beloften podium en het Plein van de Vrijheid.

De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik 's middags alleen even naar Caro Emerald ben geweest die een lekker optreden gaf. Omdat het weer nog niet al te best was (zeer veel wind) ben ik weer naar huis gegaan om pas achter in de middag weer terug te gaan.
Danny Vera sympathieke gast die een sympathiek optreden geeft en het masaal toegestroomde publiek mee krijgt. Jungle By Night blijft lekker met hun mix van Afro-beat, Funk en Ska. Tussendoor even op het nieuwe Liberty Dance terrein geweest en daar hadden ze het ook groots en goed aangepakt. Afsluiters Wipneus & Pim kregen het hele Bellamypark dat vol stond goed mee en de feest stemming groeide en groeide van voor naar achter van links naar rechts en iedereen deed mee geweldig sfeertje.

Goed georganiseerd festival zowel muzikaal als ook logistiek en het munten systeem dat voor alle horeca te gebruiken is. De grotere opzet mogen ze wat mij betreft voor de komende jaren handhaven, jammer van het wat mindere weer 's middags maar heb een gezellige avond gehad.

5 mei in Arnhem, een goede plek eigenlijk, met een subliem optreden van AC/DC op zijn best en dat wil wat zeggen. Brian Johnson was prima bij stem en die kleine man, Angus Young: hij is een soort wereldwonder op gitaar! Echt ongelooflijk hoe hij gisteravond weer stond te spelen. Hoogtepunt was een solo van zo'n 10 minuten, met ook een leuke interactie met het publiek. Daarover gesproken: de sfeer was weer fantastisch. Ik realiseer me: dit zijn alleen maar superlatieven, maar er is niet anders te verzinnen bij dit concert. Eigenlijk zou elke rock liefhebber toch minimaal 1x AC/DC live moeten hebben gezien.

Gisteren Villagers gezien in de Pandora zaal in TivoliVredenburg. Was voor mij pas de eerste keer in het nieuwe Tivoli. Weet nog niet zo goed wat ik ervan moet denken. Vond het nogal veel grote lege open ruimtes hebben. De Pandora zaal vind ik wel een grappig zaaltje, aan de ene kant vrij klein en intiem maar wel met twee balkonnetjes waarbij de afstand vrij groot leek met het podium.

Het voorprogramma was I Am Oak (solo). Vond de nummers net wat te veel op elkaar lijken, maar was niet onaardig. Verder een zeer sympatieke artiest (frontman).

Dan Villagers zelf. Over het geheel genomen was het een fijn en goed optreden. Het geluid was vrijwel perfect te noemen, zang helder en perfect in de mix, net als alle instrumenten. Als het goed is kwamen alle nummers van het nieuwe album voorbij en ik vond ze live nog beter overkomen dan op plaat. Verder nog een aantal nummers van de vorige twee platen waaronder een prachtige uitvoering (solo) van Becoming A Jackel. Andere hoogtepunten waren Hot Scary Summer, Dawning On Me, Courage en The Waves.

Joy Division Undercover, Victorie, Alkmaar

De eerste keer dat ik naar een coverband ben geweest die de nummers van maar 1 groep vertolkt. De locatie was voor mij bekend terrein en bevalt mij altijd goed. Beetje jeugdhonk achtig gevoel roept het bij mij op. Helaas weten nog niet heel veel mensen hun weg te vinden naar Victorie. Wij kwamen een half uurtje van tevoren binnen en toen was het nog helemaal leeg. Uiteindelijk toch nog een mannetje of 100 binnen.

Gedurende het optreden werd mij steeds (nog) meer duidelijk hoe goed JD eigenlijk was. Closer en UP zijn volgens mij op twee nummers na volledig voorbij gekomen en ieder nummer was raak. Een aantal nummers kwam live ook beter uit de verf dan op de plaat. Heeft er ook mee te maken dat ik niet helemaal weg ben van de productie van UP. Alleen de vertolking van Heart and Soul viel bij mij niet in de smaak.

Toch bleef er in mijn achterhoofd soms wat meespelen dat dit niet echt JD was. Dit kwam voornamelijk door de zanger die naar mijn idee te veel aan het acteren was. Gelukkig konden we ons focussen op de prachtige bassiste.

Al met al een hele leuke avond met een hele goede coverband waarvan de zanger wat ons betreft iets ingetogener mag zijn.

Girls Names & Sea Pinks, Menagerie Belfast - 08/05

Dit concert werd een paar dagen geleden aangekondigd, en een avondje uit voor £5 is natuurlijk altijd fijn. De Menagerie is mijn favoriete venue in Belfast: een donkere bar, weinig poespas, geweldige sfeer, aardige mensen en er wordt vaak een obscure film op de muur geprojecteerd. Het publiek is super relaxed en vanavond zijn er (voor Menagerie begrippen) erg veel mensen aanwezig.

Sea Pinks kende ik alleen van naam, hun lo-fi postpunk kwam goed uit de verf en ik zal ze zeker in de gaten gaan houden. Een prima opwarmer voor Girls Names, die ik een paar jaar geleden voor het laatst heb gezien. Hun nieuwe album komt als het goed is in oktober uit en de nieuwe nummers klonken erg lekker. Iets minder duister en iets meer synths en uptempo, dat belooft veel goeds. En de liedjes van The New Life staan nog steeds als een huis.

Beide optredens duurden niet heel lang maar de kwaliteit was top.

Alweer een weergaloze Nick Cave (deze keer met een beperkte bezetting van The Bad Seeds) gezien in het Koninklijk Circus te Brussel.

In oktober 2014 kondigde men voor de lente 2015 een korte 'solo' tournee door Europa aan.
Cave zou te zien zijn in kleinere zalen (theaters en auditoriums).
Uiteraard waren alle tickets bijzonder snel de deur uit.

"We gaan een unieke show creëren - iets speciaals en buitengewoon", aldus Cave.
Een unieke show kon je het niet echt noemen, iets speciaals en buitengewoon ongetwijfeld wel.

Cave werd voor deze tour vergezeld door 'slechts' 3 Bad Seeds.
Multi-instrumentalist Warren 'The Master' Ellis (gitaar, viool, mandoline, loops), Martyn Casey op basgitaar en Thomas Wydler achter de drums. Cave zelf zou vooral achter de piano plaatsnemen.
Oorspronkelijk zou ook Barry Adamson aantreden maar die was er om voor mij nog onbekende reden niet bij en werd bij aanvang van deze tour vervangen door Larry Mullins.

Zodra Cave het podium opkwam ging hij meteen de toeschouwers op de eerste rijen opzoeken om handjes te schudden. Het leek ernaar dat hij opvallend enthousiast en goedgeluimd was. Tenminste als we even buiten beschouwing laten dat Cave halverwege het concert een smartphone uit iemands handen sloeg
Hij heeft deze meteen wel weer van het podium geraapt en vriendelijk terug gegeven.

Cave nam plaats achter z'n piano en zette zo mee de heerlijk broeierige opener Water's Edge in.

Wat zijn huidige tournee vooral van de vorige onderscheidde, is dat de nadruk wat meer op de ballads kwam te liggen en de zanger wat vaker aan de piano zat om enkele classics in zijn eentje te brengen. Het tweede nummer was er meteen zo één, namelijk The Weeping Song. Magistrale uitvoering.

In 'Red Right Hand' liet de band voor het eerst, maar zeker niet voor het laatst, alle remmen los en hoorden we, naar het einde toe, een vervaarlijke storm opsteken.

Voor het bloedmooie Brompton Oratory plukte hij een dame vooraan uit het publiek om met haar op het podium een slow te dansen terwijl hij zong.

Het langzaam opbouwende en bezwerende Higgs Boson Blues, waarin Ellis voor prachtig repetitief gitaarwerk zorgde, klonk haast ondraaglijk intens en ook de fenomenale gitaarsolo in Mermaids ging door merg en been.

Pianoballad The Ship Song zorgde slechts voor een kort rustpunt in de set want vlak erna kwam From Her to Eternity. Iets minder majestueus en pompeus dan in de versies met de volle bezetting maar nog steeds furieus als een niets ontziende pletwals en tegelijkertijd haarfijn gebracht.

Sublieme sluimerende spanning met Stranger Than Kindness. Het klonk even gedreven als ingetogen.

Enkel een subtiel vleugje basgitaar ondersteunde de voorts enkel op piano gebrachte nummers Love Letter en Into My Arms. Wonderschoon, het werd akelig stil.

Tijdens West Country Girl verliet ik mijn plaats (die trouwens uiterst links van het podium, vlak ertegen was) omdat ik moest plassen en om drank ging Ik bleef onderaan de trap toch even wachten op het volgende nummer en dat bleek een zeer verstandige keuze te zijn. Tupelo werd namelijk aangekondigd. In feite was de ganse avond één immens hoogtepunt maar als ik de nummers afzonderlijk evalueer dan moet Tupelo toch wel de kers op de taart geweest zijn.
Die rauwe pompende bas, verschroeiende uithalen, dan weer 'ingetogen'. Zoiets noemt men perfectie.

Het was een hartverscheurende keuze maar tijdens Black Hair heb ik toch even de zaal moeten verlaten

Net op tijd terug voor The Mercy Seat. Dit bleek de grootste verrassing van de avond te zijn. Enkel Nick Cave en zijn piano. Zeer recent nog is er een gelijkaardige versie verschenen op het live album Live from KCRW. Het had er wel wat van weg maar de versie van gisteren was toch wat sneller gespeeld en naarmate het nummer vorderde werd het almaar gejaagder en beklemmender.
Net niet zo heftig als de uppercut die de 'gewone' versie is maar ondanks het gemis van o.m. de snerpende viool van Ellis en de razende drums van Wydler kwam het aardig in de buurt.

Afsluiter van de reguliere set was Jubilee Street. Voor een laatste (?) keer nog werden door de ganse band alle registers opengetrokken tot een climax van jewelste. Overweldigend en waarschijnlijk het brons van de avond.

Na enkele minuten kwamen ze uiteraard alweer het podium op en de bisronde werd ingeleid met We Real Cool. Zeer goed (die dwarsfluit!) maar wel het 'minste' nummer van hun meesterwerk en zo ook het 'minste' van de avond. Het niveau lag echter zo ontzettend hoog dat het onmogelijk als minpunt kon beschouwd worden.

'You can sing along, but stick to the chorus' grapte Cave alvorens hij God is in the House inzette. En yes indeed.. We wisten al gauw tijdens het concert dat Hij, in de gedaante van The Caveman en z'n band, aanwezig was. Om nog even in datzelfde sfeertje te blijven volgde hierop het al even briljante No More Shall We Part.

Ellis haalde z'n dwarsfluit nog eens boven tijdens het machtige We No Who U R.

Met de rauwe bluesachtige rock n roll van Jack The Ripper riep Cave de geest van Jim Morrison weer tot leven en een fan die helemaal tegen het podium stond ging tekeer als een bezetene.
In het schimmige Up Jumped the Devil bewerkte Cave "a very dangerous instrument' dat, bij nader inzien, gewoon een xylofoontje bleek te zijn. Cave inviteerde iemand uit het publiek om deze op het podium te bespelen maar de man bleek slecht te been te zijn. Hij liet dat zien door z'n 'wandelstok' in de lucht te steken. 'Is that a selfie-stick?' vroeg Nick, waarop Warren Ellis hard begon te lachen. Onmiddellijk hierna excuseerde Cave zich wel. De man in kwestie kon er zelf wel om lachen

Het is bewonderenswaardig hoe fans (vooral vrouwen) hem aanbidden als een soort god.
Een echte magneet, zelfs bij mannen. Hoe hij het publiek bespeelt, het is haast ongezien.
Tijdens het laatste nummer Push the Sky Away klauterde hij (recht gehouden door enkele mensen) over de stoeltjes nog even naar het midden van de zaal om z'n fans nog voor een laatste keer in hypnose te brengen.

Onvoorstelbaar goede show.
Net dat tikkeltje minder of misschien toch dat tikkeltje beter dan de vorige passage (Lotto Arena Antwerpen in november 2013). Tot gisterenmiddag nog het beste concert ooit. Nu weet ik het even niet meer..

Goede review! Informatief en een goed overzicht van de show.

Ik ben vorige week in London bij het concert in the Royal Albert Hall geweest. Dat was in grote lijnen hetzelfde (vergelijkbare setlist, zelfde soort interacties met publiek etc.)

Voor mij was het echter een goede Cave, maar niet op z'n allerbest. De recencist van De Morgen heeft al het werk voor me gedaan, en mijn ervaring prima beschreven in het stukje hier:

Nick Cave en zijn Bad Seeds spelen zelfs op een mindere dag nog steeds het gros van de concurrentie naar huis - maar de lat ligt zo hoog bij hem dat je eigenlijk toch een beetje teleurgesteld de zaal uitstapt als het gewoon goed was.


Link naar de volledige recensie: Nick Cave recensie in De Mo...

Ik heb de show gisteren gezien. Bij momenten toch ergg indrukwekkend. Veel meer charisma als Nick Cave kan je ook niet hebben natuurlijk.
Kan me wel vinden in de beschrijving van sakkiedemus, veel minder in de review van Bart Steenhaut, maar dat heb ik wel meer met die man.

De interactie met het publiek was geweldig bij momenten (over de stoelen lopen, als een messias op 1 van de tribunes gaan staan, dans met een stuk of 20 mensen op het podium (en 1 van de dames binnendoen voor ze het podium kan verlaten), regelmatig zeer gevat reagerend op opmerkingen uit het publiek, ...).
ALleen jammer dat ik redelijk bovenaan zat, en de helft van het concert op de rug van Cave achter de piano heb moeten zien.

Niet gisteren, maar 10 minuten geleden Benjamin Clementine gezien in Tivoli Vredenburg. Betoverd door zijn ingetogen persoonlijkheid in combinatie met een ijzersterk talent voor het maken van muziek. Zelden zo onder de indruk geweest van één man met een piano, af en toe begeleid door een celliste. Dat hij dan ook nog River Man van Nick Drake als toetje speelde, was helemaal de kers op de taart!

Dat was zeker imponerend. In het bijzonder het stuk met die tweede uithaal van de celliste op Nemesis. Echt een fenomeen die man.

Bij Benjamin Clementine - At Least for Now:

Ben net terug van Tivoli. Ongelofelijk goed. De man is een natuurkracht. Wat een stem.

Beste Benjamin,

Mocht je het concert in Tivoli deze avond (die werkelijk geniaal was) ooit op DVD uitbrengen dan ben ik de eerste die hem koopt. Ik stond de eerste nummers met tranen in mijn ogen.....kippevel...

Thank you,

Roland

Maartenn: dank voor het identificeren van 1 van de toegiften. Ik zat me werkelijk suf te piekeren wie het ook al weer was. Mannelijke inmiddels overleden singer/songwriter was m'n associatie - eerste gedachte Jeff Buckley, maar een quick scan leverde geen resultaat. Nick Drake is blijkbaar wat weggezakt, want toen Fleurine een paar jaar geleden Fruit Tree zong, moest ik ook ernstig nadenken.

Schuchtere, rijzige gestalte, blootvoets met een droge, Engels getint gevoel voor humor. Maar, oh boy, wat een vocale capriolen - wat een mogelijkheden met die stem; van een grunt, naar een countertenor/falset, en een bariton in twee regels. Het enkele plastic bekertje dat je hoorde vallen liet je beseffen waarom het goed was dat de bar dicht was.

'Het is voor mij ook de eerste keer dat ik bewust het idee heb kennis te maken met een nieuwe muzikale grootheid zoals er maar weinig zijn geweest'.

Dit schreef ik een maand geleden bij zijn album en dat is nu dubbel en dwars bevestigd voor mij.

Bij Benjamin Clementine - At Least for Now:

Loop ik vlak voor het concert uit het station in Utrecht, wie zie ik daar lopen: Benjamin Clementine.
Even volgen en vervolgens bij de artiesteningang samen op de foto. Geweldig begin van een geweldig concert. Ik hoop nog veel van deze man te mogen horen.

En, sprak ie ook zo binnensmonds als tijdens het concert?

Wat een intens optreden van Benjamin Clementine vandaag bij Tivoli. Ik stond helemaal vooraan waardoor zijn mimiek tijdens de nummers nog beter zichtbaar was. De opener Condolence, Nemesis en de uptempo versie van Adios waren voor mij de hoogtepunten.

Klein smetje waren een paar figuren met een chromosoom tekort die het toch nodig vonden om te gaan flitsen met hun mobieltje. Verder top-avond gehad!

Ik was ook heel blij verrast dat hij River man speelde, zo'n mooi nummer van Nick Drake. Leuk dat jullie er ook allemaal waren. Ik hoorde om me heen opmerkingen als 'fenomenaal' en 'eindbaas'. Iedereen in de zaal was zwaar onder de indruk. Zijn stem vond ik vrij buitenaards en door het spotlicht dat regelmatig een rokerig groenige waas over zijn gezicht haalde, leek hij voor mij soms wel op ET. Bijzondere en charismatische uitstraling. Hij kan echt een grootheid worden. Qua stem zit hij al op het niveau van Nina Simone, alleen weet je nog niet of hij een even indrukwekkend oeuvre gaat opbouwen.