menu

Muziek / MusicMeter Live! / Gisteren ... gezien!

zoeken in:
avatar van Gringo_m
U2 Ziggo Dome wo 9 sept:
Geluid was perfect en de show indrukwekkend.
Het scherm leidt soms teveel af.
Om closeups van de bandleden te zien was het scherm prima en sommige trucjes ("Cedarwood Road" / "Until the End of the World") waren erg mooi maar voor de rest was het scherm te veel/groot aanwezig.
Kwa beleving heeft de show veel weg van de "Zoo" Tour uit de jaren 90 alleen wordt duidelijk dat de nieuwere nummers de show niet kunnen dragen.
Hoogtepunt was voor mij dan ook de reeks "Bullet - Zooropa - Streets".
Al met al leuke avond gehad maar niet de ca € 1,50 euro per minuut waard.

avatar van vigil
net gezien:
China Crisis, De Boerderij Zoetermeer 10 september 2015

Wall of God
African and White
Strength of Character
You Did Cut Me
Autumn in the Neighbourhood
Fool
Best Kept Secret
It’s Too Late (Carol King cover)

Pauze

Tragedy and Mystery
No More Blue Horizons
Arizon Sky
Diary of a Hollow Horse (akoestisch)
Black Man Ray
Wishful Thinking
King in a Catholic Style
Gift of Freedom
Working With Fire and Steel

Christian
Diary of a Hollow Horse

De band bestaat uit de oerleden Eddie Lundon (slaggitaar en zang) en Gary Daly (zang). De twee mannen werden op het podium bijgestaan door 4 muzikanten. Een wat oudere leadgitarist en drie jonkies (zeg begin 20) op bas, toetsen en een vrouwelijke drummer. Het was voor mij de eerste keer dat ik deze band live zag. Dat bleek voor veel meer mensen te gelden want de band was al tientallen jaren niet in Nederland geweest.

Klokslag half negen klom de band op het podium en begon met Wall of God van het Flaunt the Imperfection album, er kwam sowieso veel van dat album voorbij deze avond. Even later kwam ik er achter waarom. Half oktober hebben ze een 30 anniversary optreden waarbij ze het hele album achter elkaar zullen spelen. Verder uiteraard ook veel werk van Working with Fire (waar was Hanna Hanna?) maar ook 2 tracks van het nieuwe album welke alleen nog maar via hun eigen site/fanclub te koop is. Jammer dat ze die niet na afloop van het concert verkochten (over gemiste kansen gesproken) want de 2 nummers (Fool en Autumn in the Neighbourhood) klinken veelbelovend.

Andere verrassing was een cover van Carole King met It's Too Late Baby, volgens zanger Gary Daly waren ze gevraagd (voor goed geld) om een cover te doen dus dat hebben ze dan gedaan. Gary had trouwens de grootste lol en wist met een hoop gezellige opmerkingen en verhaaltjes (in 1984 we played for the first time this song, we we're support act for the Simple Minds, what happened to them?) het publiek aardig te bespelen. Hij speelde soms wel een beetje een te heppie de peppie gay (No i have you Bitches en Thank you Lady's waren opmerkingen die hij richting het mannelijke deel gooide, de bijbehorende bewegingen deden de rest) maar goed misschien is hij wel gewoon heppie, ik sluit het niet uit.

Na Arizon Sky was er ineens een soort storing bij de toetsen en moest de set even stoppen. Aangezien dit niet gelijk verholpen kon worden speelden Gary en Eddie een akoestische versie van Diary of a Hollow Horse. Dit is de laatste jaren standaard de set afsluiter. Dat was nu uiteindelijk ook weer want op het eind kwam deze nog een keer voorbij maar dan nu met de volledige band.

Het geluid was erg goed, de band was prima en het publiek had het naar de zin dus al met al een plezante avond in Zoetermeer.

ThereThere
mooi optreden gisteravond van My Morning Jacket in een goed gevuld Paradiso. Ze blijven een bijzondere band houden met ons landje gezien hun uitgebreide setlist en opener Heartbreakin' man. Hoogtepunten te over: The way that he sings, Compound Fracture, Hopefully, Dondante, Spring, Touch me part 2, Circuital, etcetera. Alleen eeuwige afsluiter OBH hoeft van mij niet meer zo, doe dan eens Lay Low of van mijn part Thank you too!. Maar dit is een minuscuul klein smetje op een verder weergaloos optreden. Jim James heeft geen woord richting het publiek gericht, en zo mag ik het graag horen: speeeelen!

avatar van Martial
vigil schreef:
net gezien:
China Crisis, De Boerderij Zoetermeer 10 september 2015


Ik was er gisteravond ook en heb me best vermaakt en het geluid klonk best goed, alleen jammer dat bij één van mijn persoonlijke favorieten Christian (wat een schitterend nummer is en blijft dat toch) het geluid af en toe wat doordreunde en de technische onderbreking was ook wel een klein smetje, maar ja......

Het "gedrag" van Gary Daly was op sommige momenten best leuk en hilarisch te noemen, maar op het laatst had ik wel van ja nou weten we het wel.

Wishful Thinking kwam helaas niet helemaal goed uit de verf (althans dat vond ik) en dat kwam mede door het niet echt overweldigende stemgeluid van Eddie Lundon in dit nummer.

En waar Hanna Hanna was?
Waarschijnlijk thuis

avatar van vigil
Martial schreef:
(quote)
Ik was er gisteravond ook en heb me best vermaakt en het geluid klonk best goed, alleen jammer dat bij één van mijn persoonlijke favorieten Christian (wat een schitterend nummer is en blijft dat toch) het geluid af en toe wat doordreunde en de technische onderbreking was ook wel een klein smetje, maar ja......


Ja dat klopte er zat een soort brom onder het geluid. Van de andere technische onderbreking had ik verder weinig last, toch wel grappig dat we door dat probleem we nu een extra akoestisch nummer kregen wat je normaal niet had gehad. Hanna miste ik wel, er was een man die ergens aan het begin van de show Hanna Hanna schreeuwde en toen zei Eddie dat ze die eigenlijk wel weer eens moesten spelen, wellicht vanavond in Hengelo maar gister zat er in ieder geval niet in

Leuk dat je er was in ieder geval, mischien heb ik wel naast je gestaan

Ik had een OMD shirt aan en dat was voor een hoop mensen blijkbaar een reden om er een opmerking over te maken. Dezelfde doelgroep waarschijnlijk.

avatar van Martial
Het zou kunnen hoor dat ik je gezien heb, maar naast me gestaan heb je dan niet anders had ik dat echt nog wel geweten door je OMD shirt
Ik stond een beetje in het midden (zijkant links)

Last is een groot woord wat betreft de technische onderbreking overigens, alleen een klein beetje jammer en het was ook niet zo 1,2,3 opgelost, maar ja daar kregen we inderdaad dan een akoestisch nummer voor terug oftewel elk nadeel heeft zijn voordeel zullen we maar zeggen

avatar van freakey
Triggerfinger in Effenaar...
altijd goed... Triggerfinger is natuurlijk een geoliede band en hebben met Maro Goossens een beest van een drummer in huis. Wel vond ik de show zelf wat gekunsteld, soms zelfs beetje aanstellerig (diezelfde Mario Goossens), hebben ze helemaal niet nodig... ik vind eerdere shows van ze memorabeler dan deze... nochtans zeer vermakelijk optreden weer!

avatar van Bonk
Gringo_m schreef:
Al met al leuke avond gehad maar niet de ca € 1,50 euro per minuut waard.


Ik ben afgelopen dinsdag ook geweest en kon me goed vinden in je beschrijving. Ik heb een erg goede show gezien, de beste wat mij betreft van de 4 keer dat ik U2 gezien heb (alle shows sinds de Elevationtour). Ik had echter de mazzel dat ik aan staanplaatsen kon komen, waardoor voor mij het neerkomt op 0,50 euro per minuut. Dat was het zeker wel waard, maar kan me voorstellen dat dat gevoel anders is als je inderdaad de belachelijke prijzen die er ook waren, moest neertellen voor een kaartje.

avatar van Bonk
Gisteren naar Take Root in de Oosterpoort Groningen geweest.

Vorig jaar was ik voor het eerst naar dit knusse en gemoedelijke festivalletje in de Oosterpoort gegaan, met de nadruk op Americana, Roots en Folk, maar waar blues en country ook geregeld om de hoek komen kijken. Dat was vorig jaar zo goed bevallen, dat we het dit jaar ook maar weer een kans gaven. Met de (naar mijn mening) keurige prijs van 40 euro, waarvoor je muziek van 4 uur tot kwart over twaalf voor krijgt, werd de keuze nog wat gemakkelijker. Op 5 plekken in de Oosterpoort treden afwisselende artiesten op. De gemiddelde leeftijd ligt hoog voor een festival. Ik had ook de indruk dat het wat rustiger was dan vorig jaar, maar dat is op de gok.

We begonnen in de kleine zaal bij Danny Schmidt met Carrie Elkin. Man met gitaar en zijn vrouw zingt tweede stem. Later op de avond werden elders de rollen omgedraaid. Het was mij wat te clean. Er werd niet slecht gezongen, maar ook niet bijster goed. Het was te weinig spannend en afwisselend om echt te boeien en deed een beetje aan als dertien-in-een-dozijn kampvuurliedjes. Dus ook voortijdig afgehaakt om al een plekje te zoeken in de grote zaal.

Daar traden Villagers op. Een vijfkoppige band rond Conor O'Brein, met harpist en een drummer die geregeld erg verdienstelijk de trompet voor zijn rekening neemt. Een daadwerkelijk echt prachtig concert. Het ene moment wordt het heel klein gehouden, het volgende moment is het ontzettend intens. Het hele uur dat het duurde, alleen maar genoten. Conor liet horen een goed bereik te hebben en alle muzikanten lieten horen goed te kunnen spelen, maar stelden zich ook allemaal ten dienst van de prachtige liedjes op. Vreemd genoeg liep de zaal leeg tijdens het optreden, want blijkbaar was het niet ieders smaak. Wel erg fijn om te merken dat een zaal ook nog gewoon muisstil kan zijn als dergelijke breekbare muziek gebracht wordt. Echt een fantastisch optreden, dus toen was de avond eigenlijk al geslaagd.

Daarna besloten om te gaan eten in het restaurant (erg lekker!). Op de achtergrond hadden we de prima muziek van David Corley's Wild Connection. Het klonk prima, maar we zaten op te veel afstand om echt een gedegen oordeel te kunnen geven. Toen dat afgelopen was en wij met de laatste happen bezig waren, werd er een brancard de Oosterpoort binnengereden. Achteraf bleek dat David Corley onwel geworden was voor het laatste nummer en omgevallen was. Later kwam het nieuws dat hij op de IC opgenomen was. Een rare gewaarwording, wat het helemaal geweest moet zijn voor de mensen die stonden te kijken. Hopelijk knapt hij snel op.

Overigens heb ik achteraf veel goede verhalen gehoord over Ryley Walker, die dan ook stond te spelen, maar die dus helaas moeten missen.

We hebben nog een stuk van Dawes in de grote zaal meegepikt, maar daar was ik niet van onder de indruk. Het geluid stond te hard. Hij heeft wel een krachtige stem, maar wist niet goed te doseren. Ook de instrumentale stukken waren redelijk, maar te weinig bijzonder om opzienbarend te zijn. Het rockte wel aardig, maar wel wat te veel op één toon en ritme.

We zijn daarna naar de binnenzaal voor Shannon Lyon. Die bleek David Corley goed te kennen, dus dat moet onwerkelijk voor hem geweest zijn om direct te gaan spelen, nadat David Corley mee ging naar het ziekenhuis. Dat was echter niet te merken tijdens het concert. Een troubadour met akoestische gitaar, die werd bijgestaan door een man op elektrische gitaar en een vrouw die tweede stem zong. Nou had die mevrouw, ook qua kleding, geen enkele moeite gedaan om er florissant uit te zien, maar zingen kon ze wel. Shannon ook overigens. Hij was duidelijk schatplichtig aan Townes van Zandt, die hij ook nog aanhaalde. Prima liedjes, waar het heerlijk was om wat op weg te deinen. Maar de afwisseling was ook groot genoeg om boeiend te blijven.

Daarna My Morning Jacket, wederom in de grote zaal. Ik had wel zin in wat steviger werk en ik werd op mijn wenken bediend. Net als ThereThere eerder constateerde in Paradiso, gaven ze hier ook een weergaloos optreden. Intens, geweldige instrumentale stukken, er werd prachtig gezongen door Jim James. ik ging er helemaal in op. Helaas was het te merken tijdens de rustige akoestische stukken, dat het inmiddels later was en was het nu niet meer zo stil, maar dat was slechts een kleine smet. Ook hier werd er geen enkel woord gericht naar het publiek, maar als je zo goed staat te spelen, mis ik dat ook niet. Dat ze geweldige muziek maken wist ik, maar de hooggespannen verwachtingen die ik had over hoe ze het live ten gehore zouden brengen, werden gedurende anderhalf uur meer dan waargemaakt.

Daarna nog een stuk van Con Brio in de foyer meegepikt. Een soulband, die op zich lekker swingende en opzwepende muziek brachten. Maar daardoor ook wel wat raar op zijn plek op een festival als deze.

We vonden het toen ook wel mooi geweest en zijn voldaan naar huis gegaan. Twee fantastische optredens gezien en een erg goede. Volgend jaar gaan we zeker weer en kan liefhebbers van harte dit fijne festivalletje aanraden.

Gisteren voor het eerst U2 live gezien, in de Ziggo dome. Ik ben vooral een fan van het jaren 80 en vroege jaren 90 werk. Comeback-U2 (vanaf all that you...) vind ik wat minder interessant, wegens teveel op safe en de grootste gemene deler mikkend. Het U2 geluid is er nog wel, maar het is geen ontdekkingstocht naar het einde van de wereld meer, meer een appendix na de happy end.

Was onder de indruk. U2 is een stoomwals, met een sterke betrouwbare ritmesectie, een geweldige gitarist, en Bono is Bone. Subtiel doet hij niet echt. U2 begon zeer sterk met een paar harde rockers als The Miracle of Joey Ramone, een schroeiend Vertigo, Out of control, I will follow. Een mooie licht/effect show rond de, voor mij iets minder pakkende, nummers van het laatste album. Een aantal Achtung Baby-nummers die nog altijd geweldig zijn zoals Mysterious ways (met prachtig dansend meisje uit het publiek gehaald), Until the end of the world en ook een paar prachtige oude hits als Where the Streets (een van mijn favoriete nummers, tranen in de ogen), Bad en Pride. U2 is gemakkelijk te bekritiseren en het is tegenwoordig natuurlijk ook een geldmachine, maar als band spelen ze ongeëvenaard strak en groots, daar zie ik geen andere rockband aan tippen. Blij dat ik geweest ben, op een veraffe plek voor € 60 waar ik alles nog zeer goed zag en hoorde, mede omdat ze een podium over de hele zaal hadden en dichter bij stonden dan gewoonlijk. Goed geluid ook in de Ziggo dome.

Respect voor U2, een band die live nog steeds aan de top staat.

avatar van dix
dix
Gringo_m schreef:

Al met al leuke avond gehad maar niet de ca € 1,50 euro per minuut waard.

Gisteren The Delines in W2 gezien, voor minder dan 14 eurocent per minuut.

Sympathieke en buitengewoon goed onderlegde band. Dat het songmateriaal deugt was bekend, maar blijft het op een podium overeind? Amy Boone is een zangeres die qua stem haast met Stevie Nicks kan wedijveren, maar qua podiumpresentatie Astrid Kersenboom in gedachten brengt. Daar kwam bij dat de publieke belangstelling wel heel gering was, en daar leek ze zich wat ongemakkelijk bij te voelen. Ik ook, toen mijn telefoon bij een verstilde passage in de trilmodus schoot, kreeg ik het ongemakkelijke idee dat mijn buurman daardoor uit zijn concentratie gehaald werd.

Doorgaans wordt stilte en aandacht door mij in een zaal ook gewaardeerd, maar ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat The Delines beter tot hun recht komen met wat geroezemoes, glasgerinkel en desnoods ook nicotinewalm als decorum. Toch ben ik blij dat ik gegaan ben. De performance onderstreepte nog eens hoe geweldig Colfax wel niet is, al werden mijn favorieten te weten de opener en de afsluiter niet gespeeld. Bovendien heb ook ik bij de merchandising mijn slag geslagen

wandercats schreef:
Gisteren voor het eerst U2 live gezien, in de Ziggo dome. Ik ben vooral een fan van het jaren 80 en vroege jaren 90 werk. Comeback-U2 (vanaf all that you...) vind ik wat minder interessant, wegens teveel op safe en de grootste gemene deler mikkend. Het U2 geluid is er nog wel, maar het is geen ontdekkingstocht naar het einde van de wereld meer, meer een appendix na de happy end.

Was onder de indruk. U2 is een stoomwals, met een sterke betrouwbare ritmesectie, een geweldige gitarist, en Bono is Bone. Subtiel doet hij niet echt. U2 begon zeer sterk met een paar harde rockers als The Miracle of Joey Ramone, een schroeiend Vertigo, Out of control, I will follow. Een mooie licht/effect show rond de, voor mij iets minder pakkende, nummers van het laatste album. Een aantal Achtung Baby-nummers die nog altijd geweldig zijn zoals Mysterious ways (met prachtig dansend meisje uit het publiek gehaald), Until the end of the world en ook een paar prachtige oude hits als Where the Streets (een van mijn favoriete nummers, tranen in de ogen), Bad en Pride. U2 is gemakkelijk te bekritiseren en het is tegenwoordig natuurlijk ook een geldmachine, maar als band spelen ze ongeëvenaard strak en groots, daar zie ik geen andere rockband aan tippen. Blij dat ik geweest ben, op een veraffe plek voor € 60 waar ik alles nog zeer goed zag en hoorde, mede omdat ze een podium over de hele zaal hadden en dichter bij stonden dan gewoonlijk. Goed geluid ook in de Ziggo dome.

Respect voor U2, een band die live nog steeds aan de top staat.


Kan me hier voor een groot gedeelte in vinden.

Ik had zelfs een kaartje (gewoon via ticketmaster) voor 33 euro. Hoewel ik het makkelijk kan missen weiger ik uit principe 180 euro voor een kaartje te betalen. Had ik (na 1000x verversen) dit kaartje niet kunnen kopen was ik ook niet gegaan.

Hoogtepunten voor mij waren Bad, Until the end of the world, Bullet the blue sky, Mysterious ways en Out of control.

avatar van dix
dix
Fantastic Star !

Ik heb genoten. ?

ThereThere
Bonk schreef:

Daarna My Morning Jacket, wederom in de grote zaal. Ik had wel zin in wat steviger werk en ik werd op mijn wenken bediend. Net als ThereThere eerder constateerde in Paradiso, gaven ze hier ook een weergaloos optreden. Intens, geweldige instrumentale stukken, er werd prachtig gezongen door Jim James. ik ging er helemaal in op. Helaas was het te merken tijdens de rustige akoestische stukken, dat het inmiddels later was en was het nu niet meer zo stil, maar dat was slechts een kleine smet. Ook hier werd er geen enkel woord gericht naar het publiek, maar als je zo goed staat te spelen, mis ik dat ook niet. Dat ze geweldige muziek maken wist ik, maar de hooggespannen verwachtingen die ik had over hoe ze het live ten gehore zouden brengen, werden gedurende anderhalf uur meer dan waargemaakt.


Wat een band he Bonk? Leuk om te lezen dat het optreden in Groningen ook zo goed was! Hoewel de meningen daarover verschillen. Kindamuzik sabelt het optreden bijvoorbeeld compleet neer...
Hoewel het concert in A'dam langer duurde, vind ik songkeuze in Groningen weer wat smaakvoller. Golden, Knot comes loose, At Dawn, Bermuda Highway (als opener). En niet met OBH eindigen, maar met Circuital! Geweldig!
Op de Facebook pagina van MMJ staat trouwens nog een mooie foto van Groningen, gemaakt door Carl Broemer. Deze gasten maken er echt een uitje van.

avatar van Brunniepoo
dix schreef:
Fantastic Star !

Ik heb genoten. ��


Iets minder van The Velvet Trail had wel gemogen en ik baal er enorm van dat Torch niet gespeeld is, maar verder was het zeker een prima optreden.

avatar van aERodynamIC
dix schreef:
Fantastic Star !

Ik heb genoten. ��

Hier nog eentje. De setlist was net nog even leuker dan in de UK met toevoeging van Tears Run Rings en Something's Gotten Hold of My Heart en het nummer My Heart's Come Home met Baby Dee was schitterend (vind ik toch al zo'n mooi nummer). Hij was sowieso erg goed bij stem.
De band blijft wat amateuristisch helaas maar dat neemt niet weg dat ik er van genoten heb.

My heart's come home Marc Almond and Baby Dee - YouTube

avatar van Don Cappuccino
De Incubate-maandag: EF, Sun Kil Moon en Alcest (Dudok/Theaters Tilburg)

De kaartjes voor de Incubate-maandag kocht ik vrij ''last minute''. Ik had de dag al eerder op het oog, maar baalde toen enorm van het late (vooral doordeweeks) tijdstip voor het concert van Alcest (23:30-0:30), omdat ik de dag daarna vroeg college had. Maar ja, daar had ik even maling aan.

Mijn avond begon met het Zweedse post-rockgezelschap EF in Dudok. Op plaat is het lekker sfeervolle muziek die vrij braafjes blijft, live was het echt veel beter. De vocalen waren opvallend goed, het geluid was ontzettend helder en intens en de podiumpresentatie van de heren was ook enorm energiek. Dat had van mij wel langer mogen duren dan drie kwartier.

Daarna op naar Sun Kil Moon in het theater. Nou, Sun Kil Moon, het was gewoon Mark Kozelek met een fenomenale soloshow. Kozelek nam me anderhalf uur mee in zijn fascinerende verhalen die ongelofelijk persoonlijk zijn met prachtige stemmige gitaartokkels, met een lach en een traan. Ik wist dat zijn humeur vrij wisselend kan zijn op het podium, maar gisteren was Kozelek ontzettend goed gehumeurd met zelfs een aantal grappen. De set was vooral op Benji gericht, met als absoluut hoogtepunt Carissa. De show die het meeste een indruk op mij achterliet van de avond.

Toen sloot ik af met Alcest. Eindelijk ging ik ze live zien. Gewoon een ontzettend goed optreden met een mooie balans tussen de verschillende albums, niks op aan te merken. Van Souvenirs... werden er twee nummers gespeeld, hetzelfde met Écailles De Lune en ook twee tracks van Les Voyages De L'Ame. Ook Shelter kreeg twee tracks, en met Délivrance werd het optreden na een uur heel erg mellow en dromerig afgesloten.

avatar van notsub
The Theater Equation in Rotterdam.

Het album The Human Equation van Ayreon werd tot leven gebracht in het Luxor Theater. Wat een show! Decor, kostuums en regie zaten heel goed in elkaar. De band stond als een huis en omvatte een strijk- en blaassectie. Dan was er een koor, dat echt wat toevoegde aan sfeer en klank. Qua zang was het sowieso de overtreffende trap. De solisten waren stuk voor stuk uitblinkers. Het acteerwerk was ook dik in orde. James LaBrie blijkt dit werk voortreffelijk aan te kunnen en vormde de spil van het verhaal.De uitvoering stond van begin tot eind als een huis en de surprise aan het einde maakte het helemaal compleet. Dit was iets waar je over 10 jaar nog over napraat, geweldig.

avatar van Brunniepoo
notsub schreef:
The Theater Equation in Rotterdam.


Voor een amateurproductie vond ik het verrassend goed, al bleef het in essentie toch wel een concert met acteerwerk. Prima band, met helaas wat weinig ruimte voor de verschillende bandleden om echt op de voorgrond te treden. Vocaal was het erg sterk, waarbij ik met name erg te spreken was over Eric Clayton, en dat Epic Rock Choir was echt gaaf. Die mogen wat mij betreft doorgaan.

Die surprise hadden ze overigens wat mij betreft achterwege mogen laten.

avatar van Bonk
Gisteren ook the Theater Equation gezien in het Nieuwe Luxor in Rotterdam.

Ik ben nog steeds overweldigd en weggeblazen. Waar ik van tevoren nog bang dat het op het podium toch tegen zou kunnen vallen, omdat het te veel zou kunnen zijn en dat de subtiliteiten weg vielen in de bombast, bleek deze vrees geheel onterecht.
Wat een belevenis! Want dit was veel meer dan een concert alleen. Ik kan me prima in notsub zijn beschrijving vinden, maar ondertussen is het ook moeilijk om het goed onder woorden te brengen. Ook ik vond dat alles klopte. Er stond een geweldige band, maar ik heb ook nog nooit zo veel vocale pracht bij elkaar op een podium gezien. Ondanks dat deze mensen nauwelijks met elkaar samen gespeeld en gezongen hadden, waren ze erg goed op elkaar ingespeeld en klonk ook de samenzang perfect. Zelfs qua timing klopte het bijna voortdurend.

Eén van de mooiste muzikale ervaringen ooit van mij! We hebben het hier over tien jaar inderdaad nog steeds over en misschien over twintig jaar ook nog wel.

avatar van sakkediemus
Eergisteren Pink Floyd-legende David Gilmour gezien in de König Pilsener Arena in het Duitse Oberhausen.
Zonde dat het Belgische en het Nederlandse publiek (weer) werden overgeslagen maar voor ons was het gelukkig maar een kleine 2 uur rijden. Achteraf gezien zou ik zelfs naar eender waar in Europa zijn gereisd om dit te kunnen meemaken. Wat een ongelooflijk goed concert, zelfs ondanks enkele mindere momenten. Het niveau lag vaak zodanig hoog, buitengewoon hoog zelfs, dat die er nauwelijks toe deden.

Deze korte tournee staat in het teken van Gilmour's nieuwe album Rattle That Lock.
Het vorige album, On An Island, dateert net zoals de laatste tour alweer van 9 jaar geleden.

Ongetwijfeld zou er dus veel nieuw materiaal aan bod komen. Op 3 nummers na werd de ganse plaat, die de dag voordien z'n Europese release had, gespeeld.
Uit On An Island werden 2 nummers gebracht, voorts bestond de setlist voor ruim de helft uit het oeuvre van Pink Floyd.

Het concert kende een vrij sterke start met de eerste 3 nummers van Rattle That Lock.
Het instrumentale 5 A.M., de titelsong en Faces of Stone.

Als eerste voltreffer volgde het wondermooie Wish You Were Here van Pink Floyd.

Zwak momentje in de volgende 10 minuten met A Boat Lies Waiting en The Blue uit On An Island.
Gelukkig was dat het enige echte mindere moment.

De studioversie van Money is geen persoonlijke favoriet (wel een zeer goed nummer maar PF heeft er zo veel betere) maar de live versie daarentegen was werkelijk om van te smullen.
Eerste keer ook denk ik dat de verbluffende visuals op het grote cirkelvormige videoscherm achter de band geprojecteerd werden.

Met Us and Them heb ik nog iets 'minder' dan met Money. Hoewel geen favoriet, toch een sterk nummer en in deze live uitvoering nog een stuk beter.

Tijd om er nog eens een nieuwe tussen te gooien. In Any Tongue, zowat het beste nummer van de nieuwe plaat. Stond als een huis in de set.

Deel 1 werd afgesloten met het magistrale High Hopes. Eén van de hoogtepunten van de show. Onwaarschijnlijk goed.

Na de pauze volgde Astronomy Domine, het oudste nummer in de set. De band ging echt tekeer en dan waren er die waanzinnige lichteffecten en visuals waar je amper naar kon blijven kijken. Best vermoeiend maar niet minder dan geniaal.

Weergaloos waren favorieten Shine On You Crazy Diamond gevolgd door Fat Old Sun. Beste gitaarsolo na Comfortably Numb! Samen met High Hopes de 3 hoogtepunten tot nu toe.

Zeer blij met de keuze van Coming Back to Life. Werkelijk prachtig!

On An Island stond net zoals In Any Tongue als een huis in de set.

Rokerige nachtclubjazz met het nieuwe The Girl in the Yellow Dress. Niet slecht maar zeker niks bijzonders.
Nieuwe single Today kon ermee door.

Subliem gitaarspel alweer in Sorrow. Moet zowat de beste intro ooit zijn.

Reguliere set werd afgesloten met Run Like Hell. Goed, maar van het vertrouwde werk was dit toch wel de minste.

De bisronde bestond vervolgens uit Time, Breathe (reprise) en Comfortably Numb.
Het ging van fantastisch naar beyond this world. Magisch, fenomenale finale met de Comfortably Numb gitaarsolo. Het strafste dat ik ooit heb gezien/gehoord.

Het geluid in de zaal, een kleinere plaatselijke equivalent van het Antwerpse Sportpaleis, zat gelukkig zeer goed.
Gilmour was bijzonder goed bij stem en zijn gitaarspel is het beste dat ik ooit ervaren heb. Fantastische muzikanten ook in de band met o.a. Phil Manzanera (ex- Roxy Music) maar jammer genoeg zonder de helaas overleden Richard Wright.
Op een 3-tal nieuwe gezichten na zou dit dezelfde band geweest zijn als die van de vorige tour.

Roger Waters zag ik tweemaal, 1 keer in 2006 op het Arrow Rock festival in Lichtenvoorde, Nederland met z'n Dark Side of the Moon tour en 2 jaar geleden met The Wall in Werchter. Grandioze concerten maar dit ging voor mij toch nog een heel stuk verder.

Een mooie derde plaats in mijn top 10 van beste concerten.

En voor de geïnteresseerden de setlist:
David Gilmour Concert Setlist at König-Pilsener-Arena, Oberhausen on September 19, 2015 | setlist.fm

avatar van Leptop
Brunniepoo schreef:
(quote)


Voor een amateurproductie vond ik het verrassend goed, al bleef het in essentie toch wel een concert met acteerwerk. Prima band, met helaas wat weinig ruimte voor de verschillende bandleden om echt op de voorgrond te treden. Vocaal was het erg sterk, waarbij ik met name erg te spreken was over Eric Clayton, en dat Epic Rock Choir was echt gaaf. Die mogen wat mij betreft doorgaan.

Die surprise hadden ze overigens wat mij betreft achterwege mogen laten.


De surprise was juist de kroon op het werk! Geweldig!

Verder ben ik het eens met je, maar Clayton was niet altijd lekker ingemixed qua volume.

avatar van Von Helsing
Afgelopen vrijdag naar Lacrimosa geweest in de Turbinenhalle te Oberhausen (Duitsland). Om stil te staan bij hun 25 jarige jubileum gaven ze afgelopen weekend twee concerten, waarvan de eerste dus in Oberhausen.

De club was goed gevuld, naar ik schat ongeveer 800 man. Chronologisch ging het duo door hun imposante oeuvre. Beginnend met hun synth/gothic debuut en eindigend met een tweetal nieuwe composities waren de 3,5 uur toch snel omgevlogen.

Een mooi optreden van een sympathieke band.

Setlist:
Seele in Not
Der letzte Hilfeschrei
Tränen der Sehnsucht
Reissende Blicke
Alles Luge
Crucifixio
Flamme im Wind
Schakal
Stolzes Herz
Not Every Pain Hurts
Alleine zu Zweit
Halt Mich
Der Morgen Danach
Liebesspiel
Durch Nacht und Flut
Malina
Kelch der Liebe
Alles unter Schmerzen
Feuer
Ohne Dich ist Alles Nichts
Irgendein Arsch ist immer unterwegs
Rote Sinfonie
Kaleidoskop
Keiner Schatten Mehr
Encore:
Revolution
If the World Stood Still a Day
Lichtgestalt
Encore 2:
Copycat
Keiner Schatten Mehr (once again)

De volgende ochtend de trein gepakt om vervolgens te aan te komen in Balve (Sauerland) waar Prophecy Fest gehouden werd. De eerste twee bands helaas moeten missen daar het al begon om 12:00 en wij ook nog onze tent moesten opzetten.

De locatie (Balver Höhle) zelf is een grot die dienst doet als club.

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/5/52/Balve-BalverHoehle1-Asio.JPG

Programma zag er als volg uit:
Crone: 12:00 - 12:45
Lifelover: 13:15 - 14:30
Amber Asylum: 15:00 - 16:15
Camerata Mediolanense: 16:45 - 18:00
Darkher: 18:30 - 19:15
Empyrium: 19:45 - 21:00
Tenhi: 21:30 - 23:00
Vemod: 23:30 - 0:45

Wöljager - reading "Münsterländer Sagenwelt“.

Een hoop darkwave, avantgarde metal en atmosferische muziek. Zeer zeker een aanrader. Volgend jaar in juli zoals aangekondigd.

avatar van likeahurricane
Sufjan Stevens in Carre


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=TDlCiUQ_N-c?list=PLKJV0v0bVdT_yDR_ahLoBa2sFaOvoAIqH

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van sq
sq
Gisteren bij Sufjan Stevens + Basia Bulat, Carré

Geweldige avond gehad. Het begon er al mee dat ik pas voor het eerst in Carré was. En behalve het mooie en het historische is vooral ook het comfort wel iets dat voor mij steeds meer meetelt bij een avondje uit: zowel bij brengen als halen van de jassen hoefde ik niet te wachten, personeel is hulpvaardig en alom aanwezig, de wijn is echt lekker (en waarom is dat eigenlijk vaak zo slecht als je uitgaat?) en heb ook gezien dat als je vantevoren even nog iets eten dat dat daar ook erg goed kan.

En we konden het goed zien van rij 4 van binnenste ring. Voorwaardelijk dus al een topavond.

Dan blijkt ook nog eens dat het voorprogramma, de mij onbekende Basia Bulat, verrassend goed is. Stem is wat vlak, maar haar gevarieerde instrumentale begeleiding (op een gitarist na allemaal door haarzelf) maakt de liedjes tot echt goede popfolk songs. Er zit geen niemendalletje tussen, of het moet de Leonard Cohen cover zijn (vond ik het minste nummer). Prominent in de begeleiding is haar 'autoharp' (dat moest ik even opzoeken) en dat gaf de toepasselijke songs een warm geluid. Het slotnummer was indrukwekkend vooral omdat ze het onversterkt zong. Ik zit te denken of ik betere voorprogramma's heb gezien dan deze, maar er schiet me zo even niet snel iets te binnen van de laatste tijd. De belevenis blijft me extra bij want in de aansluitende pauze kwam ik haar tegen tussen het publiek en natuurlijk heb ik haar even bedankt (en later gesigneerd CD'tje gekocht ook natuurlijk).

En dan de grootmeester zelf. Sufjan heeft dit maal een klein gezelschap bij zich, waarvan de zangeres en de multi-instrumentalist met het Hindoe-Yogi kapsel me als uitstekend zijn bijgebleven. De set begint ingetogen, met stukken van de laatste CD. Iets te rustig, vind ikzelf, het duurt even voordat ik erin zit en dat valt me eerlijk gezegd een beetje tegen. Het is echt wel ok, maar de voorgaande 3 Sufjan concerten was ik vanaf de eerste toon in volledige vervoering en dat was nu dus niet zo. Album Carrie & Lowell wordt geduldig gebracht, zonder al teveel poespas; aan het eind worden nummers een beetje opgeleukt, maar het optreden blijft aanvankelijk vrij basic. 'Fouth of July' is het nummer waarbij het voor mij omslaat: Sufjan's zang lijkt ineens wat indringender en instrumentaal wordt het ook wat zwaarder aangezet; hij is toch op zijn best als hij in songs zowel het melancholische als de zijn zo typische barokke begeleiding kan brengen. Is dat overigens al eens opgeschreven? Wat bedoel is dat Sufjan zijn eigen geluid heeft waarbij alle tijdsruimte gevuld is met dwarreltjes en andere elektronica, maar anders dan een 'wall of sound' is dit meer een gordijn dan een muur. Enfin; van mij mocht hij nog wel 100 keer 'We're all Gonna Die' zingen; prachtig!
Vanaf dat moment was alles mooi, en na de titelsong Carrie & Lowell en nog een nummer of wat volgde - totaal onverwacht voor mij - Vesuvius. Ik dufde er bijna niet op te hopen. Sinds het concert in Eindhoven 2012 is dat een van mijn absoluut favoriete Sufjan nummers. Minder sensationeel dan toen, maar wat een heerlijk gevoel dit nog eens live te horen. Blue Bucket of Gold is de laatste van de set en wordt gevolgd door een lang instrumentaal stuk, dat op mij een hypnotiserende uitwerking heeft. Van een minimalistisch new-age geluid verandert het zeer geleidelijk in een psychedelische orgie die qua bombast met Emmerson, Lake & Palmer kan wedijveren (ik zag de vergelijking met ELP ook op twitter gemaakt en anders had ik het misschien niet durven op te schrijven). Een fantastische finale zo.

Met de toegift worden we verwend met "To Be Alone With You", en een mooie "John Wayne Gacy, Jr" (had ik nog nooit live gehoord). Slotnummer "Chicago" ook mooi, maar had misschien toch ook wel iets anders mogen zijn. Gemiste nummer waar ik nog op had gehoopt: "My Redeemer Lives" (van The Welcome Wagon). Prima extra toegift zou dat gewest zijn.

Samenvattend; heerlijk concert, maar voor mij toch niet bij de top 3 van dit jaar.

avatar van Norrage
Prachtig was het. Kort verslagje van de donderdag:

----

Na in april (met veel moeite vanwege de knotsgekke voorverkoop) kaartjes te hebben gekocht, was het gisteren (en eergisteren) dan eindelijk zover: Sufjan Stevens in het Carré. En we waren niet de enige, onder andere Blaudzun, Youp van 't Hek, Nico Dijkshoorn en Spinvis zijn gespot. Maar daar ging het uiteraard niet om: het was vooral heel erg interessant hoe Sufjan het zeer ingetogen maar prachtige Carrie & Lowell ten gehore zou brengen.

Sufjan Stevens deed dat vrijwel net zo ingetogen als op album, maar een backing band van 4 multi-instrumentalisten en vocalisten vulde de nummers van die plaat bij vlagen op fenomenale wijze aan. Zo werd de krachtige elektronische overgang in Should Have Known Better live een nóg prachtigere en bijna epische overgang, en werd het slotakkoord van het album Blue Bucket Of Gold live een ongekende freejazz/postrock explosie. Stevens had deze mix van hard en zacht niet beter kunnen doen. Perfect wisselden de intieme nummers, die hij ook live klein hield, zoals No Shade In The Shadow Of The Cross, de krachtigere nummers af, en van de eerste tot de laatste seconde hield hij het publiek in zijn greep. Fantastisch waren ook de nummers van eerdere albums: het meest imponeerde nog het krachtige Vesuvius, dat voor Blue Bucket alvast een post-rockend voorproefje gaf. Maar toch ook vooral de toegift was van ongekende klasse. Alsof Stevens hier eindelijk de lasten van zich af had gegooid, sprak hij toen hij terugkwam ineens het publiek uitgebreid toe, speelde maar liefst 7 nummers op intieme wijze, waaronder 3 persoonlijke favorieten: Holland, Casimir Pulaski Day en Chicago waren net zo goed als ik al jaren had gehoopt dat ze zouden zijn.

Sufjan Stevens toonde in Carré aan bij de meest artistieke, bijzondere en imponerende artiesten van zijn generatie te behoren. Een van de mooiste concert-momenten die ik heb mogen meemaken.
Pat-sounds: Concert Sufjan Stevens, Carré (2015-09-24) - pat-sounds.blogspot.nl

avatar van Hedser
Ik was woensdag bij Sufjan Stevens, maar als ik die setlist van donderdag bekijk word ik toch wat jaloers. Een toegift van zeven nummers, en wat voor één.

avatar van Gretz
Ja, had op een mooie toegift gehoopt maar deze overtrof alle verwachtingen! Zo blij dat Casimir Pulaski Day gisteren wel gespeeld werd. En The Dress Looks Nice on You! Voor To Be Alone with You was dan helaas weer geen ruimte meer, net als voor de clown.

avatar van Edgar18
Hedser schreef:
Ik was woensdag bij Sufjan Stevens, maar als ik die setlist van donderdag bekijk word ik toch wat jaloers. Een toegift van zeven nummers, en wat voor één.

De reguliere setlist was daarentegen woensdag weer iets uitgebreider. En John Wayne Gacy Jr. vond ik zo tof dat ik toch de woensdag verkies. Dat komt ook wel omdat de setlist van donderdag erg veel overeenkomsten vertoond met de eerdere show van Sufjan die ik tijdens deze tournee al heb gezien.

avatar van Gretz
Norrage schreef:
En we waren niet de enige, onder andere Blaudzun, Youp van 't Hek, Nico Dijkshoorn en Spinvis zijn gespot.

Haha, Youp van 't Hek ook nog zien zitten in het café waar ik na afloop was.

Gast
geplaatst: vandaag om 18:13 uur

geplaatst: vandaag om 18:13 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.