Sufjan 2x kunnen zien, en dan niet kort na elkaar en wel met twee behoorlijk verschillende sets is eigenlijk nog wel het mooiste. Hoop dat hij snel terugkomt en dat ik dan ook een set mag aanschouwen met meer ouder werk.

Dat geldt voor mij ook hoor Gretz. Sufjan betoverd me iedere keer weer en ik heb zelfs nog even overwogen donderdag nogmaals te gaan (ik kon nog aan een kaartje komen). Een tour met veel oud werk lijkt me ook bijzonder gaaf om nog een keer te zien.

Mijn ervaring met back-to-back avonden naar dezelfde artiest is wel dat de tweede avond eigenlijk altijd minder speciaal is. Het is geen straf om een briljante artiest de dag erna weer te mogen zien, maar de tweede keer mis je dan toch een beetje de magie van de eerste avond. Bij veel artiesten is de set dan ook nog eens exact hetzelfde waardoor je ook weinig tot geen verrassingen meer hebt. 3x gedaan intussen en alleen bij de optredens Arcade Fire kon ik echt zeggen dat ik enorm blij was dat ik ze direct weer zag. Maar die speelden in het Sportpaleis dan ook een 2x zo lange set als de avond ervoor op Pinkpop.

Kan het zeker waarderen dat artiesten zoals Sufjan in een tour regelmatig variëren met de setlist. Dat maakt het een stuk leuker om meerdere keren te gaan.

Austra was trouwens ook een fijn voorprogramma, hoewel zij niet helemaal op hun plek waren in (een volledig seated) Carré waar niemand de mogelijkheid om te dansen.

(Copypaste van Facebook)

Sufjan Stevens gisterenavond in Carré was een bijzonder hoogtepunt in het rijtje concerten dat ik intussen heb mogen bezoeken. Hij bracht ons 120 minuten lang magie, maar ik zou de man tekort doen als ik het enkel bij deze woorden zou laten.

Tijdens het optreden had ik voortdurend tranen in mijn ogen van ontroering, van blijdschap dit mee te mogen maken, maar tevens van verdriet om wat er afgelopen week is gebeurd. Op dit moment kan ik me dan ook geen betere troostbrenger inbeelden dan deze bijzondere muzikant uit Michigan.

De gevoelens van hoop, liefde, verdriet, angst, pijn en eenzaamheid die in Stevens' songteksten en arrangementen verweven zijn allemaal zo geloofwaardig en navoelbaar. Zijn (bij vlagen zeer) persoonlijke overpeinzingen hebben een zodanig universeel karakter dat je er jezelf moeiteloos mee kunt identificeren. Er is niemand die mooier en rijker kan verhalen over de schone en de lelijke kanten van zowel het leven als de dood.

In een groter geheel vertelt Sufjan ons bovendien dat het leven een geschenk is en dat we dus bovenal gelukkig moeten zijn dat we überhaupt mogen leven. In zijn oeuvre leert hij ons nadenken over de onvermijdelijke vergankelijkheid van alles, want deze tijdelijkheid is nu eenmaal inherent aan het leven en vroeg of laat worden we er allemaal mee geconfronteerd. Hoe we als mensen met dit gegeven omgaan is min of meer bepalend voor ons hele leven. Daarin kan iedereen kan zijn of haar eigen keuzes maken.

Voor mij persoonlijk is het belangrijk om zo af en toe bij stil te staan bij dit soort levenskwesties. Zelf zie ik het leven als een aaneenschakeling van gelukkige en minder gelukkige momenten. Als het even tegenzit kunnen een hoop ongelukkige momenten zich achter elkaar opvolgen, maar dat is altijd nog beter dan helemaal niets (lees: niet bestaan). En negatieve gebeurtenissen kunnen ook een positieve kant hebben. Deze gedachten heb ik mijn achterhoofd als ik even moeite heb om dingen te kunnen relativeren.

Zouden we in een ideale(re) wereld niet allemaal ontzettend dankbaar zijn voor de schaarse tijd die ons gegeven is? Ik denk het wel. De kracht en de schoonheid van het leven zit hem zeker voor een deel in het feit dat alles en iedereen op enig moment vergaat.

"Well you do enough talk
My little hawk, why do you cry?
Tell me what did you learn from the Tillamook burn?
Or the Fourth of July?
We’re all gonna die"

— Sufjan Stevens - Fourth of July (althans zijn interpretatie van de post-mortum woorden van zijn moeder).

"Well I suppose a friend is a friend
And we all know how this will end"

—Sufjan Stevens - Death with Dignity

ah, hier staan de Sufjan belevingen.



Ik heb het ook back to back mogen zien, omdat ik via contacten makkelijk kaarten kon reserveren (en daarmee op de elitbank plaats mocht nemen zo leek het. Ik zat tussen de recensenten, theaterdirecteuren, VPRO bazen en de zogenaamde professor van de top2000) en ik was de tweede avond beduidend meer onder de indruk. Dat was voor mij de show van het jaar, de woensdag top5/top10, beetje afhankelijk wat ik de rest van het jaar nog voor mijn kiezen krijg.

Ik vond Sufjan de tweede avond beter bij stem, zijn geluid beter afgesteld en de uitgesponnen versie van Blue bucket of gold leek een mooiere overgang te hebben. En dat er donderdag geen waardeloos voorprogramma was hielp ook wel mee (al heb ik Austra ook wel beter gezien en dat werk toch fijner als ze haar twee dames i.p.v. de band meeneemt).

Maar wat een vakman, wat een artiest, wat een mooie muzikale porno, wat een mooie zaal en wat een mooie setlist.

Daar sluit ik me helemaal bij aan. Ik was er afgelopen woensdag bij in Carré, en het was een heel andere beleving dan in Dublin eind augustus. Het is zo'n veelzijdige muzikant!

Ten Years After in P60 te Amstelveen.
Verrassend goed concert. Voor een redelijk gevulde (ca. 150 bezoekers) maar enthousiste zaal speelde deze band die al sinds de jaren 60 bestaat en bekend is van een geweldig optreden op Woodstock een soort best of.
De band was een soort van 3 oude wolven en een jonge hond.
Van de oorspronkelijke band speelde Rick Lee (70 jaar) op drums en Chick Churchill (69 jaar) op toetsen. Daarnaast hadden ze een bassist, Colin Hodgkinson, die ook binnen de leeftijdscategorie valt.
De grote man is de gitarist, mondharmonica speler en zanger Marcus Bonfanti (33 jaar).
Wat een geweldige gitarist is dit. Duidelijk dat wijlen Alvin Lee zijn talenten vanuit de hemel aan deze jonge man gegeven heeft.
Hits als Here me Calling, Love Like a Man, One of these Days en als toegift I'm Going Home, waarin op sublieme wijze een aantal nummers van Elvis Presley verwerkt zaten sloot men af met Choo Choo Mama. Een veel beter concert dan vooraf door mij was verwacht. Binnenkort weer in Nederland te bewonderen (den Helder). Na twee uur kwam er een einde aan dit prima optreden.
Na afloop met de heren kunnen praten. Volgend jaar komt er een nieuw album uit.

Setlist:
- Sugar the Road
- One of these Days
- I'm Going On
- Hear Me Calling
- I'd Love to Change the World
- Me & My Baby
- Working on the Road
- Colin's Thing
- 50.000 Miles Beneath My Brain
- The Hobbit
- Love Like a Man
- Standing at the Station
- I Say Yeah
- Good Morning Little Schoolgirl
- Help Me Baby

Toegiften:
- I'm Going Home
- Choo Choo Mama

Website: www.ten-years-after.co.uk

Gisteren Steven Wilson in de Royal Albert Hall mogen zien. Prachtige zaal natuurlijk, en tot mijn verbazing niet helemaal uitverkocht. Enfin, gisteren was de 'Hand. Cannot. Erase'-avond, een relatief reguliere avond met nagenoeg dezelfde setlist als in de rest van de tour. Vanavond is de speciale avond met een totaal andere setlist met meer 'obscuur' werk.

Begonnen werd met het nieuwste pareltje van Wilson Hand. Cannot. Erase. Net zoals eerder dit jaar ondersteund door prachtige beelden. Het geluid was stukken beter dan de vorige keer dat ik in RAH was bij het laatste concert van Porcupine Tree, ook beter dan SW in Tivoli afgelopen februari (of maart?) waar ik het af en toe nogal een brei vond worden. Niet te luid en alles mooi uitgebalanceerd, al hadden de drums wat meer naar voren mogen komen. Tijdens de performance van HCE verder weinig verrassingen, je kon merken dat de heren dit materiaal al wel vaker hadden gespeeld. Nog even een aparte vermelding voor gitarist Dave Kilminster, die ik langzamerhand toch liever zie spelen dan Guthrie Govan, of is dat vloeken in de kerk? Zijn solo's gaan door merg en been, meer dan die van Govan.

Bij het nummer Routine, waar Wilson zich in alle voorgaande concerten nog moest verontschuldigen omdat zangeres Ninet Tayeb niet aanwezig was, hoefde hij dat nu niet. Voor het eerst ooit zong Ninet Routine live. Ondanks wat schoonheidsfoutjes van haar kant (zenuwen?) was dit prachtig. Wat een stem. Overigens wel jammer dat ze bij de epic Ancestral niet meer het podium opkwam, want ook daar speelt ze in het album een weliswaar kleinere maar voor mij erg belangrijke rol.

Na een korte pauze kon deel twee van het concert beginnen. Wilson begon met een praatje waarin hij vertelde dat ze nu een nummer gingen doen die ze nog nooit eerder gespeeld hadden en ook nooit hadden verwacht ooit live te spelen, of überhaupt live te kunnen spelen. Mikael Akerfeldt kwam vervolgens het podium op en het publiek wist al hoe laat het was: Drag Ropes! Blijer kun je mij niet maken, wat een bijzondere performance, ondersteund door de prachtige animatie van Jess Cope (later ook nog even het podium opgebracht). Eén van de (vele) hoogtepunten van de avond. Heerlijk mellow en die prachtige zangpartijen! Verder een voor de laatste tijd reguliere set met veel Porcupine Tree, het op een nieuwe EP te verschijnen (lange) nummer My Book of Regrets en het prachtige The Sound of Muzak voorafgaand aan één van mijn favorieten: The Raven That Refused to Sing.

Al met al een geslaagde avond waarin Wilson erg ontspannen oogde en helemaal in zijn element was, de band erg op elkaar ingespeeld leek en de speciale gasten het gouden randje toevoegden. Vanavond deel twee, gaat dit nog overtroffen worden?

Mooi verslag sp00kjj. Uit de laatste zin krijg ik de indruk dat je vanavond ook weer van de partij bent. Zou het wel waarderen als je dan weer zo'n prachtige recensie zou schrijven.

En verder ben ik helemaal niet jaloers hoor, twee avonden Steven Wilson in de Royal Albert Hall met een obscure stylist. Hoe kom je erbij?

Nu lijkt een avond met een obscure stylist me ook wel interessant, maar ik bedoel hier natuurlijk setlist.
Automatische spellingscorrectie heeft ook wat nadelen...

Bedankt Bonk! Ben dinsdagavond inderdaad weer geweest. Nu pas wat tijd een verhaaltje te schrijven. Het optreden van maandag werd niet overtroffen, met name door de toch wat tegenvallende setlist (of stylist, zo je wilt). Wilson kondigde met veel bombarie aan dat het dus een obscure setlist zou worden voor de oude garde én dat het een totaal ander optreden zou zijn dan maandag; geen van de twee was waar. Te hoge verwachtingen geschept m.i.

Na een verrassend goed voorprogramma verzorgd door Matt Berry and the Maypoles wordt Bass Communions Cenotaph ingezet en krijgen we een introductie vergelijkbaar met die van de GfD-tour, ook met dezelfde beelden (zie GfD-dvd of Bluray) en ook het zelfde openingsnummer: No Twilight Within the Courts of the Sun.

Vervolgens wordt Shesmovedon ingezet, één van mijn favoriete nummers van Porcupine Tree. De backing vocals van Nick Beggs in het refrein doen nauwelijks onder voor die van Chris Maitland, voeg daar de afsluitende gitaarsolo aan toe en de performance staat als een huis.

Dan verwacht je dat die lijn wordt doorgezet, maar dat gebeurt niet. Als Ninet het podium weer opkomt hoop ik stiekem op Significant Other, hoe gaaf zou dat zijn?! Maar gewoon Routine, opnieuw, nu overigens wel foutloos gezongen. Ook Home Invasion en Regret #9 worden weer gespeeld, maar dan samen met de vertrouwde Guthrie Govan in plaats van Kilminster.

In de encore komt Gavin Harrison het podium op om The Sound of Muzak en Lazarus te spelen, maar hadden we die gisteren ook al niet gezien? Al was het met een andere drummer? Ook zijn dit niet echt nummers waar een drummer zich goed kan laten zien, voegde wat mij betreft dus niet heel veel toe. Hoe hoog ik Harrison ook heb zitten.

Tussendoor nog wel enorm kunnen genieten van Don't Hate Me - met bijpassende beelden uit regenachtig Londen - en hoogtepunt van de avond Dark Matter. Al had Theo Travis, die later als speciale gast in o.a. een (helaas) verkorte versie van Raider II meespeelde, dan best de sax-solo in Don't Hate Me mogen spelen. Nu kregen we een kitscherige toetsensolo van Holzman voor de kiezen.

Met het optreden zelf was opzich helemaal niets mis, alles perfect uitgevoerd en het publiek was ook super enthousiast. Maar ik zelf had dus wel een iets obscuurdere set verwacht. B-sides van Insurgentes bijvoorbeeld - niemand wil Collecting Space niet horen - en misschien nog wat onbekender vroeg werk van Porcupine Tree. Ook had ik dus niet verwacht dat er relatief veel overlap was tussen de twee avonden, al begrijp ik wel dat het lastig is om zoveel muziek foutloos te kunnen spelen.

Al met al blij dat ik geweest ben, maar avond twee was licht teleurstellend. Of misschien ben ik wel te kritisch.

Zaterdag 3 oktober en ik zit toch zeker wel na te genieten van gisteravond 2 oktober toen Steve Hackett met zijn Wolflight & Genesis Songs De Boerderij in Zoetermeer vereerde.

Terugrijdend naar huis, midden in de nacht, besefte ik dat ik - wederom - een bijzondere avond had meegemaakt. Een combinatie van het album Wolflight (2015) met daarna/omheen een aantal solo- en Genesis nummers van vooral nog voor 1976.

De Wolflight nummers waren zeker mooi en werden gewaardeerd, maar ergens draait het toch om het oudere werk. En het mooie is dat het mij het gevoel geeft (en dat vind ik ook wel uniek) dat het geen coverversies zijn van de albums Foxtrot, Selling England by the Pound, Nursery Crime en The Lamb lies down on Broadway die gespeeld werden. Het voelt (en hoort) aan als werkelijk gebracht zoals gemaakt. Knap !

Met als hoogtepunt voor mij het Prog Basis Nummer 'Can-Utility and the Coastliners'. Het Foxtrot nummer waar alles in zit wat er in dit genre hoort te zitten en het mij echt van binnen raakt. Geweldig !

En afgezien van het feit dat ik zeer genoten heb van zowel de Wolflight als de Genesis nummers waren toch zeker de nummers van 'Voyage of the Acolyte' voor mij de echte hoogtepunten van deze mooie nazomerse avond. Ik werd volledig teruggenomen naar de beginjaren van Hacketts solo carriere. Mysterieus, verwonderend en de eerste zetten van een nieuw zijpad van het genre. Dit album, deze nummers live te mogen horen in 2015 deden mij beseffen dat The Master Himself het genre in zijn hart heeft zitten en dit via zijn gitaar, zijn noten, zijn composities er laat uitkomen.

De band was zeer goed op dreef, fantastische drumsolo, 1 top(bas)gitarist die ik bijna op elk Progpodium tegenkom, onze ingetogen Drama Queen zong wederom des Gabriels, een toetsenist om je vingers bij af te likken en een prima John Hackett surrogaat op zijn toeter.

Hackett wordt een fenomeen.

Na het concert de tuin ingegaan met wat te drinken en een sigaar om de goede drank weg te laten sluimeren en eens wat zitten babbelen met de harde kern van de vrijwilligers van De Boerderij die een hart hebben voor deze fantastische muziektent en de topkwaliteit op haar podium.

3 oktober Steve Hackett + band, Boerderij Zoetermeer

De dag na 2 oktober was Steve en kornuiten wederom te vinden in de Boerderij om zijn Wolflight/Genesis show op te voeren. Met zo'n beetje zijn vaste band waar hij al jaren mee rond de wereld reist. Enige verandering was de bassist van dienst. Flower Kings frontman en Transatlantic gitarist Roine Stolt mocht de snaren plukken. De goede man die er tegenwoordig een beetje uitziet als Gandalf (LOTR) deed dit sober maar wel doeltreffend. Na de pauze was de inval Peter Gabriel in zeer goede vorm. Nad Sylvan (weetje, hij zat ooit bij Rednex en zong mee op de hit Old Pop in an Oak) heeft een wat potsierlijke performance maar zingen (als Gabriel) kan hij. Voor de pauze mocht hij ook nog twee liedjes zingen van de Hackett catalogus en dat ging hem toch een stuk minder af dus ik was eigenlijk een beetje angstig voor het vervolg maar dat was achteraf gezien dus niet nodig. De rest van de band was in prima vorm vooral Rob Townsend deed zeer fraaie dingen. De opzet was duidelijk, voor de pauze wat nieuw werk met wat solo klassiekers en na de pauze het Genesis gedeelte. Bij de toegift ook gelukkig nog tijd voor de solo klassieker Clocks.

Bij het begin van de 2de set liet de techniek Hackett even in de steek. Steve Hackett die altijd overkomt als de goedheid zelve liet zien ook een mens te zijn en werd behoorlijk geirriteerd. Zijn gitaargeluid was niet goed (van zijn pedalen kon hij deze niet meer goed bedienen denk ik) en was daarover best van slag. Hij snauwde de man die kwam helpen van alles toe en zijn gezicht stond op onweer en het nee schudden kreeg een nieuwe dimensie. Maar goed voor de gemiddelde luisteraar was er weinig aan de hand denk ik. Het dingetje werd redelijk snel verholpen en we konden met een gerust hart verder.

Het geluid was over het algemeen meer dan top! Zeker voor Boerderij begrippen waar het nog wel eens te hard of te brijerig is. Het geluid was dus top, de muzikanten waren top (wat is Hackett toch een fenomenaal gitarist) en de setlist geweldig (Everyday!). Genesis had ik al eens gezien, Phil Collins en Peter Gabriel solo en Mike met zijn band The Mechanics en zelfs Ray Wilson live mogen bewonderen. Steve Hackett was nog niet gelukt en ik ben zeer blij dat ik nu ook mag afstrepen.

De setlist van 3 oktober kon ik (nog) niet vinden dus ik heb de setlist van 2 oktober geplaatst. Ik denk dat deze wel zo goed als het zelfde is maar ik ken zijn laatste album niet dus ik weet bij de nieuwe titels niet of dit ook daadwerkelijk dezelfde was of dat Hackett op (ongeveer) dezelfde plaats in de show een ander nieuw nummer heeft ingezet.

Corycian Fire (intro)
Spectral Mornings
Out of the Body
Wolflight
Every Day
Love Song to a Vampire
The Wheel's Turning
Loving Sea
Icarus Ascending
Star of Sirius
Ace of Wands
A Tower Struck Down
Shadow of the Hierophant

Get 'em Out by Friday
Can-Utility and the Coastliners
After the Ordeal
The Cinema Show
Aisle of Plenty
The Lamb Lies Down on Broadway
The Musical Box

Encore:

Clocks/drum solo
Firth of Fifth

Wij stonden vrijdag op het balkon en daar was de zang van Nad Sylvan erg lastig te horen, leek erg zacht in de mix te staan. Was tijdens de tweede set overigens beter dan tijdens de eerste. Verder (weer) een geweldig concert van Hackett.

Wat ben ik stik jaloers! Paar jaar terug Genesis Revisited gezien. Fabelachtig optreden met vele Genesis klassiekers en behorende tot een van de meest memorabele concerten die ik heb mogen meemaken, maar wat vond ik het toch jammer (en onbegrijpelijk) dat ie toen Can-Utility niet speelde. En deze tour dus gewoon wel!!!! Indeed de ultieme compacte Genesis prog song waar alles in zit.

Zaterdag 3 oktober 2015
Stream Of Passion & The Gentle Storm (ft. Anneke van Giersbergen)
Mezz Breda

Korte uitleg: The Gentle Storm is een project van Arjen Lucassen (Ayreon) en Anneke van Giersbergen (ex-The Gathering, Aqua de Annique, Ayreon). Genre: Prog-metal/rock, Symfo

Stream Of Passion was feitelijk het voorprogramma, maar aangezien de helft van die band ook meespeelde tijdens het hoofdprogramma en beide bands kwalitatief weinig voor elkaar onderdeden gisteravond heb ik het persoonlijk meer ervaren als een dubbel concert.

Met het repertoire van Stream Of Passion was ik nog niet bekend, maar ik werd aangenaam verrast door de combinatie van redelijk toegankelijke symfo-metal en de mooie lichtshow. Tel daarbij op de mooie en krachtige stem van zangeres Marcela Govio en het overduidelijke spelplezier en enthousiasme van alle bandleden. Dit was echt zo'n voorprogramma wat je niet ongeduldig afwacht, maar waarvan je na afloop denkt: Goh, dat was snel voorbij...Hulde!

Nu heb ik een vervelende gewoonte en dat is roken. Tussen het voor- en hoofdprogramma spoedde ik mij naar buiten voor mijn felbegeerde shaggie. Dit heeft helaas als gevolg gehad dat ik voor het hoofdprogramma mijn mooie plekje vlak voor het podium wel kon vergeten, zo vol was Mezz gestroomd voor Gentle Storm. Wat mij restte was een plek op het balkon en dan nog helemaal achteraan op de hoogste trede om überhaupt nog wat te kunnen zien (ik ben 1.70, geen handige lengte voor concerten). Gelukkig was het geluid verder goed vanaf die plek en heb ik ondanks dit ongemak prima kunnen genieten van dit muzikale hoogstandje van Neerlands beste metalmuzikanten verenigd op één podium onder aanvoering van onze eigen diva Anneke van Giersbergen.

Ik ben altijd een groot liefhebber geweest van zowel The Gathering als Ayreon. Dus alleen op papier al deed deze combinatie mijn kippenvel bezorgen. En inderdaad: Ik kreeg wat ik verwachtte. Het nieuwe conceptalbum The Diary was uiteraad de rode draad en deze nummers werden op orkaankracht de zaal ingeslingerd, waarbij vooral de samenzang tussen Anneke en Marcela (Stream Of Passion, die dus ook hier acte de présence gaf), die elkaar zowel ondersteunden als aanvulden in een soort vraag/antwoord spel, opviel. Die dames zijn aan elkaar gewaagd, prachtig! En weer dat spelplezier; headbangen, rondspringen en tegelijkertijd een tot op de puntjes afgewerkte perfectie neerzetten. Het lijkt haast nonchalant, maar wat een band!

Ik was reeds in vervoering, maar toen het rustpuntje was aangebroken wist ik niet wat me overkwam. Alle bandleden verdwenen achter de coulissen, alleen Anneke bleef over met een akoestische gitaar. Na een ludiek praatje met het publiek (Publiek:"Speuleeeeeh.....!!"Anneke: "Oh, dat is weer echt Brabants hé. Je kan ook zeggen: Goh, lieve Anneke, zou je een liedje voor ons willen spelen") trakteerde Anneke ons op een bloedstollende, intieme uitvoering van Pink Floyd's Wish You Were Here. Heel de zaal muisstil. Kwetsbaar, ontroerend en loep- en loep- zuiver. Wat een zangeres, wat een uitstraling, wat een persoonlijkheid!

Daarna kon het voor mij niet meer stuk. Er volgde nog een aantal klassieke Ayreon-tracks, waaronder Waking Dreams, waarbij ik meteen mijn concentratie verlegde naar de toetsenist en de lead-gitarist, die elkaar afwisselden met weergaloze solo's. En, nee, geen notenneukerij, maar huilende instrumenten over een Floydiaans ritme. Had zo op Dark Side Of The Moon kunnen staan.

Hoogtepunt na hoogtepunt, om uiteindelijk de cirkel rond te maken met de Gathering-klassieker Strange Machines, wat voor mij pure nostalgie is. Maar geen halfbakken plichtmatige uitvoering, nee, wederom orkaankracht, zowel band als Anneke! De beste uitvoering van Strange Machines ooit gehoord, ik meen het! Geen enkele sleet op Anneke's stem, na al die jaren. Ik heb mijzelf weer verleid tot een ouderwets potje headbangen, maar nu dan met kort haar. Als ik nu vooraan had gestaan...........

Vooruit: Het enige minpuntje was de goedbedoelde uitvoering van Ayreon's Isis & Osiris. Ik vind dat nummer toch iets beter klinken met Fish op zang, althans de coupletten. Het nummer werd ook ingekort, zodat die stampende epiloog met al die solo's ontbrak. Hierdoor eindigde het wat abrupt.

In mijn beleving ben ik gisteravond getuige geweest van een potje weergaloze muziek, uitgevoerd door de crème de la crème van de Nederlandse Prog/metal/symfo scene. Een soort supergroep dus. De geestelijk vader van dit project is de onvolprezen Arjen Lucassen, die zelf helaas niet aanwezig was. Het is duidelijk dat hij niet graag op een podium staat, maar zolang hij zorgt voor zulke vervanging (lees: het gitaristencombo Merel Bechtold en Ferry Duijsens(over die laatste naam ben ik niet honderd procent zeker, correct me if I'm wrong)) is het hem vergeven.

Ik heb een prachtige avond gehad, voor maar 18 eurootjes! Nog gebabbeld met diverse bandleden, waaronder Ed Warby, Martijn Peters (drummer Stream Of Passion) en de dames Marcela Bovia en Anneke van Giersbergen. Van de laatste nog een mooie handtekening op mijn telefoonhoesje! Zucht........

Kim Wilde 4 oktober, Boerderij Zoetermeer

Het waren een hele hoop hits op de vierkante meter in De Boerderij toen een van de succesvolste zangeressen uit de jaren 80 het podium onveilig kwam maken. Met volledige band die uiteraard onder leiding stond van broerlief en hitschrijver Ricky Wilde.

Het voorprogramma was in handen van de Nederlandse band Solof, die hadden een iets te groot "kijk ons eens blije popmuziek maken" repertoire (en dan nu een vrolijk liedje...). Het begon en het eindigde zullen we maar zeggen.

Kim Wilde en band begon uiteraard ook. Rond half tien gooide ze er gelijk een hele stel hits tegenaan. Helaas deed de stapel boxen aan de linker kant van het podium (voor de bandleden rechts) erg vervelend tijdens Never Trust a Stranger. Haperen, uitvallen en dat soort fratsen. Gelukkig daarna wel snel verholpen maar toch slordig en minpunten voor (ik neem aan) De Boerderij. Na drie hele fijne hits was er plaats voor album favoriet van mij in de vorm van een stampende Stone (Poeha!!) waarna gelijk een vrijwel volledig Engelse versie van de hit met Nena de zaal in knalde. En zo ging het nog wel even door met fijne uptempo 80's klassiekers. Dat madame Wilde op een gegeven moment wat vermoeid zou gaan raken zat er in dus het tempo ging omlaag met een akoestische set samen met broer Ricky en zijn dochter (kan het jurkje wellicht nog iets korter?) als achtergrondzangeres en losbol.

Het begon zeer fijn met Hey Mr. Heartache wat in een rustiger jasje zeer goed paste. Daarna kabbelde het wat door met een niet echt favoriete single van mij Love Blonde. Harstikke leuk maar knallen maar weer... Helaas er werden twee covers uit de kast getrokken die ook akoestisch gedaan moesten worden en nog een lied welke op de nieuwe winter cd staat. Het duurde mij veel te lang en ook om mij heen was er het nodige onbegrip. Maar goed voor het podium werd aan het applaus te horen het beter gewaardeerd.

Kim zag mij worstelen met het akoestische gedeelte en wist mij toen op mijn wenken te bedienen met twee fijne rockerige oudjes die ik niet gelijk had verwacht The Touch en The Second Time stonden op het menu en die smaakte prima. Volgens Kim Wilde had The Touch al dertig jaar niet op de setlist gestaan en wie ben ik om daar aan te twijfelen. Een Mike Oldfield klassieker in de vorm van To France kwam voorbij (en viel niet tegen) voordat het reguliere concert werd afgesloten met twee van haar grootste hits. De encore was wisselend met een fijne Kids in America en een overbodige It's My Life (Talk Talk of voor de jongeren onder ons No Doubt).

Al met al best een leuke avond, kim was goed bij stem (tja nasaal en verkouden klinkt ze nu eenmaal altijd), de band in vorm (al mag de toetsenist wel iets minder zijn best doen met aandacht vragen) en het geluid op die storing na in orde.

wat vond Martial er eigenlijk van?

Chequered Love
Never Trust A Stranger
Cambodia
Stone
Anyplace, Anywhere, Anytime
Words Fell Down
If I Can't Have You
View From A Bridge
Water on Glass
Hey Mr. Heartache (akoestisch)
Love Blonde (akoestisch)
The Riddle (akoestisch)
Keeping the Dream Alive (akoestisch)
New Life
The Touch
The Second Time
To France
You Came
You Keep Me Hangin' On

Encore:

It's My Life
Kids In America

Dat kan toch niet tijdens zo'n fijn nummer.


Verdorie waarom is die Boerderij nou niet naast de deur
Maar ben al blij met je beschrijving
Ook van martial had ik er al wat over gelezen.

Wat doe je als Steve Hackett twee avonden in Zoetermeer heeft uitverkocht en je, de setlist gezien hebbend en wetend dat je andere all time gitaarheld de basgitaar in de band speelt, het gevoel hebt dat je deze Tour niet mag missen? Je rijdt naar Brussel om daar in Ancien Belgique Steve te zien... Blijkt bovendien dat het a) vanuit Zeeland helemaal niet verder rijden is dan naar Zoetermeer, b) het een erg leuke zaal met prima geluid is en c) het publiek hier voor deze muziek niet heel anders is dan in Zoetermeer.
En wat een avond was het. Vanaf de eerste noten van Spectral Mornings kippenvel. Wat kan die man spelen..... Een setlist om van te watertanden. Een topband. Geweldig gewoon. Hoogtepunt was voor mij persoonlijk de versie van After the Ordeal. Natuurlijk leuk om te zien en horen hoe Roine Stolt heel ontspannen stond te bassen bij, zonder twijfel, één van zijn eigen gitaarhelden. Maar toen hij de elektrische gitaarsolo inzette na het acoustische beginstuk van Steve.... En daarna pakte Steve ook zijn elektrische gitaar en wisselden ze solostukken af. Allebei een eigen sound, maar met zoveel gevoel. Een prachtige avond dus. Hackett heeft weer laten horen dat hij een geweldige gitarist is, als solo artiest heel diverse en prachtige stukken heeft gecomponeerd en dat hij het enige ex Genesislid is, dat het vuur en de essentie van die band live weet neer te zetten.

Begin augustus zag ik The Waterboys in het openluchttheater in Bloemendaal. Een tegenvallend optreden en ik sprak de wens uit dat het concert in Vredenburg beter zou worden.

Dat was het! Het heilig vuurtje brandde weer bij Mike Scott. Goedgeluimd, humoristisch en niet zo verrekte perfectionistisch als de vorige keer. De setlist was nauwelijks gewijzigd, maar wat een verschil. Een veel betere Don't bang the drum, eveneens betere uitvoeringen van We will not be lovers en Fisherman's blues, maar vooral een veel prettigere sfeer, waardoor eigenlijk elk nummer beter uit de verf kwam.

In de herkansing alsnog glorieus geslaagd!


Edit: setlist toegevoegd. Het vertrek van I can see Elvis werd niet betreurd, Roll over Beethoven werd leuk gedaan. The Return of Jimi Hendrix was een welkome toevoeging. Wel had ik deze keer eigenlijk nog wel een tweede toegift verwacht. Kennelijk hebben ze zich er de vorige keer toch minder makkelijk vanaf gemaakt dan ik dacht.

Destinies Entwined
Still a Freak
A Girl Called Johnny
We Will Not Be Lovers
Nearest Thing to Hip
Rosalind (You Married the Wrong Guy)
Medicine Bow
Glastonbury Song
Roll over Beethoven
Song of Wandering Aengus
The Return of Jimi Hendrix
Don't Bang the Drum (keyboard and fiddle only)
The Whole of the Moon
Long Strange Golden Road

Fisherman's Blues

En ik kan er nog aan toevoegen, Brunniepoo, dat het geluid in de Ronda werkelijk fantastisch was! De zang van Mike Scott en alle instrumenten lagen perfect in de mix.

Wat ik er van vond vigil?

Nou uh .... ik heb me best vermaakt moet ik zeggen altijd leuk om terug te keren naar je muzikale jeugdtijd toen we nog jong en "wild" waren

Maar om met het voorprogramma te beginnen Solof dus, ik vond het eerlijk gezegd helemaal niks, er zat smaak noch kraak aan en dan ben ik nog wel iemand die al gauw iets leuk vind.

Het kwam mij bij helemaal niet binnen en vond het publiek ook tam reageren en die gesprekjes tussen de nummers door had die de zanger ook achterwege kunnen laten pfffffffff was sowieso niet gecharmeerd van zijn stemgeluid dus ja dit gaat niet de boeken in als meest memorabel voorprogramma, maar ja daar kwamen we ook niet voor hè?

En hoe kan je een concert beter beginnen door direct een paar knallers de ether in te gooien waardoor de stemming er direct goed in zat en ja heel slordig hoor het krakende en wegvallende geluid bij Never Trust A Stranger

Het nummer Words Fell Down vond ik anno 2015 fris klinken met een lekker ritme, voor de rest kan ik me eigenlijk best vinden in je verhaal en vond ik ook het akoestische gedeelte een beetje too much al was het nummer New Life wel heel fraai gezongen met broerlief Ricky, vond eigenlijk alleen het nummer It's My Life (bij de encores) niet helemaal uit de verf komen of weinig toevoegen.
Kortom een heerlijk avondje jeugdsentiment beleefd

Wel weer flink lopen ergeren aan mensen die achter me stonden die bijna geen seconde hun bek hielden, pleur dan lekker het café in ofzo

ProgPower Europe 2015

Afgelopen weekend was het weer ProgPower Europe in Limburg. Het bezoek aan Baarlo
was weer een waar feest. Ik zie er inmiddels erg veel bekende gezichten uit binnen- en buitenland. Het bevestigt dat het veel gehoorde begrip "ProgPower Family" de lading prima dekt.

Drie dagen muziek vlogen voorbij. Op vrijdag waren dat Vola en Myrath. De Denen van Vola kwamen goed door met een heerlijk wild grommend basgeluid als boeiende basis. Myrath moet het meer hebben van show (er was een buikdanseres) en sfeer. De band uit Tunesië was muzikaal verder zeker goed op dreef.

Zaterdagmorgen was het eerst enigzins doorbijten met Armed Cloud. Het is jonge welwillende band met een zanger die wel power heeft, maar de beheersing (nog) mist. Karma Rassa is nu al een blinde vlek geworden........ Exxasens dan, deze Spanjaarden brachten hun instrumentale sferische rock met verve en kregen het publiek goed mee. Het was het eerste persoonlijke hoogtepunt van het festival. Schizoid Lloyd misten we, maar Soen niet. En dat was maar goed ook, want Soen bleek een openbaring. Wat op CD aanvankelijk een botte mix van Opeth en Tool leek, kwam live perfect uit de verf. Muzikaal vakmanschap en een charismatische zanger zorgden voor een fijn optreden. Hoofdact Pagan's Mind werd daarna een lange zit. De rek is er voor mij wel uit bij Pagan's Mind. Het was regelmatig gewoon saai en oubollig.

De zondag kam met Until Rain goed uit de startblokken. De zanger was wel erg nerveus, maar dat bleek alleen als hij sprak. Zingen deed hij erg goed. Serdce blonk vooral uit in instrumentbeheersing en muzikaal vakmanschap. Het publiek begon wel al vaker voor het eind van een nummer te juichen en was duidelijk onbekend met het ingewikkelde materiaal. Bij velen lieten ze wel een ijzersterke indruk achter, ik vond dat ze "het liedje" wel erg makkelijk uit het oog verloren. Schizoid Lloyd en Obisian Kingdom hebben we niet aanschouwd en deden hun best op de achtergrond. Met Enchant zag ik het prima zitten, maar het geluid was verre van perfect. Zo'n band heeft een kristalhelder geluid nodig, maar men kreeg het gewoon niet voor elkaar de brei te ontrafelen. Leprous daarentegen stond van af de eerste seconde als een huis. Mooie beelden op de achtergrond droegen bij aan een geweldig optreden. Deze Noren hebben zich ontwikkeld tot een genadeloze top-act. Dit was het beste optreden wat ik dit jaar zag, overrompelend en een voorbeeld voor de toekomst van (progressieve) metal.

Deze editie van PPE mocht er weer wezen. Het weer werkte ook mee en de afterparties blijven uniek in hun soort. De eerste namen voor 2016 zijn al aangekondigd: 6:33, Subterranean Masquerade, Chaos Divine en Earthside. Het aftellen kan weer beginnen....

Gisteren god gitaar zien spelen in de Ancien Belgique, vermomd als Richard Thompson (recensie).

Als je ook maar een beetje gitaarliefhebber bent zou ik zeggen: gaan zien zolang je nog de kans hebt, want wat deze man vermag met het instrument grenst echt aan het onwaarschijnlijke!
Akoestisch, electrisch, met of zonder plectrum, hybrid picking, alternatieve tunings,... het gaat hem allemaal even moeiteloos af.

Ik denk dat ik niet overdrijf als ik hem de grootste nog levende gitaarlegende noem (mss samen met Clapton, maar ik weet dan toch wie ik verkies, zeker op dit moment in de carriere).


Bijna twee uur lang en werkelijk geen enkel inkakmoment; hoogtepunten onder de hoogtepunten:
-Hard on me
-Vincent Black Lightning
-Guitar Heroes
-If Love Whispers Your Name
Michael Jerome was ook schitterend om bezig te zien, zelden zo van een drummer genoten.

Gisteren in Vera Groningen gezien; Stream of Passion en The Gentle Storm.

Aangezien Robertus enige berichten hierboven al een erg uitgebreide en terecht jubelende recensie geschreven heeft, ga ik het niet hier opnieuw doen. Ook al omdat ik de tekst dan bijna één-op-één over zou kunnen nemen. Ik heb ook een heerlijke avond gehad, met geweldig muzikaal vakmanschap en veel vocale pracht. Hierbij spatte het speelplezier ook nog eens van het podium af bij alle bandleden.
Het was al enige tijd geleden dat ik in Vera geweest was. Het blijft een erg prettig podiumpje, ondanks de lange rij vooraf. Het praatgehalte was echter wel ergerlijk hoog, tijdens de stille momenten. Overigens werd er bij ons ook nog "Speuleeee...!" geroepen, waar Anneke op reageerde met: "Iedereen zegt het in het Brabants, waar je ook bent!" Mooi, omdat ze daar in Breda ook al iets over geroepen had. Overigens pakte beide zangeressen me echt in met hun charme. Anneke besteedde bijvoorbeeld ook nog op een mooie manier aandacht aan een vrijgezellenfeest. De vrouwelijke gitarist van Anneke mocht er overigens ook wezen.

Een fantastisch concert gehad (voor 15 euro), beste wat ik ooit in Vera gezien heb!

Sleep Kit en Dope Body in dB's.

Met Sleep Kit heeft Nederland een goeie 90's emo band te pakken, denk aan Mineral, Boys Life of Braid. De nieuwe plaat is (bijna) uit en die klinkt nog even iets harder dan de voorgaande EP. Misschien niet origineel, wel heel tof.

Was de zaal bij Sleep Kit nog deels vol, bij Dope Body staan er een stuk minder en/of lopen mensen weg. Rare mensen toch. De band geeft een ontzettende goeie show weg. Wel valt op dat de band live minder invloeden laat horen van industrial en noiserock, maar dit meer en meer verruild voor zwaar overstuurde- en dansbare funkrock/garage met nog steeds de nodige herrie.

Helemaal waar! Mijnheer Lucassen had voor goede vervanging gezorgd, zowel voor het oor als voor het oog...

Zijn alle bandleden in Vera achteraf nog komen signeren, praatje houden en zo? In Breda wel, ze liepen gewoon tussen het publiek door de gang. Sta ik bij de merchandise stand en vraag ik aan de eerste de beste naast mij (ik dacht een fan dus) iets over het repertoire van Stream Of Passion. Begint hij heel beleefd alles uit te leggen, bleek het gewoon de drummer te zijn. Ed Warby stond achter hem, had ik eerst ook niet herkend, gewoon zo tussen de fans en andere bezoekers en personeel in.

En Marcela en Anneke, tja. Het is een cliché, ik weet het, maar met beide dames een kort praatje gehad en ze zijn zo vriendelijk en gewoon. En Anneke is ook nog eens best wel klein eigenlijk....

Een vriend van me vroeg of ik zin had in een avondje Extince. De exter, De prins? Treedt tie nog op dan?

Ach wat, altijd leuk, even wat oude nummers gedraaid. Z'n nieuwe beluistert op Spotify (oef, viel niet mee, maar een paar nummers die te pruimen zijn) en een paar vrij negatieve commentaren hier gelezen over zijn live performance gelezen, dus met een bijzonder laag verwachtingspatroon naar de Helling getogen. Voorprogramma, de New Dutch Masters was uhhh, conform verwachtingspatroon. Toegegeven, voor een kwart zaal lauw publiek je ding enthousiast doen valt niet mee. Zaten zeer acceptabele rappers tussen (Jay Way).
De zaal inmiddels redelijk goed vol en daar wassie dan. Van begin tot het eind een zeer energieke en goede show! De hits kwamen voorbij, nieuwer werk. Hij kan het nog, geluid was goed, hij was scherp en kreeg het publiek helemaal mee.

Geen spijt van, erg leuk

Vanavond zag ik Saybia eindelijk live en natuurlijk beschikte Søren net nu over alles behalve een stem. Wàt een teleurstelling dus – ondanks al hun excuses hadden ze dit concert gewoon moeten uitstellen.
En blijf vooral verder roken, Søren, dat zal je stemherstel enorm ten goede komen.

U2 woensdag zien optreden in Antwerpen met een flink deel van de songs van Innocence over hun jeugd. Het werd met veel bezieling en passie gebracht, ook geholpen door een ingenieuze multi-media scherm dwars door de zaal. Op een bepaald moment liep Bono bijvoorbeeld als het ware door zijn oude straat. Live klinken de songs een stuk rauwer en beter, dan op de plaat. Daarnaast speelden ze natuurlijk een flink aantal oude sterke live nummers, waarvan Bullet the Blue Sky het meest indrukwekkend was. En Bono hield zich trouwens behoorlijk koest, was weer 'gewoon' een erg goede frontman. Net als vroeger. Op het scherm verscheen af en toe een link van heden naar verleden die er niet om loog. Eigenlijk was dat indrukwekkend gedaan.

Setlist: U2 Concert Setlist at Sportpaleis, Antwerp on October 14, 2015 | setlist.fm