Zaterdag avond 17 Oktober in de Boerderij te Zoetermeer:

Mystery (CND) met supporting act Silhouette (NL)

Wat ben ik blij dat ik hier bij geweest ben. Geweldig.
Ik heb ze nu drie keer gezien de laatste jaren maar dit was het beste concert.
Voor een enthousiaste zaal (goed gevuld) werd het publiek eerst opgewarmd door Silhouette, die een prima set speelde met diverse gasten.
Na een korte ombouw pauze kwamen de Canadezen rond 21.30 uur op de tonen van "The Unwinding of Time" het podium op onder luid applaus.
Ze opende de set met "Pride" De set die gespeeld werd week niet veel af van die van vorig jaar.
Er werden 2 nieuwe nummers gespeeld van het binnenkort te verschijnen album (november a.s.).
"Delusion Rain", dit nummer is al op Youtube te zien en het prachtige "If You See Her".
Alle grote hits en bekende nummers passeerde en het publiek genoot meer en meer en werd steeds enthousiaster en er werd luidkeels meegezongen en geklapt.
De toegiften ware ook weer als vanouds en lekker.
Ik heb echt genoten dus en na afloop nog met de diverse bandleden gesproken. Zeer aardige en toegankelijke gasten. Hoewel ze niet allemaal Engels spraken. Ik kan gelukkig een beetje Frans dus was dit weer eens leuk om te praten hahaha.
Dit concert was het laatste in de Europese tour en als vanouds genoten de bandleden van het publiek in de Boerderij. Drummer Jean-Sébastien Goyette gaf in zijn bedankspeech het publiek een grote pluim en hij zei dat ze iedere keer weer worden verbaasd in Zoetermeer. Ze genoten met volle teugen van deze gig. Ik hoop ze volgend jaar weer te zien in Nederland.

Band:

Michel St-Père - guitars, keyboards, bass
Benoît Dupuis - keyboards
François Fournier - bass
Sylvain Moineau - guitars
Jean-Sébastien Goyette - drums
Jean Pageau - lead vocals

Set list:
Pride
Dear Someone
Wolf
Delusion Rain
Superstar
Through Different Eyes
If You See Her
Shadow of the Lake
Another Day
Travel to the Night

Toegiften:
Until the Truth Comes Out
The Sailor and the Mermaid
The Preacher's Fall

20 oktober; Metric in de Paradiso, Amsterdam.

De Paradiso is een geweldige zaal maar waarom Metric er voor koos om hier te spelen en niet zoals de vorige keer in de Melkweg Max is me een raadsel, was die bezet? Misschien dacht men dat met het nieuwe album nog meer bekendheid zou worden vergaard. Niet dus, bovendien niet echt veel beweging in het publiek. Tijdens het voorprogramma van Léyya is één ding al duidelijk, het volume staat te hard voor het type muziek dat wordt gebracht, elektronische Pop. Het is jammer dat sommige acts hun bedeesde muziek stijl live gaan compenseren met het opkrikken van het volume om het publiek in beweging te krijgen. Helaas had ook mijn geliefde Metric last van hetzelfde gebrek.

De indie pop rockers van Metric bestaat sinds 2000 maar braken pas door met Help I'm Alive van het album Fantasies (2009). De voorgaande albums waren veel softer van karakter waarbij Emily Haines' stem en teksten op de voorgrond stonden. Na Fantasies verander dit drastisch maar wel in de goede richting. Het begon meer te rocken. Maar op het volgende album Synthetica ging het weer de elektronische kant op en op Pagans in Vegas werd het helemaal synthpop. Het concert in 2012 in de Max was geweldig, veel enthousiast publiek die ook meezon. Maar op het laatste album staan weinig krakers die het publiek gisteren kon meezingen bovendien overstemmen de instrumenten de zang van Emily. Technische problemen en tenminste 2 nummers waarin de gitaren ontstemd klinken maar ook een paar keer dat de band opnieuw moest beginnen vanwege verkeerde toetsenparty van Emily. Ze hebben 15 jaar live ervaring en hebben ondertussen een miljoenen publiek bereikt maar gisteren zag ik daar weinig van terug. Ik was blij om Metric te zien, ze staan al jaren op mijn lijstje van concerten die ik niet wil missen. Toch hoop ik dat de volgende keer er meer plek is voor de rustige nummers waar de oude fans mee zijn opgegroeid. Het nieuwe album, dat al volgend jaar uit komt, schijnt die kant op te gaan dus er is hoop. 18 nummers op de setlist plus een korte intermezzo met de a capella van Combat Baby, 1 vers en refrein, normaal waar voor je 20 euro maar deze viel toch tegen. Het was 1 van 3 concerten waar ik dit jaar naar uitkeek maar meer dan 4* is het niet waard. De nieuwe CD was voor 12 euro te koop dat viel dan weer mee.

Gister voor de 10e keer naar Zappa Plays Zappa geweest. In Tivoli ditmaal. Wat is dat toch een fijn zalen complex, had Rotterdam maar zoiets.

De band is enorm strak en speelde een dikke 2,5 uur een veelzijdige setlist. Tenminste nadat eerst het hele album 'One size fits all' was gespeeld. Toch ook wel een van mijn (vele) favoriete Zappa platen. Het was weer een geweldig concert!

Al moet ik wel een kritische noot plaatsen. Het gaat steeds meer op met fantastische gitaarspel van Dweezil leunen en eigenlijk krijgen alle nummers daardoor toch een zelfde soort klankkleur. Het hele diverse en de rijke orkestraties van Zappa mis ik toch wel een beetje. Maar zijn bands hadden vaak een ook veel grotere bezetting. Een extra percussionist erbij en een betere zanger zijn wel wenselijk wat mij betreft. Desalniettemin is 2,5 uur Zappamuziek altijd een feest!

Star Wars Theme
Inca Roads
Can't Afford No Shoes
Sofa
Po-Jama People
Florentine Pogen
Evelyn, a Modified Dog
San Ber'dino
Andy
Sofa No. 2

Suzy Creamcheese
My Guitar Wants to Kill my mama
Imaginairy diseases
Dancing Fool
I'm so cute
The Grand Wazoo
Sinister Footwear
Magic Fingers
The Evil Prince
Drum Solo
Apostrophe
Montana

Black Napkins
Cosmik Debris
I'm the Slime

Ja, was goed gisteren. Mijn eerste keer. Was wat sceptisch, not the real thing en zo, maar man, wat stonden die gasten te spelen. Inderdaad bijna 2,5 uur vol gas, inclusief een stukje audience participation, i.p.v. die 2e keer Sinister Footwear in door Reinbo genoemde setlist. Leek Dweezil aanvankelijk met zijn gedachten elders (wie neemt het hem kwalijk), was die professionele glimlach niet van zijn gezicht te slaan en werd de Zappa gekkigheid vooral door de overige bandleden verzorgd, daar groeide zijn enthousiasme tegen het eind van de show en kwam hij zowaar een beetje los. Dansen, tweede stem zingen, een 14 jarige jongen on stage laten komen om mee te spelen op zijn gitaar. Werd het al met al toch nog een gezellige avond. En goed was de avond sowieso al. Want ik heb genoten van Dweezil's gitaarsolo's en klasse muzikanten om hem heen. Geweldige drummer en Scheila, best lekker met haar 44 lentes, liet meermaals horen een geweldig stuk te kunnen blazen op haar sax.

Die 2e Sinister Footwear was een copy paste foutje. Inmiddels verwijderd.

Gisteren op het Lets Get Lost fesival in Zwolle, o.a gezien de psychedelische folk-klanken van Ryley Walker, moet altijd denken aan John Martyn als ik zijn muziek hoor.
De snoeiharde noisecore van het Canadese METZ, waanzinnige liveband, zo hoort rock te klinken...HARD!!
Stond helemaal vooraan zweet op te vangen van zanger/gitarist Alex Edkins.
Als afsluiter heb ik nog een stukje peuterpsychedelica van Pauw mee gepikt, een band die vast en zeker veel in zich heeft maar mij op dit moment, live, niet weet te bekoren helaas.
Edite #3 van Lets Get Lost, leuk festival in de binnenstad van Zwolle dat zeker potentie heeft om nog flink te groeien .

Haha dan moet ik naast je gestaan hebben bij Metz (of ben jij die gast waarmee we over platenspelers stonden te lullen?). Bikkelhard, maar gruwelijk strak, Acetate van hun nieuwe album is op plaat al zo vet maar als live die bass inzet weet je dat het gaat beuken de komende 4 minuten. Plus wat daar nog achteraan komt. Ik zag daarvoor ook nog Holy Holy, kende 3 liedjes (house of Cards, History, You Can Not Ask For Love), maar eigenlijk werd alles prachtig gespeeld. Niet de vernieuwendste band van het jaar (sterk lijkend op Boy & Bear), wel alleen maar mooie liedjes. De drummer ging met een (functionele!) drumsolo in het eerste nummer al aardig los, maar de overige nummers waren echt ook bovengemiddeld sterk. Aanrader. Staan op London Calling volgend weekend en in Ekko-Utrecht eind komende week.

Het was niet meer gisteravond,maar 2 avonden voor eergisteravond geleden,maar mag nog wel effe,toch ?

En of ik een show mag bespreken die niet geheel muzikaal was, maar meer cabaret afgewisseld met muziek, dat mag toch ook wel..? Hé ! Het was wel Harrie Jekkers ! Met Jeroen van Merwijk. Maar het ging grotendeels om Jekkers en in mijn ogen heeft hij een paar van de mooiste Nederlandstalige liedjes gemaakt. En hij is 14 jaar, ik herhaal, 14 jaar afwezig geweest.

Ik heb me vaak afgevraagd waarom, en waar hij was, en zou hij ooit nog.. En plots stond hij, vlak bij mijn huis, in het geweldig nieuwe theater Cinecity XL in Vlissingen. 64 jaar oud, klein buikkie, lichtelijk Haags matje in de nek maar nog steeds een rasverteller met een zeer humoristische inslag. Hij vertelde waarom hij er plots niet meer was (leeggeluld, niks meer te vertellen, alles beu en gewoon op), wat hij had gedaan (14 jaar in Spanje in een huis genaamd 'La casa des Cansion' - Het huis van het Lied - wat hij bij elkaar 'geluld' had). En hij had daar vooral het Grote Niks gedaan. En dan echt niks, geen vrouw (soms een scharrel), maar tv kijken (veel wielrennen), beetje zwemmen, wat kantelen (drinken) en zijn moeder verzorgen tot ze stierf.

Ik heb er heerlijk naar geluisterd, naar al zijn verhalen, naar zijn humor, naar zijn terugkijken op zijn periode met Het Klein Orkest, het beleven van het Ouder worden en vooral zijn eeuwige strijd met zichzelf. Ja, daar heb ik echt van genoten, ik was blij dat hij er weer was. Ik wil graag mee oud gaan worden met de helden die ik zelf heb gehad in de jaren 70, 80 en 90.

Maar ik val helemaal stil, word volledig geraakt en voel emoties als hij zijn gitaar pakt, altijd stevig en vol vertrouwen zijn snaren beroert en een nummer speelt wat 'En de morfine doet zijn werk' heet. Dat kan alleen Jekkers ! Als enigste in heel Nederland. En dat heeft hij met meer nummers. Zijn stem, de volle overtuigende emotie in zijn ogen, de naar 'Harvest' van Neil Young verwijzende (en geïnspireerde) akkoorden en de soms literaire woordenschat ! Uniek !

En ergens voelde ik mij weer terug in een periode zonder zorgen, waar het alleen om het 'verhalen vertellen' gaat. Waar de kinderlijke verwondering om de wereld gebracht wordt in kleinkunst, humor en zorgeloosheid.

Een zeldzame ervaring die ik steeds meer hoop mee te maken de aankomende jaren bij het ouder worden.

Bedankt hiervoor Jeroen van Merwijk ! Twee Annie M.G. Schmidt Ridders in de Orde van het Nederlandstalige Lied.

Ryley Walker in Ekko Utrecht

Het is een stuk drukker dan de vorige keer dat ik Ryley heb gezien tijdens het Le Guess Who festival.

Hij speelt nu met een band, maar improviseert er nog behoorlijk op los:



Tijdens het concert breekt een snaar, en iemand uit het publiek repareert zijn snaar.
Ook deelt hij biertjes uit aan het publiek.

De Concertzender heeft opnames gemaakt:
Ryley Walker | Concertzender.nl :: Radio

Gisteravond Banned from Utopia in de Effenaar, Eindhoven.
topmuzikanten met de missie om de muziek van Frank Zappa levend te houden.
Het is hun gisteravond in ieder geval gelukt. Na een matige start doordat het geluid slecht geregeld was ging de trein al snel los. In een moordend tempo werd een sterk afwisselend programma afgewerkt. Albert Wing op sax ziet eruit als een licht seniel mannetje maar speelde werkelijk ijzersterk. De juiste noten en intonatie op het juiste moment, toen het geluid eenmaal ingeregeld was.
Robbie Mangano als niet-oudzappalid maakte werk van zijn rol als sologitarist.
Een topavond.

Gisteren Starsailor gezien in Paradiso.
Het was niet helemaal uitverkocht maar wel prima vol.

Ze speelde veel oude nummers en een nieuw nummer:

Gister de grens over gestoken. Tegenwoordig kan dat probleemloos. Met een maat van me naar Dusseldorf, daar greep in de plaatselijke rocktempel ZAKK een co-headliner-concert plaats.
Twee dirty & sleazy rockbands uit Scandinavie: Hardcore Superstar uit Zweden en Michael Monroe uit Finland (althans daar is ie geboren, en overigens mateloos populair).
Het was een geweldige rockavond met twee kick ass - rock 'n roll bands. Een spartaanse zaal maar ze hebben er daar in ZAKK al met al wat leuks van gemaakt. Een patio buiten (rokers), een capaciteit voor zo'n 750 bezoekers, en relaxed personeel.
Er waren uiteindelijk zo'n, schat ik, hooguit 200 bezoekers maar het was een feest. Vooral MM heeft een enorme cultaanhang, vanuit zijn Hanoi Rocks verleden natuurlijk. In zijn band speelt o.a. soulmate Sam Yaffa (ex-Hanoi Rocks, + eigen projecten als Mad Guana) en de gitarist en drummer zijn ex- New York Dolls.
Beide bands speelden de zaal plat, met hun aanstekelijke en soms keiharde rock 'n roll vol punky elementen, gepaard gaande met een 'glam' imago.
De zanger/gitarist van Hardcore Superstar stond op een gegeven moment (met zo'n draadloze toestand) op de bar in de zaal te soleren (en ja, daar zijn beelden van..) en een bepaald meisje in een rolstoel had werkelijk de avond van haar leven. Iedereen trouwens denk ik maar zij in het bijzonder.
Het zijn bands waarbij het prima is om naar hun albums te luisteren maar die je vooral live moet gaan zien. Ze begonnen vrij vroeg en MM speelde zo'n anderhalf uur. Ze verkeren in een moordend tourschema (ik sprak een tijd met de gozer van de merchandise) en vanuit Dusseldorf wordt dan vanavond alweer verwacht dat ze in Plymouth UK optreden. "We've gotta travel a lot tonight, it takes time". Snel afbreken, inladen, met bussen en vrachtwagens op pad, een veerpont, uitladen, backline opzetten, etc.
Waren er maar meer van dit soort 'kleinere' concerten in de buurt. Het was een topavond!
Een rockchick gristte na het concert een papieren setlist van een monitor, vroeg of ik er een foto van mocht maken en dat mocht. Vandaar de volledige setlist:
. This Ain't No Love Song
. Old Kings Road
. Trick Of The Wrist
. Oriental Beat
. L.E.S.
. Man With No Eyes
. RLF
. Down With The Ship
. Hammersmith
. Got Blood
. Tragedy
. Malibu Beach
. Up Around The Bend
. Dead, Jail Or Rock'n Roll

. Nothing's Allright
. Wanna Be Loved

Starsailor in Paradiso, 28 oktober

Starsailor heeft al een paar jaar niks nieuws van zich laten horen, maar nu is er een greatest hits album uit en daaraan is een tour gekoppeld waarbij de band in Paradiso is te zien. Voorprogramma is de Schotse singer-songwriter Kerri Watt die met haar mooie liedjes en dito verschijning de avond op passende wijze opent. Later mag ze nog een keertje terugkomen om Lullaby mee te zingen. Ze zijn zichtbaar een paar jaartjes ouder geworden, de mannen van Starsailor, maar spelen kunnen ze nog en de liedjes zijn tijdloos. Het is een greatest hits show, bijna alle songs worden door het publiek meegezongen, op het nieuwe liedje Give up the Ghost na, wat overigens goed wordt ontvangen, omdat het gewoon een sterk nummer is. James Walsh is goed bij stem en daarom vergeven we het hem dat de interactie met het publiek niet veel verder gaat dan ‘Cheers’ en ‘It’s good to be back in Amsterdam’ De overige bandleden staan niet echt losjes op het podium; vooral aan drummer en toetsenist zie je dat ze enorm hun best zitten te doen. Het resultaat is er naar want de band speelt uitstekend. Helaas wordt het feestje grondig verpest door de geluidsman van dienst. Het laag staat veel te hard. Basdrum, toms en basgitaar doen de broekspijpen wapperen en brengen een onweer-achtig gedonder voort waarin afzonderlijke tonen niet zijn te onderscheiden. De zang van Walsh komt er maar net bovenuit, maar zijn gitaarspel blijft onopgemerkt in de brij van lage tonen. Na iets meer dan een uurtje wordt het laatste nummer aangekondigd, en de toegift bestaat uit maar twee liedjes. We staan dus alweer vroeg buiten, dat scheelt parkeerkosten, maar liever had ik gehad dat ze op z’n minst nog even Love is here hadden gespeeld. Nu even afwachten of de doorstart van Starsailor meer gaat opleveren dan alleen een greatest hits. Als er een nieuwe plaat en tour aankomt ben ik weer van de partij, maar dan hopelijk wel met een geluidsman die oren aan z’n hoofd heeft. Aan de band ligt het namelijk niet; Starailor is still going strong en ze mogen van mij nog veel meer pracht liedjes maken.

Na misplaced Childhood speelt Steve Rothery in Uden gewoon even Cinderella search, Incubus en Grendel ivm Halloween! Ik kan het nog niet geloven dat ik er bij was.... Wat een avond!

Dat geeft wel enig jaloers gevoel, merk ik. Zeker als het kwalitatief ook nog goed was, maar dat verwacht ik wel bij Steve Rothery. Gaaf man!

Een prachtige en nostalgische avond gisteren. De kwaliteit was uitstekend. Ik heb erg genoten.

Ik kan het alleen maar beamen.....

Ik was gisteren bij London Calling in Paradiso en ook daar vond ik het geluid bij meerdere bands niet echt lekker. Kurt Vile kwam ook met moeite boven het geluid uit en bij nog een paar bandjes was dit het geval.

Kurt Vile was overigens wel strak en mooie show Whitein de kleine zaal vond ik ook leuk als afsluiter. De leukste ontdekking van de avond vond ik Bully. Dit relatief nieuwe bandje werd ook goed ontvangen door het publiek. Leuke band met een 'schattig' meisje als frontvrouw die vrij lieflijke zang afwisselt met behoorlijke grunge-achtige uithalen. Dat maakte haar overigens ook ontzettend sexy, dus het feit dat ik dat de verassing van de avond vond kan ook daar mee te maken hebben.

Enfin, opvallend was dat het me een klein beetje aan nirvana deed denken en na wat onderzoek vandaag op internet blijkt dat Steve Albini, de man achter de productie van In Utero, ook betrokken is bij de productie van dit nieuwe album van Bully. Als ik het eerste album nu luister van Bully vind ik het zeker ook op plaat leuk. Live was het nog iets steviger en die lijn mogen ze wat mij betreft op het volgende album doortrekken. Leuk bandje met potentie.

Zaterdag 31 oktober 2015 de Boerderij Zoetermeer:

Gazpacho (NOR) met in het voorprogramma iamthemorning (RUS)

Het programma ving aan met het optreden van het Russische iamthemorning.
Deze band speelde een akoestische sessie. De band bestond uit de erg ontwapenend overkomende zangeres Marjana Semkina en pianist Gleb Kolyadin aangevuld met een violist en een cellist. Het publiek was zichtbaar verrast door dit bijzonder vermakelijk optreden met tussen de nummers door grappige aankondigen van Marjana, wat een leuk mens is dit. Ik heb haar na het optreden kunnen spreken wat erg leuk was.
Na een klein uur en onder groot applaus verliet iamthemorning het podium om plaats te gaan maken voor Gazpacho.

Deze Noorse art rock band heeft net een nieuw album uit (Molok) en ik was benieuwd wat men van dit album zou gaan spelen. Dat viel niet tegen. 4 nummers.
Op de begintonen van "Algorithm" kwamen de bandleden een voor een het podium op onder luid applaus van de goed gevulde Boerderij (met ca. 500 bezoekers).
De opener was "Park Bench" gevolgd door "Choir of Ancestors" beiden van het nieuwe album.
Daarna werden van de diverse albums nummers gespeeld met van het nieuwe album ook nog de nummers "Know Your Time" en als afsluiter "Molok Rising" in een soort light versie. Overigens was het een bijzondere set list die gespeeld werd. Met voor het eerst tijdens deze tour werd Death Room gespeeld. Helaas waren er weer wat zaken met het geluid maar goed kan gebeuren zullen we maar zeggen.
De toegiften waren "Desert Flight" en tot slot "Vera".
Als ik de set list bekijk met het optreden van 2014 speelde men slecht 4 nummers uit die set list.
Na ruim 2 uur zat het erop.
Deze band heeft weer een stap vooruit gezet en visueel zag het er prima uit. Mooie projecties en een bijzondere licht show met ook laser licht.
En na afloop met de diverse bandleden gesproken. Echt leuke gasten en zeer vriendelijk.
Er werden goede zaken gedaan in de merchandise stand.
Tot slot nog een opvallend stijl van bas spelen van bassist Kristian Torp. Een bovenhandse greep. (Dat doet ie anders nooit).
Ik vroeg aan hem of dit een nieuwe stijl was maar de reden bleek een pijnlijke pols te zijn.

Gazpacho, zij blijven een van mijn favoriete bands van dit moment.
En zo kwam aan een prima concert avond een einde en werd blij de thuisreis aanvaard.

Set list:
Intro: Algorithm (Molok)
Park Bench
Choir of Ancestors
The Walk 1 +2
Defense Mechanism
Wizard of Altai
Death Room
Hell Freezes Over part 1+2
Know Your Time
Winter is Never
Chequered Light Billings
Upside Down
Molok Rising (light version)

Toegiften:
Desert Flight
Vera

Band:
Jan-Henrik Ohme - Zang (was overigens prima bij stem)
Jon-Arne Vilbo - Gitaar
Kristian Torp - Basgitaar en Tuba
Thomas Andersen - Keyboards en programming
Lars-Erik Asp - Drums (wat een goede drummer is dit toch)
Mikel Krømer - Mandoline, Gitaar, Viool

Martin was waarschijnlijk weer erg goed bij stem neem ik aan?

Geluid was inderdaad vrij slecht bij de paar acts die ik gezien heb. Op den duur maar redelijk achteraan gaan staan, omdat daar pas de geluidsbrei in een waar te nemen liedje veranderde, maar ja, daar heb je dan weer meer pratend publiek..

Jazeker. Ik durf te zeggen dat hij beter zingt dan Fish tegenwoordig . Uiteraard mist hij wel de uitstraling en de voordracht van de lange Schot, maar het klonk allemaal prima.

Tja die weddenschap zou ik ook wel aandurven gaan

Gewoon in de kleine zaal blijven. Daar staan sowieso al de interessantere acts, én je hebt er goed geluid. En je staat er nog lekker dicht op ook.

Bijna alle toffe dingen die ik er heb gezien, en die me überhaupt interessant leken, stonden in de kleine zaal.

Mijn hoogtepunten:

- Marlon Williams (fijne folkzanger, zijn stem neigde soms naar Antony Hegarty, maar dan in een totaal andere muzikale context)

- LA Priest (lekker gekloot met analoge synthesizers, zowel intrigerend als dansbaar, helaas niet het juiste publiek)

- Pumarosa (goede zangeres (met uistraling), goede ritmesectie, fijne instrumentale stukken. Niet uniek, maar zeker niet doorsnee, gewoon een heel fijne sound en fijne liedjes)
Låpsley (kleine liedjes met subtieele en minimalistische elektronische begeleiding waardoor elke noot raak was)

- Lushes (lekker compromisloos rockduo (gitarist + duo), met traag voortslepende nummers waarin de gitaar steeds meer gaat piepen, kraken en scheuren. Halverwege werd er een mantra ingezet, waarover de zanger totaal in zichzelf gekeerd en ineengedoken heen ging zingen, heel intens. Laatste hekft was wat vlotter, met toffe inventieve drumritmes)

- Spiritualized (fijne instrumentale jams, mooi opgebouwd, van dromerige soundscapes naar lekker beukende rock. Er was ook zang hoor maar die vond ik verder niet veek toevoegen)

Voor mij een prima editie eigenlijk!

Lower Dens was wel verpest door waardeloos geluid, evenals een groot deel van Swim Deep.

Ik doelde inderdaad op Lower Dens, daar was het geluid echt heel slecht. Pas toen we op het hoogste balkon helemaal achteraan waren gaan staan waren de instrumenten goed uit elkaar te houden. Lijkt me niet de bedoeling. Valt me toch enigszins op dat alle wat hardere acts die ik (ook buiten London Calling) in de Grote Zaal van Paradiso heb gezien qua geluid behoorlijk tegenvielen.

Jammer, want dat was eigenlijk de enige act op de zaterdag die ik nog écht graag wilde zien (naast Girl Band, en die hebben echt geen enkele noot verkeerd gespeeld helaas überhaupt geen noot)

Bij Womps vond ik het geluid ook heel slecht, de zang was extreem schel ook en deed gewoon pijn aan mn oren. Ik vond dat ook niet zo boeiend overigens.

Lapsley vond ik ook wel leuk, doet me wel heel erg aan the xx denken. Ze heeft wel een mooie stem.

Die mantra bij Lushes vond ik maar een beetje aanstellerij. Ik vond dat ook niet zo goedd. had ook wel mee te maken dat ik op het einde vd avond echt op was, was al de hele dag op pad geweest. Zo heb ik White op mn laatste krachten vol gehouden. Jammer want het was daar best een feestje maar was te moe om mee te springen

Het nadeel van de kleine zaal is dan weer dat je er over de hoofden kunt lopen. Teveel mensen in een te kleine ruimte. Pratend publiek is er ook volop aanwezig, daar heeft het publiek in Paradiso trouwens sowieso nogal een handje van. NIettemin was Låpsley voor mij wederom een hoogtepunt, haar optredens blijven genieten geblazen. Verder vond ik het optreden van Kurt Vile dik in orde, op het balkon achterin klonk het geluid ook prima.

Niets op aan te merken! Heeft wel een uitstraling als een gemiddelde fish and chips uitbater maar dat mag de pret niet drukken!
Met knikkende knieën naar Fish dinsdag.....

hahaha, precies mijn gedachten.... Ik moet eerst verder lezen voordat ik ergens op reageer!