Haar eerste 2 platen hebben anders met zo'n 100 stemmers toch zeer behoorlijke gemiddeldes.

Nu je het zegt: dat valt me eigenlijk erg mee. Maar ze heeft wel meerdere grote hits gescoord en dat blijft toch een beetje eng voor de gemiddelde MuMe'er.

In een uitverkocht - en bloedheet - Paradiso gisteren Lucinda Williams gezien. Na een zeer prettig voorprogramma van Buick6, tevens de begeleidingsband van het hoofdprogramma, had Williams duidelijk even de tijd nodig om op gang te komen. Ze oogde niet bepaald enthousiast, na elk nummers was er overleg met de techniek en haar stem had wel even nodig om op het juiste niveau te komen.
Na circa een half uur werd het allemaal wat beter: de sfeer werd losser, Williams begon meer contact te maken met het publiek (met verhalen die lang niet altijd even boeiend, begrijpelijk of verstaanbaar waren overigens) en het klónk vooral beter. Zeker de nummers waarin Buick6 een grote rol werd toebedeeld middels flinke uitspanningen (zoals het fantastische Joy) waren een genot om te horen. Meer dan twee uur werd er gespeeld alvorens met Rockin' in the Free World werd afgesloten (al zie ik op setlist.fm dat er daarna nog een nummer gespeeld werd), waarbij aangetekend dat ik lang niet alles even boeiend vond en dat het van mij ook wel wat korter had gemogen.

28-01 Danny Vera, Melkweg (oude zaal), Amsterdam 5*

Eigenlijk vind ik alleen de laatste EP van hem steengoed en is de rest wel goed te pruimen dus lang getwijfeld of ik wel naar een concert van hem zou gaan. Alles klonk live veel beter dan wat ik ken van hem via Deezer. Het optreden rockt als een tierelier en het staat als een huis. Jammer dat er geen nummers van die laatste EP gespeeld zijn wat een wonder mag heten want hij speelde ruim 2 uur inclusief heel veel korte covers waaronder Ace of Spades en sloot of met Falsom Prison Blues. Zelfs Sweet Caroline kwam voorbij die van Neil Diamond en de hele zaal zong mee. Geweldige avond voor een heel klein bedrag (11euro via TickestSwap) dus maar de EP gekocht.

De beste man was nog wel grieperig en moest een paar whiskey's nemen om dat te onderdrukken, was wel even bang dat ie daardoor de controle geheel zou verliezen, maar gelukkig viel dat mee en werd het optreden er alleen leuker op. Kan hem iedereen aanraden, dat wil zeggen het reguliere concert want er schijnt ook een theatertour-versie te zijn met veel akoestisch werk (die ik ook graag wil horen).

Gisteren een geweldig Tame Impala gezien in een uitverkochte HMH. Ik had er van te voren niet heel van verwacht, maar ik ben echt weggeblazen. Kevin Parker is live echt een ontzettend charismatische frontman en het geluid was nagenoeg perfect. Na een korte instrumental als opener begonnen ze meteen met Let It Happen en dat werkte uitstekend. Ik was ook zeer onder de indruk van Elephant, The Less I Know, Cause I'm A Man en Apocalypse Dreams. Dit zou wel eens een grote kanshebber voor concert van het jaar kunnen zijn.

Gisteren ook naar Tame Impala geweest. Allereest wil ik even kwijt dat de HMH logistiek een drama is en al helemaal nu het zoals gister uitverkocht is. Verder was het waar ik stond in de zaal soms wel erg druk wat de beleving dan soms net een beetje minder maakt, maar die pech heb je soms nou eenmaal.

Het concert zelf dan was wel erg goed met een mooie gevarieerde setlist met nummers van alle drie de albums. Ik vond het wel een beetje jammer dat Let It Happen direct het eerste nummer was. Ik denk dat als deze iets later in de set was geplaatst, de euforie bij het publiek wat groter was geweest. Geluid was goed, maar vond zo af en toe de bass net wat te hard staan. Hoogtepunten waren voor mij het heerlijk stampende Elephant en Apocalypse Dreams. Had nog gehoopt op een heerlijk lange versie van Half Full Glass Of Wine zoals tijdens de laatste clubshow in Paradiso, maar deze werd helaas niet gespeeld.

Mooie recensie, waarin ik me helemaal kan vinden, van Menno Pot in de Volkskrant betreffende het concert op vrijdagavond van Suede in een stijf uitverkocht Paradiso:

Suede steeg op in Paradiso

Daughter maandagavond in Paradiso.

Mijn debuut als gastschrijver voor ROAR.

Leuk stukje Geert! Ik vond het al jammer dat ik er niet bij was, maar dit maakt het alleen nog maar erger. Zie dat maar als een compliment.

Ik zie trouwens dat ze Home hebben gespeeld. Mooi om te zien dat ze hun EP's niet zomaar links laten liggen.

Thanks Koen! Volgende keer ga je gewoon ook. Misschien dat er nog tickets voor de AB vrijkomen volgende week woensdag?

Ook mijn complimenten nog voor jouw albumrecensie. Ik vind het altijd mooi als het iemand het album track-by-track behandeld.

Maar Brussel is óók al zo'n eind weg... Waarom geven ze niet gewoon extra show in de Mezz of Gebouw-T?

Jij ook bedankt! Ik hou eigenlijk niet van track-by-track recensies, maar deze kwam toevallig zo uit mijn pen.

Gisteren together Pangea gezien in Ekko.

Voorprogramma Iguana Death Cult was een prima opwarmer voor kolkende Ekko. Ekko was volledig uitverkocht en stampvol. Bij aanvang wordt de tune van Flodder over de boxen gespeeld als intro. together Pangea speelde een vlammend concert en in uur kwamen alle nummers langs.
De vele crowdsurfers waren ontelbaar en iedereen was bezweet maar voldaan.

Lijkt vanuit Roosendaal niet alles ver weg op Breda en Bergen op Zoom na? Ik vind 2x een uur reizen voor een concert nog goed te doen, maar ik ben dan ook wel gewend om regelmatig een stuk te reizen. Enkel Nijmegen (Doornroosje) is in 1 minder dan een uur te doen en dan ook alleen met de auto.

Goede recensie, Geert!

Ik was er ook bij afgelopen maandag in Paradiso: het was een goede show van Daughter, met een hele innemende Tonra (al begin ik te vermoeden dat dat lieve verlegen lachje een beetje een act is). Smother en Amsterdam kwamen vooral ongelooflijk goed uit de verf, ook omdat de band het aandurfde om echt stiltes te pakken - a capella zeg maar - waardoor het geheel stukken aangrijpender werd. Het publiek deed ook goed z'n best, al werd er wel juist tijdens die stille momentjes zo ongeveer gevoetbald met nog op de grond liggende bekers, maar goed.

Een paar nummers waren overigens wel wat minder geslaagd - bij Human had de band blijkbaar geen akoestische gitaar beschikbaar, met als gevolg dat het geheel wat overkwam als een cover door een rommelig punkbandje (met een hele goede zangeres, dat wel). Ook was de natuurlijk verplichte toegift Made of Stone, precies het minst opwindende nummer van hun nieuwe album, niet van hetzelfde prachtig verstilde kaliber als hun andere nummers, met als gevolg dat de show dus eindigde met een paar minuten ongeïnteresseerd getokkel.

Over het algemeen een meer dan degelijk optreden desalniettemin, waarin zelfs Youth, de hit die ze waarschijnlijk eindeloos vaak hebben moeten spelen, nog overtuigend uit de verf kwam.

Twee keer een uur reizen is inderdaad goed te doen, maar als je geen auto hebt kom je in een uur helaas niet zo heel ver.

Soms ga ik wel naar Amsterdam of Utrecht, maar dan alleen voor grotere artiesten, waarbij ik weet dat ik op zo'n avond langer in de concertzaal sta dan in de trein zit.

Gisteravond Steven Wilson gezien in 013 in Tilburg. Fenomenaal. Het album Hand. Cannot Erase werd integraal gespeeld, vervolgens ouder werk, zowel solo als van Porcupine Tree. Dit concert blijft me nog wel even bij.

Ik was er ook. Vantevoren kreeg ik een mail van 013 met als laatste update dat Steven extra lang zou spelen, van 20.15 tot 23.20. Dat heeft hij op de minuut nauwkeurig gedaan, inclusief pauze en toegift van 2 nummers. Ook knap...

Moet zeggen dat het materiaal van HCE uitsteeg boven het materiaal dat in het 2e deel van het concert voorbij kwam, op The Raven na natuurlijk. Door Steven terecht (?) genoemd als misschien wel het mooiste nummer dat ie ooit heeft gemaakt. (Ik ken niet alles, dus kan er niet echt goed over oordelen, maar een nummer als Routine sla ik zelf al hoger aan.)

Had gehoopt dat het concept van HCE mij na de show wat duidelijker zou zijn, maar dat valt nog tegen. De jongedame uit HCE woont in een triest betonnen flatgebouw ergens in het Oostblok (?), ze is eenzaam en heeft nauwelijks contact met de buitenwereld, niemand die haar ziet, niemand die met haar praat, ze heeft haar zus (lang geleden) en haar gezin (meer recent) verloren en aan het eind komen 3 sterretjes (haar omgekomen gezin?) haar 'ophalen'. Mooie desolate thema's, maar een verhaallijn haal ik er niet zo gauw uit.

Anyway, het was een mooie show.

Het verhaal is in meerdere interviews met Steven al uitgelegd. Het is gebaseerd op een waargebeurd verhaal over een jonge vrouw, die midden in het leven zou moeten staan, zich terug trok uit de samenleving en drie jaar dood in haar appartement in London heeft gelegen. Het gaat dus over de onpersoonlijkheid van het leven in een grote stad.

Van het tweede deel vond ik de nieuwe renditie van Index een hoogtepunt, wat een kwaadaardig nummer is dat zeg! Ook de nieuwe versie van Don't Hate Me is prachtig, en The Raven is waarschijnlijk Steven's mooiste nummer inderdaad.

Wat een droog gevoel voor humor heeft die gast ook. "Let's all point to the German!"

Dat HCE is gebaseerd op het verhaal van Joyce Carol Vincent en de daarover gemaakte documentaire Dreams of a Life is mij bekend. Steven heeft daar zijn eigen invulling aan gegeven en verhaallijnen toegevoegd en daar was ik gisteren naar op zoek. Ik geef hieronder alleen weer wat ik gisteren op het achtergrondscherm heb gezien en dat ik daar niet veel wijzer van ben geworden. De verwijzing naar een zus in Perfect Life en het gemis van een heel gezin in Routine, dat kan ik niet beter plaatsen na gisteravond.

De dame die de clip voor Routine maakte heeft geloof ik haar eigen draai aan het nummer gegeven, ik geloof niet dat die clip wat met het verhaal te maken heeft. De zus in Perfect Life is iemand die kort in haar leven is geweest en de enige die haar leven enig betekenis leek te kunnen geven. Maar de beelden van de show zijn dusdanig dat ieder die op zijn of haar eigen manier kan interpreteren.

Ik vond het ook weer een fenomenale show woensdag van deheer Wilson. Wat een multitalent qua schrijven, spelen en zingen. Zijn melancholische nummers, zoals hij ze zelf typeerde, spreken mij erg aan. Een absolute grootmeester in het proggenre waarvan ik hoop dat hij nog lang muziek zal blijven maken

Sluit me bij hierboven aan. Steven was weer subliem. Ik kan hem niet vaak genoeg zien. Ik was erbij in 013. Vermillioncore is live ook wel fantastisch zeg. En bij Raven krijg ik tranen in mijn ogen.

Gisteren de heer Steven Wilson mogen aanschouwen in de Oosterpoort in Groningen.

Mogen ja, want wat werd er ook hier een fantastische show neergezet. Het heeft me diep weten te raken (stond met een brok in de keel bij Routine, zeker ook door de clip op een gigantisch scherm op de achtergrond, later opnieuw bij de afsluiter The Raven) en er werd geweldig gespeeld en gezongen. Het geluid was erg goed en nauwelijks last van mobiele telefoons en praters gehad en dat doet de concertbeleving natuurlijk ook alleen maar goed.

Na het fenomenale Hand.Cannot.Erase. volgde nog een heerlijke set met onder andere een aantal nummers van 4 1/2, een Storm Corossion-nummer en een aantal Porcupine Tree nummers. Allemaal even geweldig intens gespeeld. In de toegift werden we nog getrakteerd op Space Oddity, nadat Bowie natuurlijk al eerder genoemd werd bij de vertolking van Lazarus.

De combinatie van de fantastische muziek, het gebruik van beelden, waardoor de muziek nog heftiger binnen komt en toch ook de podiumpresentatie en humor van Steven, maakt het een erg memorabel concert en ik durf te zeggen; één van de beste ooit waar ik bij geweest ben!

Youth Lagoon in TivoliVredenburg.
Als afscheidstour speelt hij in Utrecht

Niet lullig bedoeld Gretz , maar als je het plaatst mag je er natuurlijk iets over zeggen. Je gebruikt wel heel veel termen om Daughter te benoemen; ze, hun, de Britten, de band, de groep, de Londenaren, de bandleden. Dat leest niet fijn.

Ah dank je, opbouwende kritiek is altijd welkom. Ik probeerde het juist te vermijden om te vaak Daughter als naam te noemen, maar ik merk dat je er ook in kunt doorslaan door te vaak een alternatief proberen te gebruiken.

Flying Horseman in Gebr Nobel in Leiden. Geweldige band!!!

Dat is juist een goede truc om niet telkens dezelfde woorden en termen te gebruiken. In plaats van 'Daughter dit, Daughter dat' kan je er beter wat in variëren.

dat klopt zeker, Britten en Londenaren is dan wellicht niet nodig (Europeanen is de volgende?) maar verder vind ik het zeker niet storend en ik enkel zin Daughter zou dat wel zijn.

De knust is om een mooie middenweg te vinden tussen iedere keer Daughter gebruiken en iedere keer een alternatief zoeken. Ik kan me af en toe behoorlijk storen aan sportverslaggevers die er een sport van maken om de naam van een sporter zoveel mogelijk te ontwijken. Je kunt er namelijk ook in doorslaan. Voor recensies geldt dat ook, al stoor ik me er daar minder snel aan.