Vanavond Animal Collective gezien.

Allereerst was het voorprogramma Teengirl Fantasy uitermate belabberd.. Zelden zo'n inspiratieloos ogend stelletje gezien... Maar dat was misschien maar goed ook, want de eerste helft van AC was ook maar weinig aan. Did You See The Words werd vakkundig om zeep geholpen, en verder was het een hoop eentonigheid... Veel beats en verder weinig.. Halverwege braken ze gelukkig de ban met het nummer voor Brothersport... Volgens mij Fireworks, maar ben niet goed met hun titels... Daarna was ook Brothersport zeer vermakelijk en We Tigers durf ik zelfs fantastisch te noemen... Ook nog een stukje dat rechtstreeks uit Atlas (Battles) gejat leek... Wat daarna kwam was nog meer dan aardig, tot de toegift, die ik nu alweer vergeten ben.

De 2e helft maakte het concert dus nog wel de moeite waard, en dus ook beter dan het concert dat ik een paar jaar terug van ze zag... Maar echt geweldig durf ik het dus nog niet te noemen.

17-5

Boxer Rebellion in de Effenaar.
Prima concert met veel nummers van Union. Het klonk echt als een geheel hulde aan de muzikanten, met prachtige sfeer erdoor heen.
Hoogtepunten : The Gospel of Goro Adachi (met Shoegaze), No Harm en Doubt.

Enige minpunt, mijn favoriet Locked in the Basement is niet gespeeld.

Verder ook alle lof voor het voorprogramma Aestrid Nederlands talent met een heel eigen stijl, prima voorprogramma.

Net thuis van Eric Vloeiman's Gatecrash in het Shuttershof in Middelburg

Was een zeer intiem optreden met veel ruimte voor inprovisatie.

4*

Net terug van Bill Callahan's concert in De Duif. Pracht locatie, nog beter concert en dito setlist De man was echt enorm op dreef. Ondanks dat hij alleen begeleid werd door een drummer en een gitarist kwamen alle nummers echt uitstekend uit de verf. Zelfs de nummers van Eagle (waar amper gitaren op voorkomen) werden omgetoverd tot heerlijke kunststukjes Hoogtepunten te over, maar als ik moet kiezen: een venijnige, gierende versie van America (wie van dat album nummer niet overtuigd is moet hem eens live gaan zien), Too Many Birds, de laatste 4 nummers van de reguliere set (die snoeiharde outro van Say Valley Maker ) en Bathysphere.

Setlist (voor zover ik me herinner):
Riding for the Feeling
Baby's Breath
Blood Red Bird
America
Universal Applicant
Too Many Birds
Free's
Eid Ma Clack Shaw
Our Anniversary
Drover
Say Valley Maker
Let Me See the Colts
Jim Cain
--------
toegift:
Rococo Zephyr
Bathysphere
(en nog en nummer dat ik effe niet kon plaatsen)

Helaas vielen Juliana Barwick (eentonige mantra's met loopmachine) en Sophia Knapp me nogal tegen. Om maar niet te spreken over de tenenkrommend slechte muziek die tussendoor werd gedraaid...

Laatste nummer was River Guard, n.b. het absolute hoogtepunt .

Die heb ik even gemist Mooie setlist! Gelukkig was ik er vorige keer bij...

Ergens had dat engelen gezang (i.c.m. de locatie) nog wel zijn charme, maar na een nummer of 3 had ik het wel gehoord. Steeds laagjes toevoegen, steeds hetzelfde trucje. Het hielp ook niet dat ze het hele optreden met haar rug naar me toe stond...



Ach natuurlijk Maar voor mij persoonlijk niet een van de hoogtepunten dus.

Technies [sic] (voordat Stijn_Slayer er over valt) gezien is het al gisteren ja, Marike Jager in Luxor Live ten Arnhem. Voorprogramma Anton Walgrave deed aan wat belegen poprock, van het type dat ongeveer tussen Coldplay en R.E.M. ligt, zonder het talent van laatstgenoemden. Hij speelde met een akoestische gitaar, maar ook met loops. Na een tijdje kwam in de meeste nummers van een vreselijk platte, veel te harde drumcomputer binnenvallen, wat het geheel niet goed deed. Ook het dramatische ge-ooh-hoo dat hij in de meeste nummers gooiden, in combinatie met het vrij slechte geluid, wist dit voorprogramma niet erg interessant te maken.

Neen, dan Marike zelf. Die was goed op dreef, speelde heel "Here Comes the Night" met verve. Nu is dat al een behoorlijke plaat, maar de live-versies gingen daar nog goed overheen. Speciale vermelding verdienen wat dat betreft "Don't Erase Me" en "Faster", die op de plaat wat minder waren, maar nu behoorlijk goed uit de verf kwamen. Aangevuld met wat oud(er) werk dat ik nog beter moet leren kennen ("Honey Honey", "The Leaves", "Bucket Full of Ice" en het al bekende en zeer mooie "She Only Knows"), maar dat ook al goed indruk maakte was dit een zeer geslaagd concert. En Marike kleurloos? Ze is wat verlegen, maar mede daardoor nog best sexy. Haar korte, zwarte jurkje droeg daar ook wel aan bij.

Denk je dat ik uberhaupt jouw Marike Jager ervaring ga lezen?

Zita Swoon Group in Rasa, Utrecht samen met Mamadou Diabaté and Awa Démé. Klein zaaltje dus goed voor de sfeer. Zoals altijd weer een publiek dat aan de lippen van Stef hing (blijft een sympathieke artiest).
Deze keer een optreden met allemaal onbekende nummers . Stef was meer begeleider en liet Mamadou Diabaté and Awa Démé schitteren.
Ik blijf dit live één van de meest bijzondere gezelschappen vinden met elke keer weer totaal iets anders. Toch moet ik ook wel bekennen dat dit optreden voldoende is geweest. Ik wilde eventueel nog in het najaar gaan. Misschien ben ik toch iets te onbekend met wereldmuziek en is een heel optreden lang met alleen maar onbekend werk wat pittig.
Het was echt erg goed, maar ik heb dit nu gezien en een herhaling is niet nodig (de dansvoorstelling Dancing with the Sound Hobbyist zou ik bijvoorbeeld wel nog eens willen bekijken).
Leuk om Arrie weer eens te ontmoeten bij dit concert (en wat heerlijk als je ouders hebt die jouw muzieksmaak kunnen delen: ik zie die van mij hier niet swingen terwijl het had gekund, want ik zag behoorlijk wat grijze haren. Zo'n zaal trekt toch wel een bepaald publiek merkte ik wel).

Ja. Want je stalkt me op het station en je bent door me geobserdeerd ftw.

Gisteren was ik met mevrouw SQ te Eindhoven bij Sufjan Stevens. In het Muziekgebouw Eindhoven, ondanks dat er met vette letters ´Effenaar´ op mijn kaartje stond. We zaten midvoor bovenste balkon, de zaal deed me wel denken aan het Muziekcentrum Vredenburg.

Geen close-up vieuw dus (en ook kijkertjes vergeten), maar bij een show als deze was het totaalbeeld van het podium, met alles wat daarop gebeurde, toch ook echt iets om mee te maken en daarvoor moest je misschien ook weer niet te dichtbij staan.
Want een show wás het; visueel krachtig; met sterk gebruik van blacklights en scherpe laser-achtige lichtbeelden die achter, maar soms ook voor het podium werden geprojecteerd, op een doorzichtig scherm dat af en toe naar beneden kwam. Zo´n scherm had ik eerder wel eens gezien bij Madonna.

(niet echt te fotograferen; deze van Twitter gehaald @rudibrekelmans).

Sufjan zelf was ook ´visueel actief´; dansend (!), een beetje verlegen daarmee, maar toch erg gedreven. Samen met de uitgebreide toelichtingen tussendoor (ik was helemaal verbaasd over hoeveel hij sprak) werd al dat nieuwe repertoire ineens heerlijk toegankelijk en vanzelfsprekend. Zo kregen we heel het CV van ´Prophet´ Royal Robinson, kluizenaar die Sufan inspireerde voor (mn ook thematiek en artwort van) het `Age of Adz´ album.

Zo´n beetje (ik heb het niet bijgehouden) het hele album werd gespeeld, en dat had ik nu niet bepaald al in mijn hart gesloten. Tot gisteren dan; want ik heb intens genoten van de electronic beats van Too Much (tweede nummer, ook op het concert) en bij Vesuvius werd ik helemaal meegesleept; dat heb je zo heel af en toe, dat je een nummer voor het eerst (echt) hoort en dat meteen alles geweldig-geweldig is; in mijn concertverleden (toch een paar honderd concerten) maar een paar keer zo intens gevoeld dit. Natuurlijk waren er ook de rustige akoestische nummers, maar ook daarbij geen oud werk en dat was ook niet nodig. Publiek meezingen gebeurde toch wel; was ook precies goed, bescheiden, net leuk. De zangeressen waren ook uitzonderlijk goed; echt een ´tot leven komen´ van die typische zang zoals je die meteen herkent als die van de albums van Sufjan Stevens.

Voorlaatste nummer van de set was een soort trip: bij Impossible Soul gingen de remmen helemaal los; een ode aan de beweging. De band (met oa drie trombonisten, twee drummers) was uitgedost met pruiken en lichtgevende kleding; Sufjan stond te springen op de piano met glitterjas en zonnebril en zowel qua beeld als geluid deed het me even denken aan Parliament/Funkadelic; chaos op het podium, bijna hippie-achtige zang én moderne ritmeklanken met electronica.


(foto van Twitter @mmink ; de kruising tussen Lady Gaga en George Clinton op de piano is dus Sufjan Stevens)

80´s beats en dance als vehikel voor apocalyptische visioenen. Mooie videobeelden ook, geïnspireerd of rechtstreeks geleend uit de striptekeningen van Royal Robinson. Samen met alle verkledingen, de video´s, het gebruik van de auto-(´Cher´)-tune was het dus allemaal niet wat ik verwachtte en paste het intussen allemaal verrassend goed.

Mogelijk dat veel muziekliefhebbers dit een terugval vinden in de muzikale weg van Stufjan Stevens; als je erbij bent zie je dat hij dit met dezelfde gedrevenheid aanpakt als al het andere; ík vond het geweldig mooi en zo miste ik dus helemaal de oude nummers niet. En dan is het ineens kwart voor 12, ruim twee en een half uur verder.

Heel raar om bij de laatse toegift dan Chicago te horen. In het volle zaallicht kijkt Sufjan echt blij en gelukkig de zaal in, ook applaudiserend; het is héél goed geweest. In lange tijd niet zoiets indrukwekkends meegemaakt. En ik wil verdorie een live-album; de studioversie haalt weliswaar de herinneringen wél maar de kwaliteit en dynamiek níet terug.

Ik had op zich ook wel willen gaan, maar Age of Adz is ook niet mijn favoriete album (hoewel deze niet slecht is). Eindhoven is me ook wat te ver weg (twee uur reizen).



Dit verbaast me dan weer niets. De grote singer-songwriters trekken zich hier niets van aan en trekken hun eigen plan, en zeker op de lange termijn loont dat alleen maar.

Gisteren om half 4 vertrokken, en weer in de ochtend om half 5 thuisgekomen (gelukkig zijn er nachttreinen). Even een retour richting Eindhoven voor het concert van Sufjan Stevens. Ik kan sq alleen maar gelijk geven, dit was werkelijk een fantastisch concert. Seven Swans en Impossible Soul vormde de hoogtepunten, en ook Chicago was natuurlijk fantastisch. Zeer verrassend en leuk om te zien en te horen hoe een perfectionische Sufjan opeens als een complete chaoot tijdens het laatste nummer driemaal van outfit wisselt, met gevaar voor eigen leven op de piano springt en rent tussen de ballonnnen die als een mijnenveld verspreid liggen over het podium. Helaas maar 1 toegift gehoord, maar verder niets dan lof.

Pete Philly met zijn Open Loops in de Melkweg. Recensie volgt.

Sufjan Stevens, 2 1/2 uur muzikaal en visueel geweld... briljant, over the top, close to perfection. Alleen maar 1 nummer van Illinois en maar 2 van Seven Swans. Toch het enige minpuntje van de avond.

Hier de toegift: Chicago, Ik heb ook mijn andere (vrij goeie) filmpjes van Too Much, I Walked en Futile Devices op YouTube gezet

Inmiddels bekeken; wat een goede kwaliteit!

Eergisteren Zita Swoon met Awa Déwé en Mamadou Diabaté in Rasa, Utrecht, samen met mijn vader, waar ik aERodynamIC dus ook weer eens zag. Altijd leuk om je mede-MuMe'ers weer eens te zien.

Ik moet zeggen dat ik iets enthousiaster ben. Natuurlijk, het waren allemaal onbekende nummers, maar dat vond ik helemaal niet erg. De hoofdrol was inderdaad voor Awa Déwé en Mamadou Diabaté. Mamadou bespeelde de balafon, een soort houten xylofoon-achtig ding. Awa zong, en ze had ook een behoorlijke strot, moet ik zeggen. Het was wel even wennen aan haar zang, maar ze kon het zeker. Ze wisselde de zang mooi af met Stef Kamil Carlens. De rest van Zita Swoon zorgde voor mooie Afrikaans klinkende muziek, soms wat rustiger, en soms lekker swingend. Bijzonder was het zeker, daar waren we het alledrie (aERo, mijn vader, en ik) over eens. Wat mij betreft klonk het ook nog eens ontzettend fijn, dus ik vond het zeker voor herhaling vatbaar. Het leuke was ook dat ze er duidelijk plezier in hadden, dat maakt het ook nog eens heel erg leuk om naar te kijken.
Absoluut een geslaagde avond!

Gister was ik met mijn vriendin naar Perfume Genius en Matthew and the Atlas in de Vondelkerk te Amsterdam. Perfume Genius heb ik al een keer eerder gezien maar ik vond het nu nog een stuk mooier. De eerste keer dat ik hem zag deed ie ook al wat nieuwe nummers, maar ik had het idee dat nu meer dan de helft van zijn nummers nieuw waren (als in: ze staan niet op z'n album). In principe was het redelijk hetzelfde, Perfume Genius zelf (Mike Hadreas) speelde op de piano (en een keer op akoestische gitaar) en zong z'n liedjes. Ook deze keer had ie weer een vriend (lijkt me ) meegenomen om mee te spelen op synthesizer (?), wat het dromerige aan de muziek toevoegde, en voor de samenzang. Deze keer wist het me echter een stuk meer te betoveren. Het was nog steeds een beetje knullig soms (op de gitaar ging het soms mis, volgens mij), maar hij was erg goed bij stem (klonk mooier en emotioneler dan de eerste keer), en de nieuwe liedjes waren ook zeker de moeite waard.

Matthew and the Atlas kende ik nog niet, dus ik liet me verrassen. Heel verrassend was de muziek echter niet. Het past precies in de Mumford & Sons/Fleet Foxes-hype van de laatste jaren, met iets meer de nadruk op Mumford & Sons. Toch klonk het allemaal prima. Prima liedjes, mooie (samen)zang, en net als bij Mumford & Sons een banjo, maar, wat wel origineel is, een accordeon, en laten dat nou net twee instrumenten zijn die ik altijd toejuich. Het waren ook sympathieke gasten, dus het enige wat eigenlijk nog ontbrak was een eigen gezicht, ik vond het wat dat betreft nog iets te veel copycats. Verder kunnen alle Mumford & Sons-liefhebbers het zeker waarderen, denk ik.
Anyway, alweer een geslaagde avond dus.

The Boxer Rebellion in jeugdcentrum kavka in Antwerpen

Prachtig concert, van alle 3 hun cd's wat gespeeld. De zang was misschien wel nog beter live dan op cd, nu ben ik nog meer fan van hen.

Ook leuk dat de zanger eventjes tussen het publiek ging om te zingen.

Heel leuk dat ze in kleine zalen spelen trouwens en meerdere keren in 1 land spelen, respect. Ze hebben trouwens gisteren "Duvel" ontdekt. Ik zou wel eens willen weten hoe ze wakker zijn gekomen.

Gisteren Mercury Rev gezien in Amsterdam. Ze speelden integraal hun hele top album Deserters song. In de toegift kwam ook een cover van Peter Gabriel (solisbury hill) langs en The Dark Is Rising

Fakkelteitgroep (met onder meer Sticks, Typhoon en Zo Moeilijk) in Tivoli. Het was wel oké. Niet heel erg bijzonder. Zo Moeilijk viel me wat tegen, ik heb ze veel scherper gezien. Ook vind ik de nodige hardcoreinvloeden een verarming voor de muziek.

Rush in Ahoy! Drie uur lang genieten van een van de beste groepen ooit! Met Moving Pictures in zijn geheel, het kon niet op.

Ik kan tevreden (proberen te) gaan slapen

Het is ondertussen alweer gisteren; Amplifier in Patronaat gezien. Viel me toch wat tegen, en als geheel te wisselvallig.

Het viel mij ook wat tegen, maar juist omdat ik het na verloop van tijd wat eentonig vond. Owja, en omdat die gasten alleen maar met hun pedalen bezig waren in plaats van met het publiek.

Long Distance Calling in het voorprogramma was dan wel weer waanzinnig, die gasten verdienen het echt om als hoofdprogramma in een grote zaal op te treden.

Ja, dat voorprogramma beviel mij eigenlijk ook wel.

En inderdaad was Amplifier wat eentonig qua nummers. Met wisselvallig bedoelde ik eigenlijk de kwaliteit van de songs.

En ik stond nog op het punt om vinyl van LDC te kopen...........
Maar vond de gok te groot.
Nu heb ik dus een gevoel van ; had ik het maar gedaan.....

Net gezien in De Bosuil in Weert: The Gathering. Ik luister al jaren naar deze band, maar het was de eerste keer dat ik ze live zag.

De Bosuil is een kleine, gezellige zaal in Weert, en The Gathering mocht al om 17:20 aantreden. Een nogal vreemd uur, maar soit. Er werd afgetrapt met 3 nummers van if_then_else. Daarna werd er evenwichtig afgewisseld tussen oud en nieuw materiaal. Mijn persoonlijke hoogtepunten waren het nieuwe, 10-minuten durende nummer Heroes for Ghosts (gratis te downloaden op gathering.nl trouwens), de klassieker In Motion #1 en mijn favoriete Gatheringnummer Travel.

De band leek zich goed te amuseren, wat altijd een plezier is om naar te kijken. Silje voelt zich duidelijk - en terecht - al helemaal thuis in The Gathering, maar ze is in de eerste plaats natuurlijk een prima zangeres die zowel met de nieuwe als de oude nummers indruk maakt. Kortom, ik heb erg genoten van mijn eerste live-Gathering.

De setlist:

Herbal movement
Saturnine
Shot to piece
Rusty hands
A constant run
Great ocean road
Broken glass
Heroes for ghosts
In motion #1
Eléanor
No one spoke
All you are
--
Shortest day
Travel

Six Organs of Admittance in Paradiso.... en daarbij een mini meeting met Masterrossi

PJ Harvey: Paradiso/Amsterdam 31/05/2011

Geweldig optreden met mevr. Harvey zelf in een opperbeste stemming (schiet in de lach als ze de tekst kwijt is en ook als ze over haar jurk struikelt). Had het idee dat ze er eigenlijk een lekkere greatest hits avond van had willen maken, maar dat paste natuurlijk niet in de setting van haar laatste album. Na de toegift blijft het publiek nog wel 10 minuten schreeuwen/fluiten/klappen en terwijl op het podium de boel wordt afgebroken komt de band toch nog terug voor een 2e toegift. Ondertussen hebben heel wat mensen de zaal dan al verlaten. Ook haar gitaar moet weer uit de koffer gehaald worden. Met een brede glimlach en de mededeling: "These are all the songs we know" laat ze een tevreden Paradiso achter zich. Enig minpuntje was het geluid dat zo af en toe te wensen over liet (we zaten 1e rij balkon recht tegenover het podium).

Setlist:

Let England Shake
The Words That Maketh Murder
All and Everyone
The Guns Called Me Back Again
Written On The Forehead
In The Dark Places
The Devil
The Sky Lit Up
The Glorious Land
The Last Living Rose
England
The Pocket Knife
Bitter Branches
On Battleship Hill
Down By The Water
C'mon Billy
Hanging In The Wire
The Colour Of The Earth

Big Exit
Angelene
Silence

The Piano
Meet Ze Monsta