Gisteren in Cultuurcentrum Hasselt: Hiroaki Umeda

Uniek, desoriënterend, overrompelend (live is het geluid met vlagen hard) en bovenal een spektakel voor alle zintuigen. Hier een kort stukje van het eerste deel van zijn performance: Adapting for distortion



Blijft een aanrader voor alle liefhebbers van abstracte electronische muziek.

Zie hier ook nog wat ander werk van hem (met o.a. Haptic dat hij gisteren ook uitvoerde).

Eefje de Visser in Rotown: ongelooflijk goede begeleidingsband en live erg sterk.

Verfrissend, verrassend en eigenlijk behoorlijk onder de indruk.

O ja, Eefje vroeg door de microfoon nog waar je was. Helaas staken tientallen heren hun hand op

Je hebt haar toch wel even getroost omdat ik er niet bij kon zijn hè?

Nee, de koek was op.

De volgende keer bak ik meer koek, pak ze in en geef ik haar die mee-ee-ee.

: niet aan mij besteed

Oh.

Een filmpje van 10cc bij Velvet, Leiden afgelopen zaterdag. Kwaliteit niet geweldig, maar een leuke sfeerimpressie


Beeld nog minder, maar ietsje beter geluid.

Net terug van Benjamin Herman Quartet in Middelburg.
Morgen uitgebreid verslag , maar kan al wel zeggen dat het zeer goed was.

Het Schuttershof in Middelburg is nu niet echt wat je noemt een groot cafe je zou het eerder kunnen kwalificeeren als een grote huiskamer.
Dit was dus een zeer intiem optreden van het Benjamin Herman Quartet (Jesse van Ruller gitaar, Cyrill Directie slagwerk, Carlo de Wijs Hammond & voetbas en natuurlijk Benjamin Herman op sax) waarbij de interactie met het publiek top was.

Een set van bijna 2 uur samengesteld uit oudwerk van Herman zelf en covers hun versie van Sonny was fenomenaal, maar ook 2 nieuwe composities (Sherry Britton en Tempest Storm ofwel de A & de B kant van zijn nieuwe single alleen op Vinyl te krijgen dus gelijk maar aangeschaft) 2 zeer opstuwende en erg goede nummers.

Het was een zeer daverend en dampend geheel en de heren hadden het zichtbaar naar hun zin in Middelburg, veel interactie tussen de band en het publiek en tussen de heren zelf. Het speel plezier droop er van af met battles tussen drum en hammond en een vrolijk rond huppelende Benjamin Herman.

Top avond en zo dacht de rest van de toehoorders (ongeveer 150) er volgens mij ook over.

4.25*

Verheug mij nu al op 18 mei dan zal in een zelfde intieme setting Nederlands beste trompetist Eric Vloeimans met zijn Gatecrash project het Schuttershof aandoen.

Gister Meshuggah gezien in Amager Bio, Kopenhagen. Hier het verslag van de avond dat ik voor mijn weblog heb getikt. Heb zelf maar 2 van de 6 albums van de band (worden er snel meer denk ik), dus kan niet precies vertellen welke nummers ze allemaal hebben gespeeld.

Nog voordat ik Amager Bio binnen was, had ik al een gratis cd in handen gedrukt gekregen. (Jeej, gratis dingen.) Vermoedelijk een promo, heb het cd’tje nog niet beluisterd dus voor hetzelfde geld staat er een virus op. In ieder geval ben ik, volgens de flyer die bij het schijfje zat, uitgenodigd voor de releaseparty van ‘Edge of the Obscure’ van The Interbeing (‘For fans of Soilwork, Meshuggah and Fear Factory’). Om 8 uur gingen de deuren van de concertzaal open. Kort daarop begon de eerste band: Scamp. Het beste deel van het concert was de eerste minuut. Na een “go’aften” van de zanger zette hij onmiddelijk een schreeuw van 15 seconden in. De metalcore van de band begon mij al snel te vervelen wegens schrijnend gebrek aan variatie. Maar misschien ben ik het genre wel niet gewend. De tweede band, The Psyke Project, was stukken beter. Afwisselender qua riffs, tempo’s en zang plus een goede podiumpresentatie.

Maar uiteraard kwam ik niet voor de opwarmers, naar voor Meshuggah. Ik was benieuwd of de complexe muziek live goed zou overkomen. De band had in ieder geval geen alledaagse apparatuur meegenomen: de heren Thordendal en Hagström elk een 8-snarige gitaar, bassist Lövgren speelde een 5-snarige bas. Al snel bleek dat de muziek live nog harder en bruter was dan op de cd’s van Meshuggah die ik heb. De solo’s verdronken soms bijna in de zee van geluid. Stil blijven staan was lastig, want los van het geluidsbombardement uit de boxen boven het podium kropen de trillingen van de vloer via mijn schoenen omhoog richting mijn buik. Meebewegen was ook lastig aangezien Meshuggah nou eenmaal geen vierkwarts meezingliedjes fabriceert. Kortom, de bijna 2 uur (gok ik, inclusief de tijd die de band nodig had om alle uitgestoken handen van de voorste rijen te schudden) was een uitstekende cocktail van complexiteit, volume en agressie, met een scheutje open mond van verbazing van mijn kant.

Gisteren J Mascis de frontman van Dinosaur JR gezien. Inmiddels al wel senior met veel grijze haren.

Hij gaf een show in het kleine Sugar Factory, een bijzaal van de melkweg.
Volledig solo, maar af en toe met veel gitaar loops. Naast nummers van zijn nieuwe CD kwamen er ook wat Dinosaur JR klassiekers voorbij.

Kom net terug van Onslaught, Suidakra, Final Depravity en Khaoz. Die speelden hier om de hoek en verzorgden een lekker underground metalavondje.

Khaoz trapte af met lompe rechttoe rechtaan death/thrash metal met flink veel groovende stukken. Het is een lokale band met enkele leden van The Embodiment, Pleurisy en Judgement Day. Niet onaardig.

Van Final Depravity had ik nog nooit gehoord. Een stel Duitse broekies die ouderwetse thrash zoals voorgeschreven door Destruction en Kreator in een modern jasje hesen. Ik moest nogal eens aan het Zweedse Merciless denken. Het smaakvolle gitaarwerk van de tandem mag er wezen. De heren hadden er zin in en gaven een lekker energieke show.

Suidakra komt uit Finland en is mij ook verder onbekend. Een mixje van thrash en black metal wordt gelardeerd met veel folky melodietjes. Geen hoempapa shit, daar was deze band weer net te ruig voor. Eén en ander verzoop behoorlijk in de mix, maar de charismatische frontman wist de boel best op te hitsen. Ondergetekende vermaakte zich kostelijk. Jammer was dat één of andere idioot een glas bier in het gezicht van de gitarist gooide. Deze raakte gewond en dientengevolge kon Suidakra het optreden niet voortzetten. Onbegrijpelijk dat dat soort lieden niet gewoon even een biertje gaan halen als de band ze niet bevalt.

Vervolgens trad Onslaught aan. Deze Britten brachten hun ouderwetse thrash vol vuur en passie. Zoals altijd maakten ze ook vanavond er weer een feestje van.
De vervanger van de net opgestapte drummer Steve Grice maakte geen fouten en paste zodoende prima bij de rest van de band.
Vocalist Sy Keeler was prima bij stem en keek tevreden neer op de zeer bescheiden moshpit die af en toe ontstond.
Enkele stukken van het recente Sound Of Violence gingen er prima in, maar de hoogtepunten kwamen er in de vorm van Let There Be Death, Power From Hell en het waanzinnige Metal Forces.
Helaas werd het In Search Of Sanity album volledig genegeerd, maar volgens mij was ik de enige in de mager gevulde zaal die dat jammer vond.

Normaal schrijf ik nooit over optredens, maar ik was nogal verbaasd en euforisch dat zoiets gaafs gewoon op loopafstand van mijn huis plaatsvond.

Deerhoof & Master Master Musicians of Bukkake in de Melkweg.

Die laatste begon. Ik kende de muziek niet, maar afgaande op de beschrijvingen op mume zou het wel eens wat kunnen zijn. Dat viel echter tegen. Vrij standaard jamrock, zouteloos uitgevoerd. Dat ze verkleed waren als bedoeïne leek daarom alleen maar maskering.

Dan Deerhoof. Ben al geruime tijd fan (zie mijn avatar) maar had ze nog nooit live gezien. En dat stelde niet teleur... sterker nog het was fantastisch!
Wat een genot om naar te kijken. Deerhoof wordt vaak afgedaan als infantiel maar het zijn stuk voor stuk geniale muzikanten, waarvan live de mathrock-achtergrond duidelijk om de hoek komt kijken.
Greg Saunier is een unieke drummer, die de boel soms bewust compleet laat ontsporen en voor de nodige gekte zorgt. Zijn autistische trekjes, grimassen en mimiek zijn een beleving op zich. De twee gitaristen speelden veel noisiër dan op de platen, met ook hier weer zeer unieke en kenmerkende hoge gitaarrifjes. De zangeres/bassiste van twee turven hoog trekt met haar basspel de boel weer enigzins recht, en de haar zang daar hou je van of juist niet. I love it. De losse elementen uit de muziek kúnnen helemaal niet met elkaar kloppen maar doen dat wel.
De setlist bestond uit een nummer of 5 van de laatste plaat aangevuld met een hele fijne selectie van het oudere materiaal.
Uiteindelijk liet het publiek de band 4 keer terugkomen, in één van de toegiften kwam nog Pinhead van The Ramones langs.

David Eugene Edwards (zanger Woven Hand) - Bourla / Antwerpen 30 april

Adembenemend mooi, zowel het theater als het acoustische optreden.
DEE die nu (in tegenstelling tot optredens van Woven Hand) op een rustige manier de strijd met de duivel aangaat en glansrijk wint.
Mooie nieuwe arrangementen van ook veel 16 Horsepower nummers met als hoogtepunten "Hutterite Mile" en "Whistling Girl".
Elke noot, elk woord viel op zijn plek in dit theater.
Respect.

Ik was er ook bij! (in antwerpen)

Mooi concert inderdaad, met voor mij als hoogtepunt Splinters (zeker met die prachtige camerabeelden achter hem uitvergroot, had een mooi effect, zeker met die rook en de lichten) Mooi concert, erg zwaarmoedig, maar die sfeer die hij neer kan zetten.. Wauw..

Prachtige locatie ook!

Heb DEE vorige week in de St. Lubiuskerk in Deventer gezien. Waarschijnlijk dezelfde set als in Antwerpen. Prachtige locatie in zo'n oude kerk. Heel intiem concert. De 16HP nummers waren adembenemend mooi. Werd wel weer pijnlijk duidelijk dat 16HP, mijns inziens, zoveel mooier is dan WH.

Gisteren tijdens het Bevreidingsfestival Vlissingen:

-Patrick Le Duc lekkere stevige rock georienteerd optreden van deze zeeuwse singer-songwriter 4*
-Antwerp Gypsi Ska Orkestra: Ska met zeer veel Balkan invloeden van deze belgen. Balkan beats van een goed nivo en een zeer energieke en dansbare set, maar wel veel van het zelfde 3.75*
-Moss degelijk optreden van de heren 4*
-Gabriel Rios, Jeff Neve & Kobe Proesmans goede set met natuurlijk veel jazz invloeden, Rios was zeer goed bij stem en de heren Neve & Proesmans speelden zeer virtuoos. 4.25*

Het festival was weer zeer goed georganizeerd en met dank aan het mooie weer was het ook een gezellige drukte. Over-all wardeering voor het festival 4.25*

Gisteren tijdens het Bevrijdingsfestival in Groningen:

- Moke: gewoon een lekker rockend optreden. Ik had er eigenlijk minder van verwacht maar het stak allemaal goed in elkaar.
- Ben L'oncle Soul: de Fransman maakte er een leuke show van, ook de twee dansers waren een leuke toevoeging. Alhoewel het niet echt mijn muziek is kreeg hij het publiek goed mee en dat is natuurlijk altijd een pluspunt.
- Balthazar: deze band werd volgens mij niet helemaal begrepen door het publiek. Ze kregen steeds maar een beetje tam applaus. Dat was jammer, omdat ik de muziek best te pruimen vond.

Het was verder behoorlijk druk, maar toch was het erg makkelijk om een beetje vooraan te geraken. Ik vond het geslaagd en het was jammer dat ik niet langer kon blijven (verjaardag van m'n moeder ).

Gisteren in het kader van Leeuwenbergh unplugged Carice van Houten Presents Josh Rouse gezien.

Wederom een mooie setting. Voorprogramma werd verzorgd door Joast met gastoptreden van Eefje. Josh rouse begon met een aantal nieuwe nummers, daarna speelde hij verzoekjes van het publiek, o.a. Streetlights:




Als toegift ook nog leuke covers van Bob Dylan en the Cure.

Frédérique Spigt. Niet te veel over ouwehoeren: vakvrouw, geweldig optreden voor helaas een halfvolle zaal.

Een old-school-avondje met Naughty By Nature in Petrol (tenminste na een paar uur redelijk kutte voorprogramma's)! Blijkbaar hebben ze ook een nieuwe plaat uit. Het zal best.. You down with O.P.P.?

Gisteren Agnes Obel gezien in de grote Rabozaal van de Melkweg. Het was volledig uitverkocht, maar de zaal was tijdens het optreden muisstil. Na afloop kreeg ze een staande ovatie en terecht.

Elbow in Westerliefde in Amsterdam. Bijzonder om zo'n band in een kleine ruimte te zien. Ben bijzonder benieuwd naar de opnames.

Net terug van Kytecrash in de Mezz Breda.

Morgen soort van recentie..........

14 mei Manic Street Preachers in de Melkweg.
Deze band staat altijd garant voor een kwalitatief hoogstaand concert. Ook deze avond weer. Ondanks de kleed- en schminkpartijen van bassist Nicky Wire, draagt zanger James Dean Bradfield duidelijk de band die met zijn loodgietersuitstraling het toch presteert een uitstekende frontman te zijn. Een geweldige zanger en een uitstekende gitarist. Toch hebben ze mij niet 'gepakt' mede omdat de setlist niet helemaal klopte (3 saaie nummers achter elkaar halverwege het concert).
Dit in tegenstelling tot gisteravond The Boxer Rebellion in Rotown! Die heb ik vorig jaar gezien in Bitterzoet, Amsterdam en hebben sindsdien een geweldige groei doorgemaakt.
Een indrukwekkend concert waarmee ze een laaiend enthousiast Rotown achterlieten.
Frontman Nathan staat nog steeds een tikkeltje onzeker en onhandig op het podium (kan nog wat leren van James Dean Bradfield) alhoewel het al stukken beter is als vorig jaar. Ster van de band is echter de lead gitarist. Zoals ik hier al vaker heb geroepen, deze band gaat groot worden!

ik was ook bij de Manics in Amsterdam. Ook ik vond de set wat tam en met name het publiek niet zo enthousiast. Setlist vond ik wel prima, maar het klonk teveel plichtmatig.




Voor alle filmpjes

videos Melkweg

Zondag 15 mei Boxer Rebellion / Rotown Rotterdam

Goed concert in verkeerde zaal / cafe.
Alleen de eerste 5 rijen zien wat daarna is het kruinen kijken en luisteren.
Geluid was goed (uitschieters tot 106 decibel op de meter aan de muur..) met vooral het gitaarspel van Todd Howe als magistraal dekentje over de goede songs.