Jerry Williams, Sugarfactory Amsterdam, 11 december 2017 (met Gretz, blur8 en mijn innerlijke bakvis)

Niet zo zeer een recensie, maar meer een herbeleving van mijn avond. Voor de persoonlijke archieven dus. En eventueel de kleinkinderen. "Ah, dus zo hebben opa en oma elkaar ontmoet!"

“IIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIEEEEEK!!!!!!!!!!” was mijn initiële reactie toen ik eind oktober stuitte op een bericht van Jerry Williams waarin ze een optreden in de Sugarfactory aankondigde. In haar uppie, enkel ondersteund door de akoestische gitaar waar het allemaal mee begon. Ik had in 2017 nog geen Nederlandse show van haar verwacht en in zo’n intieme setting ga je haar ook niet snel meer zien. Vermoedelijk was ik derhalve de allereerste met een kaartje. Voor mij al bijzonder genoeg: ik ben een behoorlijke newbie in de muziekscene en heb tot voorheen ook nooit bewust een kaartje voor een gig gekocht; Ik wilde de eerste keer dan ook bewaren voor iets speciaals. Voor wie Jerry Williams niet kent even een korte introductie: ze is 22, komt uit Portsmouth en houdt van curry. Oh, en ze is het liefste, leukste en mooiste meisje ter wereld.

Ik werd wakker met sneeuw, wetende dat ik Jerry’s smile zou zien in de avond. Het was oprecht Sneeuwpopdag. Maar dat had ook wel een beetje minder gemogen! Het volledige thuisfront had me al afgeraden te gaan. “En wat als je strandt onderweg?” opperde mama. “Onverstandig Niek”, zei papa. Meh, verstandig zijn doe ik wel als mij een keer wordt aangeboden om messengooiend door een brandende hoepel te springen ofzo. Geen enkel moment heeft het door mijn hoofd gespookt om niet te gaan. Uiteraard niet zeg. Ik had er, mocht het zo ver komen, een nachtje slapen op het station voor over. En nu ik er bij ben geweest moet ik zeggen: thank Glob! Slechts een schamel vijftiental mensen had de barre tocht naar Amsterdam overleefd. Eén van hen was Jerry zelf, net op tijd vanuit de UK voordat ook op Schiphol de pleuris begon uit te breken. Nogmaals: thank Glob!

Het voorprogramma werd verzorgd door Banner. (punt intended), een singer-songwriter uit Den Haag en onderdeel van de Popronde. Hij deed wat hij moest doen en wist een bijzonder vol geluid uit zijn akoestische gitaar te krijgen. Muzikaal gezien echter niet helemaal mijn cup of tea (van het singer-songwriterras hoor ik dan ook liever het vrouwelijk geslacht) en hij keek ook een beetje moeilijk tijdens het spelen van zijn nummers, maar als opwarmer an sich prima en het was ook wel een vriendelijke gast. Na twee nummers te spelen zonder enig contact met het publiek te maken was ik even bang dat hij ons leek te vergeten, maar gelukkig besloot hij daarna dat het wel tijd was voor een babbeltje. “Jerry is pas net ingevlogen en heeft een lange reis gehad dus jullie moeten haar wel wat liefde geven.” Dat komt wel goed, meneer Banner..

Had iemand de verwarming aangedaan? Nee hoor, het was mijn vlam die zich van achteruit de zaal richting podium begaf, daarbij ook vlak langs me scherend. Jerry heeft een behoorlijk bijzondere kledingsmaak - vandaag had ze een halve zebra over zich heen getrokken - maar haar staat alles. Ze strooide wat blaadjes op de grond, veelal steekwoorden mocht ze iets vergeten (niet wetende dat er een souffleur pal voor haar neus stond). En de setlist. Die bevatte, ondanks dat de show in totaal misschien net iets meer dan een uurtje duurde, twintig nummers. Twintig! Ze had dus voor iedere bezoeker een persoonlijke serenade kunnen doen en dan waren er nog een handvol nummers over. Ze bedankte de zaal voor hun komst in dit barre weer en liet weten dat ze onwijs veel zin had in haar eerste Nederlandse headlineshow.

De eerste drie nummers waren ook de drie eerste nummers van haar recentste EP. Mother, toch de geroutineerde leadsingle, had wat opstartstruggles. Stukkie tekst kwijt en later zat haar gitaarspel een beetje in de knoop, dit tot Jerry’s verontschuldiging. “I’m screwing up, probably 'cause I’m way too excited to be here” redt ze zichzelf eruit, en de zaal lijkt hiermee definitief ontdooid. I’m Not In Love With You is een nummer waar haar zang live soms wat moeilijker uit de verf kan komen maar vandaag was ie foutloos. Na het immer charmante Velcro was het tijd voor een tweetal nog niet uitgebrachte nummers, die ik al wel kende. Van Cocktails With My Cousin was het fijn om eens de akoestische versie te horen, waarop het oudere Stones volgde. Een stukje van dat nummer is recent nog toegepast in Let’s Just Forget It dus ik had verwacht dat ze het definitief de rug had toegekeerd, dus dit was wel een erg aangename verrassing. Verrast was ook Jerry, na afloop van het nummer. “I can’t believe someone sang along for like the whole song!” Boem, ik was betrapt, vanaf nu was er geen weg meer terug. “But it’s so old!” riep Jerry, zichtbaar lichtelijk in shock dat iemand uit Nederland daadwerkelijk de moeite had gedaan om buiten de gebaande Spotifypaden te treden. “It’s still on YouTube though!” reageerde ik. “And it will be forever,” stelde ze me gerust. Gelukkig maar. Want nooit in mijn leven meer naar Stones kunnen luisteren, ik moet er niet aan denken.
Hierna was het tijd voor, jawel, een nummer waar ik nog nooit van gehoord had. Fijn, want zo kon ik ook nog een keer on the spot totaal verrast worden door de schoonheid die Your Friends, Not Mine bleek te zijn. Babe en David at the Bar (geschreven naar aanleiding van een gesprek met een alcoholist aan de bar; Jerry is nog steeds naar David op zoek) zijn heerlijke meewiegers. Vermoedelijk dommelde ik daarom ook in want tegen de tijd dat Lavender Fields aanbrak bevond ik mij plots in een droom. De eerste akkoorden van de opener van haar debuut-EP zijn te herkennen uit duizenden en dus floepte de titel er bij mij uit voordat Jerry zelf de tijd om het aan te kondigen, waarop ze in de lach schoot. Ze keek me even aan en sprak me toen aan met de magische woorden (en ik bevat het nog steeds niet): “I love you.” Vlinders! Kriebels! “I love you too,” zei ik maar terug, van het moment gebruikmakend. Zo Banner., u vroeg om liefde?

Daarna wist Jerry me nogmaals te verblijden. A Hairdressers Called Sids prijkt, samen met Notes en Film Noir, bovenaan het lijstje van mijn favoriete Jerrynummers en hem in deze gemoedstoestand live horen bevestigde haar pracht nogmaals. Tot zover mijn moment, tijdens Curecover Boys Don’t Cry was het even aan Fred. Mijn kersverse MuMemaatje was de hele gig al behoorlijk op dreef maar tijdens de “song Jerry wished she’d written” stal hij pas echt de show, gossiemijne zeg. Vond Jerry ook: “This must be one of the happiest shows I’ve ever played. I’m smiling so much it hurts!” Daarna was het de beurt aan L’s Song, oooh zo lief! Stalker (roept iemand mij?) wist de bravoure van de bandversie te behouden en bij Boy Oh Boy (die ik volgend jaar nomineer voor de Witte Trui, dus leer hem maar vast kennen) gingen de remmen volledig los. Het contrast kon niet groter met Gameshow, de andere van de twee nieuwe. Ook de meest persoonlijke, aangezien Jerry deze schreef naar aanleiding van het eerste verlies ooit van iemand die haar dierbaar was. Je zag Jerry ook even tegen haar tranen vechten. Ik vocht mee. Samen wonnen we.
Maar dat was maar voor even. Want Film Noir (this song I wrote when I wasn’t very well and lost my voice, so I wrote it in my head) volgde direct en toen kon je me wel echt oprapen. Niet één, maar twéé nummers van mijn holy trinity op deze avond, aweeeeeee!
Na het geslaagde Let’s Just Forget It was het tijd voor Grab Life, haar nieuwste single en mijn huidige Afrekeningkraker. Akoestisch net iets anders want zonder de Irene en zo. Maar dat lieten we natuurlijk niet zomaar gebeuren, en dus stelde ze dat bij: “I can try to fit it in, I don’t know how it will turn out.” En ja hoor: bij de bridge aangekomen wees ze plots met haar vingertje mijn kant op en staarde me indringend aan. Ik dacht voor een split second: wooow, wat nu weer? Maar gelukkig had ik hem rap door en wist wat me te doen stond:
…
…
…
IREEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEENEE
De rest van het nummer werd dan ook overstemd door een totaal beduust lachende 123p. Wat de fok was er gaande deze avond?
Jerry sloot de reguliere set af met Left and Right, maar we wilden natuurlijk meer. Jerry zou Jerry niet zijn als ze daar geen gehoor aan zou geven en dus volgde de ijzersterke cover van Jamie T’s If You Got The Money. Hopelijk krijg ik deze nog een keer in bandvorm te zien want daar spat het plezier van af.

Wat. Een. Avond. De kleine zaal onderstreepte nogmaals de charme van een intieme setting en Jerry wist er het maximale uit te halen. Misschien staat ze een jaar (en album) later wel voor een honderdvoud van wat er nu aanwezig was. Ik gun het haar van harte. Nu is ze echter nog mijn kleine geheimpje. Terwijl ik mijn vingers weer laat glippen over mijn kersvers aangeschafte Cold Beer/Sids-dubbel-EP en de woordjes die Jerry erop geschreven heeft:

Niek
I love you!

Ik ook van jou Jerry

Kan het geheel bevestigen; zo was het. Een magische, ones in a lifetime avond.
Het is een muzikaal wonder, dat je op je tweeëntwintigste, een mini publiek, zo kan inpakken.
Alleen met gitaar, voor een microfoon. Met een nog klein repertoire, maar zo overtuigend.
OK, we hebben haar klein beetje geholpen om er iets bijzonders van te maken. Maar die guitige stem, frivool Britse presentatie en verhalende liedjes, staan als een huis.
Dit is pas het begin, wordt vast vervolgd, maar nooit meer zoals afgelopen maandag in besneeuwd Amsterdam.

Ik zal ze ook nog wel even op YouTube plaatsen.

20 nummers die ze gewoon even doet op haar eerste headlinershow in Nederland. Eigenlijk alles wat ze had kunnen spelen. Ik was al dolblij geweest met 12.

Bij iemand als Jerry Williams besef ik me dat het zo leuk is om er heel vroeg bij te zijn, omdat je dan nog de hele ontwikkeling van de artiest mee kan maken.

Wat een prachtig verhaal en wat kun je heerlijk schrijven! Ik heb het met een grijns op mijn gezicht zitten lezen en ben oprecht blij voor de memorabele avond die je hebt gehad.

Ik ga meteen eens wat muziek van Jerry opzoeken, want ik ben nieuwsgierig geworden.

Thanks man! Speciaal voor Jerry ben ik 'm nog maar even aan het vertalen naar het Engels, ben een kleine week na afloop ook nog altijd compleet in de wolken.

De filmpjes van Geert (elf liedjes in totaal) heb ik wel alvast op Dropbox geplempt. Bij vlagen nogal erg cringy om terug te kijken/luisteren, maar ook wel erg gaaf!

Dat moment dat je te lui bent om een uitgebreide recensie te schrijven maar je dan realiseert dat je ook gewoon even je FB-monoloog met Gretz hier kan deponeren. Warning: deze post bevat misschien net twee regels daadwerkelijke recensie.

Awel, gisteren speelde Jerry Williams in een stijf uitverkochte Tolhuistuin als voorprogramma van Calpurnia (van die dude van Stranger Things). Had op het allerlaatste moment nog een Ticketswappie kunnen scoren. 95% tienermeisjes, een kleine procent horendol verliefde guy toen Jezza het podium betrad.
https://i.imgur.com/WXvisEk.png