Deze recensie

De ster van Jerry is rijzende, kan niet anders dat ze binnenkort groots gaat doorbreken.

Leuk Niek!!

Volgende keer moet jij ook maar mee!

Geert heeft sowieso nog heel wat filmpjes geschoten, ik kan ze je nog wel sturen als je wilt. Grab Life zit er ook tussen

Ja tof! Even naar mijn profiel gaan: voornaam en achternaam achter elkaar en dan @gmail.com. Bedankt alvast.

Kan het geheel bevestigen; zo was het. Een magische, ones in a lifetime avond.
Het is een muzikaal wonder, dat je op je tweeëntwintigste, een mini publiek, zo kan inpakken.
Alleen met gitaar, voor een microfoon. Met een nog klein repertoire, maar zo overtuigend.
OK, we hebben haar klein beetje geholpen om er iets bijzonders van te maken. Maar die guitige stem, frivool Britse presentatie en verhalende liedjes, staan als een huis.
Dit is pas het begin, wordt vast vervolgd, maar nooit meer zoals afgelopen maandag in besneeuwd Amsterdam.

Ik zal ze ook nog wel even op YouTube plaatsen.

20 nummers die ze gewoon even doet op haar eerste headlinershow in Nederland. Eigenlijk alles wat ze had kunnen spelen. Ik was al dolblij geweest met 12.

Bij iemand als Jerry Williams besef ik me dat het zo leuk is om er heel vroeg bij te zijn, omdat je dan nog de hele ontwikkeling van de artiest mee kan maken.

[quote]New Model Army in le Trabendo in Parijs. Wat een setlist! Morgen nog een keer in de Melkweg, joehoe?

New Model Army Purity in Paris 15/12/2017 - YouTube - m.youtube.com

Long Goodbye
Running in the Rain
All Of This
Strogoula
After Something
Inheritance
Over the Wire
Courage
Modern Times
Eleven Years
Ballad of Bodmin Pill

Angry Planet
Lights Go Out
Innocence
Winter
Prayer Flags
Ambition
Ghosts
Higher Wall
March in September
Island
Summer Moors
Born Feral
Eyes Get Used to the Darkness
Poison Street
225

Encore 1:
Vagabonds
Get Me Out

Encore 2:
Purity
Betcha

Gisteren Finn Andrews gezien in TivoliVredenburg te Utrecht.
Hij trad solo op zonder zijn band The Veils. Naast oude bekenden bracht hij een paar nieuwe songs.
Het was prachtig.

Wat een prachtig verhaal en wat kun je heerlijk schrijven! Ik heb het met een grijns op mijn gezicht zitten lezen en ben oprecht blij voor de memorabele avond die je hebt gehad.

Ik ga meteen eens wat muziek van Jerry opzoeken, want ik ben nieuwsgierig geworden.

[quote]123poetertjes schreef:
Leuk nummer! Nu wil ik die feature van jou ook wel horen eigenlijk. Gretz, staat-ie al op YouTube?

Thanks man! Speciaal voor Jerry ben ik 'm nog maar even aan het vertalen naar het Engels, ben een kleine week na afloop ook nog altijd compleet in de wolken.

De filmpjes van Geert (elf liedjes in totaal) heb ik wel alvast op Dropbox geplempt. Bij vlagen nogal erg cringy om terug te kijken/luisteren, maar ook wel erg gaaf!

22/12: Briqueville, Brutus, Steak Number Eight – Mezz, Breda

Het laatste optreden van het jaar met drie fantastische Belgische bands! De Mezz was gezellig en het was duidelijk dat er flink wat Belgen de grens over waren gegaan voor deze package.

Briqueville opende en maakte indruk. Gehuld in gewaden en maskers werd er een bezwerende post-metalsound neergezet met veel dynamiek. De openingsfase was dreunend en repetitief à la Swans, maar langzaamaan werd het steeds melodieuzer en kwamen er mysterieuze Oosterse gitaarmelodieën tevoorschijn en werden de drums sluipend met een tribalvibe. Dit deed me denken aan de landgenoten van The Black Heart Rebellion en dat is zeker een compliment. Doordringende doomriffs werden ook niet geschuwd, hetzelfde geldt voor lange soundscapes. Na de drie bands wilde ik nog wat van ze gaan aanschaffen, maar ze waren al vertrokken. Jammer, dan de volgende keer, want deze band mag zeker weten terugkomen.

Daarna Brutus. Ze brachten met Burst een van de beste debuutalbums van het jaar uit en de verwachtingen waren dan ook hooggespannen, de eerste keer dat ik ze zag. Het begin van de set kwam niet op gang en was behoorlijk lomp en soms rommelig. Vooral het tempo zat me behoorlijk tegen: het was net allemaal wat trager dan op de plaat, waardoor het opzwepende effect miste. Ook kwam de subtiliteit die de plaat heeft niet naar voren. Stefanie zong dan wel weer erg goed. In de eindfase was het ineens helemaal raak. Een prachtige uitvoering van Bird, de adrenalinerush van All Along en de post-blackpunk van Horde. Toch kan ik dit optreden onder de streep een tegenvaller noemen.

Steak Number Eight sloot af, de vierde keer dat ik ze zag, en weer beter dan de vorige keren. Dit is echt een bulldozer van een liveband geworden. Vanaf de eerste noten van Space Punch was de zaal volledig los en toen Black Eyed van The Hutch werd ingezet was het dek helemaal van de dam. Moshpits, crowdsurfers, een random Belg die op het podium de leden stond toe te schreeuwen. Het was duidelijk dat de aanwezige Belgen flink wat sfeer en intensiteit meebrachten en je merkte dat de band nog harder ging dan eerder. Brent Vanneste is een echte ''frontman'': fantastische vocalen (clean en schreeuwen) en zijn performance is compleet van de pot gerukt, hij maakt het zichzelf zo moeilijk. Ondanks dat het lijkt alsof het pure chaos is, is Steak Number Eight altijd gruwelijk strak en subtiel. De uitvoering van Black Fall van All Is Chaos was het hoogtepunt van de set: wat een prachtige meeslepende post-metaltrack blijft dat! De afsluiter was Return of the Kolomon, de opener van Kosmokoma met heerlijke springerige hyperactieve post-rockloopjes en een opgefokte ritmesectie. Brent gooide zijn gitaar aan de kant en dook het publiek in en bleef doorkrijsen, inmiddels orde van de dag bij deze band. Gitarist Cis wenste ons nog een fijne Kerst toe met kerstlichtjes gedrapeerd over zijn versterker. Wat een heerlijke afsluiter van het concertjaar!

Depeche Mode, Ziggodome Amsterdam
13-1-2018

Na 25 jaar regelmatig bijna naar een concert van een van mijn meest favoriete groepen gegaan te zijn was het nu eindelijk raak! Depeche Mode in de Ziggo tijdens de zeg maar reprise tour van het Spirit album, 7 mei 2017 stonden ze daar ook al.

Ik had me van te voren helemaal niet laten inlichten over eventuele setlists en dergelijke zodat ik daar helemaal blanco in ging. Wat op viel was dat de drie jaren '90 albums prominent in de setlist waren verwerkt. Dat was het eerst gelukkie wat ik had. De periode 1990-1997 is mijn favoriete periode van een band die verder overigens geen echte zwakke periodes heeft. Dat Violator met drie stuks vertegenwoordigd was is natuurlijk niet heel vreemd maar dat Ultra met maar liefst een vijftal liedjes mocht aantreden verbaasde mij wel. Alle vier de singles werden uit de kast getrokken en kwamen in een relatief kort tijdsbestek voorbij aan de volgens mij net niet dan wel net wel uitverkochte Ziggo Dome. . Het "luie" It's No Good en het loodzware Barrel of Gun kwamen zelfs in het openingstrio al voorbij. Het andere liedje van Ultra was voor mij eigenlijk de enige echte misser van de avond. Het gedragen maar erg rustige Insight (gezongen door MLG) was voor veel mensen een reden om de week eens door te nemen of om bier te gaan halen. Het paste niet echt bij de rest van de zeer energieke avond. Dat deed MLG later met het hemelse Home toch stukken beter. Mijn favoriete album (al 25 jaar in mijn Top 10 allertijden te bewonderen!) Songs of Faith and Devotion mocht "slechts" twee nummers leveren. Dat waren dan wel de twee beste van het album dus dat scheelt. Beide nummers (IYR en WimS) waren heel goed maar hadden wat mij betreft nog wel iets intenser gebracht mogen worden. Ik had graag nog een I Feel You of Higher Love gehad maar ja je kan niet alles hebben.

Ook de jaren '80 werden niet vergeten met een rocky versie van A Question of Time, een akoestische versie van Strangelove (na het eerste couplet en refrein had er wat mij betreft verder gegaan kunnen worden met de electrische fullband versie) met wederom MGL achter de mic, oudje en publiekslieveling Everything Counts werd met jeugdig elan gebracht, Stripped en uiteraard was ook Never Let Me Down Again (met een stukje Andrew Fletcher spielerei tussendoor) van de partij.

De laatste worp Spirit bracht een trio liedjes. Het uiterst fraaie Going Backwards mocht het concert aftrappen en verder kwamen Cover Me en de protestsingle Where's the Revolution voorbij. Het geluid was van waar ik stond heel erg goed, de show was groots aangepakt en pakte ook zo uit, Gahan zong fantastisch en was zijn ADHD zelve (rondjes draaien is nog steeds zijn hobby), bandleider MLG heeft natuurlijk niet zo veel charisma als Gahan maar deed zijn ding goed en Andrew Fletcher stond er een beetje bij zullen we maar zeggen. Dat hij op regelmatige basis dacht dat hij een uitermate houterig dansje moest doen helpt daar ook niet aan bij.

Dat was dus mijn eerste keer DM en ik moet zeggen het was wel zo tegen echt fantastisch aan. Beter laat dan nooit zal ik maar zeggen. Tot op heden wel mijn favoriete concert van 2018 (...) en ik verwacht dat die aan het eind van jaar ook nog wel ergens hoog te vinden zal zijn.

Revolution (intro, The Beatles)

Going Backwards
It's No Good
Barrel of a Gun
A Pain That I'm Used To
Useless
Precious
World in My Eyes
Cover Me
Insight (MLG)
Home (MLG)
In Your Room
Where's the Revolution
Everything Counts
Stripped
Enjoy the Silence
Never Let Me Down Again

Strangelove (akoestisch MLG)
Walking in My Shoes
A Question of Time
Personal Jesus

Verder wil ik nog wel even opmerken dat de Ziggo toch wel een hele fijne zaal is, beetje aan de dure kant qua drank maar verder niets te klagen, weer uitstekend geregeld allemaal.

Overzichtelijk als je voorganger het meeste wat er te zeggen valt al gezegd heeft. Inderdaad fijn dat we goed van Ultranummers voorzien werden (het album vierde eerder deze tour dan ook zijn 20e verjaardag). Bij Insight raakten ze het publiek inderdaad wat kwijt en daar had wat mij betreft best persoonlijke Ultrafavoriet The Love Thieves voor in de plaats gemogen. Net als de vorige keer dat ik ze zag deden ze verder vrij weinig met hun niet-recentste-maar-wel-recente werk. Het laatste album had bij mij nog geen potten gebroken, maar live kwam met name Cover Me toch wel sterk uit de verf.

Fijne avond zo al met al.

Fijn dat de meeste songs van Ultra kwamen, ms wel mijn fave album van ze
Ik heb ze 1 keer gezien met de Playing the Angel tour. Helaas viel dat mij dusdanig tegen dat ik niet nog vaker ben gegaan. Een van de redenen was dat meneer Dave het gehele concert door opgefokt stond te zijn met yeah yeah en come on etc naar het publiek toe te schreeuwen en gesticuleren. Dat vond ik nogal vervelend. Deed hij dat gister ook?
The Love Thieves is ook mijn fave van Ultra

Nou dat geschreeuw tussendoor erger ik me ook aan bij live cd's/dvd's e.d en daar had ik me ook op ingesteld maar dat deed hij nu maar nauwelijks.

Tja het is verder wel een mannetje natuurlijk maar hij bracht het overtuigend en gemeend vond ik

Gelukkig maar

In A Question of Time een beetje... alwaar hij sowieso het publiek het refrein liet zingen (en daar is het dan nog net een maatje te ingewikkeld voor, dus dat kwam ook wat minder uit de verf)

Insight gespeeld? Pfff... waarom heb ik deze.laten schieten... de 1e.in 17.jaar.die ik mis... spelen ze insight

Tja, het 'laatste' concert missen blijft altijd anders dan het eerste concert missen (er kan er altijd nog 1 komen), uitzonderingen daargelaten - ik was bij de eerste drie hier en die zijn beduidend minder misbaar dan de laatste 3 - sorry man.

Not Mjuman, eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de 1e periode van de heren best aardig was, maar dat ik die shows heb gemist doet me geen zeer. Die periode vind ik beduidend minder interessant. Pas vanaf construction time begon t echt iets te worden.

Stereo Honey op het podium van Vera op EuroSonic. 17 januari 2018.

Eerste gig buiten de UK van Londense viertal jonge gasten. Nog nauwelijks 1 jaar bijeen en in de hoek van de indie rock/pop met aanstekelijke ritmes en filmische songstructuur, lekker Brits dus. De uitgebreide soundcheck tot 5 minuten voor opkomst maken de gretigheid duidelijk, ze hebben er zin in. Komt goed uit want ik wil dit graag voor de eerste keer live horen, nadat ik de EP al grijs heb gedraaid. Moedig hoor om te beginnen met je beste nummer (The Bay); first impressions zijn eenmalig ten slotte.
Ik moest in het begin wennen aan de hoge zangtonen van Pete, maar al snel wordt duidelijk dat dit nu juist de kern is waarom Stereo Honey een eigen geluid heeft. Live wordt veel dynamischer en waar het kan steviger gespeeld en dat hoor ik graag. Bijvoorbeeld in Though the Dark: In de studio een aardig nummer, maar life geweldig. Gaandeweg het concert wordt duidelijk dat de nog korte catalogus alleen maar goede songs bevat, inclusief een nieuwe. Check advies duidelijk?

Stereo Honey - The Bay (Live From The Distillery)

Volgende stap: 17-2 TivoliVredenburg (DiCE no. 7).

Ahoy 2009 werd deze ook gespeeld.

Oh, was ik ook bij, vergeten dus.... was ook niet zo onder de indruk van de show toen. Was duidelijk dat Gahan erg vermoeid was.

Church of Ra, Stevenskerk, Nijmegen

Mooie avond gisteren. Opener A-Sun Amissa zette de toon met subtiele gitaardrones en klarinet. Ze brachten wat sfeer met zich mee, maar net als op plaat niet bijster spannend en ook de machinale beats staan me wat tegen.

Daarna tijd voor Syndrome + CHVE. Dit overtrof al mijn verwachtingen. De draailier van Colin zorgde voor een fantastische drone en Mathieu wist daar de juiste gitaarakkoorden overheen te draperen. Daarna speelde hij solo nog een erg goed nummer dat begon met een loop van gitaargetokkel waarbij hij steeds meer lagen toevoegde tot een bloedstollende finale. Chapeau!

Amenra deden hun kunstje zoals verwacht erg goed. De violiste zorgde voor een aantal sfeervolle toevoegingen. Knap hoe Amenra de spanning van de platen vast weet te houden, maar ik snakte soms naar een stevige uitbarsting, zoals ze dat tijdens reguliere optredens geperfectioneerd hebben. Geweldige zang van Colin trouwens. Zo zou hij altijd mogen klinken van mij.

Mooie locatie trouwens, die Stevenkerk, en een goede zet om de bands in het midden van het kruis op te laten treden in plaats van op het altaar. Zo zat iedereen in de buurt van de band. Helaas was alles gelijkvloers waardoor het zicht wat beperkt bleef. In combinatie met de schaarse verlichting en een band die in een kleine cirkel speelde zorgde ervoor dat het voornamelijk een luisterconcert was.

Eergisteren ... gezien!

Fischer-Z in Paradiso

Een aantal jaar geleden leverde een code rood wegens sneeuwval nog wel eens een vertraging van 3 maanden op, maar de stormvertraging bij het concert van Fischer-Z bleef tot een half uur beperkt. John Watts had er duidelijk zin in en de rest van de band ook wel. Wel zingt hij - niet geheel onbegrijpelijk - inmiddels een paar octaven lager dan in de begindagen (die allicht nog steeds een aanzienlijk deel van de setlist bepalen). Hoewel begrijpelijk haalde dat uit sommige nummers de magie wel een beetje weg (bij andere ook niet). Ik geloof niet dat ik een klassieker gemist heb, het geluid was dik in orde, kortom, fijn concert.

Setlist:

Marguerite Yourcenar
I Know It Now (John Watts song)
Angel of Gardenia (John Watts song)
Room Service
So Close
Wax Dolls
The Worker
Battalions of Strangers
So Long
Row Boys Row
Red Skies Over Paradise
Wild Wild Wild Wild
Pretty Paracetamol
Limbo
Head On (John Watts song)
One Voice (John Watts song)
Marliese

The Perfect Day
Berlin
In England
Further From Love

Had er graag bij geweest...

Hij heeft volgens mij toch wel een aantal nummers gespeeld die ik nooit eerder live heb gehoord. Te beginnen met de eerste drie. Verder wordt Limbo vaker niet dan wel gespeeld de laatste jaren. En ook Head On kan ik zo even niet herinneren die ooit live gehoord te hebben. Bovendien lang geleden dat hij in de Paradiso grote zaal heeft gespeeld... toch?

In mei komt John terug dus hoop er dan wel bij te zijn... dan wel naar Utrecht.

Eergisteren gezien op diverse locaties in Groningen: Eurosonic

Aangezien de eerste dag op muzikaal gebied niet echt de moeite waard was (behalve School of X in Simplon, maar daar hebben we maar drie nummers van gezien) zal ik jullie niet vermoeien met een recensie daarvan.

De tweede dag van Eurosonic was zeker wel de moeite waard. De logé's hadden die middag in Plato al een, volgens hun, geweldig optreden gezien van Yungblud. De zanger kent veel branie op de goede manier en weet de lekkere energie van de muziek heerlijk in zijn presentatie te vertalen en daardoor was bij hen de muzikale teleurstelling van de eerste dag al weggespoeld. Afwisselende alternatieve rock. Ikzelf heb het moeten missen vanwege kindverplichtingen en heb het door de grote rij bij Huize Maas later op de avond ook niet in kunnen halen. Maar ook in de filmpjes klonk het erg lekker.

Het echte werk begon die avond bij Superorganism in de Machinefabriek. Al jaren vind ik de ontdekkingstocht door alle podia (in de breedste zin van het woord) in Groningen en dat je met muziek in aanraking komt, die je anders nooit gezien en gehoord zou hebben, één van de leukste aspecten van dit festival. Nou, wat dat betreft kwam ik bij Superorganism wel aan mijn trekken.
Ze kwamen op in regenpakken met belletjes. De zangeres met Aziatische achtergrond, die zo klein was dat ik lange tijd dacht dat ze zat, had gedurende het hele optreden een ouderwetse groen-rode-3D-bril op en op grote lakens op de achtergrond werden geregeld allemaal animaties afgespeeld. De muziek ging geregeld alle kanten op. Samples en computergeluiden en rare tempowisselingen zorgden voor veel afwisseling en geregeld voor verrassingen, en je ging er heerlijk in op. Dat de zangeres er mee weg kwam dat ze eigenlijk helemaal niet zo goed kan zingen, zegt wel iets over de kwaliteit van de nummers. Ook de performance was dik in orde, in de zin dat het goed belachelijk was. De achtergrondzangers hadden een nogal eigen manier van dansen, de zangeres wou ons laten geloven dat het eigenlijk geen onderdeel van de show was dat we onder water gingen en vervolgens The Prawn Song afsteken. U hebt door, het was een belevenis! Het was echt niet allemaal heel goed, maar bij vlagen ook wel, maar voor dit soort concerten kom ik wel naar Eurosonic.

Aangezien de Muziekschool (Vrijdag) al vol zat en een aantal van de gasten DeWolff niet kenden of gezien hadden, toch maar even Eurosonic Air aangedaan. En ik was er al van op de hoogte, maar de drie heren van DeWolff kunnen geweldig spelen. Hun wat ouderwets aandoende stevige bluesrock werd met heerlijk veel kracht en energie gespeeld. Ze speelden de tent plat en ook het enkele nieuwe nummer klonk goed. Het blijft toch heerlijk dat je zo'n band in Nederland hebt, maar verheug me toch ook wel weer om ze eens in een klein zaaltje te zien.

Omdat er dus bij Huize Maas een lange rij stond voor Yungblud en er bij Vrijdag een wat bijzonder beleid was qua doorstroming (je mocht niet meer naar beneden naar de kelder, als je al boven was geweest) en daardoor Ko Ko Mo misten, zijn we bij Ryan McMullan beland in de prachtige locatie Der Aa-Kerk. Deze Ier kon zeker goed zingen en hoewel hij wel wat dertien-in-een-dozijn-popliedjes afleverde, was het optreden prima vol te houden. Maar behalve zijn goede stem toch wat te weinig bijzonders om blijvende indruk te maken, vrees ik.

Daarna naar Schnellertollermeier in Der Aa-Theater, een leuk klein hol. Ik kon me herinneren dat ik niet echt onder de indruk was van een nummer van hen in de ProgLadder elders op dit forum. Ze begonnen wel erg rustig en dat werkt toch niet echt op zo'n festival. Hoewel de opbouw wel erg stapsgewijs ging, had ik op een gegeven moment dat ik het gevoel had dat ze heerlijk toewerkten naar een mooie uitbarsting van geluid. Maar net toen ik er net lekker in zat, gingen ze weer naar rustig en veranderden de ritmes weer. Het werd me te veel interessantdoenerij. Ik vind het prima dat over elke noot nagedacht lijkt te zijn, maar ik wil het niet merken en er vooral geen last van hebben, zodat het de beleving verminderd en je er niet in komt. Aangezien ik niet de enige was die zich ergerde, zijn we maar gauw door gegaan, maar toch horen dit soort optredens voor mij ook echt bij Eurosonic en was het in die zin ook interessanter dan alles wat we de dag ervoor gezien hadden, omdat het in ieder geval iets opriep.

Na een eetpauze belandden we bij Bruno Bellisimo in het Newscafé. Een Italiaan in Hawaïhemd achter een draaitafel. Italiaanse disco, waar ik op voorhand niet echt enthousiast van werd, maar soms is het goed je te laten meeslepen door anderen. En dat was hier eerlijk gezegd ook wel echt het geval. Door het enthousiasme van Bruno, het feit dat hij geregeld zijn basgitaar pakte om de beats qua ritme te versterken en het feit dat de muziek erg opzwepend, wel goed was qua opbouw en afwisselend genoeg was en wellicht door het juiste alcoholpercentage in mijn bloed, zorgde het er toch voor dat ik heerlijk opging in de muziek en me erg vermaakt heb, waar ik dat niet zo snel verwacht zou hebben. Heerlijk dat je ervaart dat je toch kunt genieten van muziek die zo buiten je comfortzone ligt

Als afsluiter nog bij TT Syndicate in Vindicat geweest. Tja, in potentie had het best leuk kunnen zijn. Mannen van middelbare leeftijd in pak, met blazers die een soort bluesrock spelen. Dat had best een leuk feestje kunnen worden. Maar daarvoor moet de uitvoering wel op niveau zijn en die schoot eigenlijk op alle fronten tekort. Toch een wat teleurstellend einde van een prima tweede Eurosonicavond!

Ook een paar dagen in Groningen mogen rondrennen. Een aantal hoogtepunten:

Eurosonic > Sigrid, Superorganism, Hater, Yungblud, Alice Merton, Pale Waves, Isaac Gracie, Great News, Tom Fender, Fenny Lily, Luwten, Zeal & Ardor

Noorderslag > Jagd, Eut, Waltzburg, Figgie, Mooon, Rosemary & Garlic, Nana Adjoa, Stuart Mavis, Komodo, Pitou, The Howlin'

Hoe waren die?