Ben er helaas niet bij dit jaar. Kijkend naar de keuze die je steld, gelukkig maar (grapje) Maar zou echt niet kunnen kiezen, dodelijke keuze...

North Sea Jazz 2015 de 40ste editie en mijn 15e

Dag 1

Bij binnenkomst werd gelijk al duidelijk dat NSJ een feestje had te vieren naast de gebruikelijke ticket controleurs waren er ook een aantal "prominenten" met de toegangscontrole bezig zo werd mijn ticket door Aboutaleb gecheked.

Jubileum editie en stijf uitverkocht en dus net als vorige jaar druk en soms heel druk en soms te druk.
Maar goed hoe meer zielen hoe meer vreugd denk ik dan maar, maar soms iets te veel zielen en wat minder vreugd.

Typhoon is de opener in de Nile, maar omdat ik hem dit jaar al op het JFM had gezien en we absoluut Sergio Mendes niet willen missen hebben we alleen het begin van zijn optreden gezien zag er wel goed en energiek uit, maar dat is het volgens mij bij Typhoon altijd wel.

In een al goed gevulde Maas Sergio Mendes die zo als ik van hem gewend ben een geweldige Latin Party aan het vieren was. Lekker zomers sfeertje dat nog versterkt werd door de behoorlijk aan de hoge kant zijnde temperatuur die in de loop van de avond alleen nog maar verder steeg.
Latin van de bovenste plank en perfecte opener waarbij tijdens Mas Que Nada het dak er al voor de eerste x die dag er af ging. Ja Sergio weet hoe je een feestje moet bouwen
4.25*

Lizz Wright de zangeres met de mooie diepe stem ze brengt een mengeling van klassieke soul met country invloeden en een nadrukkelijke gospel inslag. Mooi ingetogen optreden waarbij haar stem het belangrijkste instrument is.
4*

Stukje van Lady GaGa & Tony Bennet gezien leuk, maar lang niet goed / interessant genoeg om ons bij Mary J Blige weg te houden, Dus in gestrekte draf naar de Nile (niet dat er veel tempo in de gestrekte draf zat) maar goed Mary J Blige dus ik kan mij niet heugen wanneer de Queen of Nu-Soul / R&B voor het laatst in Nederland was maar het is lang geleden, te lang.
Blige geeft strakke show weg waarbij ze zichzelf helemaal overgeeft aan de muziek, met een sterke begeleidingsband volgen de hits afgewisseld met minder bekend werk en wat covers elkaar in razend tempo op. Helaas weinig improvisatie maar allemaal wel heel erg strak en vakkundig.
4.5*

Doordat het optreden van Mary J Blige best indrukwekkend was helaas Jose James niet gezien. Wel het begin van Alabama Shakes die de beuk er in gooiden met hun mix van vuige Blues-Rock en Soul.

Tsja en dan de keuze van de dag (en ik denk wel van het hele festival) D'Angelo (die eind vorige jaar een verpletterende comeback maakte) of Benjamin Clementine (die begin dit jaar met een verbluffend debuut aan kwam zetten).
Beide heren waren al eerder geprogrammeerd op NSJ D'Angelo die 2 jaar geleden veels te laat begon en heb hem on die reden toen niet gezien en Benjamin Clementine die vorige jaar zelf te laat in A-Hoi was (naar men zegt is hij uit de trein gezet omdat hij geen geld had om een kaartje te kopen) zodat hij niet meer kon optreden. D'Angelo al eerder gezien en dus uiteindelijk voor Benjamin Clementine gekozen, mede door de immense drukte in de Nile die na het optreden van Mary J Blige niet weg ging, maar nog groter werd.

Benjamin Clementine in de Darling aan de ene kant goed van NSJ om Benjamin niet op 1 van de 2 grote podia te zetten (Nile of Maas), maar in een kleinere zaal, maar door de geweldige drukte ook hier was het toch wel moeilijk om een beetje redelijke plaats te bemachtigen.
Clementine geeft een intiem optreden met werk van zijn debuut album en zijn 2 ep's aangevuld met wat covers.
Mooi, ingetogen en bij vlagen bezwerend. En geloof het of niet het was het hele optreden zo goed als muis stil in het publiek. Benjamin had de massaal toegestroomde bezoekers van begin tot eind volledig in zijn ban.
4.5*

Geen echte uitschieter op de eerste dag gezien maar alles was wel van een zeer hoog nivo, door de programmering en de drukte dus niet gezien D'Angelo, Avishai Cohen (bassist), Jose James en Marcus Miller

Al met al een geslaagde eerste dag van NSJ 2015, vanavond dag 2 met hopelijk op ons programma Leon Bridges, Michael Kiwanuka, Chaka Khan, NCC en wederom een zeer lastige keuze tussen John Legend of Candi Staton.

Leon Bridges was fenomenaal, Michael Kiwanuka idem dito, strax nog NCC en Candi Staton geen John Legend want die zien we wel op Curacao die tickets gaan we zo even regelen.

Dag 2 North Sea Jazz 2015

Leon Bridges beter kon de 2e dag niet beginnen denk ik, geweldig optreden van deze nieuwe soul held die met zijn retro soul sound de Congo tent volledig op zijn kop zet. Vooraf was ik bang dat hij nog niet zo bekend was, maar dat blijkt wel mee te vallen de tent is over vol.
Leon Bridges onthou die naam gaan we hopelijk nog veel van horen de komende jaren
4.75*

Michael Kiwanuka heeft nieuws hij is bezig met een nieuw album waarvan hij 4 nummers speelt ze zijn "steviger" dan wat we van hem gewend zijn. maar wel goed verder speelt hij nummers van zijn debuut album. Goed concert van deze Oegandese Brit.
4.5*

Geen Chaka Khan blijkbaar heeft ze haar optreden na 5 nummers afgebroken wegens ziekte jammer.....

Ook geen NCC gezien, maar da's niet zo'n ramp die zien we gemiddeld toch al 1x per jaar. Wel hebben we de tickets voor North Sea Jazz Curacao in de pocket.

Paolo Nutini waar we eigenlijk bij toeval bij belanden blijkt een geweldig optreden te geven en verrast vriend en vijand met een van Soul doordrenkte Pop show of visa versa. Hits uit zijn begin periode in een medley en het dak gaat er af en bij Iron Skys is heel de Nile muis stil adembenemend.
Voor mij de verrassing van NSJ 2015 tot nu toe.
4.75*

John Legend of Candi Staton aangezien we in september weer naar NSJC gaan en John daar ook geprogrammeerd staat is de keuze niet moeilijk.
Candi Staton de grande dame die in 2006 een geweldige comeback maakte geeft een optreden dat zwaar op haar laatste 4 albums leunt dus veel gospel invloeden en een paar oude nummers. Wat heeft Candi toch een geweldige stem (nog steeds) ze is inmiddels 75 maar gaat er nog steeds voor de volle 100% voor. Een waardige afsluiter van dag 2. Chapeau
4.5*

Vandaag dag 3 met hopelijk op ons programma Curtis Harding, Ben l'Oncle Soul, Hozier, en Lionel Richie

In afwachting van het slot optreden van NSJ 2015 Lionel Richie, eerder vandaag een geweldige Curtis Harding, een goede Ben B' Oncle Soul en Hozier gezien een het begin van de nieuwe Jimmy Hendrix Gary Clark Jr. gezien......

Goed festival zo te lezen thelion, genieten! Leuk om te lezen, toch maar eens overwegen om heen te gaan volgend jaar.

Zeer zeker doen, North Sea Jazz is wat mij betreft het beste festival van Nederland zeker als de muziek een beetje in je straatje past. Organisatie en planning zijn altijd zeer strak en ook het rand gebeuren is zeer goed georganiseerd. Klein min puntje van de laatste paar jaar is dat het soms wel erg druk is bij bepaalde artiesten, maar dan is er ergens anders altijd wel wat interessants te vinden.

Dag 3 North Sea Jazz 2015

Curtis Harding die in een redelijk gevulde Darling begint, maar de Darling stroomt al snel vol en het publiek krijgt een goed optreden voor geschoteld van deze kruising tussen Lenny Kravits, Patric Lehman en Raphael Saadiq. Alles lekker losjes gespeeld en veel improvisatie en solo momenten. Alle nummers van zijn album Soul Power komen voorbij en een paar covers.
Strak en goed optreden en een goede start van de laatste dag van NSJ voor dit jaar.
4.5*

Begin van Zuco 103 was erg tropisch, maar toch weggegaan om bij Ben L'Oncle Soul te gaan kijken en die geeft een soort van caribische soul show. Soul met Reggae en soms Franstalig. Lijkt op het eerste gezicht een beetje een rommeltje, maar werkt wel, lekker relaxte niets aan de hand sfeer in de Maas, zelfs de Delfonics cover Ready or Not en de Bill Withers cover Aint No Sunshine doen het goed naast ook zijn eigenwerk in het Frans of Engels. Wellicht heeft deze Fransoos een nieuw subgenre uitgevonden CaribischeChansonSoul.
4*

Hozier in een totaal volgepropte Maas waarvan ook de bovenste ring open ging en die ook in mum van tijd vol zat geeft een degelijk optreden met zijn mengeling van Soul, Pop en lichte Rock invloeden weet hij het publiek het gehele optreden te boeien. Take Me To Curch krijgt natuurlijk massaal bijval, maar ook de rest van de nummers is goed bekend bij het publiek. Hozier heeft het blijkbaar naar zijn zin want er is veel interactie met het publiek en hij is zeer vereerd dat hij op NSJ mag spelen.
4.25*

Alles en iedereen is natuurlijk in afwachting van het slot optreden van Lionel Richie maar dat begint pas om 22.30 uur dus wat doet men in de tussentijd? men gaat naar een optreden in de zaal die het dichts bij de Nile is de Maas dus en daar staat gitaar virtuoos Gary Clark Jr. die 3 jaar geleden op mij al een verpletterende indruk achterliet met zijn optreden op NSJ.
De Maas was goed gevuld als Gary begint en gooit gelijk alle remmen los een geweldig volume vult de Maas die op zijn grondvesten trilt velen hadden dit niet verwacht en weten niet hoe snel ze weg moeten komen uit deze WALL OFF SOUND (Prince in 2011 op NSJ was hard, dit was snoei en snoei hard (geweldig)). Zo hoort het deze vuige blues rock moet je live door je lijf heen voelen gaan.
Na 3 nummers (we zijn bijna een half uur verder) gaan ook wij weg (niet omdat ik het niet meer trek (het is geweldig), maar man lief wil Lionel Richie zien).
Te weinig van het optreden gezien voor een wardering.

Lionel Richie behoort tot de betere entertainers die er momenteel rondlopen, hij weet precies hoe hij het zijn publiek naar zijn zin moet maken en ook nu weer geeft hij een wervelende greatest hits show. Stil staan is geen optie (al was het al omdat de hele zaal bewoog).
Laat ik het optreden van Lionel in 3 nummers vatten;
-Dancing On the Celing, ik zou wel willen maar het dak was er in het begin van de show al afgevlogen en ligt nu mijlen ver van A-Hoi verweiderd.
- Brick House, A-Hoi is dan wel niet van steen maar Lionel brak het volledig af tot aan de fundering toe.
- All Night Long, wat ons betreft wel (en ook wat Lionel betreft).
Zeer waardige afsluiter van deze 40st editie van North Sea Jazz.
5*

Top 5 van North Sea Jazz 2015
1. Lionel Richie 5*
2. Paolo Nutini 4.75*
3. Leon Bridges 4.75*
4. Benjamin Clementine 4.5*
5. Curtis Harding 4.5*

Wederom een zeer geslaagde editie waarbij ik op voorhand dacht dat het programma "wat minder is" (zeker voor een jubileum), maar dat uiteindelijk toch weer een geweldig weekend is geworden. Een aantal dingen niet gezien die ik eigenlijk wel wilde zien maar daar ontkom je niet aan, ik moet niet zeuren want wat ik wel gezien heb was allemaal zeer goed tot geweldig.


North Sea Jazz Thanx en tot volgend jaar (8, 9 en 10 juli 2016), maar eerst nog even tijdens onze vakantie North Sea Jazz Curacao op 4 en 5 september.

Voor mij gisteren de eerste keer North Sea Jazz en moet zeggen dat het zeer goed bevallen is. Eigenlijk had ik vrijdag willen gaan, maar daar kon ik toen al geen kaarten meer voor krijgen. Aangezien het al jaren op de planning stond om er eens naar toe te gaan om te kijken of het festival iets voor mij is, gekozen om dan maar de zondag te gaan. En ik heb de datum voor volgend jaar nu al in de agenda gezet!
Ik ben gisteren begonnen met Laura Mvula met het Metropole Orkest. Moet zeggen dat het erg mooi was, maar de aandacht verslapte iets naar het einde toe, iets teveel hetzelfde naar mijn mening. Wel blijft het Metropole een pracht orkest!
Omdat we dus iets eerder weg waren daar, nog even naar Curtis Harding geweest. In tegenstelling tot thelion hierboven was ik hier niet echt van onder de indruk. Was wel goed gespeeld, maar had geen vaart en kwam voor mijn gevoel ook niet op gang. Niet zo lang gebeleven dus. Misschien dat het daarna beter is geworden.
Daarna Selah Sue gezien. Wat een leuk mens blijft dit toch. Muzikaal ook gewoon goed in orde met enkele nummers als uitschieters. Heb me geen moment verveeld. Enig minpuntje: op een festival als NSJ moeten de blazerspartijen toch niet uit een kastje komen, maar gewoon door echte blazers? Minpuntje wat wel vaker deze dag van toepassing is. Maar goed, zal wel komen omdat ik zelf sax speel.
Toen op naar Lianne La Havas. Nieuwe album wordt goed als ik moet afgaan op wat ze live speelde.
Daarna op weg naar de grote held: Brandford Marsalis. Wat is die man goed!! Pianist van het combo trouwens ook enorm van genoten. NSJ zonder jazz kan natuurlijk ook niet haha. Dus deze moest erbij.
Daarna nog naar Emeli Sande en Lionel Richie geweest. Beide goede, strakke show. Mooie emotie bij Emeli en feestje bij Lionel. Eerste nummer waren vocaal bij Lionel niet helemaal top, maar daarna was het top.
Sfeer is heel plezierig op het festival. Overal kun je goed en makkelijk binnenkomen, ook als je iets later dan het begin van het concert bent. Alleen in de zaal bij Brandford (met zitplaatsen, wat ik niet wist) waren er te weinig stoelen, dus in het gangpad moeten zitten. Maar dat is ook weer geen probleem. Eten goed, genoeg bars. Dus zeker een herhaling waard!

Ik denk dat ik vlakbij thelion heb gestaan de eerste dag.. zie mijn verslag dat ik vanwege de lengte toch ook maar in drie stuken zal plaatsen. Daarin ook details over zaken buiten muziek omdat dit gemaakt is vanuit een reisverslag, waarbij ik alleen de persoonlijke zaken heb weggelaten.

Ik ben dus lang niet zo ervaren als Thelion, maar heb dit jaar erg mijn best gedaan:

Vrijdag 10 juli

Dit jaar doe ik voor het eerst 3 dagen Northsea Jazz. Ik was samen met mevrouw SQ en op dag 2 tevens vergezeld van een goede kennis. Om het goed te doorstaan logeer ik in het nabije ART-hotel (één metrohalte van Ahoy) en ik ben niet de enige NSJ-ganger daar..

16.00 Staan we in de hal voor de ingangspoortjes in Ahoy. Oncomfortabel warm, maar stemming is goed. We kopen vast munten.
16.25 Officieel openingswoord van burgemeester Aboutaleb. Onder het motto van 'ons scant ons', worden de eerste kaarten gescand door bekendheden als Benjamin Herman, Candi Staton, maar ook Aboutaleb zelf staat aan de poortjes en ook een beetje aan onze kant. Wij manoeuvreren ons in de menigte zo dat we door zijn poortje gaan en krijgen zo een persoonlijk hartelijk welkom toegewenst. Dit is nu al leuk!

16.40 als een van de eersten zijn we het hele festivalterrein doorgelopen om plaats te nemen op het terras van de Congo Square. Daar treedt vanaf

17.00 Gallowstreet op. Een gezellige jonge groep met blazers en ritmesectie uit Amsterdam. Zelf ook blij dat ze hier staan. Presentatie iets teveel op de publieksparticipatie gericht naar mijn smaak, maar de muziek is best leuk en vooral energiek. De trombonespeler die als door een wonder oprijst achter het publiek op het terras achter ons is een leuke verrassing. Levendig, melodieus en ritmisch sterk.

Ik had mijn jasje meegenomen maar heb daar snel spijt van. Het is inmiddels bloedheet

17.30 ruim op tijd in de Madeira op de eerste verdieping voor Anouar Brahem. Dat wordt zoals verwacht een ingetogen concert, je mocht er na aanvang ook niet naar binnen. Ik herkende ondanks CD-bezit geen van de nummers. Het duurde soms lang voordat een stuk op gang was. Kleine bezetting met Oud, piano en (bas-) klarinet, en een basgitaar die zijn rol heel bescheiden invulde, door alleen de snaren te 'schuren'. Leuk en mede bepalend voor de sound is dat de ‘gewone instrumenten’ ook een beetje zoals de Oud bespeeld worden met veel gelijke noten snel achter elkaar aangeslagen aan het begin van de maat. Tijd gaat snel voorbij toch, en dan is het dus wel goed geweest.

We eten wat: tappas met mojito – rare combinatie maar bij de wijn-bar was het echt te lang wachten door onhandig personeel. We zitten op het Central Square, waar we Sergio Mendes op het scherm in de Maas zijn bekendste nummer zien doen ( weet even niet ).

En dan gaan we aansluitend, ruim 3 kwartier voor aanvang, vast maar naar de Maas op de tribune om zo op de eerste rij te zitten. Wel wat ver van het podium want de Maas is enorm groot. Alles vult zich, de zaal, alle tribunes inclusief tweede ring, voor Tony Bennett en Lady Gaga. Wel; een spektakel werd het. Tony Bennett zelf lijkt erg te genieten van het 'greatest jazz concert in the world' , heeft het grootste aandeel in de show, die voor een belangrijk deel uit jazzvocale oude classics bestaat. Charlie Chaplin's Smile wordt met trots gebracht, en ik moet dan wel geloven dat het Bennett is die dat dus tot wereldhit heeft gezongen. Het is wel zoals te verwachten Lady Gaga die de meeste respons krijgt, en waarbij ook meteen tientallen smartphones omhoog gaan (éénmaal bestraffend ongedaan gemaakt door Gaga en dan is het ook even rustig). De uitstap naar jazz ( ze zingt geen enkele van haar eerdere hits ) gaat haar goed af en haar stem is nog beter dan ik had gedacht. Hoogtepunt van de show is voor mij “La Vie en Rose”, gebracht in een glimmende 50’s roze jurk zoals Madonna die wel droeg in 'Material Girl' . Het was de minst blote van de jurken, die alle ( het waren er wel een stuk of 6 weer ) met gejuich werden ontvangen. De zaal loopt na een uur wel langzaam leeg als Bennett er tijdelijk alleen voor staat, met een show die meer traditioneel past in een intiem zaaltje dan in een stadion-setting als dit. Slotnummer “The Lady is a Tramp” zeer goed gekozen, met “It Don't Mean a Thing if it Ain't Got That Swing” als uitsmijter. Leuk voor ons die niet de complete setlist hadden bestudeerd. Deze tour liep al even, en er waren zelfs al video’s van te koop.
We lopen daarna even wat rond, drinken een van de bijzondere yoghurt/smoothie drankjes die ze daar te koop aanbieden. Vandaag al heel wat alcohol gehad en met die warmte hoeft dat even niet.

22.30 Ruim tevoren naar de afgelegen Hudson voor Avishai Cohen’s New York Division en dus zitten we weer goed vooraan. Het trio is uitgebreid met gitarist Kurt Rosenwinkel (goed!) en blazers (trombone en trompet). 7e keer Avishai voor mij en weer is de set anders. Met name (al een hele tijd de vaste) pianist Hershkovits vond ik sterk; zijn rol was natuurlijk kleiner dan normaal, maar dan hoor je ook het goede van de soms kleine accentjes tijdens de solo’s en je ziet het gemak waarmee gecommuniceerd wordt in de grotere groep. De hele band was trouwens enorm goed ingespeeld op elkaar; je kon merken dat dit ‘zomerproject’, zoals Avishai het zelf noemt, al enige tijd loopt.

0.30 Terug naar ’t hotel met de metro. We nemen nog een laatste drankje en dan toch snel slapen.

Zaterdag 11 juli

17.00 Starten we bij de Yenisei voor Kris Davis Infrasound Octet. Kleine zaal met laag plafond waardoor het snel warm wordt, maar er is een rustige bar, stoelen zijn goed en er staan tafeltjes. Dit concert is in de ‘serial killers’ serie; groep van vernieuwende jonge muzikanten in de jazz. Kris blijkt een vrouw (wist ik niet want ik had bij mijn voorbereiding alleen geluisterd) en zij speelt de piano maar dirigeert ook het octet (veel blazers), dat overigens voornamelijk bestaat uit mannen die in geen enkel opzicht als jong gelden. Maar de muziek is erg goed; verrassend en prikkelend en, net als je denkt dat het wel erg amorf wordt, toch af en toe onverwacht en dan ook meteen prettig ritmisch. Er zijn stukken waar Kris nauwelijks hoorbaar is maar zo nu en dan slaat ze ook met groot geweld zware dissonanten aan. De muziek geeft af en toe de schijn van een soort film. Typerend is het stuk waarbij de klarinetsolist steeds verder in de marginaliteit verdwijnt tussen het geweld van de andere instrumenten en de beukende piano, alsof hij aan het verdrinken is. Dit is ook het punt waarop ik denk dat je het evengoed modern klassiek kan noemen wat hier gespeeld wordt.

18.30. We zien een stukje van Jett Rebel. We doen maar een klein stukje. Ik moet zeggen dat het wel sterker was geworden sinds Pinkpop en het geluid was ook geweldig goed, maar wat blijft zijn de minpunten; alles wat hij doet lijkt bedacht en geregisseerd, van zijn van Prince afgekeken maniertjes tot aan het stylish trimmen van zijn baard toe. Jett Rebel doet er echt alles aan om het het publiek naar de zin te maken en zal daardoor ook in het NPO-circuit zijn ingangen wel blijven vinden. Voor mij blijft het een jongen die met matige liedjes en soms wat pijnlijk gekozen covers een acceptabele show kan neerzetten. Bij de artiesten die ik echt goed vind komt de muziek voor mijn gevoel toch meer soort van aanwaaien; Jett Rebel is meer het type harde werker. Professioneel, alles voor de muziek en zo, maar daarmee hoef ik het nog niet mooi te vinden.

We doen een sigaretje en toiletje; je kan hier een stempel halen voor 1 euro en dan mag je een hele dag gratis plassen. Dat is wel gekkigheid natuurlijk; hoeveel mensen hoeven er niet naar de WC tussen 17u en middernacht? Zullen we de volgende keer gewoon een euro op de prijs doen? Niemand die het zal merken en je hebt al die flauwekul niet nodig.

19.00. We sluiten op het laatste moment aan in de Madeira voor Lee Konitz, een van de ‘artiesten van het eerste uur’ (ook aanwezig op het éérste NSJ festival 40 jaar geleden; naast hem zijn dat Randy Weston, Han Bennink en Hans Dulfer). Konitz schittert in zijn eigenzinnige performance, die goed past bij zijn iconische status. In de aankondiging nog even benadrukt: een van de bandleden van de “Birth of the Cool”-sessions van Miles Davis. “I hate microphones” zegt hij in een van zijn aankondigingen en veelal weigert hij dan ook via de microfoon te praten. Muzikaal is het lekker; hij speelt daarbij meer muzikaal dan virtuoos en grote stukken zingt hij in plaats dat hij speelt. Dat zingen was zo sterk dat ik moet aannemen dat het gebruikelijk is dat hij dat zo doet. Konitz laat zijn Quartet daarbij af en toe lekker zwemmen, valt alleen in wanneer hij dat juist acht, wijkt daarbij af van afspraken door aan te geven dat ze eerst nog maar wat extra maten moeten spelen en kijkt zijn pianist bijna de grond in als die een keer niet goed zijn ‘toontje hoger’ volgt. Ook het publiek moet zich gedragen; niet zomaar klappen mensen; dit wás helemaal geen solo.. Uiteindelijk krijg je zo een indrukwekkend optreden met fijne, echt geïmproviseerde muziek. Bijna alles gezien.

19.47. Chaka Khan. Net op tijd erbij en we schuiven van de voorste ingang van de Nile langzaam naar het midden. Ze begint op tijd, en dat is al bijzonder, maar ook ongebruikelijk met “Do You Love What You Feel” uit de discoperiode van Rufus. Meer uptempo nummers volgen en tot aan “What You Gonna Do for Me” gaat het prima, al vind ik haar ook dan al slecht bij stem. In de balladsessie, nog niet halverwege de geplande tijd, gaat het mis; ik krijg plaatsvervangende schaamte bij hoe slecht het is; niet alleen haalt ze de hoge noten niet, ook gewoon langgerekte tonen kan ze niet zonder haperen tot een einde brengen. Halverwege de tweede ballad neemt ze huilend afscheid, de zaal in verbazing achterlatend. De band speelt intussen gewoon door; instrumentals worden opgerekt en de Chaka-inbreng wordt in stukken verdeeld over de (uiteraard best goede) achtergrondzangeressen; op zich ook best mooi om te zien, en de muziek wordt er helaas alleen maar beter op; hartverscheurend is de respons uit de zaal als een bekend nummer als ‘Stay’ wordt ingezet. Bij een prachtige versie van “Tunesia” (ook waarschijnlijk een beetje omgegooid voor de gelegenheid, in elk geval zonder het gezongen intro) gaan we er vandoor want ons volgende onderdeel gaat op tijd:

21.00 Ons ‘Dinner concert’. In een voor ons nieuwe setting zien we zangeres Somi optreden in de Northsea jazz club. Dit moest je tevoren reserveren en omdat we toch alle dagen deden wilde ik dit ook eens proberen. Dit bleek geen eten met een muziekje er bij zoals ik dacht, maar nadrukkelijk andersom. Meteen als we binnen zijn begint het concert al en het is best heel hard. Wij hebben een tafeltje zowat tegen het podium aan en besluiten het er goed van te nemen en bestellen een flesje wijn (8 munten à €2,60). Eten was al betaald bij de reservering: heerlijk voorgerecht in de vorm van een huisgemaakte loempia in rijstdeeg met eigengemaakt sausje. Maar er volgt een tegenvallend hoofdgerecht; de ‘kalfsribeye in truffelsaus’ blijkt een taaie lap vlees en paprikastukjes in vette jus. Bij tafeltje naast ons laten ze zelfs de helft liggen.
Somi is wel bijzonder; een optreden met Afrikaanse inslag en dat is als geboren Amerikaanse misschien een beetje gemaakt, maar ze overtuigt ons wel, en de betrokkenheid met de Nigeriaanse zaak lijkt in elk geval oprecht. Geen achtergrondmuziek dus, exotisch, bijzonder stemgebruik af en toe met soms ongelofelijk lage noten. Soms zo indringend dat het ongepast lijkt om door te eten. Een bijzondere grote vrouw ook (en grote blote voeten, ja je zit vooraan of niet ). Erg leuke ervaring, die me overigens niet meteen het gevoel geeft te moeten afreizen naar Amsterdam waar deze jazzclub zijn thuisbasis heeft. Somi daarentegen was dus wel bijzonder en schikte zich netjes in de rol “How was the food”. Die wil ik misschien nog wel eens horen.

22.45 Ruim op tijd voor Han Bennink, de ‘artist in residence’ van dit jaar en als je alle dagen doet wil je die toch ook een keer gezien hebben. Nou daar kregen we geen spijt van want het wordt wel het beste optreden van de dag en we zitten lekker vooraan op rij 2. De speelse manier van spelen én presenteren van Bennink schept een sfeer die meteen al meer mogelijk maakt dan bij andere concerten ‘wat zijn jullie stil’ als het publiek gadeslaat hoe hij zich installeert achter het drumstel. Dan blijkt het Han Bennink trio dus ook echt een trio; jongens wat zijn die mensen goed! De twee andere trioleden leken me nog vrij jong, maar de manier waarop de piano en klarinet de composities ook ritmisch versterkten maakten (kenmerk van goede muziek ?) het geheel groter dan de som der delen. Erg van genoten!


 

Zondag 12 juli

15.00 Met tweede biertje op de Congo Square beginnen we met luisteren naar Reverend Shine Snake Oil Company. Muziek is onderhoudend, vrolijk, en presentatie is subliem. Met studie analyseert mevrouw sq de styling van de contrabassist; simpel en toch fenomenaal gekleed. Komt het door het gele overhemd in de net-niet-knal gele kleur?

We doen een snelle snack, en dan op tijd inschuiven om schuin maar lekker vooraan bij de Mississippi (buitenpodium). dat voor:

16.30 Rhiannon Giddens. Dat wordt een van de beste concertervaringen van dit jaar voor mij; van begin tot eind vind ik alles boeiend, en naarmate het vordert en nog beter wordt, raak ik al maar bezorgder over het aantal nummers dat ‘nog maar’ gespeeld kan worden. Heerlijk divers repertoire dat country bevat van Patsy Cline en Dolly Parton, soul van Nina Simone, er was een stuk uit de 18-eeuw op viool, gevolgd door een eigen nummer, er was Bluegrass, en haar Gaelic nummertje (Schotse folk) dat ik vooraf al had gehoord, deed ze gelukkig ook. Leuke band ook met fraaie, diverse types erin. De blanke gezonbrilde bassist met zijn lekkere solo; de goede cellist, tevens met melodica, met kort rastakapsel, en de drummer was alleen al leuk door de grote hoeveelheid percussie die hij gebruikte (oa bos met schelpen, heeft dat nog een naam? – wel eens eerder gezien). De gitarist leek zich wat in te houden, maar kon er ook wat van, mocht ook een (eigen?) nummer zingen. Het 5e bandlid kreeg ik niet vaak in beeld vanaf mijn plek, deed banjo en af en toe percussie, meer een ska-type als ik het me herinner.
Rhiannon zelf bleef wel het middelpunt. Mooie en krachtige stem, sterke expressie, leuke positieve presentatie, achteloos goed op banjo en viool, en ze had ook nog een mooie jurk aan! Wie dit gezien heeft doet niet meer mee aan een talentenjacht.

We hebben een wijntje bij de wijnbar. Het is rustiger dan andere dagen maar toch zijn er veel podia ‘vol’. Branford Marsalis en Bill Frisell trekken veel mensen en mogelijk dat Lianne La Havas en Ben L’Oncle Soul toch wat licht zijn om de Nile en Maas uit te vullen. We gaan naar:

18.00 Kaja Draksler & Susana Santos Silva. Begin gemist, dus ik weet niet eens wie wie is (kende Draksler wel van naam als onderdeel van de scene van ‘moeilijkere’ experimentele jazz). De trompet lijkt de lead te hebben als we binnenkomen en de meest waanzinnige geluiden worden voortgebracht; zonder toon wordt het instrument ook voor ritme ingezet, en verder wordt er naast geblazen ook gehijgd, geneuriet en gespuugd door de trompet, en de pistons maken ook geluid als je ze vlak naast de microfoon houdt. Ergens in het middel zit een bijzonder ingenieus stuk met alleen piano zonder al te veel effecten en dan realiseer ik me dat dát toch Draksler moet zijn. Er volgt dan weer een stuk waarbij de piano vooral van binnenuit wordt bespeeld, met geluiden variërend van metalige pizzicato tot donderend gerommel op de lage tonen. Enfin; zo had elk stuk zijn amusementswaarde; zeker meerwaarde om ook te kijken bij dit soort muziek. Ze leken het zelf ook leuk te vinden en dat scheelt ook altijd al een stuk. Ook deze zagen we weer vanaf de tweede rij in de Volga. Voor de volgende keer; bij erg experimentele artiesten kan je het beste iets te laat komen en de beste stoelen innemen van de eerste opgevers!

19.15 u nemen we plaats op rij 1 van de tribune van Maas voor Hozier. Ik heb niet veel op met de top 40 de laatste tijd maar “Take Me to Church” is me toch opgevallen als een van de weinige hedendaagse ballads die ik – in elk geval als compositie - wél mooi vind, en dan met name het couplet. Als het begint om 19.45 is de zaal, inclusief tribunes, best vol. Presentatie begint wat verlegen, Hozier uit Ierland voelt zich zeer vereerd te staan in deze geweldige line-up. Het wordt een tegenvaller; hij ontstijgt wat mij betreft niet de status van meisjesidool, al heeft hij duidelijk iets positiefs met gitaren en het aardigste nummer is een cover van een vergeten bluesartiest. Er was één duet, waarvoor zangeres Alana Henderson mee mocht zingen en dat vond ik ook wel sterk. Voor de rest; vooral ook wachten tot het nummer waar ik voor kom en proberen de irritante lichteffecten te doorstaan door een zonnebril op te zetten Mevrouw sq is nog negatiever en spreekt van ‘niet te kunnen dragen’ snikjes in de stem. Minste concert van het weekend.

Leuk dingetje wel nog als gevolg van dit concert: Als er heel veel smartphones voortdurend worden ophouden heeft dat als gevolg dat je bij een stroboscoop of ander sterk lichteffect een soort ‘echo’ kan zien doordat dat effect ook doorwerkt in al die filmende smartphones en daar ook wat langer op het scherm blijven staan. Dit is te zien als je op een goede afstand zit van zowel podium als die smartphones en er ook flink wat (bij mij: tientallen) smartphones aan het filmen zijn in je gezichtsveld en je overigens niet op de artiest aan het letten bent . Natuurlijk moet je ook zo’n sterk lichteffect kunnen verwachten, maar het licht was kinderachtig goed voorspelbaar; de stroboscoop (steeds éen flits, uit iets van 10 lampen tegelijk) werd daarbij heel gemakkelijk (= te veel) gebruikt dus je kon er gewoon op wachten. En dan zie je dus het lichteffect, direct na het originele effect tegelijk op al die smartphones, wat op zich ook weer een effect is. Ik heb dit nog nooit ergens beschreven gezien. Ben ik de eerste?

22.00 We kiezen als laatste concert Omer Avital Quintet in de de Yenisei waarbij dat dan toch de zaal is waar we het meeste geweest zijn ( 3 keer ). Ik raak nog even aan de praat met een buurman die ik ongeveer even oud schat als ik en hij zal later nog doorgaan naar Roy Hargrove. NSJ veteraan , gaat ‘elk jaar wel’. De band, getypeerd door de Israëlische contrabassist Omer Avital en twee saxofonisten, die bijzonder sterk samenspeelden speelt een soort folkjazz. Zeker de eerste twee stukken zijn vrolijk exotisch en ritmes lijken hier en daar Turks. De dikke Joel Frahm (vaak ook op sopraan) was daarbij een goed feestnummer en had het beste van het spel, maar vooral samen waren ze sterk. Na een veel te lange bassolo raken we (en wij niet alleen) het beu, ook als een volgend nummer niet sprankelt en we het moeten hebben van afzonderlijke solo’s die ook wat minder lijken dan in het begin. Zijn ze moe zoals wij? Of warm? Het zweet gutst langs min slapen. Genoeg.

23.15 terug naar ’t hotel. We drinken nog een drankje op de bank in de bar en boven kijk ik met meegenomen desperado nog even naar opnamen van het festival op de NPO. Ik zie vooral beelden van de grote namen Mary J Blige, John Legend, La Havas en natuurlijk ook weer Jett Rebel. Sylvana maakt een heel ander festival mee als ik .

Rhiannon Giddens op NJS 2015
http://imghost.nl/download/Rhiannon%20Giddens%20eigen%20foto.jpg

Eerste namen zijn bekend gemaakt.
Zeer content met The Roots, Jill Scott, Gregory Porter, Christian Scott en de laatste nog levende Blues Legende Buddy Guy.

Ik vind het jammer genoeg (weer) niet zo'n heel sterk pakket namen. Ieder jaar neem ik me voor naar NSJ jazz te gaan maar de line-up weet me al een paar jaar niet te overtuigen het ook echt te doen.

Ik vind het al met al ook vrij matig tot nu toe. Al paar jaar niet meer geweest, ook omdat het voor mij te massaal en commercieel is geworden. Maar dit vergroot niet de kans dat ik dit jaar weer ga.

Heren heren, dit zijn pas de eerste paar namen er zullen er nog velen volgen......
Anyway de 3 dagenkaarten zijn nu al uitverkocht, god zij gedankt dat ik onze kaarten al begin januari heb gekocht.
De normale dagkaarten gaan maandag in de verkoop.

Wat een geweldig nieuws gister zeg! Ik had, vanwege The Roots, al tickets voor de vrijdag gekocht. Wordt Flying Lotus opeens bevestigd, die ook nog eens Thundercat en Kamasi Washington met zich meebrengt. Beter had ik niet kunnen hopen. Nu maar hopen dat ze niet tegelijkertijd spelen met The Roots...

Overigens ook wel apart dat de 'jazzartiest' Steven Wilson naar het festival toe komt.

Dat zou dan wel de meest stompzinnige programmering zijn

Wel gaaf hoor: Flying Lotus, Thundercat & Kamasi Washington

Ja inderdaad. Maar vorig jaar stonden The Alabama Shakes, Benjamin Clementine en D'Angelo ook tegelijkertijd geprogrammeerd, dus ik ben er nog niet helemaal gerust op.

En... De Roots staan tegelijkertijd geprogrammeerd met Flying Lotus en het concert overlapt ook nog eens met Kamasi Washington.

Lol, doen ze die programmering soms via random.org?

Daar lijkt het wel op ja...

Ik ben er dit jaar ook op vrijdag, erg veel gave dingen te zien die dag.
En teveel overlap ja, keuzes maken...lastig.....

En we zijn er weer

North Sea Jazz:
Na in Rotterdam te zijn aangekomen en de NSJ-parkeer borden compleet te hebben genegeerd stond ik lekker tegenover in een of andere Q-park geparkeerd die op 5 minuten lopen lag in plaats van een pendelbus weg (goede voorbereiding haha). Snel even muntjes halen en ik pas precies op tijd voor het eerste optreden van de dag. De vraag was alleen of het Snarky Puppy of Jameszoo zou worden. Aangezien Snarky Puppy toch heel lang zou spelen besloot ik eerst bij Jameszoo langs te gaan in de speciale Brainfeeder stage. Bij Jameszoo was het zoals te verwachten viel niet heel druk, het was immers het eerste optreden van de dag en ook best wel aparte muziek. Jameszoo was echt goed in vorm. Het optreden was zoveel beter dan vorige week op Pitch. Jameszoo en quintet leken het ook super goed naar hun zin te hebben, en zaten met plezier op het podium. Met name die drummer is echt geniaal (al die ritmes die door elkaar gaan, wow).
Even een Indiaanse curry scoren (heel erg lekker trouwens) en door naar Snarky puppy die de 2e helft van hun show met het Metropool orkest speelden. De zaal stond bomvol, en ook de mannen van Snarky puppy stonden zichtbaar te genieten. Ik ken de muziek verder helemaal niet maar ga eens wat nummertjes checken. YouTube.
Hierna was het tijd voor Thundercat, ook op het Brainfeeder podium. Thundercat kwam op met een mooie wolle muts op en begon direct allerlei mega ingewikkelde stukken op z’n 6 snarige basgitaar te spelen. Heel erg goed dat zat ik meteen maar wel super ingewikkelde muziek om op te bewegen. Gelukkig werd dat na 15 minuten beter toen hij onder andere Complexion van Kendrick Lamar speelde en de ook wat meer toegankelijke nummers van zijn eigen platen.
Hierna speelden zowel Oddissee als Kamasi Washington en aangezien de laatste anderhalf uur ofzo zou spelen dacht ik eerste Oddissee te checken. Helaas was het geluid hier niet zo goed zodat je hem bijna niet hoorde wanneer de band speelde. Snel door naar Kamasi dus. Ook hij speelde met het Metropool orkest, dus er stonden weer 40-50 mannen en vrouwen op het podium. Echt super goed! Halverwege sloot ook Thundercat zich hierbij aan, en kregen we nog een drumbattle te zien.... Wow! Die moeten we ook zeker checken op Lowlands!
Nu was het tijd voor Brainfeeder oprichter Flying Lotus. Hij had weer z’n vette visuals bij zoals 2 jaar terug in TivoliVredenburg. Heerlijk setje van de man weer waarbij het halverwege de set ook nog wat Captain Murhpy dingetjes deed. Veel Kendrik Lamar samples erin, De helft van Kamasi Washington in het publiek en ook Jameszoo stond te genieten. Man man man, dit was even wat anders dan de rest van de dag, maar ook dit was een puik setje.
Afsluiter was James Blake wiens bas echt absurd hard stond maar wel loepzuiver. Hij speelde een heerlijk setje (helaas geen Forest Fire) met heel veel van de nieuwe cd (oa Radio silence, Timeless, I hope my life) en echt een fucking vette versie van digital lion (eigenlijk het minste nummer van James Blake vind ik).

Al met al een dagje super toffe muziek en echt heel goed geluid. Nadeel van North Sea Jazz is wel duidelijk het publiek wat voor het overgrote deel gaat staan socializen (lees hele levensverhalen vertellen) tijdens optredens op een volume waarvan je je afvraagt waarom ze niet ergens anders gaan staan praten. Te veel volk wat er alleen komt om gezien te worden. Tijdens James Blake echt plaatsvervangende schaamte. Van de mensen om me heen die wel stonden te luisteren is de term ‘the dutch disease’ meerdere malen voorbij gekomen.

Mijn verslagje van dag 1.

Na een jaartje zonder North Sea Jazz ging ik in 2016 weer naar het altijd mooie en sfeervolle festival in Ahoy! Op vrijdag en op zondag. Bij deze per dag een verslagje:

Ik was al vroeg vertrokken om er vrijdag op tijd te zijn: Snarky Puppy opende namelijk het festival in de Maas. De pop-rock-funkers kregen de zaal zo vroeg al bijna helemaal vol; volgens mijn NSJ ervaring toch redelijk uniek! In een paar jaar hebben ze een enorme fan-schare verzameld. Dat is naar mijn mening maar gedeeltelijk terecht. De band spat uit elkaar van speelvreugde en lekkere grooves, maar is gewoonweg weinig spannend. Er gebeurde weinig onvoorspelbare dingen en de verschillende solo's bleven allemaal maar een beetje in herhaling hangen. Halverwege kwam het Metropool orkest echter ten tonele en nam het concert in kwaliteit toe. Zeker bij de solo's van de blazerssectie kwam het concert tot leven, maar echt overtuigen deed het niet. Het 40-tal artiesten op het podium kwam niet genoeg over door het slechte geluid van de Maas. Tijd voor een rondje langs de kleine zalen dus!



In de alt-jazz zaal Darling stond het Brainfeeder label van Flying Lotus opgesteld; te beginnen met Thundercat. De zingende bassist met muts werd met veel vreugde onthaald, maar ik haakte al bij zijn eerste zangnoten af. Bas-spelen kan ie wel, maar zijn stem is vooral geschikt voor smooth-jazz sluimer-jazz. Ik droop dus af naar de Yenisei, waar Enrico Rava protégé Giovanni Guidi zijn piano-trio aan ons voorstelde. Prachtig meanderende sfeermuziek; dat was wel even fijn na Snarky Puppy en Thundercat. Maar zoals altijd is de Yenisei een zweethok en om 20.30 ging ik terug naar de Maas voor Kamasi Washington die net als Snarky Puppy met het Metropool concert ging optreden.

Vorig jaar veroverde Kamasi de wereld onder andere in de Bird en op het LeGuessWho festival, maar dat lukte hem niet in de grote zaal van North Sea Jazz. Het geluid was die dag bar slecht in de Maas, en het Metropool orkest en het gospelkoor voegden echt hélemaal niks toe omdat je ze niet kon horen. Veel te bombastisch en veel te veel een grote geluidsbrui. Enorme tegenvaller dus, jammer. De eerste nederlaag van Kamasi sinds het uitbrengen van The Epic. Snel door naar iets anders.


Dat andere was Christian Scott. Naast Kamasi misschien wel de andere grote belofte (nouja, Scott is al lang doorgebroken met vele weergaloze albums) van de jazz. Tenenkrommend was het echt dat zijn concert een half uur!! te laat begon, een misdaad (en niet zijn eigen fout) op een volgepland festival. Ik had dus nog zeker een andere band kunnen bezoeken voordat ik hier was. Desalniettemin overtuigde Scott na een half uur soundchecken zeker, met mooie nieuwe tunes met extra veel beats. Dat belooft wat voor zijn komende album.

De avond wilde ik eindigen met Artist in Residence Ibrahim Maalouf, die in de Amazon stond met zijn jazz-suite Khaltoum. Dat was verbazingwekkend de eerste keer dat ik Maalouf ging zien, en het was een zéér welkome kennismaking. Het geluid stond (voor het eerst vandaag) helemaal perfect afgesteld en Maalouf wist een uur te ontroeren met prachtige Arabisch getinte muziek en een gezonde dosis humor. Naast Maalouf zelf stal vooral de (vleugel)pianist de show. Een prachtige afsluiter die NSJ16 dag 1 helemaal goed maakte.

Toch overheerste het gevoel dat de vrijdag een pechdag was; want ook het kwartiertje wat we nog van Dr. Lonnie Smith oppakten in de Hudson was waardeloos. Het hammond-orgel van de Lonnie was niet te horen, en voor een optreden in de nacht (en van Lonnie) was het veel te rustig. Ik keerde weer huiswaarts



Pat-sounds: Dag 1 North Sea Jazz (2016-07-08) - pat-sounds.blogspot.nl

Ik kan me je reactie voorstellen, voor mij is Thundercat soms ook wat te zoetjes. Ik vind zijn stem wel aangenaam om naar te luisteren, maar ik geniet toch vooral van zijn virtuoze basgitaarspel. Die drummer kan er ook wat van, trouwens! Zeker naar het einde toe vond ik de liedjes sterker worden en wist Thundercat me te pakken!


Serieus, hebben wij werkelijk naar hetzelfde concert staan kijken? Van waar ik stond (vrij vooraan) klonk het geluid prima en vond ik het orkest en gospelkoor een mooie aanvulling op het toch al sterke ensemble. Ik vond het minstens zo memorabel als zijn optreden op Le Guess Who, niet in de laatste plaats omdat nu ook Thundercat meespeelde.

Verder heb ik op NSJ nog enorm genoten van twee totale tegenpolen: het opgewekte feestje dat The Roots heet, het spelplezier spatte van het podium af, en het uiterst ingetogen, maar bloedmooie optreden van Melanie de Biasio. Al met al een prachtige NSJ-avond gehad!

Ik stond bij Kamasi midden vooraan, 10e rij. Ik vond het een oorverdovende geluidsbrij en ik ben niet de enige. Gezien de Volkskrant en jazzenzo Maakt het North Sea Jazz Festival de juiste keuzes? - Jazzenzo . Ook om mij heen ging menigeen weg naar elders!
Ik vond op Leguesswho het geluid trouwens ook slecht, daar niet van (is ook moeilijk met zo'n grote band hoor). Maar het Metropool kwam gewoon niet door nu, die hadden ze net zo goed niet kunnen neerzetten. Alleen in BIRD was het echt goed.

Het is kennelijk maar net wie je het vraagt, want OOR was juist erg positief over het optreden: "Het wordt een waanzinnig optreden, met afstand het beste jazzconcert dat we in de laatste pakweg vijf jaar op dit festival hebben meegemaakt. [...] Grandioos optreden, onvergetelijk." (OOR)