Inderdaad, de laatste twee dagen was zoveel overlap, veel dingen gemist, maar daarnaast wel alleen maar prachtige optredens gezien.

Sheer Mag, PJ Harvey, Dungen en The Chills waren voor mij de hoogtepunten. Zal in de loop van deze week wat uitgebreidere recensies schrijven, maar eerst nog vanavond Mudhoney, Ty Segall en The Avalanches .

Same here en hopen dat ik Bradford Cox nog red. Doordat hij vrijdag vertragingen had met het vliegtuig, stond ik voor niks bij DJ Supermarkt. Gelukkig was de sfeer goed.

Die heb ik niet meer gered, maar heb nog wel twee toffe shows gezien dankzij Mudhoney en de Black Lips. Geen energie meer over en ik heb een vroege vlucht in de ochtend dus Ty Segall moest ik helaas laten schieten, maar die show van gisteren was toch gruwelijk vet. I love Bulbo! Shame! Shame! Shame!

Het was een toffe editie. Eens zien of ik nog tijd heb om thuis een verslagje te schrijven (aankomende periode wordt druk).

Heb de shows van vandaag ook maar laten schieten, een van de maaltijden van gisteren bleek niet zo goed te zijn gevallen, merkte ik vandaag. Maar genoeg moois gezien, dus hier wat cijfertjes:

dag 0:
El Ultimo Vecino en Sr. Chinarro aangehoord vanaf de VIP-area
Goat 8,5
Suede 8,25
White Fence 6,75
Suuns 7

Goat nooit eerder live gezien, maar dat was erg vet zeg. Gave podiumpresentatie met die maskers. Suede heb ik wel meer gezien, waaronder begin dit jaar nog, maar is altijd goed live. White Fence en Suuns kwamen door vermoeidheid minder binnen. Moest even omschakelen naar een ander dag-nachtritme... Suuns was wel kneiterhard en -vet, maar hun nummers zouden voor mijn gevoel nog meer in elkaar kunnen passen in een liveset.

dag 1:
Tod Terje (dj-set) 6
Jessy Lanza (dj-set) 8,5
Car Seat Headrest 6,5
Daughter
Air 7,5
Floating Points 7,5
Inky
Tame Impala 6,5
Mbongwana Star 7
Thee Oh Sees 7,5
Battles 7
Optimo (Espacio) 7

Geen cijfers bij de bands waarvan ik te weinig gezien/gehoord heb. Hoogtepuntjes van de dag: Car Seat Headrest die in Vincent een groot stuk van Paranoid Android speelt, Jessy Lanza die haar dj-set stevig begint, maar het publiek uiteindelijk echt aan het dansen krijgt met blije discoplaatjes zoals de debuutsingle van Janet Jackson, de verschijning van Jessy Lanza uberhaupt, Air die afsluit met La Femme d'Argent tijdens de zonsondergang, Floating Points die meteen begint met Silhouettes, een kneiterharde set van Thee Oh Sees (met 2 drummers tegenwoordig).

dag 2:
Dungen 8,5
Ben Watt Band ft. Bernard Butler 8
Lush 7,5
Robert Forster 8,5
Radiohead 7
Black Devil Disco Club 7,5
Maghreban (geen cijfer, maar die 20 minuten smaakten naar meer)
Kiasmos 6,5
Avalanches 8

Dungen deed me eigenlijk nooit zoveel meer na Ta det Lugnt, maar ik moet hun werken toch maar eens gaan herbeluisteren. Waar navolgers Tame Impala me live voor de 2e keer niet echt meeviel, vond ik Dungen behoorlijk geweldig. Alleen jammer dat ze zo weinig tijd kregen, na drie kwartier was het alweer voorbij. Toch maar in de gaten houden of ze nog eens een clubshow gaan doen. Ben Watt (van Everything But The Girl) had een geweldige band om zich heen verzameld met de fantastische Bernard Butler en een vroegere drummer van Talk Talk (o.a. op Spirit of Eden en Laughing Stock). Muzikaal verder erg mooie ingetogen maar desalniettemin indringende muziek. Daarna genoten van Lush, die vooral werk uit hun vroegste periode speelde. Niet een heel goede show per se, maar wel leuk om een bandje dat ik 20 jaar geleden tof vond nog eens te kunnen zien. En Miki Berenyi is gewoon een leuke frontvrouw. Robert Forster (Go-Betweens) was vervolgens een soort ontdekking in het auditorium. Ik ken al wel een album van zijn vroegere band en hier en daar wat losse nummers, maar dat hij zo goed zou zijn... nog een artiest waar ik dieper in moet duiken. Daarna gauw naar Radiohead, maar daar kon ik niet echt in komen. Was volgens mij de 5e keer dat ik ze zag, maar ik geloof dat ik mijn klik met Radiohead een beetje kwijt ben. En dat terwijl ze van 1995 tot 2005 toch wel een van mijn favoriete bands waren. Black Devil Disco Club was vervolgens wel heel apart. Sowieso een compleet andere sfeer op het nieuwe podium bij het strand. Ik moest wel even slikken toen ik matrozenpakken en indianentooien voorbij zag komen, zulk publiek kom je niet tegen bij grofweg Thee Oh Sees. Maar BDDC was tof: de man is al 70, maar knalde zijn disco er hard en met enthousiasme in. Uiteindelijk de avond afgesloten met een dj-set van The Avalanches, wat één groot feest was. Mooi hoe ze binnen een paar nummers van post-punk (Liquid Liquid, Gang of Four) in de latin belandde.

dag 3:
AR Kane 7
Robert Forster 8
The Chills 7,5
Brian Wilson 7,5
PJ Harvey 9
Chairlift 8
Ty Segall and the Muggers
Pantha du Prince 8
Coco 6

Brian Wilson moest ik wel zien, omdat mijn familie het me niet zou vergeten als ik die liet schieten. Samen met ander overgebleven Beach Boy Al Jardine en een flinke band eromheen werd Pet Sounds opgevoerd. Dat was prachtig vond ik, al waren de jaren van drank en drugs Wilson wel aan te zien en horen. Hem naar zijn piano te zien schuifelen was ergens wel een beetje triest, maar spelen kon hij nog prima. Daarna was het even slikken toen hij de eerste noten inzette, maar toch had het wel had. Het was verder maar goed dat de zangpartijen grotendeels aan de zoetergevooisden om hem heen werden overgelaten. Na Pet Sounds volgden nog wat hits en toen was het tijd voor PJ Harvey. En dat was voor mij toch wel het hoogtepunt dit jaar. Samen met New Order stond zij op mijn lijstje van topfavorieten die ik nog nooit live had gezien. De set vloog voorbij, maar ik ben dolblij dat ik haar eindelijk live heb meegemaakt. Wat een charisma, wat een stem en wat een schitterende show, zowel muzikaal als visueel. Het was alleen wel kort voor mijn gevoel. Gelukkig zie ik haar over een paar weken alweer op Down the Rabbit Hole. Daarna was het snel naar de andere kant van het terrein voor het laatste restje Chairlift, een bandje dat ook hoog op mijn lijst stond. De sfeer daar was echt superfijn en de hits die we nog meepikten echt bijzonder leuk. Hopelijk komen ook zij gauw eens naar Neerland. Daarna vanuit de VIP-area nog een stuk van Ty Segall gadegeslagen. Wat een krankzinnige bende, met o.a. een fan die op het podium werd gehaald en daar helemaal uit zijn plaat ging en een nummer zong terwijl Ty zelf toekeek vanuit het publiek. Pantha du Prince was 2 jaar geleden misschien wel het beste van Primavera, zover kwam het dit jaar niet. Desalniettemin wel een fijne liveshow om mee af te sluiten, want DJ Coco daarna was toch wel erg plat (Jump Around kan anno 2016 echt niet meer... niet meer in een willekeurige kroeg, laat staan op dit festival).

Tof dat ze zich goed staande heeft weten te houden op het festival. Ik zag haar tien dagen geleden live in BIRD (max. zeventig man publiek) en daar vond ik het al erg sterk. Mooi dat haar show ook op een groter podium goed uit de verf komt.

Sowieso leuk om wat verslagen van het festival te lezen. Het was me nog bijna gelukt om last-minute te gaan maar de baas wilde (kon) me geen vrij geven .

Dit was wel een dj-set. Live-set heb ik helaas moeten missen.

En jammer dat je niet kon gaan!

Nou, dat was weer een Primavera. Er waren edities met meer muzikale hoogtepunten, maar dat mag de pret absoluut niet drukken. Ik geef alleen cijfers aan dingen die ik met enige aandacht heb bekeken.

Dag 0:

Goat 7
Suede 8
Suuns 7

We trapten deze editie af met twee Spaanse bandjes die we van een afstandje bekeken, maar hoe dat precies klonk ben ik eigenlijk al weer vergeten. Dat geldt niet voor Goat. Intrigerende podiumpresentatie met maskers, gewaden en wat dies meer zij. Desondanks sta ik er live een beetje hetzelfde tegenover als op plaat. Bij vlagen een heerlijk psychedelisch bad, maar die stemmetjes van de zangeressen staan me soms ook tegen. Al met al wel genoten.
Daarna volgde Suede, dat later tijdens het festival de nieuwe plaat nog integraal zou spelen en het nu hield bij een greatesthitsshow. Daarbij valt bij een band als Suede natuurlijk heel wat te genieten. Ik noem een Trash, Filmstar, Animal Nitrate, Beautiful Ones, New Generation. Brett Anderson ging er in elk geval flink in op. Zo flink dat er aan het einde nog maar weinig over was van zijn keurige blouseje. Prima show derhalve, al mogen er van mij iets meer bloedstollende ballads in. Nu kregen we een prachtig Still Life, maar dat was het wel zo'n beetje.
In de nacht ging het feest verder in popzaal Apollo, waar we een groot deel van White Fence (aardig maar al wel weer vergeten) en Suuns zagen. Van Suuns ken ik op plaat niet veel meer dan het album dat we eerder op de dag in het appartement hadden opgezet. Fijn bandje wel om bij in nachtelijke roes te komen. Dat lukte goed, want ik was best moe en viel al bijna staand in slaap. Heel veel inhoudelijks heb ik er dus niet over te melden.

Dag 1:

Jessy Lanza 7
Suede 7,5
A.R. Kane 7
Vince Staples 6
Protomartyr 5
Mbongwana Stars 7
Thee Oh Sees 8+
Battles 8,5

De dag net als Herman begonnen met Todd Terje en Jessy Lanza. Grotendeels van een afstandje in het gras. Tod Terje was weinig memorabel, Jessy Lanza al een stuk leuker. Zeker naarmate het aan het eind iets meer de disco-kant op ging. Daarna nogmaals Suede, eigenlijk vooral omdat ik een eventuele bloedstollende toegift in het Auditorium niet wilde missen. Die toegift bleef uit, dus wat resteerde was de beloofde integrale uitvoering van de nieuwe plaat. Het toeval wil dat ik die in Tivoli al een keer had gezien, dus echt veel verrassingen bood dit optreden vanachter een groot filmdoek niet. Wel is de nieuwe plaat erg mooi en was het geen straf om daar nog eens getuige van te zijn. Vooral Tightrope is een prima tranentrekker.
Daarna tijd voor een persoonlijk favorietje, de noisepop van A.R. Kane. Een naam van diep uit de Britse jaren '80 underground waarvan toch werkelijk iedereen één nummer kent. Weinigen weten immers dat zij tweevijfde waren van M/A/R/R/S, die van Pump Up the Volume. Dat speelden ze uiteraard niet. Wel kwam er een set die begon met een soort proto-eurodancebeat, daarna wat meer noisy werd en afsloot met culthit A Love From Outer Space. A.R. Kane had 20 jaar niet op een podium gestaan, en dat was af en toe te merken. Desondanks wel een fijn geluid met het 30 jaar oude When You're Sad als hoogtepunt.
Daarna de tweede helft van het optreden van Vince Staples gekeken voor de broodnodige portie hiphop. Van een afstandje klonk dat heel veelbelovend, want Snoeperd en ik kwamen net aan bij een prima trapnummer. Maar op het moment dat we besloten naar voren te gaan, viel het eigenlijk nogal tegen. Daar bleek hij erg slecht te horen omdat de bas ongeveer 273 keer te hard stond.
Een gat in mijn programma gaf me de kans iets voor mij onbekends te proberen, en dat werd Protomartyr. Ik geloof dat Cygnus wel enthousiast was, maar ik vond er weinig aan. Ik ben niet zo van de monotone Unknown Pleasures-postpunk. En dit was nog veel monotoner dan dat. Om niet te zeggen saai. Dus maar door naar wat Afrikaanse vrolijkheid bij Mbongwana Stars. Dat beviel een stuk beter. Vooral ook omdat de linker van de twee rolstoelers op zang heel leuke dansjes kon.
De volgende echte must see was Thee Oh Sees, die er als archetypische Primaveraband vorig jaar ook al waren. Toen was het erg feestelijk, en nu idem dito. Ook een bak herrie, maar met de finesse en nuance die een band als Protomartyr wat mij betreft dus node mist. Ik was na een nog niet al te memorabele eerste dag wel toe aan een feestje in de pit, en dat werd het ook. Er wilde zelfs nog iemand heel graag op mijn schouder staan. De volgende dag onder de douche zag ik pas dat zijn profielzolen een prachtig ruitjespatroon aan blauwe plekken hadden achtergelaten.
De afsluiter was zelfs nog beter: een geweldig strakke set van Battles. De combinatie van militante mathrockritmes en kinderlijke melodielijnen doet het wel voor mij. Fijn is ook dat elk nummer (maar vooral Atlas) in de verte op de Kabouterdans lijkt. Dat verhoogt natuurlijk de feestvreugde.

Straks tijd voor dag 2, 3 en 3.1.

Ik kan me niet herinneren dat ik een trapnummer gehoord heb dit festival en dat ik naar Vince Staples ben geweest eigenlijk.

Oh ja dat was Dwejkk_. Ik ben nog dronken ok?

Kom eens je bed uit, Snoeperd.

Verder wel een prachtige recensie van de eerste twee dagen Lukas. Typisch zo'n recensie om fijn mee wakker te worden waardoor je met een vrolijk gevoel uit bed stapt, om 3 uur in de middag.

Volgens mij wel meer dan 40 concerten gezien afgelopen 5 dagen. Was weer een topervaring. Hier alvast mijn top 10, later volgt wellicht nog een verslag.

1. Drive Like Jehu
2. Suuns
3. Sheer Mag
4. Radiohead
5. PJ Harvey
6. The Avalanches
7. Goat
8. Battles
9. Dungen
10. Kiasmos
11. The Chills
12. Suede
13. Thee Oh Sees
14. Kamasi Washington
15. Explosions in the Sky

Eigenlijk alles wat hier staat is sowieso tussen 8,5 en 9,5 waard. En dan heb ik Parquet Courts, Lush, Robert Forster, Mbongwana Star en Lubomyr Melnik nog niet eens genoemd.

Cijfers en lijstjes zijn moeilijk voor me. Heel wat heen en weer gelopen de afgelopen dagen, waardoor ik van een hoop artiesten maar korte stukjes heb beleefd. Het is bijna niet te doen, zo'n line-up. Dag 1 ook afgetrapt met Goat en Suede, waarbij ik nog wat moest inkomen. Ik vond Stara Rezka later op de avond een aangename verrassing en een fijne opener in Sala Apolo, gevolgd door een slordige White Fence. Zeker als de drummer en gitarist van instrument wisselden, leek het een beetje mis te gaan. Suuns maakte dit weer helemaal goed. De locatie/setting paste wat dat betreft perfect bij de muziek die ze maken. De hoogtepunten op dag 2 waren voor mij Air, LCD Soundsystem en Battles, maar dit kan ook liggen aan het feit dat deze artiesten bij mijn eerste ontdekkingen hoorden op het moment dat ik serieus naar muziek ging luisteren. Niet alleen boeiend om te horen, maar ook om te zien hoe Battles hun sound creëert met de gitaren en hoe hard de drummer werkt om zo strak en energiek te spelen. Holögrama vond ik thuis nog veelbelovend klinken, maar dit viel live behoorlijk tegen. Ze bleven zonder enige afwisseling in wat dan ook hangen in twee akkoorden. Spijt dat ik in plaats daarvan niet naar Thee Oh Sees ben gegaan, terwijl me dit van te voren nog ter plekke werd aangeraden door andere mumers . Het optreden van Radiohead de dag erna werd voor mij lichtelijk verpest doordat ik werd omringd door vals- en hardzingende fans. Ook werd het zicht regelmatig geblokkeerd door vrouwen zittend op mannennekken. Ondanks dat was ik weer erg onder de indruk en tof om te horen hoe ze het gebrek aan strijkers gecompenseerd hebben. Animal Collective vloog voorbij en had zeker langer mogen duren. Nu ik de live versie heb beleefd van Flori Da Da, ben ik het laatste album meer gaan waarderen. Doordat ik me daar aardig had uitgeleefd, kakte ik vervolgens in bij Beach House en ging ik halverwege naar het hotel. Klonk overigens wel prima. Brian Wilson werd op dag 4 goed ondersteund door zijn band. Zijn bijna kinderlijke aankondigen ("The next song has no lyrics! None!") droegen ook bij aan mijn plezier. PJ Harvey vond ik een intrigerende verschijning. Erg blij haar eindelijk live gezien te hebben. Daarna uitgerust bij Julia Holter (hoera, nog een vrouw!) en afgesloten met Moderat. Leuk om hun hitjes voorbij te horen komen, al vond ik de uitvoering vrij makkelijk en voorspelbaar. Desalniettemin lekker gedanst, waarmee ik verderging bij Pantha du Prince. Geweldige afsluiter van de dag. Op zondag heb ik alleen het improvisatiewerk van Bradford Cox gezien. Ik wilde tussendoor nog even de stad verkennen en daarna Ty Segall en The Avalanches bezoeken. Heel naïef om kwart voor 12 naar Sala Apolo gegaan, waar ik een bizar lange rij aantrof, die niet vooruit leek te gaan. Teleurgesteld weer naar het hotel gegaan en op bed geploft. Waren m'n voeten wel erg blij mee trouwens.

Die lange rij was niet frappant na dat geweldige optreden van Ty Segall de avond ervoor (Godspeed Manny!!!). 'Ty Segall and the Muggers...The Muggers... Ty Segall... Ty Segall is playing at my house, my house'. Echt één van de meest memorabele momenten van Primavera Sound 2016.

Even een lijstje qua toppers (wellicht dat ik mijn verslagjes nog neerplof)

1. Drive Like Jehu (fuck, wat was dat goed en bruut) 10
2. Unsane 9,5
3. Ty Segall and the Muggers & Bulbo ft. Manny 9,2
4. Suuns 8,8 (concert van 1 juni) < beter dan op plaat. In de metro bleef men vervolgens tot vervelens toe vroeg in de ochtend (rond 6 uur) 2020 neuriën.
5. Beak> 8,8
6. Kiasmos 8,5 (dansen dansen)
7. Pantha Du Prince 8,3 (dansen dansen)
8. Current 93 8,0
9. Selda 8,0
10. Boredoms (ondanks het klote tijdstip erg tof en freaky) / Black Lips (gedeelde plek) 8,0

11. Avalanches 7,8 (bizar hoe druk dat opeens was - met weliswaar wel een heerlijke vibe)
12. Orchestra Baobab 7,8
13. The Chills 7,7
14. Lubomyr Melnik 7,7 (pas bij het La Monte Young achtige pretaped dubbele pianostuk veerde ik echt op in ware verbazing over hoe goed het was, de rest was een tikkeltje te rustgevend en relaxed en het hielp ook niet echt mee dat - hoewel zeer schattig en soms ook grappig - de oude man nogal veel langdurige monologen gaf.
15. LCD Soundsystem (had in de top 5 gestaan ware het niet zo druk geweest) / Action Bronson (wat een toffe kerel!) / Shellac (door Radiohead maar heel kort gezien) / Algiers / Battles / Animal Collective (allemaal zo rond de 7, 7,5)

Verder nog leuke momenten beleefd bij Car Seat Headrest waar ik Algiers tegen het lijf liep en nog op de foto ben geweest met de zanger. Hele aardige vent overigens die nog een paar stoere bekken wist te trekken voor wat foto's, het meezingen bij LCD Soundsystem (James Murphy blijft cool) en het heerlijk chaotische concert van de Black Lips, wat een toffe afsluiter was voor mij. Verder was Animal Collective verrassend goed met Floridada live; als album pakte het mij nog niet zo goed. En nog een speciale vermelding voor komediant Richard Dawson; wat een held. Soort van weerzinwekkend optreden, maar kon m'n ogen er niet vanaf houden. Helaas wat kort gezien (dorst en hongerig naar dansende optredens), maar ontzettend tof. Schreeuwende a capella uitvoeringen van oude traditionals afgewisseld met tergend harde vingerpicking elektronische gitaarbrouwsels á la John Fahey, Sandy Bull en James Blackshaw. Ook Neil Michael Hagerty - herstel ''This is the Howling Hex ladies and Gentlemen; the Howling Hex'' - was erg goed en bijzonder. Helaas ook maar eventjes gezien wegens gruwelijke zin in chili con carne.


Teleurstellingen: Ben Chasny (maar misschien niet zijn fout, ik was zelf ook al een kwartier te laat en kon er toen niet meer inkomen), Radiohead na een uur weggegaan (geluid was kut, publiek was kut, m'n benen voelden kut en guess what, 'k ben niet zo'n fan van Radiohead) en Car Seat Headrest dat wat saai en flauw was. Dit, terwijl ik die plaat in de trein naar Barcelona voor het eerst hoorde en direct top vond.

Geweldig festival dus. Volgend jaar hoop ik er weer te zijn!

Voor mij de 6e editie van Primavera in Barcelona alweer. Aangezien je dan haast onvermijdelijk wat verwend bent c.q. kritisch wordt, was het voor mij muzikaal gezien niet de beste jaargang maar uiteraard nog steeds erg genoten. Dit jaar geprobeerd de uitstapjes naar het hoofdveld met de twee main stages tot een minimum te beperken: enerzijds omdat de combinatie van de vaak ongeïnteresseerde en luidruchtige mensenmassa, de afstand tot het podium, drukke barren / wc's en het bijbehorende stofhappen niet ideaal is maar vooral ook omdat op de kleinere podia toch vaak de leukere feestjes / ervaringen ontstaan.

Woensdag:
Goat & Suede beide een 7. Goat vind ik net als Lukas soms een tikkeltje storend op zanggebied maar de instrumentatie maakte veel goed, al met al beter dan verwacht. Op Cactus in Brugge binnenkort maar wat van dichterbij gaan bekijken. Daarna Suede en ondanks dat ik niet zo'n (Brett Anderson) fan ben, was het natuurlijk niet onaardig om eens live gezien te hebben. Hierna zijn we alvast terug naar de stad gegaan om onze groep te completeren en nog wat biertjes te doen in Gràcia.

Donderdag
Car Seat Headrest 7
Destroyer 8-
John Carpenter 8
Mbongwana Star 7,5
Battles 7,5

Aangezien het wat langer duurde om binnen te komen dan normaal Todd Terje maar laten schieten maar 'gelukkig' zijn de recensies hier niet lyrisch daarover. Uiteindelijk rustig begonnen met een biertje in de zon en vanaf een afstandje naar Autumn Comets en een stukje Cass McCombs geluisterd maar te weinig aandacht aan besteed voor een cijfer. Hierna even naar de Pitchfork gelopen voor een stukje Car Seat Headrest: leuk op plaat en ook live een ruime voldoende. Na CSH weer terug naar de Ray-Ban voor Destroyer wat gewoon weer prima was, vooral ook voor mijn medereizigers die het nog niet zo kenden.

Voorgaande edities hebben geleerd dat af en toe wat rust nemen ook belangrijk is om het op Primavera lang vol te houden dus maar even naar de 'eethal' voor een maaltijd ondanks dat A.R. Kane / EITS op dat moment geprogrammeerd stonden. De eerste had me wel leuk geleken om te proberen en de laatste gelukkig al wat vaker gezien. John Carpenter was de eerste gok van het festival en dat pakte zeker niet onaardig uit. Tussen de nummers door korte introducties die af en toe wat het tempo uit het optreden haalden maar de muziek klonk erg goed en in combinatie met de visuals heb ik toch erg genoten. Al met al een typische Primavera-boeking.

De eerste dag afgesloten met een drieluik op de Ray-ban met Mbongwana Star, Battles en een deel Optimo. Sinds dat er asfalt is aangelegd is het daar nog net wat beter geschikt voor dansbare muziek dan dat het er al was. En aangezien er weinig reden was om weg te gaan toch maar Battles gezien terwijl mijn verwachtingen niet erg hoog gespannen waren na wat mindere albums. Zeker niet teleurgesteld en vooral Atlas was live een feest aangezien we redelijk vooraan stonden.

Vrijdag
Beirut
Radiohead 7
Kiasmos 4,5
Avalanches 7,5
Maceo Plex 7,5

Vrijdag wederom wat aan de late kant binnen op het terrein ook al had ik graag wat van Selda meegekregen. Aangezien we Radiohead nog niet eerder hadden gezien toch maar naar de Heineken met vooraf nog een stuk Beirut. Redelijk voorspelbaar dat deze muziek niet echt bij deze setting paste maar desondanks toch jammer. Nu werd het toch een beetje een brei en om als veredeld 'voorprogramma' te moeten dienen van Radiohead lijkt me daarnaast een ondankbare taak. Graag zie ik ze nog eens op een geschikter podium. Radiohead zelf was prima maar ze hebben geen onuitwisbare indruk weten te maken. Ergens vind ik de hype die permanent rondom deze band lijkt te hangen ook wat jammer al zullen ze daar zelf niet zo veel aan kunnen doen. Een stuk Kiasmos meegepakt maar deze gok pakte toch heel wat minder uit dan bij John Carpenter. Helaas was dit tweetal drukker bezig met springen en het opzwepen van het publiek dan met de muziek zelf. Erg plat en het deed me zelfs af en toe denken dat ik op een dertien in een dozijn Nederdance festival was aanbeland. Jammer want vooral het werk van Olafur Arnalds viel toch altijd wel redelijk in de smaak. Gelukkig waren Avalanches en Maceo Plex goede afsluiters van de avond met de laatste juist weer als positieve verrassing want eigenlijk stond DJ Koze op het programma.

Zaterdag
Brian Wilson 6,5
Drive Like Jehu 7,5
Orchestra Baobab 7,5
Sigur Rós 7,5
Ty Segall 8,5
DJ Coco 6,5

The Chills gelukkig een paar jaar geleden in Paradiso gezien dus hoefden we pas voor Brian Wilson op het terrein te zijn. Eigenlijk vooral omdat het een klassiek album is want dat hij niet meer in topconditie zou zijn kon je op je vingers natellen. Toch wel genoten als openingsact van de dag en aangezien het met de drukte meeviel hing er een prima sfeertje toen er als toegift nog wat hits voorbij kwamen. Drive Like Jehu was gokje nummer 3 van het weekend ook al kende ik de muziek wel enigszins. Echt fan ben ik niet maar live was dit toch een stuk lekkerder dan vooraf verwacht en zat er nog genoeg vuur in de band. Daarnaast kwamen ze op het goede moment want ik kon wel wat stevigers gebruiken na de acts die we in de voorafgaande dagen hadden gezien en gehoord. Orchestra Baobab was zoals verwacht een relaxte, vrolijke Afrikaanse band die het publiek aardig aan het dansen kreeg. Een succesvolle combinatie met de aangename temperatuur in Barcelona.

Ik had niet verwacht nog een stuk van Sigur Rós te zien dit jaar maar we zijn toch maar een stukje gaan kijken. Vooral in afwachting van één van de beste livenummers aller tijden en vaste afsluiter Untitled 8 maar deze kwam niet zo intens over als bij voorgaande optredens. Maar Sigur Rós live blijft zeker geen straf.

Dan Ty Segall die met zijn band een aardige reputatie heeft opgebouwd in de afgelopen jaren en ik moet zeggen: wat ik heb gezien was inderdaad erg tof en maakt die reputatie ook zeker waar. Het gedeelte met Manny was geweldig al had ik tijdens het optreden allang geaccepteerd dat het een act was. Als dit alsnog spontaan blijkt te zijn dan was het briljant. Behalve show ook gewoon erg lekkere muziek dus op DTRH nog maar eens dunnetjes over doen.

Toen Pantha du Prince niet zo goed klonk als voorheen (klik is wat weg inmiddels) maar doorgelopen naar de Pitchfork voor Roosevelt. Ik kende er niks van en toen het wel erg zoetsappig bleek te zijn maar rechtsomkeert gemaakt voor een midnight snack in afwachting van DJ Coco. Altijd leuk om mee af te sluiten al bekruipt me af en toe een soort van Kees van Hondt gevoel. Ooit erg leuk maar geen formule om oneindig te herhalen. Desondanks dit jaar nog vrolijk meegedanst.

Vorig mij zei ik het volgens mij ook al maar voor de afwisseling neig ik voor volgend jaar naar een terugkeer naar Porto. Oké, je krijgt minder bands te zien maar het festivalterrein was toch erg relaxed toen we er waren (2012).

Primavera 2016: (ik beperk me tot artiesten waarvan ik de concerten volledig of iets of wat deftig gedeeltelijk kunnen zien heb)
DINSDAG:
DERADOORIAN: ex-dirty projectors, eigenzinnige muziek, prachtige outfit (zoek op fb-profiel artiestenpagina bij 31 mei), prachtige stem bloedmooie vrouw, zei ik al dat ik fan ben van haar?
WOENSDAG:
GOAT: in hun typische outfit, een mengeling van wereldmuziek met psychedelica, I like
SUEDE: zelden een frontman zo veel zien jumpen tijdens hun concert. heel bombastisch live . typische niet echt spannende nineties rock (het tijdperk van de rockmuziek) zoals die nu niet zo veel meer gemaakt wordt en wat gedateerd klinkt maar slecht bedoel ik dat niet. hét meezingmoment was 'the beautiful ones'. lompe britten achter ons riepen 'TAKE IT OFF, TAKE IT OFF' en jawel brett anderson liet gewillig aan zijn hemd sleuren. die gaf zich volledig, iets té
JESSY LANZA: geen memorabel concert in het BARTS-zaaltje hoewel ik het muzikaal niet oninteressant vind. beetje fka twigs, huidige roisin murphy..it means I love you was uiteraard wél de knaller.
DONDERDAG:
ALGIERS: interessante sound. mix van oprecht nijdige postpunk met soul en een langharige matt tong (ex-bloc party) op de drums. de wereldsong irony.utility. pretext. deed me overtuigen om dit te gaan zien. echter wat tegenvallende ervaring, maar kan aan de zon ook liggen. heetste moment op primavera. was om 6u op de main.
CAR SEAT HEADREST: niets dan goeds te vertellen over deze band. heerlijk coole zanger. en duidelijk 1 van de tofste en hippe nieuwkomers in de huidige rock-scene. heel tam publiek wel op de pitchfork-stage (muziek stond ook te stil), wel weer met de zon te maken
DAUGHTER: 1ste min of meer hoogtepuntje van deze editie. concert bij ondergaande zon zorgde voor de ideale omstandigheden. tranen heel de tijd bedwingen bij youth, zeker een favoriete song van mezelf.
SUUNS: air zie ik op bks, dus koos ik voor suuns. en zo zat ik ook eens niet tussen de massa op de main stage. de beste krautrock van nu die je kan vinden. tegenovergestelde van cleane muziek. eigenzinnig, vuil en dansbaar, dan staat den deze paraat.
(tijdens explosions in de sky zat ik aan te schuiven aan het hotdog-kraampje. voor u verontwaardigd bent, ik zie hen ook op bks)
TAME IMPALA: nadruk op de laatste plaat. maar toch ook in begin wat oude meer psychedelische songs van vroeger waar ik blij mee was. en natuurlijk ook het magistraal epische apocalypse dreams. het was het live concert waarbij ik eindelijk volledig vrede genomen heb met de meer poppy sound van nu. 't is nog altijd met een randje, 'ts nog altijd enorm wegdromen en met een enorm talent voor melodie zoals alleen de groten dat kunnen. en het raakt live zeker niet minder, integendeel. het zijn meer crowdpleasende songs. kevin parker behoort duidelijk tot de belangrijke frontmannen van deze generatie. er volgt er nog ééntje in dit verslag. onvergetelijk moment: de stroom die uitvalt bij 'eventually', terwijl iedereen eerst dacht dat het er om gedaan was. (iedereen laten meezingen met het refrein) om het 10 minuten later weer op te pakken bij dat refrein ipv een nieuwe song te beginnen. stopten wel nog vroeger dan voorzien zelfs met de stroompanne. maar ik had er vrede mee. zelfde afsluiter als in vorst. new person, old mistakes.
LCD SOUNDSYSTEM: ik ben deze band nog meer gaan waarderen. het IS gewoon een cultband,dat bewees dit live concert. hipper en dansbaarder vind je ze niet. een groepje mensen naast ons zongen zeker in begin ieder woord mee en gingen compleet uit hun dak. enorm druk wel, duwen en trekken, maar ja, part of the job.
BATTLES: mijn gezelschap doodmoe op de trappen in de ray ban. (hij kende op 1 song na niets van lcd soundsystem). we zijn doorgegaan na 'atlas' want dat wou ik horen. toch een opvallende song uit vorig decennium.

Primavera (deel2):
VRIJDAG:
richting een cultureel centrum in barcelona-stad voor wat namiddag-concertjes. altijd leuk om daar eens te komen ipv enkel op festivalterrein
JULIEN BAKER: dit kwam binnen. er hing meteen magie in de lucht. gitaar en stem, op zijn puurst dus. en als je dat doet met zo'n oprechte passie, dan gaat iedereen met gevoel voor schoonheid overstag, geloof me.
CASS MCCOMBS: net voor primavera tipte men metgezel dit mij en ik vond het liedje wel goed. de band speelde hooguit 3 liedjes op een half uur. veel gejam maar we konden dat beiden best smaken.
op naar het terrein, met een heel lange aanloop naar iets bijzonders. het was wachten tot beirut. dungen (ooit zei iemand me dat tame impala een rip off was van dungen, al klonk dit precies toch beduidend anders. ik zag ook een dwarsfluit passeren) geef ik geen waardering wegens quasi niet gezien. ik had immers nog niet deftig gegeten die dag wegens de namiddagconcerten.
SAVAGES: speelden hoofdzakelijk van nieuwe album en dat ken ik niet op 2 songs na waaronder pure klasse-song 'adore'. (en dat speelden ze niet eens!)een andere kant van savages die ik hoop in de toekomst meer te horen. je kan niet blijven teren op die kwade voor mijn oren toch soms te amelodieuze songs. die overigens beter passen in een donkere club dan op een main stage, dat is mijn mening. ik heb het niet willen uitzien. kende er precies ook minder van dan ik dacht. door het zonnetje had ik op dat moment meer zin in iets als nao of steve gunn had ik zeker ook toffer gevonden, maar het was te laat om daar nog naar toe te gaan en terug te komen voor...
BEIRUT: bekeken met al de helft in gedachten dat ik redelijk vroeg moest doorgaan voor radiohead. maar ik had ze nog niet gezien en ben toch blij dat ik effe gekeken heb want dit soort muziek past altijd op een festival gezien de fijne vibes die het oproept.
RADIOHEAD: daar zal wel al wat over geschreven zijn. de nieuwe songs moeten nog wat inwerken, al vind ik daydreaming belachelijk goed. het was zonder strijkers die toch bij een aantal nieuwe songs horen, maar goed, dat wisten we vooraf. voor mijn kameraad was het ronduit memorabel. hij had dan ook een uitstekende plek. mijn plek was slechts 15 meter rechts van de PA, maar toch vond ik het heel jammer dat het volume te laag stond. de sfeer was nu al geweldig, wat moet het geweest zijn als heel de wei het op dezelfde manier kon beleven als vooraan. opener burn the witch moet krachtig zijn en dat kwam er niet uit. het nogal krautrock aandoende full stop had ook duidelijk problemen. muzikaal ja hoeft er niets meer gezegd worden over radiohead. ze kunnen alles. samen met sigur ros zijn zij de beste. paranoid android blijft natuurlijk ook 1 van de beste songs ooit. en ze speelden creep ja, maar wist u ongetwijfeld al. heel graag een herkansing in een zaal in belgië mét goed geluid en een goeie plek. een beetje wat ik ook deed bij arcade fire na primavera '14.
THE LAST SHADOW PUPPETS: naast de muziek die ik zeker heel wat beter vond dan verwacht (hier wel strijkers en dus grandeur eh, heerlijk) viel vooral de passage van alex turner op die memorabel en hilarisch tegelijkertijd was. de man is een magneet voor de vrouwen. kwam niet in het minst door zijn seksueel aandoende moves. op't einde stond hij hoofd tegen hoofd met miles kane in een bijna homo-erotische houding. ronduit priceless. oja, in het 1ste stukje had ik het over belangrijke bekende frontmannen, iconen van onze generatie. alex turner is het zeer zeker. ik en kameraad hebben dus wat afgelachen toen we al klaar stonden aan andere stage voor....
BEACH HOUSE: de set begon 15 minuten later dan verwacht maar het wachten was het meer dan waard want ik kreeg een parel van een concert. ruim 50 minuten, niet meer, maar als het steengoed is en op dat uur (3u) kon het me niets schelen eigelijk. geen band ter wereld die zo warm, kwetsbaar, teder, bloedmooi klinkt. de drums zorgden wel voor de nodige dynamiek. en in sparks en een nog andere song die ik niet kende toonden ze dat ze ook wat schurend uit de hoek kunnen komen. een kerel van baltimore die ik in de metro tegenkwam vond ze zelfs luider klinken dan radiohead, hehe. ook zo tof dat iedereen weg was na radiohead. enorm veel plek op het grote terrein wat zorgt voor een relaxte sfeer en daar hou ik van.
THE AVALANCHES: die waren daar een feest aan't geven. ik moest deze blijkbaar cultband toch gezien hebben. het gebruik van die vele samples is gewoon heel erg leuk. dat was deel 2. nu nog deel 3

LUBOMYR MELNYK gewoon vergeten. wie zegt u? een oekraïnste pianist van in de 70 die Nils Frahm (wie zegt u?) uit de vergetelheid heeft gehaald. Zijn laatste werkje speelde ie op 1 piano (tegelijkertijd stond een andere piano-melodie op tape). Dit soort spielereien deed me aan Frahm denken. Al is het omgekeerd eh. Frahm is beïnvloed door hem. Alsdus mijn kameraad en kenner,eueuhm.

DEEL 3 (en daarna ga ik opnieuw leven en niet dromen,eueuhm)

ZATERDAG:
Aaah, zaterdag dus. Na een parkwandeling en de fontein nog eens te gaan opzoeken die me het 1ste jaar verblufte omdat ik het ni wist (hehe:p) en wat churros te eten en horchata te drinken,gingen we naar de beach club. Effe in zee daar,Thomas (kameraad) naar de bacardi-stand, daarna nog paella eten,Eva De Roo per toeval tegenkomen (en uiteraard aanspreken) omdat ik niet buiten mocht met men martini en beseffen dat die in't echt bloedmooi is...(oja op de beach club was Faris Badwan van The Horrors aan't draaien toen wij er waren!)
Maar terzake! De bevindingen van mijn laatste dag:
WILD NOTHING: Net als in 2013 was dit de 1ste groep op de main stage (toen de allereerste groep ooit op primavera, op donderdag dus) en net als toen lag je al snel half in slaap. Maar ik bedoel dit op een positieve manier. Ze noemen dit niet voor niets chillwave! En ik was op dat moment in chill-toestand dus ideaal
BRIAN WILSON PERFORMING PET SOUNDS: Ik ga zeker Pet Sounds eens in zijn geheel moeten beluisteren want ik twijfel niet dat dit een meesterwerk is. De fijnzinnige details kwamen niet altijd over omdat een aantal mensen naast ons nog al veel kabaal maakten. Het zou niet de laatste keer zijn..Main stage publiek, niets aan te doen. Anyway, dit optreden bewijst de ultieme kracht van muziek. Een album van een halve eeuw oud dat een nieuwe generatie op de been krijgt, dat is awesome. De eeuwigheidswaarde van muziek.
DEERHUNTER: Tja, deze band hoort niet op een main stage. Het geluid was hol met de nadruk op de drums terwijl ze net zo goed zijn met gitaren en dus een drama.De breekbaarheid, warmte en melancholie ging op die manier ook volledig verloren. Deze band verdient zo veel beter. Gelukkig zag ik 3 jaar geleden van hen een topconcert in de Ray-Ban. Bradford Cox kwam trouwens over als een heel sympathieke dude die vereerd was voor PJ Harvey te spelen, een idool van hem. Op die main stage kwam het precies over alsof Deerhunter een voorprogramma was van wat nog kwam. Past daar niet!
PJ HARVEY: Grande dame. De singles van 'Let England Shake' zijn wereldklasse. Voila, dat was kort. Over naar..
SIGUR ROS: Kunst met een grote k. KA KA! Zowel de visuals als de muziek. Geen Hoppipolla, maar vooral duistere meesterwerken (uit de haakjesplaat bijvoorbeeld) en ook Kveikur. De kracht en schoonheid van de natuur vertaald in muziek, dat is nog steeds Sigur Ros. Iedereen voelt dat, dat gevoel is universeel!Het kreeg zelfs de grootste lomperiken stil (die er ook hier nog waren tijdens Staralfur, het 2e nummer).
MODERAT: Effe...stoom aflaten! Ideale afsluiter van een festival met 1 van de mooiste affiches ooit. Sasha Ring (ofte meneer Apparat) is een bijzondere meneer. Met zijn vocalen geeft hij techno een ziel. Het is ook niet toevallig dat Pantha Du Prince van Duitsland afkomstig is. Techno en Duitsers = a good match. Ik zag dat het goed klonk, maar ben niet meer gebleven. Het was genoeg geweest.

Pluspunten: de affiche om van te duizelen, het internationale publiek (vind ik veel enthousiaster en ik hou gewoon van een mengelkroes aan culturen), de stad Barcelona (du-uh)
Minpunten: je kan maar een kleine selectie van de artiesten zien, de opstelling van de 2 main stages rechtover elkaar sinds 2014 (nu eenmaal het nadeel van groeien), het main stage publiek (het blijft niet bij babbelen, maar uiteraard ook ronduit roepen op momenten dat het absoluut niet wenselijk is), de VIP-ruimtes (ok, de 2e dag hadden we wel door dat men aan de andere kant van het podium wel tot vooraan konden gaan, al heb ik het niet nodig gehad. Bij Tame Impala had het wel tof geweest, maar goed)

Het was mijn derde keer.

Ik heb gemist: Animal Collective, Julia Holter, Jenny Hval, Richard Hawley, Kamasi Washington, Parquet Courts, Shura, Nao, Dinosaur Jr., Tortoise, Kiasmos, Air, Explosions In The Sky, Destroyer, Beak>

Leuk om bij te lezen allemaal. Zag dat ik zelf nog Julia Holter was vergeten te noemen in mijn verslag. Maar na PJ Harvey en Chairlift kwam dat niet meer zo binnen (ook wel door de vermoeidheid). Vond haar 2 jaar terug in het Auditorium ook een stuk beter.

Vond zelf het nieuwe podiumpje en tentjes eromheen bij het strand wel een leuke toevoegingen ten opzichte van voorgaande jaren. Goede plek om te hangen overdag. Ben ook niet kapot van de main stages, hoewel ik er prachtige dingen heb gezien. Qua sfeer zijn de andere podia inderdaad leuker.

Ben alweer benieuwd wat ze voor volgend jaar uit de hoge hoed gaan toveren. Zou zelf dolgraag Stereolab en New Order wel eens willen zien. Ween en Beck zouden ook tof zijn.

Dag 2:

Dungen 7,5
Lush 7+
Robert Forster 8,5
Radiohead 7
Animal Collective 5,5
The Avalanches 8

Hoewel ik de laatste tijd niet erg fanatiek aan het sporten ben, trapten we dag 2 af met een stukje atletiek. Een sprint naar de kaartjes voor Lush, die zouden spelen op de 'hidden stage' die maar een beperkte capaciteit heeft. De kaartjes wisten we te bemachtigen, maar het is wel een beetje treurig dat dit soort taferelen nodig zijn. Daarna hebben we anderhalf uur op het strand gezeten om bij te komen van de stress. Vervolgens was het tijd voor Dungen. In Nederland aardig bekend, maar in Spanje toch blijkbaar niet zo'n heel grote naam. Ze speelden namelijk maar 40 minuten op het hoofdpodium, en daar was het ook nog eens erg rustig. Het weerhield de Zweden er niet van om er een psychedelisch feestje van te maken. Prima begin derhalve.
Na een klein stukje Ben Watt besloten om eerst maar wat eten te halen. De volgende stop was Lush, zo'n beetje de enige shoegazeband die nog geen reünieconcert op Primavera had belegd. Het werd een optreden met een beetje gemengde gevoelens. Ik hoorde er misschien wel het mooiste gitaarwerk van de hele week. En zangeres Miki Berenyi - herman schreef het al - is een sympathieke verschijning op het podium. Maar mijn god, wat zong ze af en toe vals als ze de hoge registers in moest... Daardoor werd een nummer als For Love bij vlagen een beetje lachwekkend. Het daaropvolgende Ladykillers vergt een ander stemgeluid, en dat ging haar dan wel weer prima af. Al met al toch wel genoten.
Na Lush was het weer tijd voor een show in het Auditorium, waar Robert Forster (ex-Go-Betweens) geprogrammeerd stond. Het werd een van de hoogtepunten van het weekend. Forster trad op met een vijfkoppige formatie, inclusief violiste. Die wist in het grote theater een intieme kamermuzieksfeer neer te zetten. Hij speelde veel van de Go-Betweens, maar niet per se de meest geijkte nummers (geen Streets of Your Town of Cattle and Cane bijvoorbeeld). Het was vooral een prachtig geheel, waarbij zijn solomateriaal weinig voor het oude Go-Betweenswerk onder deed. De laatste Go-Betweenssingle Finding You (2004) was een fantastische ontdekking.
Robert Forster uitzitten betekende wel dat we een goede plek bij Radiohead konden vergeten. Links schuin achter de PA liepen we vast, en dat bleek een groot nadeel. Want zeker het eerste kwartier van de show was op de plek waar wij stonden nauwelijks hoorbaar. Ik dacht eraan om weg te lopen, maar net op tijd begon er toch wat verbetering op te treden. Met The National Anthem en Talk Show Host begon ik er een beetje in te komen. De ingetogen versies van No Surprises en Karma Police waren ook wel mooi, hoewel het geluid daarbij toch echt te zacht bleef. Ik stond vooral te hopen dat er niemand in mijn omgeving écht met volle overgave mee ging zingen. De wat steviger nummers kwamen beter uit de verf, met Everything in Its Right Place als hoogtepunt. Al met al toch leuk om een keer gezien te hebben, maar mede door de omstandigheden niet een van de hoogtepunten van deze Primavera.
Na twee uur Radiohead wilde ik wel even zitten, en dat deed ik op de trappen van de Ray-Ban bij Animal Collective. Inmiddels een paar keer live gezien, en mijn ervaringen lopen nogal uiteen. Deze set ging bij mij het ene oor in en het andere oor uit, waardoor ik er eigenlijk al niets zinnigs meer over te melden heb.
Daarna van een afstandje wat van Kiasmos gehoord. Klonk best aardig, maar heb er te weinig van meegekregen voor een beoordeling. Als afsluiter keek ik uit naar The Avalanches, niet in de laatste plaats omdat de nieuwe single Frankie Sinatra het al lang en breed tot dé soundtrack van deze Primavera had geschopt. De Australische samplekunstenaars boden een dansbaar allegaartje, doordrenkt met wat soul en ook postpunk (Marquee Moon en To Hell With Poverty kwamen langs). Het laatste kwartier, met Frontier Psychiatrist en Frankie Sinatra, werd alleen nog maar feestelijker. En sloot een prima tweede dag in stijl af.

Mijn top 10:
1. LCD Soundsystem (Barts)
Where are your friends tonight? Nou waarschijnlijk niet onder de paar honderd genodigden in dit prachtzaaltje. Tenzij ik je vriend ben, een zeer gelukkige welteverstaan.
2. Savages
Als je nog twijfelt wat het sterkere geslacht is kijk dan eens naar Jhenny Beth. Totaal intimiderend en tegelijk aantrekkelijk. Ik denk niet dat ik een nacht met haar zou overleven, wat een beest.
3. Beach House
Sommige muziek klinkt alsof er een engeltje in je oortje piest. Beach House klinkt alsof een geheel peloton aan engeltjes een bukkake-sessie met jouw als mikpunt. Hemels.
4. Parquet Courts
Net zo rauw, hard en cynisch als op plaat.
5. LCD Soundsystem (Parc del Forum)
Even goed als twee dagen tevoren maar in een massalere setting.
6. Chairlift
Voel me altijd weer even een onzeker puberaal tienermeisje met Chairlift sta mee te bleren, alleen nu was het publiek en ongegeneerd dus laat dat onzeker maar weg. Volkomen comfortabel met mijn vrouwelijke kant.
7. Tame Impala
Als een waanzinnige rondstuiteren op het achterveld tijdens Let It Happen en de noten bij lange na niet halen tijdens Eventually.
8. Wild Nothing
Dromerig en sfeervol met de eerste pilsen de uitputtingsslag van voorgaande dagen te lijf gaan tegen de achtergrond van de Middelandse Zee en de Catalaanse zon.
9. Roosevelt
Al jaren een act die ik zeer associeer met het zorgeloze Primavera gevoel; nu daadwerkelijk ook óp Primavera. Hoogtepunt: de lang uitgesponnen versie van 'Sea'.
10. Pusha T
Vleugje hiphop voor de afwisseling viel in goede aarde.

Slechtste show:
Brian Wilson
Seniele oude gek die er nog net niet bij liep te kwijlen. Zeventig procent van het publiek was beter bij stem (en bij geest).

Speciale vermelding:
Radiohead
Niet gezien maar erg blij dat ze er waren. Ik voelde een vaag soort morele superioteit om me met mijn zelfgemaakte 'Not a creep (nor a weirdo)'-shirt aan de andere kant van het bijna desolate festival-terrein te begeven. Tienduizenden droeftoeters die en masse het apathische 'I wish I was speciaaaaaaal' mee lopen te bléren? Not me.

Dag 3 + 3.1:

A.R. Kane 7+
Robert Forster 8-
The Chills 8+
Current 93 7,5
PJ Harvey 9+
Parquet Courts 6,5

The Avalanches 7

Dag 3 begon niet op het festivalterrein maar bij cultuurcentrum CCCB in hartje Barcelona. Gelukkig lag dat op een steenworp afstand van onze Airbnb, want anders zouden we ons massaal verslapen hebben. Nu waren we net op tijd om op het onchristelijke tijdstip van 14.00 uur bij A.R. Kane te ontbijten. Die deden ongeveer in pocketversie wat ze op het festival zelf eerder deden, maar dan zelfs iets beter. Want oefening baart kunst.
Robert Forster was dan juist weer iets minder dan een dag eerder in het Auditorium. Maar dat kon ook bijna niet anders, omdat Forster in die setting nog beter tot zijn recht kwam. Toch speelde hij opnieuw een onderhoudende set, waarbij hij nog wat tijd bij het geplande halfuurtje won door meteen vanuit de soundcheck door te spelen.
Door wat geklungel met de tijd en trams moesten herman en ik ons haasten voor The Chills. We misten de eerste minuten, maar konden gelukkig nog vooraan aansluiten bij de enige band op deze Primavera waar ik een shirt van bezit. We kregen een fijne combinatie van prima nieuw werk en de jaren '80-janglepop van weleer. Fijn gedanst naast de man die ik de The Chills fototoestelopa heb genoemd. En naast fanboi Dwejkk_ natuurlijk. De laatste tien minuten kon bijna niet beter met I Love My Leather Jacket, Rolling Moon en Heavenly Pop Hit.
Daarna verkoos ik weer eens de comfortabele stoelen van het Auditorium voor Current 93. Die zag ik twee jaar terug op Incubate, dat was een prima show, en dus wilde ik nog wel een keer. Ik kreeg grotendeels een kopie van dat optreden in Tilburg, want nog steeds speelt David Tibet zijn plaat uit 2014 integraal. Het blijft fascinerend om naar vermoedelijk een van de raarste mensen op aarde te kijken. Een fragiel mannetje met het haar van een orthodoxe jood die met een fles sterke drank binnen handbereik met een iel stemmetje vunzige, cryptische en mystieke teksten gaat fulmineren. De drie toegiften na het album waren het hoogtepunt. Terwijl Tibet onderwijl in dronken toestand als een konijn om zijn gitarist heen hupste.
Graag had ik wat van Drive Like Jehu gezien, maar dat liet zich slecht combineren met een goede plaats bij PJ Harvey. Ik gaf de voorkeur aan het laatste, en ondanks de positieve verhalen over DLJ heb ik daar geen spijt van. Want PJ Harvey zou het absolute hoogtepunt van deze Primavera Sound worden. Wat een fantastsiche, krachtige live-performance heeft deze vrouw in huis. Ze speelde een groot deel van haar nieuwe album, en hoe. Gesteund door fantastische band met trommels en saxofoon klonk ze soms militant, dan weer ingetogen. Wat is A Line in the Sand een fantastisch nummer. Daarna kwam een blokje Let England Shake-nummers. Allemaal raak. Maar het beste moest nog komen: een tweeluik Down by the Water en To Bring You My Love. Vooral die laatste ging door merg en been. Een dikke 9 is op z'n plaats.
Na zoiets volgt altijd wat verzadiging, zo ook nu. Na van een afstandje wat Sigur Rós te hebben gekeken, poogde ik er nog een feestje van te maken bij Parquet Courts. Dat lukte niet helemaal meer. De taferelen rond mijn linkerschouder in de pit bij Thee Oh Sees deden zich nog voelen als ik er opnieuw klappen op kreeg. En dus liet ik wilde taferelen maar even achterover. Wat overbleef was een aardige show die toch ook wel wat smoel miste. Parquet Courts kan heerlijk melodieus klinken en ook een enorme bak herrie maken. En dit was het vaak allebei net niet.

Daarna was het voor mij wel even genoeg geweest met de muziek. Ook de volgende dag had ik werkelijk helemaal nergens zin in. Ik overwoog zelfs de tweede mogelijkheid om The Avalanches te zien te laten schieten. Toch maar gegaan, en het was de moeite. Niet eens zozeer door The Avalanches, want de ene helft van het duo had zijn vlucht gemist (raar verhaal, ze waren er eergisteren toch ook al?). En de ander deed eigenlijk precies hetzelfde als twee dagen eerder. Maar het bier vloeide rijkelijk. En op het moment dat ik de gevleugelde uitspraak 'het wordt saai en eentonig, ik wil Italo-disco of naar huis' in de groepsapp zette, zette de DJ Spacer Woman van Charlie op. Dus ja, toen maar tot het einde gebleven. Met allerlei kolderieke taferelen van dien. Wel ben ik van deze nacht nog steeds niet hersteld.

Kortom: morgen weer werken...

Het grootste kippenvelmoment (in negatieve en positieve zin) op Primavera vond plaats bij Sigur Ros. De band zette Ny Batteri in en het hele publiek werd meteen muisstil. Opeens begon 1 man wat te roepen. Licht geïrriteerd vroeg ik mij af welke onnozelaar het optreden nu kwam verstoren. Even later, net voor de climax, begonnen meer mensen te roepen en zag ik verschillende handen in de lucht gaan. Nu hoorde ik duidelijker wat er geroepen werd: Doctor, doctor. Meerdere mensen (ook ikzelf) namen de woorden en gebaren over en al snel kwam er een verpleger in de massa gewandeld. Hopelijk gaat alles nu goed met die persoon in kwestie. Brrr, in combinatie met die klanken van Ny Batteri, ging het haar op mijn armen rechtstaan en kreeg ik de tranen in mijn ogen. Vreemde ervaring.

The Eraser Stond je ook in het midden vooraan aan de linkerkant van het pad? Er viel een meisje flauw of iets dergelijks, er ging meteen een hele grote groep weg. We stonden dan vlak bij elkaar in de buurt denk ik.

Daar stond ik inderdaad ongeveer! een tiental meter rechts van dat groepje denk ik.

Primavera heeft ineens de complete line-up bekend gemaakt:
https://assets.primaverasound.com/2016/psb/images/mosaico/970x407_20161130100412.png
Minste line-up in jaren denk ik zo (voor Primavera-begrippen dan)? Wordt vermoedelijk een jaartje skippen of alleen naar Porto misschien.

Minder dan 2016? Ja, maar dat geldt voor vrijwel de hele geschiedenis van muziekfestivals. De minste line-up in jaren voor Primavera begrippen was voor mij 2015. Ik vind deze qua headliners alvast fantastisch met Van Morrison, Bon Iver en The xx. Of ie in de breedte net zo sterk is als gewoonlijk kan ik pas over enkele maanden zeggen als ik beter ingeluisterd ben. Voor nu in ieder geval totaal niet ontevreden.

Saint Etienne, Aphex Twin, This Heat, Bicep, Black Angels, The Zombies ... ik vind het toch wel weer mooi. Maar als je het afzet tegen 4, 5 jaar geleden is het inderdaad wel wat minder.

Vind deze line-up ook vrij matig in vergelijking met voorgaande jaren. Headliners nog steeds wel goed natuurlijk met Bon Iver - Arcade Fire - the XX. Maar bij de subheadliners heel weinig indiebands en heel veel R&B, Electronica en wat acts van voor mijn tijd als ik het zo snel even check. Ben benieuwd waar Best Kept Secret mee komt...

Mja, moeilijk wat van te zeggen. 2016 was voor mij een geweldig jaar met een hoop favorieten die zouden komen. Wat beter kijkend naar deze line-up wordt ik steeds tevredener. Ik vind hier toch ook wel heel veel coole dingen opstaan hoor. Ook wel wat headliners die ik fantastisch vind (oa. Arcade Fire en Van Morrison; moet ik mij toch weer gaan bemoeien bij de drukke mainstages) en ook wel een hoop leuke dingen in de breedte met Swans, Royal Trux en Magnetic Fields bijvoorbeeld als persoonlijke favorieten (komen zeer dicht in de buurt van Unsane en Drive Like Jehu). Run the Jewels en Death Grips lijkt mij ook erg tof, This Heat (of juist niet) wil ik wel zien. Wedding Present, Solange, Elza Soares, Angel Olsen, Saint Etienne en Pearson Sound zijn erg charmant. Daarnaast uberlekkere stoner/zomer fuzzrock met Sleep, King Gizzard en Wand, Converge, wat leuke punk en wie weet hoe tof !!!, Damned, Aphex Twin en Zombies nog zijn. Daar kan ik mij prima mee vermaken hoor. Zie ik daar trouwens ook nog Grace Jones staan

Verder wel een hoop magere 'hippe' oa. indienamen zoals Bon Iver, The XX, Wild Beasts, Against me, maar goed, dat vermijd ik gewoon. Neemt wel in volume toe op het festival moet ik zeggen.

Daarnaast nog een hoop dingen die ik niet ken en daar zitten dikwijls dingen tussen die ik vast wel leuk vind. In ieder geval geen spijt van dat ik komende editie weer ga

Edit: oeeee, reünie van The Make-Up. Nice

Wauw. Aphex Twin, Converge, Death Grips, Descendents, Flying Lotus, Frank Ocean, Gojira, King Gizzard, Pearson Sound, Royal Trux, Run the Jewels, Shellac (!), Skepta, Slayer, Sleep (!!), Swans (!!!). En nog veel dingen die ik wel wil checken. Dat ziet er netjes uit.